
Јавната седница на ДИК ме изнасмеа кога слушнав како „миш претрчал преку бркови“ и го покажал патот, како што рече еден од членовите на ДИК во жешката расправа. Не ја разбрав приказната за глушецот што направил патека во мустаќите на едикојси, ама добро разбрав колку лесно може да не се дојде до вистината по жалбите за изборни неправилности. Инсистирањето на ДИК на цврсти докази импонира и без иронија, заслужува респект без оглед каков ќе биде резултатот од нивната работа.
Значи излезот од најновата постизборна криза по изедначен резултат и неможноста да се направи стабилна влада не е во ДИК, туку во цврста платформа врз која ќе се договорат повеќе политички партии за привремена техничка влада до наредните предвремени парламентарни и редовни локални избори, кои треба да се одржат напролет. Овие три и пол, четири месеци можат да бидат клучни во разрешување на кризата ако политичките партии кои добија од граѓаните мандати во парламентот најдат заеднички јазик, односно ги стават на прво место стратегиските определби и приоритети на државата кои се вклопуваат и со нивните изборни програми и со ветувањата што им ги дадоа на гласачите во предизборната кампања. Ако политичките партии се согласат дека главни приоритети остануваат нивните заложби за воспоставување демократски систем, ослободување на заробената држава и институциите на системот, владеење на правото, борбата против криминалот и корупцијата, евроатланските интеграции на земјата, односно членство во ЕУ и во НАТО, непречена работа на Специјалното обвинителство кое работи под силни притисоци на власта и нејзините медиуми за спречување судска разврска по обвинителни акти за кривичните дела кои произлегуваат од незаконското прислушување на над 20.000 граѓани со години на ред, што се смета за најголемо и најмасовно нарушување на човековите права во Европа по Втората светска војна, тогаш ќе нема пречки да се формира техничка и преодна влада која може да ги реализира овие заложби и определби на политичките партии. Меѓутоа, се’ што изгледа лесно и едноставно на хартија, на Балканот е секогаш многу комплицирано. Бракот меѓу ДУИ и ВМРО-ДПМНЕ колку и да изгледа разнишан и пред распаѓање поради неверните сопружници, се одржува поради интереси и, веројатно, некаков мајски договор секој да си прави што сака и со кого сака на својата територија, ама нема развод. Има кавги и расправи колку да слушаат комшиите, ама кога ќе дојде моментот за џа или за бу, секогаш изборот е ДУИ и ВМРО-ДПМНЕ остануваат заедно до смрт. И така ќе биде ако Али Ахмети и ДУИ не ја согледаат својата агонија која ќе ги одржува во живот до пролет 2017 година. Се разбира ако Ахмети се впушти во уште една сласт за власт, или ако не изнајде решение за неминовен развод со долгогодишниот партнер. Ако на Али Ахмети толку му значи мајската беса што ја дал на Груевски, и за тоа има решение. Тоа што не може да го направи тој, можат неговите следбеници и со тоа да и’ помогнат и на државата и на партијата.
Но, тука не завршува приказната. И новите албански партии Беса и Алијансата заедно со изнемоштената ДПА не одат во пакет со ДУИ бидејќи на ист начин го третираат албанскиот дел на власта како и македонските опозициски партии. Во вакви случаи прагматизмот на Европа мора да дојде до израз. Големата слика може лесно да се види ако се тргне од препораките на Герхард Прибе, но и од програмите и предизборни платформи на политичките партии кои освоија мнозински места во Собранието на Република Македонија. Селектирањето на приоритетите до одржување на наредните предвремени парламентарни и редовни локални избори нудат многу простор за прагматичност и договор за излез од кризата.
Што е тоа што може да се направи во овие три-четири месеци. Ослободувањето на сите институции на системот и непреченото работење на Специјалното обвинителство и на другите редовни обвинителства и судови, ослободувањето на медиумите и пристапот до информации се работи кои можат да се завршат за помалку од еден месец. Со тоа се исполнуваат и условите за почеток на преговорите со ЕУ. Во една таква ситуација грчкиот ултиматум ја губи силата ако не се потпира на други политички проблеми и ограничувања на демократијата со кои се судрува Македонија во последните години. Дури и да продолжат грчките уцени, кои се многу веројатни и очекувани, тие не ќе можат да ги спречат процесите на европеизација и демократизација на Македонија. Тогаш Грција излегува на чистина дека нема ниту еден аргумент да ја попречува Македонија на нејзиниот пат на прогресот и членството во ЕУ и во НАТО.
Веројатно тука се кријат и причините зошто Русија е толку заинтересирана евентуално да не се проблематизираат изборните резултати, или да не падне оваа власт. За Русија членството во НАТО на земјите од Западен Балкан станува значајно стратегиско прашање и мотив да се спречи македонскиот пат кон Запад. За жал, на сметка на оваа врвна национална и стратегиска определба власта кокетира и лево и десно и на Исток и на Запад веќе подолго време. Загриженоста на руското МНР да се почитува волјата на граѓаните не кореспондира со едни други резултати и една друга определба каде што над 80 отсто од граѓаните на Македонија во сите анкети се изјаснуваат за членство во ЕУ и во НАТО. Руското МНР сигурно знае дека тоа е единствениот консензус, односно единствената определба со која се согласуваат сите политички партии и огромното мнозинство граѓани на Македонија. Антизападните, антиамерикански, антицивилизациски и антимакедонски патрдии кои се изведуваат во Македонија не се поради вековната заблуда и утопија за некаква голема пансловенска држава, ниту поради словенството, од кое потекло со пропаганда и со политичка интервенција во науката оваа власт се откажа и успеа да предизвика конфузија во свеста на голем број граѓани во потрага по пославно и поубаво античко минато, туку целата оваа игра и кокетирање со Русија е поради домашни потреби на власта која е соочена со истрага и судски процеси за учество во голем организиран криминал и корупција. Поддршката на Русија и на разни лобисти во Европа на криминалот и на попречување на правдата не може да биде државна политика, ни на официјална Москва, ни на Вашингтон, ниту на Брисел. Македонија има цврсти договори за добри односи и со Русија и со Америка и со ЕУ. Дневнополитичките злоупотреби на тие односи за одржување на власта не им штетат на големите сили, туку на Македонија и на нејзините граѓани.
Значи, нема друго чаре, одиме пак на избори. Трендот е добар.
(Објавено во Утрински)

