Banner
Мое ќоше

„Мојата борба“ на Груевски

mojaborba

Премиерот како сенароден водач на митинг објасни што значи „мојата борба“

Што повеќе факти за узурпација и злоупотреба на власта и укинување на правната држава, толку полошо за фактите. Премиерот Никола Груевски се определи за својата стара и постојана тактика со популизам, ароганција, митинзи и со големите успеси во изградбата на Потемкиновите села да ја сочува власта и да ја уназади Македонија до самото дно на европската карта на современи држави. На својот прв митинг од новиот циклус на народни собири, Груевски како сенароден водач објасни што значи неговата борба против непријателите. Беше тоа своевиден „mein kampf“, „мојата борба“, познатата книга забранета до неодамна во Германија.

Митинзите и демонстрациите на власта против политичките противници и луѓето што мислат со своја глава, со набројување на големите успеси во убедливо најсиромашната земја на Европа, се стариот добро испробан арсенал на премиерот Груевски. Соучесници во овој голем срам како редовни поддржувачи на диктатурата остануваат неговите верни слуги во цензурираните медиуми. По милионити пат Груевски повтори дека вистината е во митинзите и во големите успеси, во народот, а не во тоа што го прикажува опозицијата и што луѓето го гледаат со свои очи и го слушаат со свои уши. Митинзите против предавниците и непријателите ќе ја отворат сезоната на нови парламентарни избори кои, се разбира, нема да се одржат, бидејќи во Македонија не се можни чесни и фер избори.

Митинзите ќе ја докажуваат вистината за најмасовното контролирање на комуникациите на граѓаните во Европа. Вистината е тоа што ќе слушне јавноста на митинзите, а не тоа што го зборуваат Груевски и неговите блиски соработници кога издаваат наредби преку телефон да им се загорчи животот на стотици и илјадници јавни личности и граѓани. Не е вистина, туку монтажа кога преку телефон издаваат наредби кои ја одредуваат судбината на луѓето. Можете ли да замислите што се случува кога даваат директиви во четири очи без никаков документ. Вистината е само во митинзите и народот што ја избира власта девет години по ред на слободни избори, вели Груевски од митингашката говорница. Притоа има уплав ако препушти таа работа, таа вистина, без притисок да ја утврди судот, да каже таму на обвинителната клупа како се фалсификувани изборите и како се издавани наредби за корумпирано гласање и со чии пари. Груевски и неговата камарила имаат уплав да поднесат оставки, како што е вообичаено во демократските земји, кога ќе бидат фатени на дело политичари кои го кршат Уставот и законите, кои ги кршат човековите права за да може судот да одлучува слободно и независно без притисоци. Категоријата морална одговорност за оваа власт е непозната работа, бидејќи морал нема. Нема ни правна одговорност за кршење на правата на граѓаните и на законите бидејќи судовите работат под јурисдикција на ВМРО-ДПМНЕ и лично на неколку луѓе од врвот на власта, кои видовме како нарачуваат апсења и пресуди, дури кажуваат и колку години треба да одлежи во затвор тој што се дрзнал да зборува против водачот и власта.

Премиерот Никола Груевски продолжи со својата стратегија да ја оцрнува опозицијата како таа да е на власт, а тој во опозиција. Таквата тактика веројатно ќе даде привидни резултати за консолидација на разнишаната верба во самата партија и за збивање на редовите во борбата против непријателот. Но сето тоа е со краток здив. Оваа власт ги изгуби легитимитетот и кредибилитетот, штом управува со земјата со фалшиви изборни резултати. Дали на митингот го видовте говорот на телото на првиот ред пред говорницата. Сите аплаузи почнуваат од таму, од здрвените раце и лица на членовите на Владата и Антонио Милошоски. Аплаудираа и тие на кои им се повраќаше да присуствуваат на седниците на Владата и од идеите на „забеганиот“ премиер. Додека зборуваше премиерот Груевски за неговата борба која ја води за постигнување на успесите и подобар живот на граѓаните на Македонија, од глава не ми излегуваше мислата на министерот Ставрески: „Купуваме чоколада, а нема ни за леб“.

Уште на почетокот од мандатот на премиерот Никола Груевски, ја поставив јавно дилемата дали е „подобро пијан милијардер или трошаџија-премиер“. Натресканиот милијардер, без оглед како ги заработил милионите, троши свои пари. Трошаџија- премиер е многу пострашно, бидејќи тој троши пари на граѓаните без да дава отчет. Гради споменици на антички јунаци најголеми во светот, а народот живее во мизерија, гради кораби и галии на Вардар, од Охридско Езеро сака да прави море, а половина држава му е поплавена оти нема регулација на реките; гради панорамски тркала и панаѓурски вртелешки за стотици милиони евра, да ти се сврти во глава, а цели населби немаат струја и квалитетна вода за пиење, додека половина градови немаат канализација. Поставува жални врби среде река, а по осум години му текна дека треба да се градат автопатишта и брзи пруги. Проповеда трето дете, а се зголемува смртноста на децата поради сиромаштија и деградирано осиромашено здравство, кое добива помалку пари отколку земјоделците субвенции, гради барокни фасади и најскапи гаражи во светот, зголемува социјална помош и пензии со парите на граѓаните, а народот оди гладен. Ја намалува невработеноста, а се’ повеќе млади луѓе со факултетски дипломи и со средно и вишо образование ја напуштаат земјата. Во Македонија остануваат да живеат само тие што не можат да ја напуштат или што имаат одредени привилегии од власта.

Ете, тоа е „Мојата борба“ на Груевски во која не е остварен ниту еден стратегиски интерес на државата и нејзините граѓани. Не е подобрен стандардот, не е поквалитетен животот на граѓаните, се’ поголеми се бедата и сиромаштијата. Укинати се демократијата и слободата. Македонија е се’ подалеку од ЕУ и од НАТО.

Коментирај:

коментари:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *