Партиските лидери во продолженијата од финалето на политичкиот договор од Пржино во итна постапка се договараат какво новинарство сакаат во периодот до избори. Прво почна пазарлакот како јавниот сервис МРТ да биде како Би-Би-Си и кој ќе управува со него. Кој да биде главен, а кој заменик-главен уредник, која да биде директор, а кој да биде заменик-директор со право на вето. Шијем ти га Ѓуро или мижи Асан да ти бајам. Алоооо… ова не се министри и партиски коалиции ова е занает во кој има правила.
Откако ќе се усогласат како од дрво да направат маша и од МРТ да стане Би-Би-Си, ќе ги утврдат квотите за валканите коруптивни кампањи кои тие го викаат рекламирање во комерцијалните телевизии и другите медиуми… ќе ни сечат од задникот за да ни ги крпат ушите оти таа наезда од политичка пропаганда до 16 април 2016 година можат да ја издржат само тврди уши и жешки глави.
Во изминатите 10 години власта им го украде атот на медиумите, денес опозицијата плаче по самарот, а новинарите со лиценца за подобност дење ноќе пеат оди во слава на пастирот. Тие што не ја прифатија оваа поданичка улога одамна се прогласени за предавници и непријатели на татковината. Макотрпно стекнатите медиумски стандарди, освоени од други генерации новинари и во други времиња, денешните политички марабунти и тупамароси ги прогласија за неважечки со помош на новинарската петта колона, која ја предаде професијата учествувајќи во воведувањето на најцрната цензура која била видена досега на овие простори. Прикривањето на злоупотребите на власта и активното учество во пропагандите за големите успеси и градителски потфати, овие апологети ги прогласија за новинарски подвизи. На тој начин е сменета суштината на новинарската професија која во сите времиња била насочена главно кон откривање и обелоденување на злоупотребите на власта и на центрите на моќта, на организираниот криминал, на примитивизмот и провинцијализмот секогаш во служба на јавниот интерес.
Процесот на уништување на доброто новинарство во Македонија траеше повеќе од една деценија за денес да се сведе на целосна забрана на илјадници јавни личности, стручни луѓе и интелектуалци да го кажат своето мислење во медиумите под контрола на власта. Ова страшна вест во светот на барем малку пристојна демократија кај нас поприми право на граѓанство и повеќе никој не се ни буни што на МРТ, Сител, Канал 5, Алфа и голем број други медиуми, радиостаници, интернет портали и весници ги затворија своите врати за јавни личности кои не мислат како власта и нивните послушници. Сите тие најбезочно се проскрибирани и не можат јавно да го кажат своето мислење во строго контролираните медиуми. Во таков амбиент се појавија медиумски злосторници кои почнаа да сеат страв низ Македонија прогласувајќи за странски платеници, кодоши и предавници се’ што различно мисли од власта.
Ете, затоа не се согласувам со лепливата максима дека подеднакво се виновни и едните и другите и дека неутралноста во ваква ситуација е професионализам. Таквиот баланс искажан некогаш и од добри новинари е поштетно и од трактатите на аналфабетски пропагатори и умилкувачи на власта. Каде се чуло и видело да се изедначува одговорноста на власта и на опозицијата, на тој што воведува цензура и страховлада со тој што е проскрибиран и не може во ниту еден од највлијателните медиуми под владина контрола да го каже своето мислење и несогласување. А владините телали можат секаде да настапат и да сатанизираат кого сакаат. Ваквите балансери се штетници.
Во оптек е уште една голема лага дека приватните медиуми можат да прават што сакаат, односно новинарите се должни да го врзуваат коњот кај што ќе им каже газдата. Тажни се обидите, иако упорноста им е восхитувачка, на неколку новинари и комуниколози, колумнисти кои во крајно ограничен медиумски простор со години се обидуваат да ги кажат меѓународните стандарди и принципи, законски обврски на земја кандидат за влез во ЕУ. Некои новинари кои се соучесници во уништување на македонскиот журнализам, кој до 2008 година беше на завидно европско и светско ниво, се обидуваат да подметнат дека граѓаните, невладините организации и политички партии не смеат да протестираат пред приватните телевизии, дури и тогаш кога тие проповедаат неофашизам и користат јазик на омраза.
Деновиве една од главните теми во Србија, а и во регионот, е извинувањето до Србија и српскиот народ на газдата на најтиражниот таблоид „Курир“. Му прекипело на човекот, или пак можеби го менува курсот, па собрал храброст да им се извини на граѓаните за цензурата во чие воведување и самиот учествувал. Што мислите дали еден ден некој од нашите „курири“ ќе се извинува на сличен начин и ќе плука по власта чии доверливи разнесувачи на пошта и курири се сега. Извинување ќе нема, ама прешалтување колку сакаш. Тоа и досега го видовме повеќе пати. Последниот медиумски газда што им се извини на граѓаните, Велија Рамковски, заедно со своите соработници доби 112 години затвор. Со години чмае во „Идризово“, а немаше влакно да му фали ако беше послушен и кооперативен како неговите колеги и како што беше и самиот додека даваше поддршка на оваа власт.
Заклучокот е јасен, за професионално и етичко новинарство првиот предуслов е слобода и демократија. За тоа не се преговара.


