Додека Франција и светот во шок и тага ја проследуваат големата трагедија што ја предизвикаа терористи среде Париз, забележав неколку навидум мали и не многу значајни работи, но кои се многу поучни и за нас бидејќи веќе има сериозни обиди бегалците од граѓанската војна во Сирија да се изедначат со терористи за домашни политички предизборни потреби. Дури и претседателот Ѓорге Иванов по повод нападите во Париз свика проширена седница на Советот за национална безбедност од каде што беа соопштени заклучоци кои директно ги поврзуваат терористичките напади во Париз со бегалците, на чиј пат е и Македонија.
Си велам, добро е што нашиот претседател и врховен командант се сетил дека има во своја надлежност и Совет за национална безбедност. Само се чудам како речиси една цела година откако почна бегалската криза и откако илјадници бегалци од Сирија, Авганистан, Пакистан… врвеа со денови и ноќи пешки по пругите и по автопатот од Гевгелија до Табановце, никој не мрдна со прст, а сите надлежни служби се правеа на удрени. Ги сретнувавме овие маченици на патиштата и никој не смееше да им помогне, да ги префрли до Табановце бидејќи тоа беше тешко кривично дело – шверц на емигранти. Бегалците од граѓанска војна и од исламистичките екстремисти гинеа по нашите патишта и пруги од премореност во сообраќајни несреќи, се’ додека не се најде некакво соломонско решение да се оправдаат срамот и бесчувствителноста, па се донесе закон со кој им се овозможува на бегалците легално и организирано да патуваат низ Македонија.
За целото ова време, на претседателот Иванов ни на крај памет не му беше да го свика Советот за безбедност и да предложи соодветни мерки и процедури поврзани со домашни и меѓународни прописи, кога од земја-членка на ЕУ, како што е Грција, во Македонија влегуваат нелегално илјадници бегалци дневно. Не е познато дали воопшто се регистрирани имињата и основните идентитетски податоци на сите мигранти што поминаа низ Македонија.
Претседателот Иванов по кумановските настани, кога загинаа осум полицајци и повеќе се ранети и кога се ликвидирани 10 терористи и кога цела Македонија беше на нозе и во шок, го свика Советот за безбедност, но не побара посебен извештај кој стои зад инцидентот во Куманово и кој е виновен за смртта на осумте полицајци. Пред тоа се случи повеќечасовното киднапирање на полицајци во полициска караула кај Гошинце, што не беше повод за седница на Советот за безбедност. Е сега, кога нема ниту еден инцидент со бегалците во Македонија и кога сите до еден си заминуваат и кога речиси нема никаков интерес да се бара азил за останување во Македонија, по париските настани претседателот Иванов најде мотив да ја драматизира ситуацијата и кај нас и да најавува некакви половични решенија со жичани огради на границата со Грција, за тие што одвај чекаат да ги поминат 150-те километри низ Македонија. А ако пак некој сака да насели 30.000 емигранти во Македонија, да не се лажеме, за тоа Владата и парламентот треба да дадат согласност. Ете тоа ти е политика и тоа лоша и популистичка и при вакви трагични настани, кажано попрецизно, особено при вакви настани.
Еве на пример, поранешниот претседател на Франција, Никола Саркози, за кој пошироката светска јавност дозна кога како министер за внатрешни работи крваво го задуши бунтот на емигрантите во Париз, притоа со својата суровост во пресметката ги пречекори овластувањата на полицијата, ама стекна симпатии во конзервативните средини на цела Франција што го донесе и на претседателската функција. Врвот на својата популарност Саркози го доживеа токму со тврдиот однос кон емигрантите во Франција и со енергично справување со учесниците во уличните немири. Саркози од барикадите во Париз влезе на голема врата во Елисејската палата. Тој истиот Саркози денес како еден од опозициските лидери, веднаш по најголемиот терористички чин во Париз, даде изјава која е поблиску до некоја граѓанска или хуманитарна асоцијација, отколку до неговиот познат имиџ. Тој, се разбира, го осуди терористичкиот чин барајќи сите заедно да учествуваат во спречување на бранот мигранти што произлегува од сириската ситуација, но внимавајте, Саркози јасно предупреди „париските напади да не се поврзуваат со бегалската криза“.
Патем, кога претседателот Франсоа Оланд ги прими сите партиски лидери по повод терористичките напади, лично го пречека и испрати пред Елисејската палата само својот поранешен колега Никола Саркози.
Претседателот на Европската комисија, Жан Клод Јункер, исто така, даде една мошне деликатна изјава за вака напрегнато време која повикува да не се изедначуваат терористите и бегалците: „Тие што ги организираат, што се сторители на нападите во Париз се истите луѓе од кои бегалците бегаат, а не спротивно. Не постои потреба од целосно преиспитување на европската политика за бегалците“, вели Јункер. Ваквите изјави на Саркози и на Јункер, кога јавноста е во шок и згрозена од големата трагедија како што е насилната смрт на стотици невини граѓани, се навистина храбри и државнички и ни малку додворувачки до јавноста.
Или, како да го протолкуваме гестот на Уставниот суд на Франција. Кога претседателот Франсоа Оланд прогласи вонредна состојба и кога побара таа да трае три месеци, Уставниот суд експресно му одговори дека вонредната состојба може да трае 12 дена, така предвидува Уставот и точка, крај. Уставниот суд е суд, а судиите се судии, не се политичари и партиски активисти. Тие му рекоа на Оланд: имаш 12 дена да работиш во вонредна ситуација.
(објавено во Утрински)


