Кога прочитав деновиве како треба биде опремена внатрешноста на новата Влада, ми дојде да седнам покрај Вардар и да плачам на глас. Луѓе мои, па тоа е страшно колку евтино и бедно ќе се опреми „Белата куќа“ за која властелините потрошија над 15 милиони евра наши пари само за да го фалсификуваат некогаш архитектонскиот подвиг, авангардните и наградувани кубистички коцки за да добиеме во престолнината лажен барокен дворец.
Моите колеги веднаш се инспирираа што од одделот за одмор и рекреација, каде што ќе имало маса во француски стил ала Луј 15, со 12 рококо столици од буково дрво, плус една посебна, точно 13, како на тајната вечера. Во овој дел за релаксирање требало да има уште две модерни фотелји, тапацирани со кожа со боја на „кралско вино“, клуб маса со ногалки од јасен, троседи, двоседи, килими рачно ткаени, перници со мемори пена и гускини пердуви и уште еден куп работи што се неопходни за една кралска палата. За око ми падна и една лежалка со десен наслон. Кога кралот ќе треба да стане да оди во тоалет да не тргне лево или да не станува на лева нога, затоа е неопходен десен, а не лев наслон. Најмногу ме натажи што за опремување на еден мал, но значаен дел од владините згради ќе се потрошеле само бедни 52.000 евра.
Срамота, невидена брука, си реков, треба да се охрабри новиот привремен премиер, извесен Димитриев, кој е задолжен да ја чува столицата на кралот, веднаш да набави мебел како што му прилега на кралското семејство. Како е можно во бетонската гаража на Владата, во која нема никаква опрема, да гние „мерцедес“ од 650.000 евра, а тие да се циганчат со 52.000 евра. Да се фрли за фасада 10 милиони евра, за кралска тераса милион евра и за железна ограда 700.000 евра, а за одмор и собирање сили на најважните луѓе во државата заедно со неговото височество да се дадат одвај 52.000 евра е навредливо за сите поданици и за целата монархија.
Мора веднаш да се прекине ова понижување и да се купи најскапиот мебел директно од Франција, ако треба нека се преговара и со Версај, таму нешто да се прекопира како што се направи со саркофагот на Александар Македонски од археолошкиот музејот во Истанбул. Ова е дури и подобра варијанта оти може да биде ептен оригинална копија, а онаа од Истанбул е лажна бидејќи саркофагот на Александар никогаш не е откриен. Дотолку повеќе што Версај е стар кралски дворец кој има многу фалинки во споредба со нашиот. На пример таму нема оригинални тоалети, уште им стојат тутите под креветите на кралевите, нивните миленици и великодстојници. Можете да замислите колку смрдело во Версај.
Може за земање урнек да се разгледа и Елисејската палата, иако и таа е постара од нашата и не остава бог знае каков впечаток. Бев еднаш таму и воопшто не бев нешто посебно импресиониран додека со еден куп новинари од цел свет чекавме со часови Анте Марковиќ да излезе и да каже што му рекол Митеран, дали ќе се спаси Југославија. Од тогаш наваму ја слушам истата приказна на која не можеш да и’ ставиш ни една забелешка, а знаеш дека не е точна. Сè зависи од вас самите, рекол мудриот Митеран, од лидерството и државништвото на вашите републички водачи, ни раскажа мошне задоволен од разговорите Анте Марковиќ. Французите се подготвени да направат сè и да дадат целосна поддршка и финансиска и каква било друга, ама не можат да ги завршат нашите работи. Ова ви е добро познато, нели. Штом сè зависи од нас, поместете се од место за не дај боже.
Нејсе, да не бегаме од темата, пропаста на Југославија како потрошен историски модел не е поучна за нас оти ние ептен многу добро знаеме да си ги решиме работите како што треба, а и онака истуреното млеко не може да се врати во шишето.
Значи, претпочитам да се оди во Версај и да се преслика целиот мебел, а особено Салата со огледалата, и веднаш да се нарача ист таков и за „Белата куќа“ во Скопје. За да не се направат некакви пропусти како со новиот театар, кој одвај достаса до 60 милиони евра. Би било добро лично и нашиот некрунисан крал да појде до Версај и да си одбере некои работи кои најмногу му се допаѓаат. Притоа треба да внимава да не му се случи нешто како што му накалемија на еден висок југословенски синдикален функционер за кој имаше најмногу вицови. Имено, кога тој шетал долго низ Версај, во еден момент кога се уморил седнал на еден стол. Веднаш ми пришол кустосот и дискретно го предупредил дека тоа е столот на Луј 15. „Не грижете се“, одговорил политичарот од Балканот, „штом дојде господинот Луј јас ќе станам“.
Има уште една причина зошто Груевски треба да појде до Версај и да си избере мебел пред крунисувањето на 24 април. Тоа е најдобриот начин да се промовира новата монархија на Балканот по урнекот на Луевци и тоа 14, 15 и 16. Колегите кои пишуваат на оваа тема и прават споредби треба малку да прочитаат историја како владееле и како завршиле француските кралеви за да не им се случи на некоја конференција за печат како со премиерот на Србија, Вучиќ, кога за невкусната споредба на Луј 14 со неговата маленкост ја праша директно новинарката дали знае кој е Луј 14 и што сè има направено тој за Франција. А сирота таа не знаела историја колку Вучиќ, сакала да каже само тоа дека Вучиќ и Луј 14 се слични во една работа, што двајцата имаат иста историска реченица: Државата – тоа сум јас. Нашиот Груевски не мисли така. Кај нас работата е обратна. Ние, неговиот народ, мислиме дека Груевски е државата, дека тој е кралот на Сонцето.
Предлагам во салонот за одмор и релаксација првата свечена вечера да се организира на 24 април и да се овековечи со истата сцена како тајната вечера во мигот кога Исус Христос им вели на своите апостоли „еден од нас е предавник“.
(Објавено во Утрински)


