Banner
Мое ќоше

Лице како ѓон

bad-shoe

Нема оставки, нема срам, нема образ

По првите шокови откако ги слушнаа своите снимени гласови како ја водат државата во амбис, клучните актери во скандалот „Прислушување“ почнаа со масовна митингашка турнеја за збивање на редовите против непријателите и предавниците на татковината. Тактиката со глумење лудило дека ништо не се случило не даде резултати. Протагонистите на режимот веќе не се кријат, не бегаат од камерите и од јавноста, а најмалку размислуваат за оставки. Лицето им стана како ѓон. Организираат митинзи и протести против тие што им го обнародија срамот кои сами го направија и на себе и на сите граѓани.

Премиерот Никола Груевски цврсто стои на своите ставови како играч на жица со стап во рака. Каква оставка, какви бакрачи. Тој на оставка никогаш не помислил, ни на сон. Како и сите големи и омилени владетели ќе викне силно: народот ми дал власт да владеам и само тој може да ми ја земе власта и никој друг. Народ дава, народ зема.

Премиерот Груевски, секогаш кога ќе се соочи со катастрофалните последици од својата политика и од стратегиските грешки, тргнува на турнеја низ Македонија и по роуд-шоуа низ светот. Носи под итно чудесни инвеститори, удира секој саат по еден камен-темелник на нови фабрики, реновира амбуланти, сече дневно по три-четири ленти, почнува да гради нови автопатишта, пруги, гасоводи, нафтоводи, брани и езера, дава решенија за работа на стотици и стотици невработени, ја намалува невработеноста, а не може да ја зголеми вработеноста, некаде му исчезнуваат младите образовани луѓе.

Затоа се полни паркиралиштата со униформирани наплатувачи, комуналните претпријатија примаат секој ден стотици хигиеничари и тазе патриоти, државните канцеларии се преполни со партиски кадри и гласачи. Ако и тоа не стасува, се делат кредити за самовработување. Земјоделските субвенции течат редовно, како и пензиите и социјалната помош, кои се се’ поблиску и веќе се изедначуваат, а најбрзо од се’ течат задолжувањето на државата и празнењето на буџетот. Враќаме едни кредити пред време за да земеме други во последен час.

Дали забележувате дека кога премиерот тргнува на вакви митингашки и популистички походи кај својот народ, како да е лидер на опозицијата, никогаш не зборува за две теми: не ветува изградба на нови споменици, ама ги гради и никако не ги спомнува зборовите демократија и слобода. Кон тие два збора има аверзија, дури и кога ги изговара како сарказам и иронија, кажува приказни дека светот лаже кога измислува некакви проблеми со нашата надалеку чуена демократија, толерантност и слободоумие. Затоа полицијата се вооружува и во директен ТВ-пренос тренира строгост во случај да мора да го тепа стручно и со нови технологии својот народ. Пораката е јасна – кога владетелот прави митинг, полицијата ги штити кралот и следбениците; кога опозицијата протестира – до заби вооружени полицајци се подготвени да му удрат ќотек на народот. Груевски не ги спомнува демократијата и слободата за да не му ја земат противниците идејата бидејќи набргу ќе понуди многу големи демократски реформи и секакви слободи кои ќе му бидат од голема корист кога ќе замине во опозиција.

Кога го виде колку е цврст премиерот за кој погрешно мислеше дека е забеган, и министерката Гордана Јанкулоска, неговата десна рака, зазеде цврст гард и решително извика – каква оставка, кој сака оставка, нека се обрати во Собранието. На

Јанкулоска многу и’ олесни кога виде дека ова со снимањето нема никаква врска и дека се’ е монтирано и креирано, само гласот е нејзин. Тоа значи дека навистина таа зборува, ама и’ ги превртеле зборовите, на пример, кога вика човекот е забеган, тоа не било за премиерот, тоа се однесува на неа, дека таа е забеганата, а не тој. Или кога зборуваат со колегата Ставрески дека им се повраќа на седниците на Владата, тука шпионите направиле монтирање, односно креирање, тоа не било за седниците на Владата, туку им се повраќало на комуњарите од успесите на Владата. А бе, за сите работи ги измешале речениците.

Општо познато е дека Јанкулоска има најдобро мислење за премиерот и за целата Влада, какво повраќање ви се молам, какви лудаци, какви партиски штабови во МВР, какво тегнење Цигани за уши или фаќање Албанци за врат, се’ се тоа креирани разговори од странски платеници кои се снимани додека таа си работела и ја чувала власта од непријатности. Да знаеше Јанкулоска дека има странски агенти кои овде со години начекале село без кучиња и си снимале што си сакале и кого сакале, веднаш ќе ги уапсеше. Ама ете, од многу работа не дознала.

На Зоран Ставрески, кумот на премиерот Никола Груевски, му требаше најдолго да се соземе. Прво изгледаше дека е многу лут на кумашинот што немал доверба во него и го прислушувал и контролирал. Но, кога за неколку дена дозна дека тоа не бил кумашинот, туку комуњариве и разни странски агентури, веднаш се сети дека тоа што толку го налути што сакаше да поднесе неотповиклива оставка и да го раскине кумството, не е вистина туку монтировка и креација на остатоците од комунистичките банди.

По првата средба на кумот и кумашинот по скандалот, стана јасно дека тоа што го слушнал како негов глас не се негови зборови за Груевски, за Владата, за демократијата, за лудницата во која работи, туку тоа се зборови кажани за друг премиер, за друга влада и за друга лудница. И на Ставрески, како и на Јанкулоска, најмногу им се допаднаа ширината и визионерството на вождот кога оценил дека воопшто не е важно дали е вистина тоа што е снимено и кој што зборувал за него и за Владата, за фалшивите избори и за криминалот, за апсењата и местенките, туку во овој историски момент е важно сите да се сконцентрираат на единството во партијата и во државата; дека тоа злодело со снимките е работа на лоши луѓе, странски служби во спрега со домашни предавници.

Конечно, зошто би била важна автентичноста на снимките кога тоа не е доказ во македонските судови. Крунски доказ е тоа што ќе го каже тој што има круна на главата, затоа и се вика крунски…

 

Коментирај:

коментари:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *