
Во центарот на вниманието на јавноста по изборите кои завршија пред повеќе од два месеци и натаму се тројца политички лидери Никола Груевски и Али Ахмети кои претрпеа Пирова победа и Зоран Заев кој извојува пораз, а се’ уште државата нема ни функционална влада, нема ни нов парламент. Чинам веќе на сите им се разјасни дека не одлучуваат само овие тројца, има уште некои клучни играчи кои не се гледаат многу, ама се тука и тие се прашуваат за формирање на новата власт. Очигледно, без нив не бидува работа.
Груевски кој по неуспешните преговори со Ахмети е аутсајдер бидејќи со него никој не сака да прави коалиција презема силна одбрана на партијата од расуло со јавни настапи и нарачани интервјуа да го сопре цветањато на сончогледите среде зима. На капијата на дворецот на партијата сабајлево некој залепил ливче на кое напишал: се враќам за 15 минути. Друг одоздола допишал – лажеш, те чекам 396 дена.
Шегата на страна, тешко допира до јавноста и до гласачите што прават лидерите кои одлучуваат за иднината на државата. Слика имаат тон немаат. Иако не се симнуваат од екраните, иако многу зборуваат, ништо не кажуваат, освен шифрирани пораки кои само тие си ги разбираат. По нив експресно настапува една сурија естрадни аналитичари и експерти кои ги дообјаснуваат и само ги повторуваат пораките на своите партиски лидери и нарачатели. Секоја чест на исклучоците. Она што може да се види со голо око од овие политички маневри е дека Груевски ги подготвува своите соработници и симпатизери за заминување во опозиција со ветување дека брзо се враќа на премиерската функција по 13 месеци неплатено отсуство. Останува да видиме тоа чудо дали ќе го направи со помош на нови избори, или со некое волшепство што можат да го направат само претседателот на државата и партиските толкувачи на Уставот кои имаат неколку формули за неменливоста на Никола Груевски и на ВМРО-ДПМНЕ во наредните стотина и кусур години.
Вториот победник на изборите Ахмети, пак, за разлика од Груевски не е во аут и со десет пратеници е исклучително значаен, ама за проветрување на владата, на парламентот и на државата не се прашува само тој и ДУИ, туку и лидерите на уште три албански партии Беса, Алијанса и ДПА, кои заедно со ДУИ и СДСМ треба да ја видат конечно големата историска слика за иднината на Република Македонија, на сите граѓани и на целиот регион. Поразениот Зоран Заев, кој со големината и тежината на поразот ја шокираше власта која не може да поверува дека за него и за здружената опозиција гласале над 430.000 граѓани и му дале 49 пратенички места уште во бунило зборуваат дека зад Заев стојат и Америка и ЕУ и ЦИА и шиптарите и сомнителните по род Македонци и милијардерот Џорџ Сорос кој истурил милиони и милиони евра и долари само да го тргне од власт Груевски. А, зошто тоа го направил никој не знаеше до вчера, додека Груевски не соопшти дека тие огромни пари се дадени од идеолошки, политички причини и други интереси. Идеолошките и политичките причини биле да се оцрни власта пред Албанците, да се смени политичкиот систем и од слободна и независна држава да стане режим. А и за другите интереси разбравме веднаш по историското интервју на Груевски кога беше сензационално откриено дека цела Македонија лежи на берилиум. Брзо на „Гугл“ да видите што е тоа берилум, што да ви кажам ќе тече река од милијарди долари. Заедно со бистрите води, лорандитот од Алшар и сега откривањето на берилиумот станува јасно кои се другите интереси и на Сорос и на ЦИА. Сакаат да ни го лапнат и богатството и името и јазикот.
Губитникот Заев, кој го исфрли од игра победникот Груевски и има најголема шанса да ги обедини под иста заедничка европска агенда тие што се против режимот и што Македонија сакат да ја видат како слободна и демократска држава, може да го поарчи времето пишувајќи писма на намери, списоци на желби и трчајќи од еден до друг лидер. Е, дури тогаш поделбите се навистина можни бидејќи веќе неколку кројачи на географски карти се појавија со свои идеални решенија кои гледаме им се допаѓаат на сонувачите на големи држави на Балканот. Ако политичките лидери кои добија мандати и над 600.000 гласови за смена на власта го изарчат времето во лицитации и пазарења, ќе го испуштат најдобриот коњ за трка и ќе останат со седлото во раце.
Заедничката владина програма напишана во склад со Уставот без трикови и надмудрувања мора да тргне од слободата, демократијата и еднаквоста на сите граѓани, од поглавјата што се отвораат во преговорите со Брисел и од годишните извештаи на ЕУ до каде сме стасале и се разбира од препораките на Рајнхард Прибе. Таму се содржани и прецизно наброени сите детали кои се стратегиските интереси и на државата и на сите граѓани без разлика на нивната национална и верска припадност. Досега овие забелешки никој јавно не ги оспорил. Напротив, сите релевантни партии и лидери ги имаат поддржано. Разликата е само во тоа што тие не се спроведуваа во практиката и наместо решенија, на јавноста и’ се нудеа оправдувања зошто тоа не остварено. За тоа секогаш беа виновни некои други, само не тие што ја водат државата. Ако еднаквоста, демократијата, слободата, владеење на правото, независноста на судовите и на медиумите, заштитата на посебноста и различноста, на идентитетот и на јазиците, културата и традициите, обичаите, колективните и индивидуалните права бидат темелот на промените, тогаш Македонија ќе биде на вистинскиот пат кон европеизација, а кризата ќе биде лошо минато. Ова мислам дека го знае секој слободољубив граѓанин на Македонија.
Во мај кога ќе се одржат локалните избори тие ќе бидат вистинскиот тест дали ќе има потреба од нови парламентарни избори или не. Ако граѓаните на Македонија ги прифатат промените како и на изминатите избори, смената на залегнатата и забегана власт може да биде нешто најдобро што ни се случило во долгата и мачна транзиција.
(Објавено во Утрински)

