Конечно разбравме зошто медиумските слободи се поголеми во Македонија отколку во остатокот од светот
Има една многу леплива лага која најчесто пред јавноста како вистина ја сервираат власта и нејзините поданици во медиумите. А, тоа е дека некои новинари бараат да бидат привилегирани и за нив да не важат законите како за сите граѓани. Тие сакаат да бидат бели мечки заштитени со закон, слободно да можат да крадат, да земаат дебели сомнителни хонорари, да клеветат и да лажат, да навредуваат, да шпионираат, да кодошат, да дезинформираат, да пишуваат што сакаат. И везден да им го загорчуваат животот на луѓето од власта.
Се разбира, ова се однесува само за тие несреќници и болни умови кои лично премиерот ги жали поради нивниот јазик на омраза кон државата и Владата. Премиерот Груевски направи голем христијански гест кога во емисијата „Јади бурек“ ги сожали овие клетници, дури со татковска загриженост ги праша како можат мирно да спијат со толку гревови на душата. Добив впечаток дека премиерот како светец им простува на овие ситни души кои залутале од стадото. Благодарение на неговата мудра политика и огромен демократски капацитет, другите новинари во стадото се здрави и добри, професионално лиценцирани како подобни и со нив и тој и целата Влада немаат никакви проблеми.
Од оваа манипулација има една уште поперфидна, а тоа е тезата која алудира на неутрален и принципиелен став: за каква медиумска слобода зборуваат домашните непријатели и странски платеници, групирани во озлогласените медиуми и портали, невладини буништа и депонии финансирани со американски и белосветски пари. Гледаат ли овие монструми што се случува во светот. Во Америка осудиле новинар на пет години затвор и 900.000 долари казна затоа што, наводно, издал државни тајни. Кај се сега сите тие што протестираа за Кежаровски да одат пред американската амбасада и пред американските судови хистерично да бараат слобода за својот колега како што тоа го направија во Македонија. Гледаат ли тие наши идиоти како ги апсат новинарите во Турција и ги судат на стотици години затвор за наводно учество во државен удар. Го апсат главниот уредник на весникот „Заман“, а Турчинот и фашистот Ерол Ризаов си молчи за тоа, а за Кежо бара слобода. Гледаат ли овие несреќници што се случува во Англија, во угледниот весник „Гардиен“, во Франција, во цела Скандинавија, да не зборуваме за соседите Грција, Бугарија, Србија, Хрватска, Албанија…. каде власта секое утро појадува новинари и вечера уредници.
Човек кога ќе ги прочита овие работи ќе мора да се засрами и да се праша навистина што сакаат овие наши несреќници. Наместо да бидат благодарни за нашите високи дострели на демократијата и за милозливата и толерантна власт, која веќе нема потреба воопшто да врши притисок врз медиумите бидејќи работата одамна е завршена, оваа „шака јада“ и натаму проповеда западна демократија и европеизација наместо да се пикне во глувчешка дупка и да молчи. Од Запад можат да се прифатат само ранг-листите на дунг-бизнис за владините големи дострели во економските реформи, добредојдени се парите за отворање на нови капацитети, финансиската неповратна помош, големите кредити и заборчувања, разните донации и спонзорства, секаква поддршка за побрз стопански развој и се’ што значи каква било помош, освен за една работа, а тоа е поддршката за развој на демократијата и поголема професионалност и независност на медиумите и невладините организации кои водат грижа за човековите права и слободи. За тоа бранителите на владините политики се бескомпромисни борци против секој обид за критика и расправа која води кон дестабилизација на државата која тие ја проценуваат непогрешливо секогаш кога Владата ќе се соочи со погубните последици од своите грешки.
Злоупотребите на власта се присутни секаде во светот, но разликите во гласноста и спротивставувањето на центрите на моќ и во одговорноста по нивното обелоденување се огромни од држава до држава. Најжесток отпор и критики кон идеализацијата на демократијата кај големите западни сили и нарушеното владеење на правото е присутно токму во тие држави. И Америка и повеќе западни држави не можат да се пофалат со оценките од угледните светски медиумски асоцијации за заштита на човековите права. Но влечењето на паралели со Македонија, со цел да се оправдаат грубо одземените и веќе поодамна стекнати слободи и права кај нас, во најмала рака е карикатурален обид за изедначување. Најилустративно деновиве тоа го направи еден познат ТВ-шоумен кој редовно беседи со премиерот, со претседателот на државата, со министри во Владата, познати новинари и јавни личности. Погодувате, нашиот голем патриот Миленко Неделковски се прашува како тоа кога него го суделе и го осудиле на две години условно, новинарите не протестирале, а сега за Кежаровски бараат слобода. Епа, еве ја разликата, Кежаровски е осуден за текстови напишани пред шест години кој откриле идентитет на загрозен сведок монтиран од полицијата. А, Неделковски измамил повеќе од 20 граѓани за 160.000 долари ветувајќи им американски визи бидејќи сиротите наивни луѓе неинформирани за тамошните режимски тортури сакале да избегаат во Америка. Ете во тоа е разликата меѓу Неделковски, кој премиерот добро го познава, и Кежаровски за кој никогаш не чул. Едниот лежеше речиси две години во притвор за напишан текст, а другиот е казнет со условна казна за олеснување на граѓани за 160.000 долари без да одлежи ниту еден ден затвор, освен притворот. Драстична разлика потврдена со пресуда на независен суд. Нели.

