Banner
Мое ќоше

Бомбата експлодира во рацете на претседателот

ivanov

Бомбата со запален фитил што претседателот на државата Ѓорге Иванов ја фрли во парламентот му експлодира во рацете. А, навреме беше предупреден за таа опасност од многу места. Тој уште не знае за тоа бидејќи експлозијата ќе се слушне подоцна откако ја видовме искрата. Исто како кога грми, прво се гледа светкавицата, а по извесно време се слуша грмењето. Експертите за електрично празнење на облаците велат дека тие што гинат од гром не можат да ја чујат грмотевицата, исто како и загинатите од куршум, што не го слушаат пукотот бидејќи се веќе мртви кога ќе пукне. Тоа е природна закономерност, светлината е побрза од звукот исто како мислата од зборот.

Претседателот на државата Иванов, сепак, ќе ја слушне детонацијата од бомбата што ја фрли не само врз Собранието, туку врз Македонија и ќе присуствува на своето политичко самоубиство. Разликата е само во тоа што тој кога ќе ја слушне експлозијата ќе остане жив и здрав, ама политички мртов.

Тоа е среќната и оптимистичка разврска за него лично по неговото злодело со обидот за убиство на парламентарната демократија. Полошата разврска по неговиот атентат врз државата може да го однесе на обвинителна клупа со обвинение за злосторничко здружување за подривање на системот и стабилноста на државата, за флагрантно кршење на Уставот и законите со обид за промена на општествено-политичкиот поредок, за спречување на конституирање на парламентот и на владата според народната волја, за етничка дискриминација и опасност од немири и меѓуетнички конфликти, за попречување на владеење на правото, за злоупотреба на своите овластувања… и уште неколку сериозни тужби кои ќе уследат од редовните и специјалните обвинителства, а се надевам и од граѓани на Република Македонија.

Ѓорги Иванов се постави себеси како апсолутист и монарх на Македонија, а во суштина сите во земјата знаат дека таа позиција е карикатурална бидејќи е само послушник на ВМРО-ДПМНЕ и на Никола Груевски. Ја презема како слуга одговорноста за партиските и лични нарачки за воведување противуставни и противзаконски правила со поставување различни услови за обезбедување на мнозинство во парламентот по изборите, игнорирајќи го елементарното уставно право и обврска партијата која обезбедила мнозинство во Собранието да формира влада. Треба навистина да се има ѓон образ за да по враќањето на мандатот од Никола Груевски, кој не успеа да состави влада, да се постават различни услови за следниот мандатар промовирајќи за првпат самоволие каква треба да биде владината програма и што треба да содржи, безмалку лично Иванов да им даде домашна задача на народните избраници. Нешто што не може ни на студентите да им го зададе како обврска ако не е предвидено во наставната програма. Што му значи на претседателот да бара гаранција за унитарноста, кога таа гаранција ја има и во Уставот и во Охридскиот договор, која е оверена со потписи на македонските и албанските политички лидери и потврдена со потписи на претставници на Америка и на ЕУ и приложена и прифатена како документ во архивот на Обединетите нации. Ако во Уставот и во Охридскиот договор кој е составен дел на Уставот е прецизно наведена унитарноста, целоста и неделивоста на Македонија, од каде сега претседателот се поставува како коректор на конститутивните закони и на она што значи гаранција за стабилност на државата. Опасно е подметнувањето на Иванов и со тезите владината програма тој да ја проверува дали се содржани системските реформи по кризата во која ќе бидат опфатени субјектите на системот за национална безбедност. Какви субјекти и објекти претседателе, со овој ваш немушт и неразбирлив став вие да одредувате што треба да содржат владините програми го укинувате парламентот и вршите пуч кога вие противзаконски ја преземате работата на парламентот. Дали ова не е повик некој да формира свој парламент бидејќи претседателот на државата го попречува конституирањето на Собранието, највисокиот законодавен дом и темелот на демократијата и почнува тој да изигрува сам парламент.

Претседателот на државата Иванов ја завршува својата политичка кариера како обична партиска марионета, безлична фигура, без свое јас, која никогаш не се ни обиде да стане претседател на сите граѓани. Повеќе пати се посрамоти и себеси и државата, особено по настаните од „црниот понеделник“ 24 декември 2012 во Собранието на Република Македонија, кога насилно со ќотек од тајната полиција од седница на парламентот беа исфрлени пратениците на најголемата опозициска партија и кога беа грубо отстранети за првпат во парламентарната 73-годишна историја на Република Македонија новинарите од своите работни места за да не известуваат од скандалот кој го обиколи светот за неколку минути. Ситуацијата беше драматична, но највообичаена во светот, кога станува збор за буџетот и заборчувањето на државата и трошењето на парите на граѓаните од државната каса. Во вакви расправи имало и тепачки, но никогаш тоа не го правела полицијата со упад во парламент. Тогаш претседателот Иванов на ужасување на слободоумните луѓе, на неговите професори од Правниот факултет и неговите политички ментори застана во одбрана на политичката партија која го понижи парламентот и граѓаните на Македонија кога арогантно и насилнички ја повика полицијата да го измете патосот на парламентот со пратеници и новинари. Од тој ден е почната политичката криза во Македонија со насилие и злоупотреба на овластувањата, случај без преседан кој никогаш не доби судска разврска ниту некој понесе морална одговорност. Втората голема брука на претседателот беше со аболицијата и пишман-аболицијата на високи функционери на ВМРО-ДПМНЕ осомничени за најголемото кршење на човековите права со држење под надзор на над 20.000 граѓани и јавни личности на Република Македонија со нивно повеќегодишно следење и прислушување на нивните комуникации. Прислушуван е и претседателот на државата, премиерот, пратеници, министри, судии, новинари, странски дипломати, писатели, актери, деловни луѓе… сите незаконски и неовластено, без судски налог. Претседателот и овој пат без око да му трепне застана во одбрана на политичката и криминалната олигархија со лично негово попречување на владеење на правото.

Во секое зло има и нешто добро. По овој настап на претседателот на државата и по отворената закана да ги одредува програмските цели на новата влада тоа може да биде сериозен поттик за брзо формирање на партиското мнозинство со повеќе од 61 пратеник, а многу бргу и на повеќе од 69 пратеници по конституирањето на Собранието и по заклетвата на новата влада и новиот премиер. Партиските лидери кои не се согласија да прават коалиција со ВМРО-ДПМНЕ сега се сигурни што е целта на претседателот, но и од кај дува ветерот. Целата јавност знае претседателот Иванов на своите хаотични консултации последен го прими неуспешниот мандатар Груевски со кој не сака да коалицира постизборно ниту една релевантна политичка партија по што ги соопшти на јавноста своите нови противуставни самоовластувања и подготвеност да го спречи конституирањето на парламентот и на новата влада и на мирното примопредавање на власта. Ако овој деспотизам и закана за уривање на темелите на општествено-политичкиот поредок не ги забрза преговорите за обезбедување стабилно мнозинство кај опозициските партии, тогаш патот за поделба на државата и на загроза унитарноста за која толку се грижи претседателот е отворен. Тоа го направи претседателот на државата Ѓорге Иванов. Дали е тоа негова лична одлука или нарачка, еден ден ќе се дознае или по сопствено признание на претседателот, а можеби и на нарачателот. Во секој случај, претседателот Иванов не може да се ослободи од одговорноста за своите постапки. Историските околности во кои се случуваат овие настани налагаат голема државничка зрелост, храброст и одговорност за спроведување крупни реформи и изградба на современо демократско европско општество. Испуштањето на оваа шанса е непростливо.

(Објавено во Утрински)

Коментирај:

коментари:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *