Власта нема ни морален, ни демократски, ни човечки, ни стручен капацитет да ја извади државата од криза
Кога политиката ќе им пресуди на судиите да делат правда по лична нарачка на една група луѓе која се ставила над институциите на системот и над државата, таму веќе нема држава. Тоа е тиранија и деспотизам. Во Македонија Владата нема ни морален, ни демократски, ни човечки, ни стручен капацитет да ја извади државата од криза во која ја внесе само за да ја задржи власта и привилегиите.
Со години е суспендиран целиот судски систем во сите инстанции. Почнувајќи од обвинителствата и основните судови, преку Апелацискиот суд и Судскиот совет до Врховниот и Управниот суд и конечно комплетно е деградиран Уставниот суд и конститутивниот закон на кој се потпира целиот општествен систем и функционирањето на државата. Владата никогаш не прифати ниту едно сведоштво или укажување ни во Собранието ни од медиумите за досегашните ин флагранти докази дека токму тоа се случува во нашата земја, со арогантните и партиски смени на десетици и десетици судии и обвинители, со нивно лично од врвот нарачано и незаконско именување и унапредување, со изречување на нарачани пресуди кои беа видливи за целата јавност, освен за власта. Напротив во сите прилики на загрозување на човековите права и слободи при сите сомнителни пресуди и премиерот Никола Груевски и министерката за внатрешни работи Гордана Јанкулоска имаа полни усти пофалби за ефикасните истраги и праведни пресуди.
Откако со јавните настапи на Заев се ставија злоделата пред еден дел од јавноста што се направени на голем број граѓани со нарачани судења и пресуди, со нарачани именувања на судии и претседатели на Судскиот совет, со нарачани прекршувања на одредбите на Уставот, со замолчување на уставните судии, се покажа целата катастрофа од подривањето на државата и комплетниот општествено, економски и политички систем на Република Македонија. Во една таква држава карикатурално и гротескно изгледа повикот на обвинителството до Брисел дека бара судски експерти, кои ќе бидат публика во македонските судови за случајот „Пуч“. Тоа е невозможна мисија во држава каде што не функционира целиот судски систем. Односно, каде што се суди под директна контрола на неколку луѓе кои се ставиле над системот, над државата и над сите граѓани.
Ако полицијата е партизирана до коска, па таму се наоѓаат тајните изборни штабови, ако изборните фалсификати и нерегуларности почнуваат од полицијата за да владее со години нелегитимна власт против волјата и изјаснувањето на народот, ако премиерот на митинзи му искажува полна доверба на јавниот обвинител Марко Зврлевски како е можно да се донесат правни и праведни одлуки за скандалот „Прислушување“ и аферата „Пуч“.
Обвинителство и судството со месеци стојат како зајаци пред питон со скрстени раце и чекаат политички наредби за да се утврди зошто со години во Македонија некој можел да прислушува над 20.000 граѓани. Ако не знаеле претседателот на државата, премиерот, министерот за финансии, директорите на агенциите за разузнавање и контраразузнавање дека илјадници јавни личности и граѓани се под надзор, тогаш колкава е нивната одговорност, политичка морална и кривична што од вкупниот безбедносен систем направиле обична урда, или поточно изварка, која е далеку од швајцарското сирење полно со дупки.
Само по оваа основа сите најодговорни за безбедноста на државата требаше истиот ден кога Заев ја фрли првата бомба да поднесат оставки поради своето незнаење што се случува со државата. Како тоа коџамити луѓе избрани да ја водата државата не знаат дека разни агентури им го надгледуваат животот на илјадници граѓани. За тоа се одговара и политички, и морално и кривично. Незнаењето во случајот не ја намалува одговорноста, туку ја зголемува.
Доколку пак тоа е направено со нивно знаење, или на некој од нив, за што има многу оправдани сомнежи и индиции, тогаш тоа е класичен случај на подривање на стабилноста на државата и на целиот со уставот гарантиран поредок. Сите овие врвни функционери кои со години заземаат виски функции видовме како ја чувале безбедноста и на државата и на своите граѓани. Што оти ние го видовме кога судот си дреме, како што дреме правната елита во државата, освен неколку личности кои се за респект и почитување, наспроти срамот што го нанесуваат на правната фела некои партизирани професори прогласени за естрадни ѕвезди на власта.
Првиот чин во аферата „Пуч“ се случи кога македонското судство се испазари со наводен крунски сведок, кој премиерот Груевски го цитира повеќе пати како признал дека прислушувал по наредба на главниот осомничен, против кого до вчера немаше суштински обвинителен акт. Од кога тоа македонските судии експресно и тајно прифаќаат пазарење кога се работи за највисок безбедносен чин по стабилноста на државата. Обвинетиот кој прифатил пазарлак, наводно, признал такво дело и за тоа ќе лежи само три години затвор наместо 15 или 20-годишна казна затвор колку што следува за вакво подривање на системот и безбедноста. Многу смрди на тоа зошто политиката обезбеди ваков сведок. Од таму се гледа во која насока ќе се движи судскиот процес.
Во ваков тежок случај кога се укинати демократијата, правната држава и слободата на медиумите правна, политичка и морална разврска е можна само во еден случај. Не се тоа странски посматрачи и олеснувачи. Тоа се оставки на премиерот, министерката на МВР и јавниот обвинител и компромитираните судии кои суделе и се избирани по нарачка. Во тој случај со преодна влада може да следи ослободување на Македонија од стегите на еден режим кој ја изеде демократската супстанца на државата која беше во зачеток, го подри целиот општествено-економски и политики систем и го сроза угледот на државата. Бидејќи оставки нема, кризата во Македонија ќе потрае до нејзиниот конечен распад или во најдобар случај ако некој воведе ред и поредок со поддршка на ослободеното од страв мнозинство граѓани.

