
Не му велам збогум на Дарко Марковиќ, туку само до гледање. Тој си замина од овој свет на небото како птиците преселници од неговото творештво, ама на земјата меѓу нас простосмртните остана за навек неговиот неисцрпен рудник од кој уште долги години штедро ќе ги трошиме наследството и скриеното богатство што ни ги остави. Со јунакот на нашето време Пецко, кој веќе наполни 37 години и е во полна снага, ќе се дружат сегашните и идните генерации. Тоа е долгот кон него ако сакаме да му се оддолжиме.
Дар Мар е траен патоказ на нашите беспаќа кои тој ги обележуваше неуморно со децении, до последниот ден од овоземниот живот, прецизно со свето остро перо како скалпел и со својата генијалност. Допрва ќе го откриваме и ќе се препознаваме со јунаците од неговите карикатури, анимирани и документарни филмови, книги и романи. Дарко Марковиќ ни го остави жив и здрав бесмртниот Пецко, личноста која изврши најголемо влијание за ослободување од стегите на медиумите уште во претходниот општествено-политички систем. Дарко е првиот новинар, предвесник и гласник на големите промени. Тоа можам да го кажам со мирна совест како непосреден сведок кој ја имаше привилегијата да влезе во работилницата на мајстор Дарко и да пие вода од тој чист извор.
Грандиозното дело на Дарко Марковиќ е производ на неговата генијалност и трајна определба да ја открива и жигосува злоупотребата на моќта, да ги исмева примитивизмот, алчноста и бескрупулозната борба за власт, секогаш на страната на послабиот и онеправданиот. Тоа се универзалните неисцрпни и омилени теми на Дарко. Во децениите пред и по големите тектонски историски промени и во денешните волнени времиња се потрошија тони и тони хартија, се напишаа илјадници и илјадници текстови и книги на голем број мислечки луѓе, интелектуалци, политичари, деловни луѓе и транзициски бизнисмени, уредници, новинари, многу колумнисти и аналитичари кои ги анализираа и опишуваа турбулентните настани и историскиот вриеж во кој се најде Македонија и целиот Балкан, но ретко кој како Дарко Марковиќ им се приближи толку на граѓаните и изврши толку силно влијание врз нивната свест како што го направи тој преку Пецко.

Инфлацијата од зборови и скрибоманија за иста дијагноза, лагите на валканите политички пропаганди Дарко ги реши ингениозно со бришење на нулите како на безвредните пари со милионски износи. Разликата меѓу нас и Дарко е што нам ни требаат повеќе илјади зборови за да кажеме и напишеме нешто, многу често конфузно и неразбирливо, калкулантски и шпекулативно, а на Дарко само неколку збора, а често ниту еден за да ја соопшти најјасната и најчиста порака која изнудува секогаш прво насмевка на сопствената глупост и грешка, а потоа сета и тага, некогаш револт и мачна умисла за состојбата во која ја втурнаа кутра Македонија, неспособните политичари, се разбира со наша помош.
Но, Дарко не би бил Дарко ако во последниве години не ни приреди големо изненадување. Целата печалба од лаконската определба да ги штеди зборовите на сметка на цртежот ја истури наеднаш во автобиографските романи што ги напиша навидум со леснотија. Да, рече Дарко, лесно пишувам, како и што цртам и зборувам. Пуштам да ми тече крвта од вените. Тоа е безболно, ама го труе џигерот.
Дарко Марковиќ влезе и ќе остане во македонската историја како сестрана личност, активен учесник и современик на бурни историски настани. Роден скопјанец од угледно семејство со богата биографија. Средбите со Дарко и разговорите со него беа посебно доживување и вистински празник. Беше тоа мекамлиски муабет со многу хумор, пристојна иронија со благ цинизам, најчесто на своја сметка. Дарко пленуваше со својата едноставност и скромност. Кога во ретки прилики стануваше збор за некои светски авторитети во цртаниот и анимираниот филм, ќе дознаевме ненаметливо дека Дарко лично се познава со многумина од нив, кои биле фрапирани од тоа што го работи тој со неколку соработници во скромно студио. Кога го прашав во една прилика за наградите „Сребрена роза“ и „Бронзена роза“ на престижниот Филмски фестивал во Монтрè, признание што се смета за врв во професијата, дали имаше шанса да ја земе „Златната роза“. Дарко ми одговори со прашање, а дали паметиш кој беше прв. Мапет-шоу, рече Дар Мар. И се’ кажа.

Во последните години Дарко Марковиќ ја водеше најнерамноправната битка во животот. Не беа тоа разни моќници, туку тешката болест. Знаеше да направи црн хумор и на таа сметка. Дојде видно истоштен и ослабен на промоцијата на моите книги со колумни на чии корици се поместени карикатури на Дар Мар, за што сум му вечно благодарен. Кажи им на луѓето да не се плашат и дека тој во сината кошула сум јас, се пошегува со својата болест Дар Мар. По извесно време бев кај него дома и имавме подолг разговор, многу поразличен од сите дотогашни. Афродита, неговата Дитка, која беше неговиот главен столб, сопруга и соработник, главен критичар и лекар, ни делеше овошје и кафиња, демнеше да не се пуши. Дарко беше позагрижен за исчезнувањето на хуморот и сатирата, а не за својата судбина. Рече, не е на арно кога реалноста станува посмешна од хуморот. Тешко на народ кој престанал да се смее. Неговата порака беше: „Мора да му го вратиме духот на народот. Оти ќе не’ нема“.
(Објавено во Утрински)


I ovoj pat bez zdiv go procitav tekstot za darmar. Neka mu e lesna zemja.
Samo golem covek moze da napise vakov tekst.
Pozdrav done