Во време на омраза, делби и валкана војна за власт има една оценка која е заедничка за сите актери во кризата и за сите граѓани без оглед на нивната партиска припадност. А, тоа е да престане оваа брука и уривање на угледот на Македонија, која поради неспособни политички лидери се’ посилно ја емитува лошата слика за себе на најзаостаната држава на Балканот во секој поглед. Од лидери во регионот станавме последни поради вродената мана на македонските властодршци наместо решенија да нудат оправдувања за сите свои промашувања и неуспеси. Секогаш за нивните грешки некој друг е виновен. Тоа е главната доктрина на македонските политичари. За неостварените стратегиски цели и приоритети најчесто се виновни големите сили и нашите комшии, а секогаш највиновна е опозицијата.
Денес тука, кој знае по кој пат, ќе биде еврокомесарот Јоханес Хан, пред него ако се сеќавате беше извесен Штефан Филе, а пред него Оли Рен, сите негде заминаа само ние останавме на исто место. Сто пати дојдоа да помогнат (читај: да вразумат раскарани Балканци) како да го остварат тоа што веќе го договориле и го потврдиле самите дека ќе го исполнат тоа за што дале збор и дека преку дијалог, толеранција, разум и одговорност ќе ја надминат кризата и ќе го одблокираат патот што самите го бетонираа и армираа врз грчката рампа кон ЕУ и кон НАТО, поточно кон европеизација и прогрес на Македонија. Секогаш кога ги гледам нашите водачи како ги влечат за уши бриселски чиновници и ги седнуваат на маса како непослушни ученичиња да им одржат лекција по домашно воспитување, ми паѓа пред очи целата залудност и бесмисленост на огромен труд и напор да се помрдне работата кон логична разврска.
И овој пат Хан ќе се врати во Брисел убеден дека се’ е договорено во Македонија да има на 24 април слободни и фер избори. Само не знам дали таа лага Хан ќе ја разбере во авион пред да се врати или утредента. Целата смисла на договорот од Пржино за да се надмине политичката криза беше да се воспостави систем кој гарантира слободни и демократски избори за да падне авторитарниот и корумпиран режим. Во многу фалената анкета од страна на власта на ИРИ – американскиот институт за истражување на јавното мислење, направена само пред два месеца, еден голем дел беше посветен на изборите. Таму имаше вџашувачки сознанија кои цензурата во провладините медиуми строго ги забрани, а кои кажуваат дека во Македонија практично не се можни регуларни избори. Цели 52 отсто од населението не верува дека државните институции се способни да се справат со изборните неправилности. Во веродостојноста на избирачкиот список не веруваат 44 отсто од анкетираните. Огромна бројка од 56 отсто граѓани не знаат како да проверат дали се наоѓаат на избирачките списоци. Повеќе од една третина од граѓаните не верува во неприкосновеното право на тајност во гласањето што јасно го покажува стравот и присутноста на притисоци и закани.
Што мислите дали нешто во врска со овие сознанија се променило за два месеца, или пак има шанса да се промени во наредните три месеци. Сите директни активности во реализација на договорот од Пржино, кои се поврзани со слободни избори, се’ уште се тврдо опструирани од власта и за нив нема реализација во практиката. Медиумската агонија во Македонија не само што не е подобрена, таа дополнително е влошена со уште посилен притисок врз уредувачките политики и врза економската и професионална нивна независност. Властите и нивните гласноговорници јавно искажуваат мислења дека никогаш Македонија немала подобри медиумски закони и никогаш новинарите не биле послободни. Кога ова човек го слуша просто му доаѓа да праша каде живееме. Вакво нешто не можат да си дозволат да кажат ни скандинавските влади за своите медиумски слободи и дострели. Овие луѓе едноставно не сакаат да се соочат со реалноста дека Македонија е длабоко падната на светското дно меѓу тврдите режими каде што владее строга контрола на медиумите и каде што новинарите се изложени на жестоки шиканирања и затворски казни.
Избирачките списоци и натаму остануваат енигма, која најдобро ја илустрира црниот хумор на човекот кој одел на избори за да се види со татко му кој починал пред 10 години. Кога го прашале како бе човече ќе се видиш со покојниот, тој одговорил дека на избори татко му редовно гласа, па ќе одел да се поздрави со него.
Слушам деновиве познати експерти членови на ДИК дека имало време да се прочистат избирачките списоци и без да има 13 години попис на населението и дека таа работа може брзо да се заврши ако се сака, или како што сега го викаат ако има политичка волја. Мислам дека нема ни грам политичка ни човечка ни каква било волја да се исчистат списоците и да се организираат слободни избори. Жестокоста како се наметнува паралелна анкетна комисија за фалсификувани документи од страна на опозицијата за да победува власта, како одговор на онаа Анкетна комисија веќе договорена од сите политички лидери за прислушуваните разговори покажува дека останува главна стратегијата на опструкции за замачкување на очите пред новите изборни нерегуларности во кои видовме дека е убедено огромното мнозинство граѓани. Ерата на груевизмот во Македонија ќе остане запомнета, меѓу другото, и по паралелните монтажи на сите протести што и доведе до големите делби. Гротескни беа демонстрациите на студенти против студенти, средношколци против средношколци, професори против професори, рудари против рудари, затворници против затвореници, синдикалци против синдикалци, новинари против новинари…..
Има уште еден тежок камен кој ги блокира слободните избори и од кој власта најмногу стравува. Тоа е истрагата на специјалното обвинителство и на обвинителката Катица Јанева и посебниот закон прифатен во парламентот речиси едногласно. Големо прашање е дали евентуалните сторители на кривични дела и јавноста ќе се соочат со вистината од прислушуваните разговори пред избори. Она што со месеци го слушаа граѓаните од бомбите на Заев како работеле и што правеле највисоките владини функционери, министри и лично премиерот Никола Груевски, ако не добие разрешница барем за еден два најдраматични случаи пред изборите, ја отвора вратата на забошотување на целиот случај. Јавноста треба да ја знае вистината за најголемото кршење на човековите права во Македонија пред да се изјасни на избори. На сите што се невини и набедени во оваа афера треба да им е од најголема важност да се расчистат работите пред избори. Но работата очигледно оди во спротивна насока, владејачките политички партии ја одолжуваат истрагата на специјалното обвинителство да се одложи по изборите, потпирајќи се на старите шеми за изборни победи.
Бидејќи Груевски категорично ја отфрли можноста за морална одговорност и оставка, ако ја одбегнува и судската разврска тогаш му преостануваат само изборите да ги покрие сите гревови. Не знам дали ќе има такви учесници во натпреварот каде што нема гаранции, ни судии, ни амбиент, ни доверба дека е можен слободен избор на граѓаните.
И конечно, за толку посакуваната и очекувана оставка на Груевски мислам дека е обична фарса. Од авион се гледа дека премиерот Груевски откако ќе се повлече од функцијата премиер ќе ја врши истата работа, само ќе се вика претседател на ВМРО- ДПМНЕ. Веќе е подготвен човекот од доверба што ќе биде технички премиер да не дозволи ниту едно влакно да му падне на Груевски. Подготвени се и медиумите на Груевски во наредните сто дена да му дадат третман како на премиер и одамна познат победник на изборите на 24 април.
Ако датумот за избори е поважен од тоа дали ќе бидат регуларни, најдобро ќе биде Груевски и Ахмети сами да излезат на мегдан со своите сателити. Па кој сака нека признае такви избори.
(Објавено во Утрински)



“56 отсто граѓани не знаат како да проверат дали се наоѓаат на избирачките списоци”-kako toa? zarem spisocite ne se public, pristapni za sekoj glasac? Ako e taka, togash za kakva demokratija se zboruva ovde?