Banner
Мое ќоше

Можен ли е бојкот на новинарите

tv

Конференцијата за печат на Никола Груевски пред судот каде што одржа монолог за својата невиност во улога на жртва на Специјалното обвинителство и на опозицијата, ми беше повод да упатам апел на колегите новинари да си го сочуваат барем она малку достоинство ако нешто останало и да не одат повеќе на настани на кои ќе бидат понижувачки третирани како декор или мебел. Што бараат новинари на која било средба со кој било политичар, или функционер кој не дозволува прашања. Без оглед дали се работи за власта, или за опозицијата, за настани во спортот, во културата, во бизнисот, во која било дејност каде што новинарите не можат или се спречени да си ја вршат својата работа треба веднаш демонстративно да го напуштат тој навредлив настан кон целата јавност и од тоа да не објават ниту еден збор. Односно да се даде само куса вест дека имаше обид за манипулација на јавноста без да се дозволи да се постават прашања. И толку, точка, крај.

Се разбира дека со ова не сум кажал ништо ново и дека ова е веќе стара болка која многу често се злоупотребува, прекрстувајќи ги обраќањата до јавноста како изјави на кои говорникот сам си поставува прашања и сам си одговара на нив, а новинарите се викнати за амбиент да ги држат микрофоните, да фотографираат и снимаат. Тоа создава лажна слика за големиот интерес и значење на наводната конференција за печат што не е тоа и информирање на јавноста, што, всушност, без прашања е дезинформирање на граѓаните.

Многу добро ја знам реалноста во која живееме и работиме со години, знам дека ваков бојкот е само утопистички предлог бидејќи медиумите се контролирани до тој степен што партиските соработници назначени на одговорни функции во редакциите добро се избрифирани секој ден кого треба да испратат на конференциите за печат, колку и каде треба да објават и дали ќе треба да прашаат нешто или не, ако прашаат што треба да прашаат… Тоа убаво го слушнавме и во прислушуваните разговори кога високи функционери на ВМРО-ДПМНЕ кажуваат кој новинар треба да дојде на конференција за печат и што треба да праша, слушнавме како се нарачува што и како да се објави и кога главниот уредник на Сител резигнирано признава дека му е преку глава од партиски и владини нарачки од кои може да се направат само „куртон-вести“, што стана синоним за лошо апологетско новинарство.

Не знам дали манипулацијата со јавноста и цензурата се кривични дела, иако цензурата е забранета со Устав, но верувам дека е дојдено време кога сите конференции за печат и обраќања во форма на изјави, без разлика од кого доаѓаат, ако не се според професионалните критериуми и стандардите на демократски општества, неопходно е поради јавноста и поради крајно деградираното и понижено новинарство да бидат жестоко бојкотирани од сите новинари и редакции. Тоа треба да биде трајна определба на новинарските еснафи, здруженија и професионални редакции. Не смее никој во државата да ги понижува јавноста и луѓето на кои им е работа да ја информираат.

Никола Груевски како премиер еднаш се соочи со таков протест кога излезе онака надмен и арогантен со цел саат задоцнување пред камерите и фотоапаратите и кога снимателите и фоторепортерите ги спуштија на земја своите алати и го оставија Груевски сам со својата свита да се исчудува што му се случило. За жал, не помина долго време, тоа стана вообичаена практика.

Не само Владата, туку и партиите почнаа да викаат новинари за публика да изигруваат глувонеми статисти на демократски амбиент, кога портпаролот ќе изрецитира некоја небулоза и ќе се повлече без да го прашаат ништо како да е претседател на светот. Тоа сега покрај партиските лидери си го дозволуваат и портпаролите на сите институции во државата, почнувајќи од Владата, па се’ до партиските бирократи во најмалата општина во земјата, портпаролите на болниците, на компаниите, на спортските клубови и асоцијации, на разните комори, фондови, невладини организации, здруженија на граѓани, сите излегуваат пред новинарите, кажуваат што си сакаат и си заминуваат, изигрувајќи некакви господари на вистината. Во ваква ситуација мора конечно да престанеме да бидеме партал за бришење на валканиците, со тоа што ќе дозволиме да бидеме носители на манипулациите со јавноста.

Деновиве некои колеги јавно ме прашаа што би направил јас да сум на таква конференција за печат. Веќе такво нешто направив на почетокот на транзицијата на многу повисоко ниво. Кога тогашниот потпретседател на претседателот на државата Љупчо Георгиевски држеше говор во парламентот, во моментот кога кажа дека треба да се воведе контрола врз медиумите, од новинарската галерија силно викнав дека тоа е фашизам. За да нема недоразбирање, уште неколку пати извикав дека тоа е фашизам. Претседателот на парламентот Стојан Андов побара да се отстрани „изгредникот“ од новинарската галерија. Кога дојде обезбедувањето по мене, сите новинари солидарно ја напуштија галеријата. Ги имаше над 30-ина. Андов кога виде дека ситуацијата стана сериозна по барање на Васил Тупурковски даде пауза. Настана вистинска трчаница натака-навака за да се избегне судирот меѓу новинарите и Собранието. Доста Димовска по паузата ја утеши јавноста дека инцидентот го направил македонски новинар од немакедонска националност. Демек, непријател на татковината. Иако од тогаш никој јавно не побарал контрола врз медиумите, а де факто тоа ни се случи до балчак и сега би реагирал на истиот начин доколку сум на самото место на злосторството, како сведок на јавно понижување и на професијата. Не треба да им се плашиме, тие треба да се плашат од нас, поточно од јавноста.

(Објавено во Утрински)

Коментирај:

коментари:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *