Никогаш не ги следам оние тераписки ТВ-емисии кои служат за партиски пропаганди и продлабочување на делбите меѓу граѓаните. Пациентите кои во живо се јавуваат да го искажат својот често оправдан бес, а по нив оние подбуцнувачи кои гнасно лажат за да ја заработат својата мизерна дневница на партиски војници, се’ една од гротеските на македонскиот коруптивен журнализам, кој служи само за покритие дека имаме слобода и демократија. Меѓутоа, некни сосема случајно, притискајќи ги копчињата од далечинскиот ТВ-управувач, мој омилен сојузник за одбегнување на идиоти, налетав на еден искрен човечки лелек кој ме крена од место. Жена во години плачеше поради нехуманоста, нечувствителноста и индиферентноста на власта и на граѓаните кои спокојно со месеци ја гледаат големата трагедија на илјадници бегалци од војни, немо без збор, ја следат црната колона на нашиот срам, која тече низ Македонија пред очите на сите.
Старата Егејка, ќе ми прости што така ја нарекувам, паталец, бегалка од Граѓанската војна во Грција 1948 година, која поминала низ стравичната голгота да се напушти родното огниште и да се бега по беспаќе од смртта, која ги преживеала стравотиите на војната и неправдата, на сиромаштијата, која се спасила од егзодусот при една од најголемите македонски трагедии, не можеше да ги запре солзите и да не офне длабоко од душата: аман што правиме, остана ли нешто човечко во нас.
Како да ме удри со токмак по главата, излетав од дома вознемирен. Во Автокоманда, некогаш едно од најголемите егејски гета, каде што израснав и поминав голем дел од детството и каде што бев сведок на продолжените страдања на нашите комшии и другарчиња, дента кога старицата плачеше на ТВ, децата од маалото си играа безгрижно фудбал. Колкава е таа среќа да им се објасни на деца родени дури и во делумно слободна земја е многу тешко.
Нивните татковци и дедовци тоа го знаат најдобро. По Граѓанската војна, тие што успеаја да се спасат бегајќи по светот со децении се бараа низ Америка, Австралија, Русија, Полска, Чешка, Унгарија, Бугарија, Србија… Македонија. Во Автокоманда, во станчиња од по 40 квадратни метри, живееја по две-три семејства – никогаш нема да ги заборавам редиците пред фурната за леб кога точно во 14 часот ќе удри камбаната во црквичето. Се вадеа на продажба најголемите и најцрни лебови пешници што сум ги видел во животот. Стотици мажи и жени башка, башка, чекаа во две редици да купат по неколку леба, секој од по два килограми. Последните во редот се враќаа дома без леб.
Помина многу време и истече многу вода низ Вардар, многу работи се променија на поарно, но болката по напуштените огништа, по своите блиски, по својот имот никогаш не се заборави. Велат може да се прости, ама не може да се заборави. Од каде сега излезе оваа нечувствителност кон истата таа река луѓе страдалници која бега од граѓански војни, од агресија, од неправда, од сиромаштија… Тешко е да се даде рационален одговор. Јас го немам. Не смеам да помислам дека и во хуманоста има расна и верска селекција.
Ако сме ги заборавиле страдањата од Граѓанската војна 1948 година. Можат ли да се заборават колоните бегалци од 1999 година по војните при распадот на Југославија. Сите ги памтиме стотиците илјади бегалци од Косово, од Босна… го памтиме Стенковец… Македонија беше пример во светот како една сиромашна, но хумана земја, со добри луѓе им помогна на бегалците од војната во соседство. Покрај Стенковец како прифатен центар, многу семејства зедоа во своите домови бегалци, ги отстапија своите викендички и станови да се згрижат унесреќените луѓе. Вратите беа ширум отворени за страдалниците. Македонците, Албанците Турците, Власите, Бошњаците, Ромите сите народи што живеат во Македонија поминале низ страдањата што значи да се напушти родната куќа, селидбите, што значи да се урне домот и да се изгубат своите најмили во војни и во тешки и мачни времиња на омраза и одмазда. Добро знаат колкава е тагата и болката да се тргне на пат во неизвесност што секогаш е подобар избор од смрт.
Колоните бегалци, кои со месеци врват низ Македонија и кои доаѓаат од Сирија, Ирак, Авганистан… најчесто пеш поминувајќи илјадници километри, не ја бараат својата иднина во Македонија. Тие итаат на Запад што многу го олеснува проблемот и овозможува да им се излезе во пресрет на овие страдалници. Со месеци државата не мрдна со прст правејќи се на „тошо“. Десетици и десетици бегалци загина по пругите и патиштата низ Македонија, а голем број беа ограбени и измамени. Решението беше многу полесно и поедноставно отколку 1999 година во војните при распадот на Југославија. Државата требаше само да им овозможи на овие луѓе што побрзо и побезболно да поминат 160 километри низ нејзината територија и ништо повеќе. А, граѓаните, можеа да направат многу порано неколку благородни геста, како што се случија деновиве, по повеќе месеци сеир, ако ништо друго да покажат дека добро знаат за какви маки и страдања станува збор. Не може да се каже дека не знаеја што се случува на патиштата. Медиумите секој ден известуваа за тажните колони бегалци и за нивните несреќи.
И што направи нашата власт. Ништо, по повеќе месеци преправање како ништо да не се случува книжеше политички и популистички поени со апсења на диви превозници на некакви си емигранти, како што полицијата ги нарече бегалците. За на крај конечно да одлучи да им овозможи легално патување со некаква измислена небулоза дека треба да се смени законската регулатива. Мижи Асан да ти баам. Постојните закони на Македонија не ја забрануваат хуманоста и воопшто не требаше никаква измислена нова законска регулатива за да им се овозможи на бегалците безбедно да ја напуштат државата. Луѓето кои организираат стотици автобуси со илјадници партиски навивачи кој се превезуваат на митинзи од град во град добро знаат како да организираат превоз на луѓе. Не мора да има сендвич, пиво и сладолед.
И конечно, каков е епилогот од овој невиден срам и задоцнета одлука на македонскиот парламент која служи како оправдување пред светот. Додека изгласавме промена на законот да можат бегалците легално со превозни средства да си заминат од Македонија, во Унгарија најверојатно ќе почне да се гради нов Берлински ѕид за една друга намена отколку онаа во студената војна. Ќе се подига ѕид висок четири метри да не биде вознемируван Западот од бегалците кои бегаат од војните што Западот ги предизвика во нивните татковини.
На тој пат голема црна дупка направи Грција која има законски обврски пред ЕУ, беше должна да има поинаков однос кон несреќните луѓе. И Македонија ќе остане жигосана како уште една црна точка.
Не се најде еден човек во државата кој ќе направи некаква „Шиндлерова листа, како оној легендарен Шиндлер кој ги спасуваше Евреите во Полска од фашистите. Не видовме храбри луѓе кои ќе соберат сила да ги превезат луѓето до српската граница бесплатно и без уцени со ризик и по цена да бидат казнети. Затоа видовме многу луѓе кои молчат, или ќаруваат на туѓа несреќа.
Имаме многу истакнати борци против фашизмот, ама туѓиот – не својот.



Intresno.
Prvo g-dine Rizaov imame dobra pouka of 1999 godina. A vtoro ako tolku imas tezina na sovesta, seuste ima egejci koi pustaat po nekoja solza I seuste me mozat da se pronajdat vo sopstvenata drzava a nekoi kako tebe koi si imaa dobri pozicii vo socijalizmot nisto ne napravija za niv. Jas sum siguren deka ti ne si bil ni kogas vo Eden takov red koj go spomnuvas. I za kraj, nemam navika da polemiziram so luge koi se oboeni bez razlika kakva partiska boja da nosat, no vo ovoj navidum zagrizuvacki tekst gledam hipokrizija I tendencija. Izvinete ja mojava reakcija, no e so pravo napisana.
Постои група на фејсбук со речиси 5000 членови, која досега помогнала на илјадници мигранти. Информирајте се повеќе пред да пишувате текстови и повелете придружете ни се:
https://www.facebook.com/groups/832538120154262/?fref=nf
Do gosp Egeec
Ne e tessko da proveris dali jas sum stoel vo toj red. Treba samo da pojdess vo Avtokomanda i vednass ke ti kazzat starosedelcite. No, toa ne e najvazzno. Vazzno ssto ti poradi partiski priccini trses zeleni za moite pozicii vo socijalizmot. Jas sum bil na visoki pozicii.!!!!
Ti si obeon i toa epten premacckan so poveke partiski boi kako duva veterot, inaku ne bi se potpissuval so psevdonim kako kukavica. Jas 40 godini se potpissuvam so ime i prezime i ne se sramam ni od imeto,ni od ona ssto sum go napissal. Sram da ti e za tvojata hipokrizija, a ne za mojata.