Banner
Мое ќоше

Аболиции како заебанции

horhe

Претседателот Ѓорге Иванов го остави на списокот на аболирани Коста Крпач. Некој од неговиот совет на мудреци требаше да му каже дека на Крпач не му е потребна неговата милост. Тој повеќе не му пречи никому и не може да сведочи за она што го знаеше и што му го оконча животот. Причините за неговата смрт уште се обвиткани со најголема тајност и мистерија и не се знае дали се самоубил, или бил застрелан. Човекот е двапати аболиран од Иванов, еднаш од се’ уште непознати причини, а вториот пат бидејќи не е „политички експониран“. Така е формално правно според Иванов и советниците му, а де факто Крпач е мртов само еднаш и засекогаш.

Аболициите на претседателот Иванов, да не се трагична реалност и лоши предвесници за иднината на државата, би биле одлични хумористични емисии и кафеански патрдии.

Басните на умислениот владетел кој еден ден најавува војна против криминалот и корупцијата, а утредента ја спречува правдата да не се појават пред судот осомничени високи функционери за големи злоупотреби, па потоа помилува покојни луѓе, а од живите едни ги милува, а другите ги мрази, според најновиот правен изум во светот на нашиот кутар претседател се викаат „политички експонирани“. Ваквиот аргумент наречен „Иванов“ веројатно ќе се изучува на правните и на факултетите за политички науки. Преведено на разбирлив јазик значи тоа што вчера го кажал и потпишал претседателот денеска не важи за судска, за политичка, па и за човечка употреба. Претседателска одлука за поништување на противуставна и противзаконска аболиција, повторно донесена од истиот претседател, поради „политичка експонираност“, навистина може да насмее до солзи до моментот додека не сфатите дека тоа е дел од реалното шоу во дворецот на Ѓорге Иванов, а режирано во криминалниот врв на болното општество.

Дефинитивно ова не е приказна од типот си бил еднаш еден претседател во земјата безнадежија… иако звучи оригинално како во басните. Знаете, она класично, еден ден претседателот смислил како да ги подели помилуваните на добри и лоши, оти му се беше сјатил сиот свет за големата будалштина. Го отворил претседателот ќитапот и почнал да го брише својот список шепотејќи си во брадата: овие се добри, а овие не се, овие се наши, овие не се, овие може, овие не може, ептен се политички експонирани. Така, претседателот си дели милост и на осомничени за тежок криминал и на невини луѓе, за кои не се води никаква судска, или истражна постапка, односно со аболицијата на невини луѓе им нанесува голем срам, бидејќи да те аболира Иванов стана голема брука.

Замислете седи царот без власт во својата резиденција на Водно, онака никому не нужен си брои уште колку денови ќе го помирува и усреќува својот народ. Наеднаш стаса абер од Охрида града од еден млад адвокат кој бара итно Уставниот суд да одлучи претседателот на државата да стане значајна личност да може да помилува луѓе кои ја водат државата бидејќи се појавило непријателско специјално обвинителство што сака да ја урне Македонија и да го упаси Никола Груевски. Коџамити судии од Уставниот суд писмото на адвокатскиот приправник го доживеале како да го добиле „писмото на Тито“. Со денови останале без сон оти знаеле кој всушност им го испратил тој катил ферман. Седнале, вртеле-сучеле и со гласање пет спрема четири против своите колеги, кои повеќе знаат право од политика, одлучиле Иванов да го направат помирител на нацијата за една употреба. Арно ама итриот Иванов успеа со својата мудрост лажното право за аболиција да го употреби неколку пати и работата стана папазјанија и кармакаша.

Добро е што поранешниот премиер и лидер на ВМРО-ДПМНЕ Никола Груевски веднаш ја расчисти ситуацијата и покажа на јавноста многу едноставно зошто била неопходна целата оваа будалијада. Прво, демек треба да разбереме дека Груевски и ВМРО-ДПМНЕ се против аболицијата, ама ќе го бранат претседателот од импичмент. Второ, сега во државата само Зоран Заев е аболиран, а политички експониран. И трето, ВМРО-ДПМНЕ и Груевски немаат врска со активностите и заебанциите на претседателот во врска со аболициите и нарачките од Охрид, ниту пак имаат врска со тоа дека целата работа беше панично бегство од Судот и од доказите на Специјалното обвинителство. Оваа басна на Груевски е уште поординарна лага од шарените балони на претседателот. Всушност, во целата претстава со аболициите претседателот Иванов и натаму до крај ја прифати улогата на марионета во рацете на ВМРО-ДПМНЕ и на Груевски во еден од највалканите настани во историјата на Македонија за да се спасува од правдата највисокиот врв на државата. Штета што претседателот Иванов не се аболирал и самиот себе за сликата да биде комплетна. Што се однесува до аболицијата на Заев за случајот „Голбал“, тоа е уште една валкана манипулација на Груевски кој го прерипнува фактот дека аболицијата на Заев е од претседателот Црвенковски бидејќи имаше сериозни индиции дека апсењето на Заев е политичка пресметка на Груевски и поради немање елементарни услови за непристрасно судење на Зоран Заев, што подоцна од прислушуваните разговори многу добро се виде како се апсени и судени политичките противници на Груевски.

Со последната селективна аболиција, претседателот Иванов дефинитивно останува во колективното паметење како претседател марионета, човек без свое јас.

(Објавено во Утрински)

Коментирај:

коментари:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *