Banner
Мое ќоше

Пропагандата сее пустош

grujo

Една од најопасните последици на режимите е агресивната пропаганда која остава пустош во свеста на луѓето често до крајот на животот. Граѓаните на Македонија цела деценија се изложени на медиумска инвазија поради постојана предизборна кампања во битките за власт која овозможува озаконет грабеж. За десет години, десет пати одиме на избори, безмалку секоја година се трошат милиони евра што видливи буџетски пари, а уште пет пати повеќе невидливи, ама реални пари рекетирани од компании преку измислени донации. Огромни износи од тие пари се враќаат во џебовите на носителите на кампањите и во касите на големите политички партии и тоа во кеш под сомнителни околности. Всушност, во буџетската држава и парите од компаниите најчесто дадени како екстра данок за заштита, или поради страв, се пари на осиромашените и ограбени граѓани.

Според неофицијални пресметки во изминатите десет години што на редовни, што на предвремени, парламентарни, локални и претседателски избори се потрошени над 200 милиони евра само за медиумска и друга пропаганда. Ако пак се сметаат и парите фрлени за постојани предизборни активности, разни коруптивни и селективни стимулации и субвенции, кич-споменици и фасади, отворање на измислени работни места и наметната партиска превработеност во администрацијата, лажната солидарност со социјалните категории население, цената за задржување на власта достигнува до фантастични повеќе милијарди евра се’ со една единствена цел да се создаде армија од зависници кои опстанокот го гледаат во партијата која дели спас од измислените светски заговори против Македонија и од домашните предавници и непријатели.

Но, има уште нешто пострашно од баснословните износи потрошени за пропаганда и корупција во перманентните предизборни кампањи. Тоа се генерации и генерации млади луѓе кои се израснати и формирани како осакатени личности за време на режимот на Никола Груевски. Од 2006 година откако Груевски дојде на власт до денес, тогашните 15, 16, 17 и 18-годишни момчиња и девојчиња неоптоварени со политика и партиски интереси, веќе наполнија 25, 26, 27, 28 години. Бомбардирањето со збогатен пропаганден ураниум кај многумина од овие луѓе уште за време на школувањето предизвика погрешна перцепција што е тоа слобода и слободна независна личност, што е вистинска демократија, морал, етика, патриотизам, владеење на правото, еднаквост пред законот и многу други особини својствени на млади слободоумни луѓе кои во сервилноста, апологетството, полтронството, партиската лојалност, во заробените медиуми во организираниот криминал и корупцијата препознаваат опасност за опстанокот на татковината. Убеден сум дека кај голем број луѓе токму затоа „Шарената револуција“, преценета или потценета сеедно, како автентично движење, дава голема надеж дека пропагандата на Груевски сепак не можела да ги контаминира сите млади луѓе. Пропагандистите изгледа заборавиле на историската закономерност дека во најголемиот процут на деспотијата се раѓа отпор кој не може да се деградира со светски и шпионски заговори и со партиски припадности, застрашувања и нарачани платенички контрапротести. Боењето на кичот не е уништување на лажното културно наследство, туку е прекрасна симболика на отпор против историските фалсификати, деградација на уметноста и дехуманизација на просторот. Бојата која може да се испере со неколку кофи вода на вмровските активистки пералки, но не можат да се вртат милијардите евра фрлени на безвредната бронза и гипс-картон, смешни барокни фасади. Тие пари веќе не може да ги врати никој освен најсиромашниот народ во Европа. Е, тој срам и тој грабеж не може да го испере ниту Вардар, ниту Црна Река, ниту Црн Дрим сосе Охридското Езеро и Преспанското Езеро.

И пазете сега, Никола Груевски, еден од последните балкански махери за наместени избори за што има и поодмината истрага во Специјалното обвинителство како злосторничко здружување во изборен криминал и многу основани сомневања за нелегитимноста на власта, излезе пред светската јавност преку Франс-прес со нов генијален изум кој може да смисли само типичен балкански апсолутист. Значи, на 5 јуни Груевски одлучил да го почитува Уставот од кој направи мивка и оди сам на избори. По велелепната победа да се круниса по не знам кој пат за премиер, веднаш потоа да ги задуши протестите, да го укине Специјалното обвинителство и уште неколку спектакуларни апсења и притворања, нарачани судења, а потоа може раат да се оди на уште едни слободни многу мирни и тивки избори од кои болат ушите и на наглувите и стенка сиромаштијата.

Велат дека изборите на 5 јуни на Груевски му требаат за да го спречи бунтот во врвот на ВМРО-ДПМНЕ. Во тоа не верувам, од таму никогаш освен величање на вождот не може да се слушне ниту еден различен глас својствено на уплашените и корумпирани поданици. Што е само уште една одлика на режимите. Сенародно будење и омасовување на протестите се начинот да се дојде до слободни избори кога е можен вистински избор меѓу доброто и злото. Пред тоа треба уште да учиме што е добро, а што е лошо, што е тиранија, а што слобода, што е морал и чесност, а што арамилак и се разбира, како вистински се сака татковината. Тие лекции на животот, иако некогаш скапо платени, се’ уште не се совладани како што треба. Деновиве тоа може добро да се види.

(Објавено во Утрински)

Коментирај:

коментари:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *