Уште од времето, пред речиси 60 години, кога татко ми со увото залепено на радиото го слушаше Грга Златопер и „Гласот на Америка,“ не сум видел поголема напнатост кај мои драги пријатели кои чекаат значајни вести да стасаат од странство. Овој пат се молиме преку Брисел да слушнеме убава вест за иднината на Македонија. Убеден сум, иако кога ова го пишувам се’ уште нема никакви вести, дека и сега како и тогаш, ни Америка, ни Европа нема да ни помогнат колку што ние очекуваме. Да ни ја завршат целата работа и да ни курдисаат нова влада. Главната работа ќе ни ја препуштат нам и таа неминовно ќе се случи на слободни избори.
Значи, работата ќе биде само во тоа дали ќе не’ охрабрат на патот на демократијата со нешто поконкретно, а не само со поддршка на европски начин. Сепак, тоа ќе биде нешто повеќе од земи или остави. А, тоа е силната гаранција за фер избори со конкретни потези и промени.
Во конечните предлози нема да се повторат некои тези на еврокомесарот Хан за кои добивме впечаток дека се издиктирани во Белата куќа во Вашингтон. Само наивните можат да поверуваат дека луѓето што ги пласирале не ја знаат реалноста во Македонија. Големите сомнежи за некаков пресврт во односот на Запад кон власта и премиерот Груевски кои дојдоа од Вашингтон и Брисел деновиве се дијаметрално спротивни на јавните изјави на амбасадорите на највлијателните земји што секој ден ги даваат во Скопје. Амбасадорите не соопштуваат свои мислења, туку на своите влади. До Европа веќе стаса смрдеата дека има нешто многу расипано ако ЕУ под диктат на Америка наеднаш се определи да тргне во насока тие што го воведоа режимот и владеат десет години без контрола да ја демонтираат тиранијата и да ни донесат демократија и слобода.
Едноставно тоа не може да се случи. Обидот да се протне нешто на мала врата е откриен. Во април 2016 година ќе падне режимот на Груевски. Пролетта 2016 завршува ерата на Груевски. Завршува опасноста за опстанокот и поделбата на Македонија. Слободата и демократијата се враќаат на голема врата. Тоа е историска неминовност, тоа е решавачки момент за иднината на Македонија и нејзините граѓани. Погрешните политики и злоупотребите на власта ќе бидат казнети од граѓаните на Македонија кои веќе ја препознаа историската шанса за целосна демократска преобразба на македонското општество како современа европска и слободна држава.
Во мај 2016 година новата македонска влада, составена со нови лица, ќе ги почне и официјално преговорите со ЕУ, а есента 2016 година ќе стане редовна членка на НАТО. Она што е најважно, граѓаните на Македонија оваа работа ќе ја завршат сами, или кажано попрецизно ќе бидат убедени дека сами ја завршиле.
Од каде овие претпоставки кои не се потпрени на она што ќе биде договорено во Брисел . Едноставно, во Македонија доаѓа време кога нема други решенија. Ниту Европа, ниту Америка повеќе немаат простор за маневри и за спасување на власта која е фатена на дело во нечесни избори во повеќе изборни циклуси, во организиран криминал, во злоупотреба на власта и во масовно кршење на човековите права, со години ставајќи под надзор илјадници граѓани и јавни личности. За тоа никој не може да прости. Америка и западноевропските земји ако ова го одмолчат многу бргу ќе се соочат со својата јавност. Тоа во моментот се тркала како мала грутка снег во меѓународни асоцијации искажани од влијателни личности, но прашање на денот е кога ќе прерасне во лавина која може да ги загрози позициите на европските лидери пред домашната јавност. Темата за гревот на западните политичари и центрите на моќ кои лобираат за поддршка на авторитарните системи и новите диктатори на Балканот и пошироко во Европа, веќе е отворена од врвните светски интелектуалци и највлијателни медиуми. Тоа е најзначајниот сигнал дека платените лобирања со пари на граѓаните на најсиромашните земји за одржување на новите деспоти на Балканот не можат да поминат незабележано и без последици, ни во Америка, ни во Германија, ни во Англија, ниту во Франција, што значи ни во најголемиот број држави членки на ЕУ и на НАТО. Лекцијата за Македонија ќе се однесува за сите кандидати за ЕУ и за НАТО.
Ретерирањата и новите ветувања на Груевски за кооперативност под притисок на демократските, но и други институции на светот, веќе нема да важат.
Вториот важен момент е фактот дека и во Македонија се менува брзо ситуацијата. Груевски не може да испорачува повеќе лажни успеси. Изградбата на споменици стана ептен видлива фарса, а последните канделабри на мостовите кои не водат нигде, повеќе наликуваат на фенери кои ја осветлуваат вистината и во темница дека сме последни на Балканот по сите мерила и критериуми за успешноста на една власт.
Одлуката на Груевски да не се повлече од политичката сцена, жртвувајќи ја и Македонија и сопствената партија ВМРО-ДПМНЕ, е прочитана книга во земјата и во ЕУ. Затоа нема простор за очајување, ниту за еуфорија каков и да биде договорот во Брисел. Треба да се заврши работата, падот на Груевски е почнат. Историските закономерности се како и законот на Земјината тежа. Тоа што почнало да паѓа, мора да падне.


