Banner
Мое ќоше

Митинг во арената „Филип Втори“

MkdAus-300x180

Власта и опозицијата нека ги повикаат своите навивачи на стадионот кога игра фудбалската репрезентација за да навиваат за Македонија

Никогаш не сум се чувствувал поосамен отколку некни вечер во арената „Филип Втори“. Вистинско место каде што човек треба најмалку да биде сам, право место каде што се бега од осаменоста. Но, ете, мене ми се случи тоа. Убав стадион, ноќен фудбалски натпревар, блештат рефлектори како сонце на пладне, играат Македонија и Австралија. Влез бесплатен, милина една. Човек да ужива и да се опушти, да се изнавика, па и да опцуе, барем 90 минути убаво релаксирање во овие мачни и фрустрирачки времиња. Влегувам во арената и го доживувам првиот шок. Празните осветлени трибини без луѓе ми изгледаат сенишно, како добро сочувани ископини од некои вселенски цивилизации кои биле тука пред да се роди Фрилип Втори и го изградиле овој космодром за лансирање на вселенски бродови, или за некои меѓупланетарни натпревари и олимпијади.

Џан, џин нигде жива душа, си мислам дека прерано сум стигнал, има време да се наполни малку од малку стадионот. Не оти не знам дека ќе биде цели две децении како фудбалот е уништен во Македонија и дека и најмалите стадиони зјаат празни, а некои не се ни за човечка употреба, но сепак си помислив кога игра репрезентацијата тоа е доволен мотив барем половина од трибините да се наполнат, ај да не бидам малициозен, па да речам со патриоти, туку со луѓе што го сакаат спортот и својата татковина. Галиба, не ќе е дека во Скопје и во целата земја нема никој што не сака да навива за Македонија и да гледа фудбал на прекрасниот стадион, за чие реновирање се потрошија околу сто милиони евра во време кога во светот се градеа комплетно нови и поголеми стадиони за 70 милиони долари. Но тоа е веќе сосема друга тема и за други прилики.

Си реков, зарем, вака овој монумент за глорификација на ова време и на владетелите кои мислат дека прават нова историја ќе зјае празен. Беше тоа тажна слика, драги мои, да се гледа натпревар на две репрезентации без публика, без навивање и во мртва тишина. Тажно, ептен тажно. И додека отсутно и без голема возбуда го следев натпреварот без голови, ми надојдоа сеќавања на моето детство кога на стариот стадион уште пред да се направи познатата јужна трибина ги следев натпреварите на Вардар и на Работнички, кога во Скопје гостуваа Партизан, Црвена звезда, Динамо, Хајдук, Сараево и Железничар, ОФК Београд, Раднички Ниш, странски тимови и големи фудбалери. Со часови чекав пред стадионот некако да се протнам, или да се прекачам преку ѕидот. Билетите беа скапи и недостапни за многу луѓе, а момчиња како мене вљубеници во фудбалот да купат билет за фудбалски натпревар беше, најблаго кажано, расипништво. Се разбира, немаше телевизиски пренос, а радиопреноси и Ивко Панговски го слушавме преку транзистори залепени на увото дури и кога бевме на трибините.

Секогаш имав голема среќа некако да се протнам и да влезам на трибините, на стоење, или на „запад,“ а богами повеќепати на „јужна“. Навистина имав уплав од милиционерите на големи коњи со пендраци во рацете, ама некако успевав да влезам во храмот на радоста, каде што автоматски престанува да боли пендрекот по газот. Не можам да опишам какво чувство на припадност, на идентитет и на среќа беше тоа кога ќе го слушнете гласот на 20.000 публика. Тоа ехо сум го сонувал пред секој голем натпревар. За ова што сега пишувам за помладите генерации можеби звучи помалку патетично, но нека ги прашаат своите родители кои гарант таа ода на радоста можат да ја почувствуваат и денеска. Тоа се луѓето кои ја имаа таа среќа во животот да ги гледаат овие натпревари во едни други времиња кога немаше митинзи, а имаше полни стадиони и други аршини за мерење на среќата и радоста.

Веќе бев возрасен и новинар кога Вардар му даде пет голови на Партизан, чинам летото 1979 година беше тоа, петарда од невидени димензии. Експлозија посилна од бомбите на Заев. Победите на Вардар над Партизан, Звезда, Хајдук и Динамо беа вистински празник. Реки навивачи се слеваа кон дебармаалските кафеани и кон центарот на Скопје. Блех-музика, тапани, труби… ечеа насекаде и се пееја песни, се јадеа вруќи ќебапи, се пиеше скопско од кригла. Не, воопшто не сум носталгичен ниту сакам да идеализирам едно време одамна поминато. Напротив, ме фаќа сета кога денес го гледам празен Градскиот стадион на денот кога игра македонската фудбалска репрезентација со кого било, а не со Австралија, цел еден континент, каде што живеат голем број наши иселеници. Помислив, ако овие луѓе гледаат пренос што веќе не е проблем во ерата на интернет, дали ќе го почувствуваат истото како и јас кога ќе го видат стадионот празен. По натпреварот еден мој пријател во редовите на фудбалската репрезентација ми рече дека некој од управата на Австралискиот тим го прашал дали е суспендиран теренот или има некаква казна, дали се прескапи билетите што нема публика. Како и со кое срце да му кажам, ми рече, дека во Македонија луѓето го отсакаа фудбалот, ја отсакаа својата репрезентација. Човекот ги дигнал рамениците и одмолчел пред подзинатиот Австралиец.

Што мислите каква е таа ситуација кога на митинзите има повеќе луѓе отколку на фудбалските натпревари, дури и на државната репрезентација. Дали политиката е повозбудлива од фудбалот. Очигледно да. Фудбалот е голема политика, а патриотизмот денес во Македонија е најсилен политички адут со кој се мери колку се полни трибините и плоштадите на митинзите. Ако е така тогаш најдобро е патриотските власти и опозициските лидери да ги повикаат своите навивачи да навиваат за репрезентацијата на Македонија на фудбалските натпревари. Зошто и за нив да нема бесплатен автобуски превоз, сендвич и едно пивце или сокче. Наместо да скандираат по своите лидери и по својата партија нека викаат Македонија, Македонија… Барем толку, чинам, можат да направат борците за власт за својата татковина.

 

Коментирај:

коментари:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *