
Карикатура на Лазо Плавевски
Готов е… Премиерот Никола Груевски само што не паднал. Прашање е на денот кога ќе замине засекогаш од политичката сцена. Не го сакаат ни неговите најблиски соработници и министри. Лошо ќе заврши.
Зоран Заев, лидерот на опозицијата, се удави. Готов е. Секој ден може да биде уапсен. Не му гинат најмалку пет години затвор за велепредавство, обвинение кое веќе е напишано по трибините и митинзите на поданиците на режимот, останува само судот да ја потврди пресудата.
А што е со државата и со остатокот од 90 отсто нејзини граѓани кои не се во естаблишментот. Ништо. Тонат заедно во беда и сиромаштија, уплашени и загрижени за иднината на своите деца и на својата татковина која стана единствената земја на Балканот која е на последно место според сите мерила на квалитетот на живеење и слободи. Мнозинството луѓе и во 21 век во Македонија и натаму живее и работи во страв, а и за плашење е се’ повеќе, бидејќи не можат да се борат против деспотија со глас и збор каде и зборот изречен како слободна мисла е забранет, а гласот не важи ако не е за власта.
Ова е екстрактот од моето атипично истражување. Секогаш кога ќе направам мала пауза и ќе прекинам неколку дена со пишување, се обидувам во непосредни разговори со повеќе луѓе да направам едно мало мерење на расположението во мојата околина кое нема никаква врска со научните испитувања на јавното мислење, или со некакво истражувачко новинарство. Едноставно, си прикажувам разни работи со обични граѓани кои ги викам нормални и убави човеци. Овој пат од моите мангал-муабети највпечатлива ми беше загриженоста кај луѓето кои не ги познавам лично. Сите тие речиси без исклучок поставуваат едно прашање: како ќе заврши оваа работа, ќе има ли некаква разврска ова што го слушаме и гледаме секој ден. Што ќе се случи кога ќе пукне и последната бомба на Заев, ако пукне. Има ли излез од оваа мачна и опасна ситуација. Ќе биде ли Македонија нормална земја по урнек на Европа и напредниот свет.
Се обидувам повеќе да купам отколку да продадам, па често во вакви прилики ги премолчувам моите ставови и размисли. Во суштина, најдобро ги разбирам „нормалните“ се’ уште докрај партиски неинфицирани луѓе кои не се медиумски зависници од тешките пропаганди како да се сочува, или освои власта. Убавите луѓе секогаш зборуваат за своите судбини и желби кои идеално се вклопуваат со интересите на државата, овој пат дијаметрално различни од тоа што власта подразбира како државни интереси, опасна доктрина зад која се крие една од најголемите манипулации на јавноста.
За жал, луѓето што мислат со своја глава постојано се малцинство. Тоа владетелите добро го знаат, па целата пропагандна машинерија ја насочуваат кон своите клиенти и пациенти, куражејќи ги следбениците дека противникот е готов, само што не завршил во затвор. Тоа е најчудотворната напивка во валканите политички пресметки. Кога ќе соопштите дека непријателот е обезглавен почнува големата преселба, а сончогледите цветаат за еден ден. Можете ли да замислите какво стампедо ќе се случи низ Македонија кога појасно ќе се види падот на вождот и какво осилување и тортура ќе завладеат во земјата ако со нарачана пресуда Заев заврши во затвор.
Мислам дека Заев нема да заврши во затвор. Но и падот на Груевски нема да се случи брзо како што се надева опозицијата и еден дел од јавноста.
Премиерот Никола Груевски се определи од Македонија да прави заложник. Тој сите повици за одговорност и оставки изречени и на домашната сцена и од владите на највлијателните земји на Европа и од Америка ги игнорира како да не се случиле. Тој живее во својот свет на големи успеси и достигнувања, на големи и царски градителски потфати, на големи странски и домашни инвестиции, волунтаристички акции за вработување кои не се потпираат на економски закономерности, опкружен со дворјани не може да ги види трагичните последици од своето лошо владеење и претворање на државата во изолирана територија на Балканот каде што живее најосиромашеното население во регионот.
Србија во септември или октомври ги почнува преговорите со ЕУ. Црна Гора едно по едно поглавје гази напред и прашање е на денот кога ќе стане членка на НАТО и на ЕУ. Секој предлог за морална, политичка, кредибилна, правна и праведна разврска на кризата Груевски го дочекува како заговор. Понудата на највлијателниот политичар во Европа, канцеларката Ангела Меркел, пред неколку месеци лично да се ангажира Македонија да влезе во ЕУ и во НАТО ја пречека со срамен молк како ништо да не се случило. Неговите следбеници ја „фураат“ и натаму тезата на странски и домашни непријатели за светски заговор против Македонија, небаре сме исклучително значајна земја, велесила, полна со природни богатства на кои фрлиле око Америка, Германија Велика Британија и цела Западна Европа, Русија и Кина. Соседите и натаму се четири волци кои сакаат да го голтнат јагнето. Се вртат низ провладините медиуми 24/7 нарачаните доктрини од минатите векови кои сакаат да ја потиснат реалноста дека Македонија е мала и сиромашна со природни ресурси, држава која со право бара свое место во европското семејство каде што и природно припаѓа.
Натамошната политичка стимулација во потрага по пославно минато на сметка на словенството останува една од главните доктрини на Груевски која се’ повеќе наликува на удирање со глава во ѕид, бидејќи целата европска цивилизација, филозофија, демократија и култура повеќе од шест века се потпира токму на хеленизмот и на Византија. Таква ревизија на историјата на Европа и на темелните вредности никој досега не предложил, иако повеќе источноевропски земји се обидоа да измислат поубаво историско минато и да најдат некаков поцврст континуитет со старите антички цивилизации. Сите овие погрешни политики и неуспешни реформи во изминатите девет години драматично ги ослабија и онака кревките позиции на Македонија на меѓународен план и ја претставија во лошо светло како незрела држава која некогаш од фактор на стабилноста на Балканот стана дел од проблемот за која покрај големите сили негативни оцени по одредени клучни прашања даваат и најблиските соседи. Политичките кокетирања и нови сојузи, исто така, не можат да испорачаат резултати бидејќи Македонија не претставува голема примамливост ниту за Исток ниту за Запад.
Може ли еден одговорен претседател на влада по експлозија на таков скандал со непречено повеќегодишно прислушување и држење под надзор на илјадници јавни личности, политичари, новинари, судии… да не го почне процесот на одговорност за масовно нарушување на човековите права и слободи со сопствен пример давајќи неотповиклива оставка за да се отвори патот кон независна и непристрасна судска истрага. Како што гледате, може и тоа по цена државата да стане заложник и да заостане уште повеќе на патот на прогресот и европеизацијата. За одговорен политичар предупредувањата што доаѓаат од највлијателните земји, нашите најголеми економски партнери и донатори, треба да бидат, ако ништо повеќе, барем примени со респект и уважување за нивната подадена рака. Кога една американска, германска или британска влада вели дека во Македонија надвладеале партиските и личните интереси над државните и дека во таков случај, демократските правила налагаат оставки и кредибилен судски процес, тогаш кај премиер со мал демократски капацитет би морал да се вклучи патриотизмот за да ја одбере вистинската страна на која, нели, државата им е над се’. Покрај својата евидентно најслаба страна – демократијата, Груевски со последните делби во Македонија и со игнорирање на интересите на државата го доведе во прашање и својот патриотизам.
Кој ќе биде готов, Груевски, Заев или Македонија, има два начина за да видиме, или да чекаме што ќе се случи, или да бидеме учесници во историските настани.
П.С. Им честитам на 17.655 граѓани на општина Центар што имаа храброст да излезат и да покажат јавно за што гласаат бидејќи на ова гласање немаше загарантирана тајност. Се знаеше однапред зошто гласаат излезените граѓани на барикадите. Не постои неуспешен референдум, секое изјаснување на граѓаните е успешно. Владата и Груевски, се разбира, и ова нема да го разберат и да го почитуваат. Ќе му го украдат авторството и на архитектот Живко Поповски и ќе му го фалсификуваат творештвото од ремек-дело во кич. Што мислите, дали, на пример, романите на Петре М. Андреевски „Пиреј“ и „Последните селани“ некој ранобуден писател, патриот, од класика ќе ги претвори во китнест барок. Не смејте се… архитектите тоа го направија пред наши очи.

