
Леле мајко, отиде Македонија ако победи Зоран Заев на избори. Останавме и без држава, без македонскиот јазик и идентитет. Македонија ќе биде распарчана на федерални кантони. Пискотници ечат од сите страни што голема несреќа ќе не’ снајде ако падне власта на изборите по една деценија владеење без контрола. Страшилото од минатиот век на примитивниот национализам и шовинизам, на омраза, нетрпеливост и делби повторно го оживеаја Никола Груевски и неговите поданици смртно исплашени не од федерализација и двојазичност, не од Албанци, од Македонци, од Турци, од Срби, од Власи, од Бошњаци и од Роми. Не од муслимани, христијани, католици, адвентисти, агностици и атеисти, туку од тоа што пред портите е Заев со најмоќното оружје против еден корумпиран режим, а тоа е неговата цврста определба дека ќе ги врати правдата, слободата и демократијата.
Заев се’ повеќе остава впечаток дека е искрен и непоколеблив кога вели дека сите што се огрешиле од законите ќе се соочат со судската правда и се’ што е украдено, до последна пара, ќе се врати на граѓаните на Македонија. По една деценија режим и груевизам, на повидок е слобода и независност во работата на заробените институции на системот, на судовите и судиите, на медиумите и новинарите, на парламентот и пратениците, на Уставниот суд, на домашните компании, на јавните претпријатија и државни фондови, на администрацијата и сите асоцијации владини и невладини, државни и приватни. Голема е шансата за еднаквост на сите граѓани и пред законите и пред институциите. Тоа се темелите на крупните промени кои ги нудат опозицијата и Зоран Заев, кој со својата верба во тоа и со својата храброст и сугестивност се’ повеќе стекнува симпатии кај неопределените гласачи. Најважната недовршена работа во овие две недели кампања останува во ослободувањето од стравот од стегите на режимот и зависноста од гола егзистенција кај се’ уште голем број граѓани.
Промената на власта ќе ги открие сите злоупотреби, криминали, провизии и корупции, ќе го покаже грдото лице на деградирањето на општествено-политичкиот поредок, бруталната пресметка со политичките противници со нарачките на судски пресуди, со изборни измами, со купување за џабалак плацови на најатрактивните локации во Скопје и низ Македонија, со уривање на имотот на политичките противници и со изживувањето на луѓето кои мочаат низ ногавици од страв пред вождот, со наредба до подземјето да се удрат шлаканици на градоначалник кој победил на избори и по десет пати прегласување. Ќе се дознае, конечно, причината за политичката, економската и духовната криза во која пропадна Македонија со стравотна злоупотреба на власта со најголемото и најмасовно нарушување на човековите права преку следење со години на комуникациите на илјадници јавни личности спроведена незаконски во најзначајната институција на државата за нејзина безбедност УБК. Тоа се тешки кривични дела не само заради организиран криминал и стекнување големи богатства, туку тоа е уривање на целиот општествено-политички и економски систем. Тоа е велепредавство на државата.
Ете тоа е причината за лелекот и пискотниците на приврзаниците на власта од врвот на пирамидата, оттаму е големата загриженост што ќе биде со Македонија ако победи Заев и ако се смени мафијата која си курдисала своја држава. Што ќе биде… ќе остане само државата без мафијата. Ете тоа ќе биде, првото големо нешто што ќе се случи на 12 декември ако дојде до пад на режимот. И уште многу други нешта ќе се случат што сме ги заборавиле како одамна одземени придобивки на едно нормално општество и на едно нормално живеење.
Ако победи Заев, на 12 декември нема да тече мед и млеко по улиците, но сигурно тоа ќе биде празник на демократијата и слободата, ќе дишеме послободно колку и да се загадени и контаминирани и воздухот и почвата. Денес во Македонија се поважни владеењето на правото, слободата и демократијата, еднаквоста пред законите од мед и млеко. Му верувам на Заев затоа што ослободувањето на институциите на системот и слободното продолжување со работа на Специјалното обвинителство и по промена на власта ќе значи дека новата власт ќе биде контролирана и од јавноста и од медиумите и од надлежните институции на системот, од парламентот, од судството, од Уставниот суд. Сите придобивки на парламентарната демократија ќе се вратат на политичката сцена.
Зоран Заев не е од вчера политичар, добро знае дека нема да опстане ни една година на власт ако не ги исполни ветувањата кои се историски, а тоа е воспоставување демократски систем со независно и професионално функционирање на сите институции на системот и што е најважно со воспоставување на уставните норми на поделба на власта на извршна, законодавна, судска, монетарна со силна поддршка на независни и слободни медиуми.
Вториот корпус од програмата и ветувањата на Заев во делот на економијата и на зголемувањето на стандардот на граѓаните, исто така, ќе бидат постојано изложени на контрола и на сериозни критики и анализи својствени за едно слободно и демократско општество, особено ако не се остваруваат со ветената динамика.
Конечно, отсекогаш сум приврзаник арогантните и корумпирани власти и политичари да ја добијат казната на граѓаните со промена на власта, ама и на редовниот суд бидејќи не поднеле морална одговорност за своите грешки. А, тоа се оставки за спречување на кризата од која страда целата држава.
До 2006 година во Македонија се случуваше промена на власта на секои четири години. И тоа беше здрава работа за демократијата. И ВМРО-ДПМНЕ и СДСМ добија казни за своето лошо владеење, својата ароганција и лажните ветувања. За грешките и изневерените надежи беа казнувани на секои наредни избори и ВМРО-ДПМНЕ и СДСМ и нивните коалициски партнери. Првата влада на Никола Кљусев, која е запишана во историјата на независна Македонија како експертска, а која ВМРО-ДПМНЕ ја смета како своја бидејќи победи на првите парламентарни избори, беше сменета по неполни две години од тие што ја изгласаа во парламентот. Со тие две експертски години ВМРО-ДПМНЕ со своите коалициски партнери ја презеде одговорноста за дострелите на Македонија во период од 16 години, а СДСМ со своите партнери за девет години. Последните десет години власта е непроменлива со барање на уште еден апсолутен мандат од четири години. Успесите и достигнувањата кои се пумпаа со пропаганди и медиумска превласт, со изборни нерегуларности, очигледно веќе не се доволни за победа. Ете затоа повторно над Македонија кружат страшилата за активирање меѓуетничка и меѓуверска нетрпеливост, овој пат не во директна конфронтација на тие што ја делат власта со години Никола Груевски и Али Ахмети, туку со чудовишно обвинување дека лидерот на опозицијата Зоран Заев е поголем Албанец од албанските националисти, кој сака да го менува уставот, да ја редефинира државата, да го поништи охридскиот договор, да ја поалбанчи цела Македонија, да ги продаде името и јазикот… откриен е најголемиот непријател на Македонија. Тоа се тие монструозни шпекулации на поттикнување омраза и делби само за да се спаси власта.
Никој не спомнал промена на Устав, или поништување на Охридскиот договор. Од каде сега испадна толкава љубов кон Охридскиот договор на ВМРО-ДПМНЕ и на Никола Груевски кога овие луѓе го сметаат овој документ за предавство и потпишување капитулација. Да знаат ќе молчат бидејќи тоа е единствениот документ кои го имаат потпишано лидерите на македонските и албанските политички партии кој е депониран во ОН со потписи на САД и на ЕУ и кои ја гарантираат унитарноста на Македонија. Ако внимателно го прочитаат, ќе разберат дека тие домашни и меѓународни гаранции важат доколку Македонија е демократска држава со еднакви права на сите граѓани и етнички заедници. Секое нарушување на човековите права и слободи и одземање на веќе стекнатите права го отвора патот кон делби. Ако и по 25 години самостојност пак биде пресуден национализмот и меѓуетничката омраза во изборен натпревар на крајот од втората декада на 21 век, тогаш исчезнувањето на Македонија ќе биде побрзо и од селидбите на младите кои заминуваат како река без враќање.
(Објавено во Утрински)

