Banner
Мое ќоше

Не е сеедно

34ab9d24e18187458bb86e3685fc28ee

Не знам дали забележувате една струја на ангажирани партиски пропагандисти, кои се претставуваат како неопределени и гласно проповедаат дека е сеедно кој ќе дојде на власт по 11 декември. Нивните поприлично агресивни пораки за луѓе кои се ѓоа неутралци е дека исти биле и СДСМ и ВМРО-ДПМНЕ и едните и другите краделе и лажеле, па затоа не вреди да се оди на избори бидејќи ништо нема да се промени во државата и се’ ќе биде по старо.

Ова е многу леплива порака до вистински неопределените гласачи, кои константно се најмногубројни во Македонија и се дел од парламентарната демократија, значајно присутна во многу земји во светот, што е предмет на сериозни анализи и стратегии како да се разбуди ова големо и рамнодушно гласачко тело во чие име се владее многу често без контрола.

Зад ова стојат тие што не им е сеедно дали ќе има промена на власта како што лажно пропагираат дека исти биле сите власти, исти биле и опозицијата и власта, исти биле и Груевски и Заев, па затоа нема да гласаат. Тие ќе гласаат како и досега да нема промени во Македонија, ќе гласаат за статус кво, да си остане се’ исто како и досега. Нивната цел е да ги зачуваат неопределените да не излезат на избори и да си останат рамнодушни за иднината на државата и на граѓаните.

Претставувајќи се како демократи и како партиски неопределени и загрижени за новинарската професионалност и објективност тие бараат еднаков третман и на власта и на опозицијата правејќи се дека не ја забележуваат огромната медиумска превласт на владејачките партии и строгата партиска контрола врз најгледаните телевизии. За нив одговорноста на власта која десет години владее без контрола е еднаква со одговорноста на опозицијата која нема ниту еден механизам на владеење во своите раце, или пак можност да има какво било влијание во управувањето со државата. Кршењето на законите од страна на опозиционерите секоја власт може брзо да го санкционира. Тешко е власта да се казни бидејќи поделбата на власта според уставните определби во Македонија е грубо нарушена почнувајќи од парламентот, судската и монетарната власт и згазената четврта власт, како што обично се нарекуваат медиумите во слободните земји.

Активистите кои зборуваат во името на неопределените овие факти ги прескокнуваат и во нивните божем полемични настапи секогаш се погласни против критичарите на владините политики и на злоупотребата на власта и попречување на правото и правдата. Срамно бараат новинарите да се однесуваат како балансери на гуми. Демек, Македонија е како еден автосервис, па сега исто треба да се пумпаат и предните и задните и зимските и летните гуми.

Е, не е сеедно, разликите се големи и суштински. Новинарството не е внимателно пумпање колку на власта толку на опозицијата, туку пред се’ е макотрпна истрага на злоупотребата на власта, на центрите на моќ, истрага на носителите на организиран криминал и корупција, откривање на злосторствата врз човековите права и слободи и се’ што е од јавен интерес на граѓаните, а се крие од јавноста. Новинарството не смее да биде немо за евидентното попречување на правдата за најзначајната истрага во историјата на Македонија во борба против големите злоупотреби на функциите од врвот на власта. Не е сеедно и не се исти тој што ветува слобода и демократија, владеење на правото, праведно судење и враќање на украденото, на независноста на медиумите со оној што го признава само судот на народот.

Не е сеедно тој што ветува европеизација и повисок стандард од тој што веќе десет години ја држи државата во изолација и сиромаштија со просечната плата меѓу 20.000 и 22.000 денари. Последните пет години во Македонија просечната плата е покачена од 20.982 денари на 22.191 денар, или повеќе за 1.200 денари. Дури и покачување на помалку од 250 денари годишно е голема лага. Според цените на производите кои се основни за преживување и гола егзистенција, платите за десет години суштински, односно вредносно се намалени за над 50 проценти ако се мери по тоа колку и што може да се купи за истите пари сега и пред една деценија. Такво осиромашување на населението во изминатите десет години имаше само во земјите кои беа во војна. Дали ова е најголемиот успех на десетгодишното владеење на ВМРО-ДПМНЕ, или радоста што си заминале од земјата и се избришани од списоците на невработени над 400.000 млади и образовани луѓе.

Седењето дома и рамнодушниот однос во ваква ситуација на уривање на режим по демократски пат не е дел од демократското право, туку сериозна граѓанска, човечка и цивилизациска обврска да се даде својот глас за она што гласачот мисли дека е добро и за него и за државата. До 2006 година во Македонија почнувајќи од првите повеќепартиски избори на секои четири години имаше промена на власта и покрај големи неправилности на избирачкиот процес. Таа менливост на власта покажуваше дека Македонија е сепак на пат во освојување на парламентарната демократија. Од 2006 година наваму повеќе од цела деценија на сите избори победува власта. Дали тоа е резултат на големите успеси и достигнувања, или на ВМРО во МВР ќе се види по промена на власта. Нема ништо поздраво за една држава во транзиција со заробени институции и медиуми од промена на власта на избори.

Моите критичари често ме прашуваат кога ќе почнам да балансирам гуми и да ја критикувам опозицијата. Бидејќи заборавиле што сум пишувал цел работен век, еве им ветувам дека штом дојде опозицијата на власт ќе биде предмет на моите критики. Се разбира, ако бидам жив и здрав и ако остане каде да се пишува.

(Објавено во Утрински)

Коментирај:

коментари:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *