
Психијатрите во Македонија не ги анализираат јавно психопатите во политиката, кои се опасни за општеството и човештвото. Оваа нивна работа, кај нас, ја презедоа од поодамна новинари и колумнисти, главно анализирајќи ги последиците од одлуките на „лудаците“ кои владеат неконтролирано цела деценија. Од спротивната страна уште пожестоко на удар се нормалните луѓе, кои јавно не се согласуваат со идеите од лудницата.
Кога деновиве го видов насловот на Мирка Велиновска во „Дневник“ – „Македонија е плен на психопати“, прво што помислив е дали ова е ново нејзино големо прешалтување оти добро е познато чиј плен е кутра Македонија веќе бидна една ера. Но, насловот не бил насочен кон тие што власта ја практикуваат како делба на пленот, туку кон познатата постојана дежурна тема – заверата против Македонија од странските и домашните непријатели. Бидете спокојни, ништо не се променило, колешката останува конзистентна на својот познат став да ја велича власта и жестоко да ја напаѓа предавничката опозиција и домашните странски платеници на Америка и на ЕУ.
Овој пат не толку големото откритие е текст на Џорџ Сорос во „Гардијан“ колку реакцијата по повод текстот на еден англиски писател што, нели, е најсилниот доказ дека парите на Сорос се најголемото зло за уништување на повеќе држави. Џорџ Сорос, од денот на независноста е присутен во Македонија, констатира Велиновска, што е доволен аргумент да се прогласи за психопат кој и’ го тргнал меракот на Македонија и никој не му може ништо бидејќи зад него стои официјална Америка, оти Сорос е спонзор на американските претседатели и тајни служби.
Всушност, Сорос поради својата болест на голем психопат сака да фрла пари во Македонија и со тоа да ја уништи собирајќи околу себе еден куп разни психопатчиња. Меѓутоа, за наша среќа, ни Сорос, ни Америка, ни нејзините тајни служби не можат да успеат во тоа, иако работат на случајот со уништување на Македонија цели 24 години постојано фрлајќи пари на стипендии за индоктринација на децата и младите со нивно школување и прозападно воспитување од основно училиште до докторати. Се фрлаат пари и на невладиниот сектор, за печатење книги и научни трудови, за доусовршување во странство и дома, за поттикнување на демократијата… и многу други нешта за што во овие две и пол децении се потрошени милиони долари се’ со цел да ја нема Македонија.
Институтот на Сорос, Отворено општество, не е над македонските закони. Ако има кршења на законите, не верувам дека Фондацијата на Сорос би била поштедена од судска постапка, иако има основа за сомневање бидејќи многу кадри на владејачката партија и во политиката и во новинарството се индоктринирани со пари на Сорос…
Нашиот Дон Кихот сака да докаже дека тие што го делат пленот цели десет години не се вистинските психопати и „лудаци“ кои управуваат со Македонија. Клучен аргумент и доказ за тоа е што опозициските политичари Зоран Заев, Радмила Шекеринска и специјалните обвинители Катица Јанева, Ленче Ристовска и Фатиме Фетаи и нивната соросоидна гарда се главните непријатели на Македонија преправени во ветерни мелници.
Она што неодамна го прочитав во хрватски „Глобус“ за психопатите во политиката од Роберт Торе, иако веќе текстот е забележан и коментиран кај нас од колумнисти, заслужува посебно внимание како најдобар одговор на тоа кои се психопатите не само во политиката, туку и во новинарството. За Торе нема дилеми дека тоа се моќници кои ја злоупотребуваат власта затоа и психопатите во политиката заслужуваат внимание поради погубното влијание врз животот на милиони луѓе. Тие не се одушевени кога се расклинкани и кога ги нарекуваат психопати, повеќе сакаат да се гледа на нив со службено важечката психопатска фикција на идеализирана нарација за доведување во заблуда на населението да го велича нивниот лик и дело. Преку популизам и пропаганда воспоставуваат позитивна дезинформација за себе, а негативна за другите, констатира Торе во извонредната универзална статија. Психопатите немаат морални дилеми за фрлање со кал на другите и величање на себеси, или кога станува збор за празни ветувања и бесрамна самореклама. Подготвени се да носат каква било маска само на своите жртви да им изгледаат прифатливо. Политичките психопати работат зад сцената со која управуваат. Се користат со коруптивна мрежа на пиони и послушници и на корисни идиоти, тука би додал дека заедно со нив се и психопатите во новинарството. Никој од нив многу не прашува за моралноста на зададените задачи кога тоа е добро платено. А, привилегиите, статусот и моќта што произлегуваат од тоа дополнително ја зголемува нивната лојалност.
Психопатскиот напредок во власта, вели Торе, секогаш го има истиот драматуршки след: прво се врши процена од користа, потоа се стекнува доверба, потоа се манипулира и се искористува и на крајот се отфрлаат жртвите. Психопатите во политиката во своја близина собираат на себе слични, послушни и подобни, тоа е многу поважно отколку да бидат способни. Политичките психопати со право се плашат од одмаздата на нормалните кога светот повторно ќе стане нормален. За до го одложат тој момент не се двоумат да ги користат инструментите на државно, или институционално насилство со цел што подолго да останат на власт. Животот во такво опкружување психички и токсично ја загадува заедницата во целина… за што голема улога играат и новинарските послушници . Напредокот на општеството е запрен, неговите развојни потенцијали се уништени. Дури тогаш, а секогаш е предоцна, кога животот ќе им стане неподнослив, луѓето прогледуваат… Засрамени и бесни воспоставуваат систем на нормални луѓе и започнува нова ера на просперитет, вели Торе во својата брилијантна анализа.
Дали и ние еден ден ќе прогледаме зависи од последиците од оќоравувањето на Самоиловата војска, кои уште траат и по илјада и кусур години.
(Објавено во Утрински)

