
Штом не пишувам неколку дена веднаш ме прогонува мислата дека испуштам нешто многу значајно. А, во суштина секогаш е само некое чешање, или драпање ако не од новинарска краста, тогаш, шуга ќе да е. Еве ќе биде скоро еден месец како средував некои свои приватни обврски кои со години ги бев запоставил поради големите историски настани на патот на Македонија кон нејзиното исчезнување и поради умислата дека сепак има надежи за свртување кон вистинскиот правец. И таман помислив дека не сум испуштил ништо во болното напредување кон распад, кога стаса добрата вест, се разбира, ако не е лажна, дека досегашните партнери во власта по една деценија владеење без контрола, не можат да најдат заеднички јазик и да направат влада. Бракот од интереси галиба е разведен.
Не речи двапати, оти никогаш не се знае што носи денешниот, а не утрешниот ден, ама истовремено стаса уште една понадежна вест дека никој од релевантните политички партии кои освоија места во парламентот не сака да прави влада со Никола Груевски и ВМРО-ДПМНЕ. Не било работата само околу пазарењето во поделба на власта и разликите во платформите, туку гласачите им пратиле на своите лидери и партии ептен јасна порака дека политичко самоубиство е да се дели власта со ВМРО-ДПМНЕ и Груевски, дури и во случај на големи отстапки кои досега не беа замисливи во генетиката на најпатриотската партија. Цели два месеци по изборите откако државата нема влада и парламент, а има само непризнат претседател, се’ поизгледни се шансите Македонија да се ослободи од стегите на режимот и да се врати на патот кон демократијата, кон владеење на правото, кон европеизација на земјата и членство во ЕУ и во НАТО, каде што Македонија и географски и историски и цивилизациски припаѓа. Конечно, чинам, доаѓа време да се симне срамот дека на крајот на втората декада од 21 век се’ уште сме меѓу неслободните земји, блиску до тоталитарните диктатури. Време е груевизмот и последиците од таа ера на јарем и лаги да се предадат на судот на непристрасна историска наука и историчари и на редовните независни судови и судии.
Затоа има толку очај во врвот на власта можеби најдобро изразен во антологиската снимка кога Груевски ѕирка затскриен зад бело перде низ прозорецот на партискиот дворец во очекување на веста што ќе му ја прати Ахмети дали да составува влада или да замине од политиката дефинитивно.
Но, штом низ Македонија почна да шета со бомба во рацете, и тоа со запален фитил, претседателот на државата Ѓорге Иванов, на сите им стана сомнително поранешниот професор од Правниот факултет да не го замотале со експлозив од вмровски очај поради губење на власта, па сега со кандило ги бара старите полтрони и послушници да му го толкуваат Уставот, онака како што посакува Никола Груевски. Демек претседателот, ни лук јал ни лук мирисал, тргнал на консултации да ги праша некои луѓе што мислат, а чии ставови ги знае цела Македонија. Ме изеде туѓиот срам на толкувањата на Уставот од професори на Правниот факултет, кои драматично објаснуваат дека нема излез од кризата ако Груевски не е премиер и ако ВМРО-ДПМНЕ не формира влада. Те Уставот бил непрецизен, те волјата на гласачите била јасна, те правото на победникот на изборите било пресудно, те досегашната пракса била ваква или онаква. Се прави папазјанија од многу едноставна и јасна работа во сите парламентарни демократии. И која гласи многу просто и едноставно: кои партии обезбедуваат мнозинска поддршка во парламентот формираат влада и го избираат премиерот. Ако претседателот Иванов, наместо сега што прашува што треба тој да работи во вакви случаи, тргнеше уште првиот ден на консултации со партиските лидери да добие гаранции кој може да формира мнозинска влада, Македонија веќе ќе имаше и парламент и влада и премиер. Наместо тоа претседателот, верен на својата улога која му е доделена од партијата, одлучи да ги менува правилата за време на преговорите, откако ВМРО-ДПМНЕ отпадна од натамошниот натпревар. Со тој чин претседателот Иванов е на чекор да направи уште една тешка хаварија со далекосежни последици, дури поголема од онаа кога се определи на аболиции на осомничени високи функционери од власта и кога ги измеша во исти кош и осомничените за корупција и злосторничко здружување во изборен криминал, со сведоци и невини луѓе. Па од аболиција помина на пишман аболиција, за сега да истражува можност да направи престап со тешка повреда на општествено-политичкиот систем на кој се потпира парламентарната демократија. Купувањето време со евтини трикови да не се даде мандатот на паријата која може да состави мнозинска влада е случај без преседан не само во изминатите 25 години на независна Македонија, туку и во сите држави на слободниот свет кои ја освоиле слободата со крвави револуции токму поради гушење на слободите и владеење на правото кое овозможува еднаквост пред законите на сите граѓани. Професорот на Правниот факултет, Ѓорге Иванов, добро го знае Уставот дека ако не може победничката партија да формира мнозинство во парламентот која ќе ја изгласа владата, таква можност му се нуди на второпласираниот, па на третопласираниот кои можат да остварат парламентарно мнозинство. Само во случај никој да не може да добие мнозинска поддршка во парламентот, може да се оди на повторни избори.
Се разбира дека мнозинството граѓани како и на изборите одамна ја прочитаа причината за паниката во владејачките кругови и ја пратија со своите 612.000 гласа главната порака на 11 декември за смена на власта. Само со закани, притисок, популизам и строга контрола на судството и медиумите може да се оневозможи правдата за осомничените во предметите на Специјалното јавно обвинителство. Стравот од судска разврска и ослободување на институциите на системот, ослободување на медиумите од контрола и од цензура се причините зошто се замаглува и се комплицираат уставните определби и се деградира парламентарната демократија. Не формира влада тој што победил на изборите, туку тој што има мнозинство во парламентот. А зошто се консултира претседателот Иванов за она што го знае, најверојатно, е морален проблем или и тој го чека Трамп да ја спаси Македонија од Сорос и домашните предавници, па да почнеме раат да градиме ѕидови кон сите четири страни на светот и згора еден среде држава.
(Објавено во Утрински)

