
Како да почнува баеги забрзано да се одмотува клопчето за разрешување на длабоката политичка, морална, економска и духовна криза во која со години е окована Македонија. Или е тоа само привид оти некако наеднаш стана ептен густо пред голот на режимот, иако го бранат тројца голмани.
Во исто време пристигнуваат во Скопје владините претставници на Америка и на Германија со заеднички ставови за разрешување на кризата зад што стои и Брисел. Уставниот суд на големо изненадување едногласно одлучи да поведе постапка за оценување на уставноста и законитоста на одлуката за распуштање на Собранието од 23 февруари 2016 година, иако досега ги одби сите иницијативи за ваква одлука. Уставниот суд донесе уште една значајна одлука како времена мерка за запирање на сите предизборни активности што веќе се толкува како неминовно одлагање на изборите од 5 јуни. А додека го пишувам текстот, претседателот на парламентот Трајко Вељаноски кој до вчера дури од Рим и’ порачуваше на нацијата дека нема никакви шанси за свикување седница на распуштено Собрание, наеднаш наврат-нанос закажа итна собраниска седница.
Почнува ли последната фаза од детронизација на Груевски, или ќе гледаме уште еден хорор во живо кој само ќе ја продлабочи уште повеќе кризата и ќе ја внесе државата дефинитивно во категоријата на трајни жаришта до нејзино распаѓање и исчезнување. Вистинскиот одговор се крие во повлекување, или поништување на аболицијата на претседателот Ѓорге Иванов кој на најгруб незаконски начин ја спречи правдата. Вториот, но не помалку важен одговор е во овозможување на непречена работа на Специјалното обвинителство за гонење на кривични дела кои произлегуваат од незаконски прислушуваните разговори. Се’ друго, без отфрлање на милоста на претседателот Иванов и негова неотповиклива оставка и без непречена работа на Специјалното обвинителство, која треба да доведе до праведна и правна судска разврска е фарса и политички маневри, купување време и пренасочување на вниманието на јавноста кон помалку важни работи, отколку што е судската разврска на делата на осомничените високи функционери за тежок организиран криминал, голема корупција и злосторничко здружување за изборен криминал со обвиненија за нелегитимно приграбување на власта по изборни неправилности. Без правна разврска и без судски одлуки за овие веќе покренати истраги и предмети нема никаква шанса за надминување на кризата и враќање на Македонија на патот кон пристојно европско општество.
Секое лицитирање со датум на избори било наесен, на зима, следната пролет, или кога било е катастрофално. Без судски епилог на истрагите кои произлегуваат од прислушуваните разговори не може да се оди на избори. Во цивилизираниот свет каде што важат законите не се можни избори во кои учествуваат осомничени лица за криминал.
Стратегијата за деблокирање на иднината на Македонија и нејзините граѓани мора да почива на темелите на едно современо општество, а тоа е ослободување на институциите на системот и владеење на правото, забрана на цензурата и враќање на слободата на медиумите, или кажано народски обвинетите мора да седнат на обвинителна клупа во судот и таму да се докаже вистината. Ниедна друга одлука надвор од судот е невалидна за докажување на невиноста. Не може со гласање, дури и на најчисти избори да се носи пресуда за ослободување од одговорност на осомничени и обвинети за тешки кривични дела. Обидот на претседателот Ѓорге Иванов да ја спречи правдата со противуставна и противзаконска аболиција и постојаното попречување на работата на Специјалното обвинителство е чин кој им ги отвори очите и ушите на голем број граѓани кои не можеа, или не сакаа да ги видат криминалот и корупцијата кои попримија размери на епидемија, безмалку во целиот државен врв.
На Уставниот суд не може да му се верува, а уште помалку на претседателот Трајко Вељаноски бидејќи до вчера категорично одбиваа да се фатат за работа според надлежностите што ги имаат и кои произлегуваат од Уставот, но и од вонредната тешка ситуација во која се наоѓа државата. Се’ ми се чини дека оваа е некоја нова ујдурма Уставниот суда да го вади жешкиот костен по директна нарачка на власта за одложувањето на изборите, тоа да не биде одлука на ВМРО-ДПМНЕ што би се толкувало како пораз, или успех на опозицијата и невладините организации што би се прифатило како победа. Затоа ВМРО-ДПМНЕ пресметал дека најдобро е тоа да го направи Уставниот суд, иако и со тоа пак се гледа поразот на политиката на барање излез од кризата само преку избори.
А штом Трајко Вељаноски побрзал да го свика парламентот за што до два часа пред последната изјава тврдеше дека е невозможно, гарант е некоја нова расипана игра предизвикана веројатно од страв по предлозите дека полноважна парламентарна седница можат да свикаат и 62 пратеника и да донесат легитимни одлуки за негово разрешување од функцијата и формирање експертска влада за спроведување на слободни избори. Кога ќе го читате текстот, веќе ќе се знае кои биле мотивите на Вељаноски толку нагло да си го смени ставот.
(Објавено во Утрински)

