Ќе си заминат посрамени и поразени до нога. Ќе им го видиме грбот како и на многу други. Не ги спасуваат ни борбени возила, ни хеликоптери, ни митинзи, ни авиони, ни блиндирани мерцедеси, ни закани, ни апсења, ни нивните насилници што убиваат и тепаат студенти, новинари и деца. Не ги спасува ни папата, ни г.г. Стефан, ни Господ. Не ги спасуваат ни милионите што ни ги украдоа. Веќе никој не им се плаши. Готови се. Не ги спасува ни Русија, ни Америка, ни Кина, ни Европа сосе Бесарабија. Рацете им се окрвавени. Македонија пролетта ќе ја дочека слободна.
Ова не е само сон на слободољубивите, ни пуста желба, ова е реалност која се’ повеќе се наѕира. Ова е безбројпати историски потврдена вистина кога завршува една ера на лошо владеење, на терор, делби и омраза. Штом власта посегнува по доктрината да изигрува жртва, нејзиниот крај е на повидок. Завршува украдената деценија од нашата иднина како лошо минато, како излечена краста. Отчукува крајот на груевизмот во Македонија. Засекогаш.
Последната карта за спас на дпмнеовската олигархија, лансирана со опасноста од поделба на државата што ја фрлија врз Македонија преку кабинетот на Путин, само ја потврдува историската неминовност дека е готово. Лавров предупредува дека нашите стратегиски партнери сакаат да ја поделат земјата и дека се кове заговор против македонската Влада оти била многу блиска до Москва. Таа блискост ниту еднаш во целата историја не ја видовме искрено и одблизу, ниту ја почувствуваме. Панславизмот, една голема утопија, која се провлекува низ вековите унесреќи многу балкански народи, големи дејци и преродбеници кои играа на картата на бачушка. Освен нивните гробови по руската земја и по некоја книга отпечатена за слободна Македонија, ништо друго не остана како убава спомен од мајка Русија.
Делбите дали си за Америка или за Русија, потсетуваат на делбите дали си за Сталин, или за Тито кои завршија со чистки на се’ она што остана живо по колежите на вмровските чети на Ванчо Михајлов и оние кои ја преживеаја Втората светска војна. Медиумските подбуцнувачи на власта пак ги палат истите огнови за делба на македонското живо ткиво. Дали си за лоша Америка или пак за добра Русија, дали си за Бугарија или за Србија, за Албанија или за Грција е историската трагедија која сега ни ја сервираат како фарса во втората декада на 21 век. Е, тоа веќе не поминува. Книгата е прочитана, лекцијата е научена до болка, на памет, наизуст. Немаме повеќе деца за давање курбан за да се спасат Груевски и неговата клика.
Време е кога треба да се мисли што по Груевски. Каква држава сакаме. Демократска, слободна и европска Македонија ќе биде единствениот аршин за мерење на успешноста на секоја идна власт. Неминовно е да се поништат сите оправдувања зошто тоа не е направено досега. Не смее повеќе да се бараат виновници надвор од земјата и кај измислените домашни предавници кои само сакаат да бидат дел од слободниот свет и од европското семејство. Тој страшен лов на вештерки мора еднаш да заврши и луѓето конечно да не стравуваат да кажат што мислат, да зборуваат слободно, да бараат одговорност, да протестираат и да ги бараат своите права. Македонија е уморна од лажни патриоти и првоборци, од делби и омрази. Новата демократска држава ќе се препознае по контролните механизми на власта и по моделот кој гарантира дека победата и на слободни избори не значи апсолутна власт, туку апсолутна одговорност за остварување на стратегиските интереси на државата и нејзините граѓани. Македонија тргнува по тој пат. Заканите и застрашувањата со делби, граѓанска војна, бришење на идентитетот се приказни на еден историски веќе потрошен модел кој ќе биде дефинитивно погребен идната пролет. Дотогаш ќе следиме само јалови обиди за спасување на главните актери кои ни украдоа десет години од сегашноста и од иднината. Вреди да се издржи за да се дочека вистинската пролет кога ќе се затвори една темна страница од поновата историја на Македонија. Се гледаме на големата прослава на плоштадот кога пак ќе расцутат липите.
(објавено во Утрински)


