Лидерот на опозицијата, Зоран Заев, ќе мора да поведе сметка за своите јавни настапи. Искреноста и храброста да се соопштат болни вистини, почнувајќи со бомбите за прислушуваните разговори, па завршувајќи со последното пребројување непријателски медиуми, веднаш предизвикуваат голема вознемиреност кај владините апологети.
Јавната оптужба на Заев дека ТВ Сител, Канал 5, ТВ Алфа и МРТВ се непријателски настроени кон СДСМ е навистина погрешна. Не станува збор за непријателски насочени медиуми кон најголемата опозициска партија , туку прецизната оценка би требало да гласи дека се работи за злосторничко здружение кое дејствува против демократијата и слободата на медиумите, против професионалното новинарство, против човековите права, шири јазик на омраза и меѓуетничка и меѓуверска нетрпеливост, погрешно и лажно ја информира јавноста, го дефокусира и ослабува јавното мислење, работи против угледот и интересите на државата. Ова здружение преку сопствениците на медиуми и преку главните и клучни уредници е во блиски односи со владата и комуникацискиот центар на ВМРО-ДПМНЕ, синоним за медиумската катастрофа искажано по сопствено признание од прислушуваните разговори на најекспонираниот заштитник на интересите на власта, познатиот уредник и водител на ТВ Сител.
Значи, евидентно не станува збор за непријателски однос само кон СДСМ, туку кон државата Македонија и сите нејзини граѓани, без оглед на партиската, националната и верската припадност. Не е првпат политичари да прогласуваат медиуми за партиски непријатели и антидржавни и антивладини гласила. Актуелниот премиер Никола Груевски на партиски митинг 2010 година во Скопје, пред 30.000 граѓани, „Утрински весник“ и ТВ А1 ги прогласи за непријатели на ВМРО-ДПМНЕ, за антидржавни и ги повика граѓаните да ги бојкотираат. Љупчо Георгиевски и како премиер и како лидер на опозицијата имаше тешки квалификации за антидржавни, антивладини, анационални и предавнички медиуми, за новинари-копрофази итн. итн. Партиски функционери на ВМРО-ДПМНЕ јавно го палеа весникот „Дневник“ пред парламентот како анационален, се тепаа, се затвораа и се осудија на тешки затворски казни новинари и сопственици на медиуми. Антологиски се судирите на првиот премиер Никола Кљусев со новинарите, циничните и арогантни подметнувања на Бранко Црвенковски… Целиот период на македонската транзиција имал, би рекол, и нормални, вообичаени, но и страшно валкани и груби судири меѓу власта и медиумите.
Постојано затегнатите односи меѓу власта и медиумите во рамки на професионални обврски кон јавноста и етичките кодекси и закони се составен и разбирлив дел на професиите новинар и политичар и се класика во познатите битки за влијание во јавноста. Кога се затегнати релациите меѓу центрите на моќ и медиумите, тоа е добар сигнал дека работите се движат во добра насока, кон демократизација на општеството.
Меѓутоа, она што се случува во Македонија во изминатите 7-8 години никогаш не било. Вакво понижувачко и корумпирано владеење со најгледаните телевизии, вклучувајќи го и јавниот сервис МРТВ , немало барем колку што јас паметам во последните 40 години. Сега вознемирените медиуми бараат толкување од Брисел и од европски политичари што значи тоа кога еден партиски лидер ги прогласува нивните медиуми за непријателски. Но, што правиме со црнилата на тие медиуми и новинари што ги истурија врз своите колеги кои различно мислат од нив и се осудиле да ја критикуваат злоупотребата на власта и мерките на владата што е најнормалната обврска на еден новинар во светот со пристојна демократија. Зошто сите овие новинари ги прогласија за предавници, непријатели, странски платеници, соросоиди, педери, педофили… Што правиме што овие телевизии веќе осум години работат во класични воени услови на цензура. Што правиме што на илјадници јавни личности, политичари, писатели, новинари, научници им е забранет пристапот во овие телевизии и не можат да го соопштат своето мислење на нивните информативни програми, каде што дебата има само меѓу истомисленици. На овие телевизии не можат да се појават дури ни тие кои припаѓаат на десницата и биле некогашни функционери на ВМРО-ДПМНЕ и министри во нивната влада, вклучувајќи го и основачот и бивш премиер Љупчо Георгиевски.
Мислам дека главната причина да се крене голем прав е да се оправда бегството на ВМРО-ДПМНЕ од преговорите за реформи во медиумите. Да не се види зошто се одолжуваат клучните обврски што произлегоа од договорот во Пржино. Обвинителката Катица Јанева и Специјалното обвинителство се’ уште се блокирани во својата работа, се’ уште нема никакви гаранции дека ќе се одржат слободни и фер избори, сите одлуки што ги донесоа новите министри и заменици се дочекани на нож и опструирани, ништо нема од ослободувањето на МРТВ и другите заробени медиуми, нема најава дека Груевски ќе ја даде договорената предизборна оставка. Досега од договорот во Пржино целосно е остварено само враќањето на опозицијата во парламентот. Покрај грижата за своите јавни настапи, Заев ќе мора да поведе сметка и за овој факт.


