Banner
Мое ќоше

Ќе паднат ли криминалците

vmro-kriminalci

„Ова нема да бидат избори на кои ќе избираме помеѓу различни партии, туку избори против криминалците“. Оваа порака ја испраќа до граѓаните Џилијан Миловановиќ, поранешен американски амбасадор во Македонија, цитирајќи, како што вели, еден чесен новинар. Оваа, како и многу слични пораки што доаѓаат и од дома и од светот, како некни и на шведскиот амбасадор Матс Стефансон, дека изборите ќе бидат најважни во историјата на Македонија и дека кризата е само наш домашен производ се исклучително значајни и голем сигнал и поттик за слободољубивата и демократска јавност да се пресмета конечно со носителите на корумпираниот режим и со тие што ја попречуваат правдата на очиглед на сите граѓани. Тие што бегаат од судската правда треба да бидат казнети од судот на јавноста. Се разбира, ако изборите бидат слободни и веродостојни.

Пораката на амбасадорката Миловановиќ ме потсети на една стара многу поучна игра која чинам сите ја знаат во Македонија, ама поради брзото губење на помнењето, често сме жртви на измами. Погодувате, тоа е поучната игра за цел живот и се вика јадец. Само што ги чув правилата како дете, се обложивме и ги скршивме ковчињата, татко ми авторитетно ми ги даде да ги фрлам во чинијата за коски. Го послушав, а тој триумфално извика јадец. За една секунда бев надитрен. Веднаш се побунив дека не е во ред, дека не може јас да бидам послушен, а тој мене јадец. Потоа следуваше вистинската лекција: кога некој ќе те излаже еднаш, не си само ти виновен, повеќе е крив лажгото. Но кога ќе те излаже по вторпат истиот човек или по трет пат, а ти забораваш да кажеш знам за јадец, тогаш вината е кај тебе.

Предизборните и поизборните лаги се константа сиве овие 25 години на повеќепартиски систем и, што се однесува до мене, ми изгледаа како составен дел и неизлечива краста на изборниот процес, повеќе или помалку вообичаена во многу подемократски земји во светот. Не ја измисливме ние поговорката дека најмногу се лаже пред избори и по лов. Но пред овие избори, за кои нема двоумење дека се најзначајни во 25-годишната историја на независна Македонија, повеќепати ми дојде на ум приказната за јадец, додека ги слушам стравотно големите и најподли лаги и измами што досега се случиле во предизборието на митинзите и преку пропагандните пораки, а најотровни на вестите на заробените медиуми и социјалните мрежи. Демек отиде Македонија, ќе се поалбанчи, ќе се федерализира, редефинира, кантонизира… ако ја изгубат власта вечните партнери Груевски и Ахмети. По глупава ујдурма немам слушнато само да се избегне соочувањето со правдата.

И порано имаше црни кампањи со клевети и лаги, со подметнувања и инсценирање на меѓуетнички конфликти и опасности. Пироманите изигруваа пожарникари кои не’ спасуваат од националистички пожари кои самите ги палат. Меѓутоа, до 2006 година граѓаните, поточно избирачите, знаеја што е јадец и редовно ги казнуваа лажачите на секои наредни избори. Така, иако многу бавно, често и со застои, се оформуваше плуралниот демократски амбиент и со два чекора напред, еден назад, сепак одевме во правилна насока. Брзо стана јасно дека нема влада без коалициони партнери, нема апсолутна власт, дека следува казна на изборите за лошото владеење, за корупција и за криминал. Се појавија значајни средни и помали политички партии: либерали, демократи , ДА , Зелените, неколку леви и десни партии, македонски и албански, кои веќе имаа силни позиции да бидат јазиче на вагата при составување на владата и во поделба на власта. Имаше многу причини да не бидеме задоволни од бавниот напредок, но најголемиот дел од политичките предуслови за кандидат и за преговори за членство во ЕУ и во НАТО Македонија ги исполни. Во медиумските слободи и независност бевме на високо 34. место во светот, а сега сме таму некаде на дното, на 134. место. Македонија ги имаше стекнато и симпатиите на најголемиот број угледни и влијателни светски медиуми, особено поради наметнатиот спор од страна на Грција за промена на уставното име на државата. Во тој период сите големи светски велесили и над 130 држави ја признаа Македонија под уставното име, а кандидатурата и определбата на над 80 отсто на граѓаните за исполнување на сите критериуми за влез во европското семејство беше гаранција дека бргу ќе се потрошат грчките уцени и црвени линии.

Но од 2006 година, по доаѓањето на власт на Никола Груевски и една поинаква ВМРО ДПМНЕ, која прва ги смени дотогашните предизборни стандарди и наметна силен предизборен пресинг цели десет години со арогантна политика на застрашувања, апсења, затварање на медиуми и новинари, на интервенција на политиката во науката, непотребни провокации со изградба на скапи споменици на антички јунаци и потрага по нов идентитет, фалсификување на познати објекти и згради во Скопје и нивно безобѕирно преправање во лажен барок и рококо, процут на невиден криминал и корупција, сомнителни и нерегуларни избори… типични придружни појави на тираниите и режимите, Македонија од година во година назадуваше за да стаса од лидер на последно место на Балканот. Кога требаше решително да се каже знам за јадец и кога пукна пред целата јавност најголемата брука и срам за една држава, за една власт и за еден народ дека сите институции на системот се под директна контрола на група луѓе кои со години ги држат под надзор над 20.000 јавни личности и го следат секој нивни збор, тогаш веќе играта со знам за јадец стана скршена детска играчка. Победите се редеа на секои избори со доктрината ВМРО во МВР и со печатење лични карти и увоз на гласачи од странство. Целиот напредок и развој на Македонија е запрен. Сиромаштијата и бедата никогаш не биле поголеми, а европските стандарди на живот никогаш не биле подалеку и понеостварливи. Во еден таков дебакл на лошо владеење се применува најжестоката и највалкана пропагандна војна за опстанок на власта, која во изборите гледа единствен излез како да ја попречи правдата и судската разврска.

(Објавено во Утрински)

Коментирај:

коментари:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *