Banner
Си велам

Знае ли некој каде е излезот

exit

Бомбите на Заев иако придушувани од провладините медиуми продолжуваат да експлодираат со несмалена жестина. Следиме епизоди од директен пренос во живо на политичка, морална и духовна криза со сведоштва за тешки злоупотреби на власта. Главни играчи во скандалот со прислушување на илјадници граѓани и јавни личности се професионални политичари, лично премиерот, министри, разузнавачи, новинари, судии… кои правеле „подвизи“ како цел живот да го работеле само тоа. Од другата страна, на барикадата ечат митинзите на Никола Груевски со силно ехо од големите успеси и достигнувања на Владата, од црнилата и анатемите кон предавниците и непријателите на татковината кои се обвинети за опасна спрега со странски разузнавачки служби кои имаат единствена цел да ја дестабилизираат Македонија и да донесат марионетска власт која ќе ги продаде националните интереси, идентитетот и името на државата.

По првичниот шок дали сето ова е можно, секој ден следуваат голем број логични, но и конфузни прашања, изјави, анализи, дезинформации, тешки манипулации и шпекулативни констатации. Во медиумскиот хаос покрај партиските и новинарските перјаници се впрегнати и странски лобисти и политичари кои се величаат како големи експерти, или како крунски сведоци дека е загрозена стабилноста на државата. Ако пак сведоштвото е неповолно тогаш следува јавно жигосување и палење на клада. Секојдневие се апсењата и еден куп меѓусебни тужби и кривични пријави на власта и на опозицијата.

Во оваа пропагандна војна предводници станаа повеќето медиуми кои применија класична воена цензура за бомбите на Заев и уште пожестоко продолжија со оцрнувањето и сатанизацијата на секој еден што има некакво влијание во јавноста, а има различен став од Владата и премиерот. Па така политичката криза ги зафати и сите слоеви на населението што предизвика уште посилна партизација и политизација, меѓусебна омраза и делби кои го затворија патот за излез од кризата и за утврдување на одговорноста. Освен пропагандната војна и меѓусебните медиумски обвинувања на власта и на опозицијата, другите институции на системот уставно надлежни во вакви ситуации да реагираат според законите и Уставот главно молчат, или купуваат време со немушти и безначајни соопштенија до се’ повознемирената јавност, која соочена со сиромаштија и потрага по егзистенција станува нем и уплашен набљудувач на пресметката.

Во ваков амбиент, кога главните институции како обвинителството и судот, претседателот на државата, советот за безбедност, полицијата молчат, или бесрамно заземаат страна, тешко е да се чуе гласот на разумот, иако се’ повеќе луѓе и независни јавни личности, но и припадници и симпатизери на сите политички партии не се стеснуваат јавно да ги соопштат своите сомнежи и сознанија за потезите кои се вообичаени во демократскиот свет во вакви ситуации кога државата и граѓаните се претвораат во заложници. Се’ погласно се поставува клучното прашање: дали тоа што го слушаме и гледаме на конференциите за печат на лидерот на здружената опозиција Зоран Заев е вистина и дали се работи за автентични снимки. Ова прашање станува посуштествено отколку кој тоа го снимил и дали треба да се обелоденува, дали се во прашање странски служби и агентури, или домашни служби. Власта тоа го согледа и во нејзините најнови пропагандни активности веќе не е најважно кој го вршел снимањето, туку дека се работи за креирани и монтирани разговори. Е сега, големо прашање е кон кај оди судската истрага.

Прашањето зошто нашите контраразузнавачки служби и полицијата не успеале цели четири и пол години да ги откријат агентите кои вршеле надзор на илјадници граѓани и јавни личности се оправдува со мошне тенка аргументација дека такви работи се случувале во повеќе земји. Што секако е обична манипулација бидејќи такво масовно прислушување и толку долго повеќегодишно следење на државниот врв и на илјадници граѓани, не е откриено никаде. Секој ден читаме вести за оставки на политичари, па и на големи државници низ светот и во соседството за многу помали гревови и злоупотреби отколку што се нашите тешки прекршувања на законите и Уставот со масовно нарушување на човековите права. Власта и надлежните институции на системот, премиерот, претседателот на државата немаат рационален одговор на прашањето колкава е нивната лична морална одговорност кога четири и пол години некој непречено држи под надзор илјадници граѓани, а тие ништо не знаеле за тоа.

Колкава е одговорноста на претседателот на државата што уште не бара извештај од службите зошто не е откриено ова тешко нарушување на човековите слободи. Дали е можно премиерот и министерот за внатрешни работи, првите луѓе на разузнавачките служби да не знаат толку години дека им е паднат комплетно безбедносниот систем. Колкава е одговорноста ако не знаеле ништо за прислушувањето, а колкава ако знаеле и учествувале во таков заговор против сопствената држава и граѓани. И конечно, дали надлежните институции на системот и судот ќе се занимаваат со вакви истраги, или се бараат меѓународни посматрачи како публика за алиби судење во кое главна насока ќе биде дали некој што има право да соопштува снимки за кои веќе еднаш видовме ќе нема стручно вештачење дали се автентични. Кој е тој наивен во Европа што ќе дојде во Скопје да биде алиби судска публика. Веќе има сомневања дека ќе нема истрага дали снимените разговори се автентични и кои се последоците од тоа. Наместо тоа според јавните изјави на премиерот истрагата треба да се движи кон сведоци кои се веќе осудени и признале дека снимањата се нарачани од првообвинетиот во соработка со странски служби. А, пак нивното објавување од Заев е противзаконско дејствување за дестабилизација на државата и нелегално преземање на власта со пуч, или со државен удар. Нема навестувања за истрага во правец на притисоци врз судии и новинари, нивно прислушување и нарачување на пресуди. Тешко е да се поверува ако нема претходни оставки на главните актери дека судот ќе се впушти во истрага за кривичните пријави за големи коруптивни и криминални скандали кои јасно се слушаат на снимките што ги презентира Заев.

Во еден ваков амбиент можно ли е да се излезе од кризата? Станува збор за македонски рашомон. Тоа е онаа ситуација на Куросава кога има повеќе вистини во зависност од тоа кој ја кажува. Од една страна се оние ужасни работи што ги слушаме досега еднаш-двапати неделно како стравотни сведоштва на самите високи функционери во Владата и во институциите на системот кои треба да се истражат со голема професионалност и непристрасност на судот. Од друга страна е обвинувањето дека станува збор за подривање на системот со злосторничко здружување за да се собори со пуч власта, што е работа пак на судот и судските вештаци. Потоа следуваат илјадници снимки во кои се зборува за изборни фалсификати и тежок криминал, противзаконска пресметка со политички противници нивно затворање, нарачани судења и пресуди и тортура во затворите.

Убедливо звучат предлозите во европски дух за политичка, морална и правна одговорност до кои може да се стигне со судски процеси и слободни и фер избори. Но дали тоа воопшто е можно ако нема оставки на главните актери да може компромитираниот суд да работи независно. Чинам дека ова прашање е излишно по сето она што го слушнавме за обвинителството, судиите и ако се има предвид од поодамна перцепцијата во јавноста за нашето судство. Не верувам дека некој партиски неутрален човек може да поверува во праведна и правна разврска без да се отстрани притисокот врз судот. Како што не може да се верува во слободни и фер избори ако не се отстранат причините за изборните нерегуларности и фалсификати кои се познати и без аферата „Прислушување“. Светските искуства наложуваат прво морални оставки затоа што е нарушена безбедноста на државата со масовно кршење на човековите права и поради тоа што највисокото раководство на државата цели четири и пол години не знаело за тоа. По овој морален чин на ослободување од притисок на надлежните институции, можна е правна и праведна разврска за сите што го прекршиле законот.

Коментирај:

коментари:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *