Banner
Мое ќоше

Пензиите и платите – најголема бомба

plati penzii

Најголемата предизборна, социјална, политичка и економска бомба во Македонија се платите на буџетските зависници, пензиите и социјалната помош. Премиерот Никола Груевски е прв политичар кој успеа државната каса да ја трансформира во партиска банка која директно го регулира животот на 300 илјади пензионери, 180 илјади луѓе во државната администрација и 60 илјади граѓани кои живеат во најголема беда од социјална помош. Ако овие 540.000 луѓе ги помножите со три или четири, колку што има членови во семејствата што живеат на државни јасли, станува јасно дека целата држава е јавната на бомба со бавносогорувачки фитил.

Ете зошто уцените и заканите дали ќе доцнат пензиите, дали администрацијата ќе прими навреме плата, дали ќе се подели социјална помош се најзначајната работа цела една деценија во одржување на власта. Субвенциите за земјоделците е само зачин, или вишната на врвот од буџетската торта која во Македонија се дели по партиска припадност. Тоа се најважните реформи кои десет години се потпираат на странски кредити и на исцеденото преостанато рудиментирано стопанство. Затоа штом некој побара контрола како се трошат парите на граѓаните, тоа веднаш власта го квалификува со пуч, обид за државен удар, преврат…..

Политичката криза, се сеќавате, почна во Вартоломејската ноќ, на 24 декември 2012 година, кога опозицијата се обиде да го стопира донесувањето на нереалниот и разуздан буџет. Тој обид да се контролира каде одат парите, заврши со ќотек врз народните пратеници на најголемата опозициска партија и нивно насилно отстранување од дебатната сала. Претходно беа грубо исфрлени новинарите од своите работни места во собраниската галерија, да не ја обелоденат срамната интервенција на полицијата. Настан што секавично го обиколи цел свет.

И тогаш како и сега во зенитот на политичката и економската криза во Македонија, медиумските труби на власта ечеа дека тоа е обид за дестабилизација на државата бидејќи опозицијата сака да ги остави пензионерите без пензии, администрацијата, полицијата, војската… без плата, сиромаштијата да остане без помош, а земјоделците без субвенции. Се разбира, брзо се откри дека ниту имало обид за пуч, ниту за државен удар, ниту пак некој сакал да ги запре платите и пензиите, ама ефектите од застрашување на граѓаните дека ќе останат без плати и пензии, без помош и субвенции, се узна дека се најмоќното оружје за манипулации.

Каде е суштината зошто буџетот стана најмоќното и најзлоупотребувано политичко оружје. Треба да се почне од фактот дека владата ја дуплира државната администрација со голем број партиски војници, рамковни несоодветни вработувања и еден куп нестручни луѓе кои им шефуваат на тие што си ја знаат работата. Од 70.000 луѓе државна администрација, која требаше да се обучи за примена на европски стандарди, добивме армија од 180.000 луѓе. Ова дуплирање на зависници на вимето на државната каса во јавноста е прикажано како голем успех во вработувањето иако нема ни една допирна точка со отворање на продуктивни работни места кои создаваат нова вредност.

Игрите и уцените со пензиите кријат зад себе еден од најголемите грабежи во целиот период на транзицијата. За пензионерите кои за време на повеќедецениски работен век издвоиле многу повеќе средства отколку што ќе добијат во просек за време на пензиските денови и кои директно и оставија огромен капитал на државата е наметнато мислење во јавноста дека Владата им обезбедува пензии од буџетот. Прашањето е обратно каде се парите на пензионерите кои 20, 30 или 40 години издвојувале дел од своите плати во Фондот за пензиско осигурување. Каде отиде огромниот капитал на пензискиот фонд од приватизацијата на општествениот и државниот имот каде по сила на закон требаше да има 15 отсто од акциите. Голема заблуда е дека пензиите пораснале за 70 отсто откако е дојдена власта на ВМРО- ДПМНЕ . Пред десет години со пензијата помала за 70 отсто можеа да се купат повеќе намирници и да се платат сметките за комуналии. Денес тоа е невозможна мисија со пензиите од седум до 15 илјади денари месечно кои се најбројни.

Земјоделските субвенции се речиси без исклучок социјална, а не развојна категорија која ја плаќаме сите. Паѓа квалитетот на македонските земјоделски производи и се зголемува увозот, дури и на традиционалните извозни земјоделски култури. Но затоа пак субвенциите се одлични како предизборна доктрина.

И конечно, клучното прашање е задолжувањето на државата заради делење плати, пензии, субвенции и социјална помош. А, најмногу за враќање на стари долгови и камати. Ваквото задолжување е штетно за економија и нема никаква врска со реформи и со развој. Тоа е класично социјално, а не развојно задолжување колку и да го ублажуваат неговите креатори дека е безопасно оти сме биле четврта европска најмалку задолжена земја. Притоа се прерипнуваат две најважни прашања кога некој се заборчува: на што се потрошени парите, кој ќе го враќа долгот и дали ќе може да го врати. Невратен долг е банкрот, фалименто.

Или можеби ДИК и тогаш ќе гласа дека тоа нема врска со избори и дека не се виновни тие што ептен ниско само со неколку милијарди евра ја заборчиле државата, туку тие што ќе мора да го враќаат долгот, а немаат со што.

(Објавено во Утрински)

Коментирај:

коментари:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *