Го добив облогот по кој секој нормален човек се чувствува лошо. Како растеше политичката криза и како се’ повеќе граѓани ја дознаваа вистината за Македонија, како се’ стеснуваше просторот за лаги и манипулации на власта, прашање на денот беше кога ќе се посегне по најопасното оружје за мобилизација на јавноста, а тоа е палењето меѓуетнички пожари. Овој пат политичките пиромани нарачаа оган во Гошинце кај Липково. Веста на државната агенција МИА што ја вознемири и загрижи јавноста гласи: терористички напад врз полициска станица во Гошинце, општина Липково, се случил ноќеска во 2 часот и 30 минути. Си реков, веќе нема да ги слушаме бомбите на Заев, ќе ги гаснеме пожарите во борба со терористи.
Некој почна опасно да си игра со оган на денот кога стаса голема бомба од Брисел каде што ЕУ донесе заклучок за сериозна загриженост за кризата во Македонија со акцент дека треба да се истражат содржините во снимените материјали од повеќегодишното непречено прислушување на илјадници јавни личности, политичари и новинари.
Портпаролот на МВР, Иво Котевски, овој пат брзо и подготвено реагираше, како никогаш досега. Експресно потврди дека МВР веќе има сознанија дека вооружената група е од Косово. Откритието дека станува збор за терористи во МВР се погрижиле да го соопштат не само со чинот дека е нападната полициската станица каде што биле четворица полициски службеници на дежурство кои терористите ги разоружале. Во ова кусо соопштение добро е спакувана политичката пикантерија, која посебно ја нагласува Котевски, дека терористите им се обратиле на албански јазик на заробените македонски полицајци со зборовите дека: „сакаат нивна држава и оти не сакаат никакви Охридски договори“. Интересен е и фактот дека терористите си зеле и преведувач. И потоа почна да тече веќе познатата историја од 2001 година, која сега се повторува како фарса и ужасна гротеска.
Кој си игра со огин, од него ќе изгори. Подготвеноста за акција на провладините медиуми е многу видлива и лесно читлива. Веднаш почна плашењето на граѓаните од косовски терористи и од домашни македонско-албански судири. Се играше на карта граѓаните да се потсетат на Танушевци 2001 година. Тогаш се јавија многу воени стратези кои предлагаа Танушевци да се избрише од географската карта со бомбардирање, итно да се прогласи вонредна состојба во државата и еднаш засекогаш да се расчисти со Шиптарите. Како растеше конфликтот и изгледноста да излезе од контрола и како опасноста стануваше се’ поголема, така погласно почнаа да мудруваат разни генерали по битките и воени подбуцнувачи. Загинаа стотици невини луѓе на двете страни во судирот, едните убедени дека се герилци во борба за слобода, права и демократија, другите херои кои го ставаат животот на браникот на татковината. Фалеше сосема малку конфликтот, или воениот судир како го викаат некои стратези, да се претвори во жестока граѓанска војна.
Конфликтот од 2001 година, кој ги влоши меѓуетничките односи и ја зголеми недоверба и покрај Охридскиот договор, веќе 15 години постојано се одржува, а се разгорува по потреба. Има многу загрижени на двете страни тој жар да тлее под пепелта. Секогаш кога државата е во политичка криза, или пред избори, пред економски колапс, или кога власта е соочена со голем скандал, или афера се палат меѓунационалните огнови, се организираат разни инциденти и тепачки по училишните дворови, градски автобуси, при што се случуваат и убиства. Само за неколку часа се мобилизираат повеќе илјади луѓе за жестоки и насилни демонстрации со видлива презентација на можностите на специјалните полициски сили. Се разбира, како и во сите судири зад кои стои политиката, учесниците се обично млади изманипулирани луѓе кои не ја ни насетуваат нивната злоупотреба. Меѓу демонстрантите секогаш има разни платеници, терористи, провокатори и криминалци кои за одредена сума пари ги распалуваат огновите нарачани од политичарите и разни разузнавачки служби. Овој пат мислам дека не смеат граѓаните да наседнат, ова е обид за нивно застрашување и за пренасочување на вниманието на јавноста во друга насока. Овој блеф нема да помине така лесно како што смислиле новите и старите сценаристи и актери.
Домашните албански партии се на потег, особено коалициониот партнер во власта ДУИ и Али Ахмети со неговите најблиски соработници. Тие најдобро ги знаат нарачките и автентичните мотиви во борба за слобода и поголеми права. Овој пат првата најава од МВР е дека групата терористи, или платеници, не се борат за демократија и слобода, туку бараат територија, или како што вели портпаролот на МВР, Котевски, тие кажале дека „ова е наша држава, Охридскиот договор не важи“. Тој што ја смислил оваа порака видливо сакал да ги дистанцира терористите од албанските партии во Македонија кои никогаш досега толку гласно и јавно не искажале територијални претензии, туку главно нивните барања се во рамките на политичката борба за изедначување на правата на Албанците и на Македонците и дека Македонија е и нивна држава, а не само на Македонците. Тука веќе има два други елемента: „Косовци бараат нивна држава, а Охридскиот договор кој е најголемиот капитал на Ахмети не важи“. Тоа е пораката која треба да ја насочи загриженоста на граѓаните од воени конфликти и меѓуетничка војна таму кај што сакаат нарачателите.
Танушевци и Гошинце ги дели речиси 15 години, од тогаш многу работи во Македонија се променија. Иста остана само леснотијата за разгорување на меѓуетнички судири. Но овој пат Гошинце нема да ги спречи процесите за слобода и демократизација на Македонија. Напротив, ќе ги забрза. Тие што посегнуваат по последната сламка за спас со опасна игра на меѓуетнички судири се откриени пред да се случи нападот на полициската станица во Гошинце. Видени се и прочитани.


