Политичарите доаѓаат и си одат. Сите се со широка насмевка кога седнуваат на тронот подготвени да изградат подобра Македонија. Кога заминуваат, им се гледа само поднаведнатиот грб и тешкиот чекор на предвреме остарени млади луѓе. Си одат одлепени од реалноста не знаејќи колку внимателно треба да се направи секој чекор при спуштање од голема височина. Сите алпинисти знаат дека кога се симнувате од Монт Еверест најмногу се замрзнува, или се паѓа во бездна. Знаат, но и најискусните некогаш остануваат завеани во прегратките на белата смрт. Велат, бела смрт е кога човек се скаменува од студ со убава слика пред очите сосема различна од суровата реалност на последното патување. Така велат, ама дали е така нема докази, никој не се вратил од оној свет да потврди. Освен Господ, ама и тој одамна не се појавил да посведочи.
Има и такви политичари, владетели, разни моќници и кои не сакаат да се симнат од врвот и кога отчукува последниот час. Можат за кратко, или за подолго да го одложат заминувањето, но притоа не внимаваат дека секое одлагање го зголемува ризикот при спуштањето. На врвот воздухот е многу разреден, има малку кислород, тешко се дише и брзо се заморува.
Македонската влада и премиерот Никола Груевски седат на врвот и го одлагаат своето заминување. Опасноста при спуштање од ден во ден расте бидејќи Владата и премиерот ги изгубија и угледот и легитимитетот. Посрамотена влада и посрамотен премиер не и’ доликуваат на Македонија. За да се врати самодовербата, можат да се мобилизираат не педесет, или сто илјади, па дури и милион луѓе колку што повика Слободан Милошевиќ на Косово Поле, ама не успеа да го спречи падот, иако победуваше убедливо на сите избори, иако милиони луѓе му аплаудираа на огнените говори за големите успеси, правејќи силна и голема држава. Ракоплескањата и овациите полека, полека се претворија во свирежи и скандирања – оди си, готов е… крајот го знаеме сите, полошо од бела смрт.
И кога мобилизираните во неработен понеделник, по работна недела, му аплаудираат на вождот во Македонија и кога тој им се обраќа со своите огнени говори за фантастичните достигнувања најголеми во Европа, си велам има ли понекој во оваа маса народ што се прашува какво е тоа волшепство кога се нижат се’ поголеми успеси, а народот е се’ посиромашен. Како може да ја претставува државата посрамотен премиер за кого неговите најблиски соработници велат дека Владата им наликува на собир на лудаци од што им се гади. Колкав проблем има човек кој стои на бина пред илјадници свои верници и им кажува колку им е убаво и им раздава чоколади од бронза, а тој до него вели дека овој е луд, фрла стотици милиони за чоколади, а народот нема ни за леб. Каков легитимитет има премиер кој си мерка за себе огромна локација на Водно. Колку е моќен и легитимен премиер на меѓународната политичка сцена кога некој му ги менува клучните луѓе во Владата против негова волја и притоа го поздравува таквиот чин како храбар исчекор. Тоа му доаѓа исто како кога некој сака вашите најблиски соработници во вашата компанија да ви ги смени, или некој ве притиска да се откажете од своите најблиски, а вие се правите на удрен простувајќи се од нив со празни зборови дека сите тие се многу добри и значајни ама мора да ги жртвувате за доброто на Македонија. Човек што се согласува со жив курбан на најблиските соработници против сопствената волја не може да има ниту углед, ниту легитимитет, ниту авторитет да ја води и претставува државата.
Со месеци се изнаслушавме толку многу поганштии изречени лично и од премиерот и од неговите најблиски соработници што не може да ги испере ниту еден митинг, па макар сите граѓани на Македонија да ги засукаат ракавите и да загазат во Вардар да ги перат бербатлаците, што врвот на оваа власт ги има направено во изминатите девет години на неконтролирано владеење. Тоа што го слушнавме и видовме се’ уште е помалиот дел од јунаштвото и патриотизмот на оваа група луѓе што ја узурпирале и злоупотребиле власта до тиранија и деспотизам, со целосна контрола на сите институции на системот, Владата која не е на сите граѓани, парламентот без опозиција, судството без правда, нарачаната монетарна политика, најголемиот број цензурирани медиуми, деградиран уставен и врховен суд, се’ до понижените спортски и хуманитарни организации и здруженија.
Еве да видиме една евидентна работа која никој во земјата не ја оспорува. Ниту власта, ниту опозицијата. А тоа е фактот што над четири и пол години некој во нашата држава прислушувал и држел под надзор илјадници јавни личности, ги следел секој нивни чекор и збор, вклучувајќи ги и премиерот, министрите во Владата, судии, новинари и многу други граѓани. Ако овој факт никој не го одречува и ако сите признаваат дека тоа ни се случило, и ако за тоа има непобитни докази доставени до обвинителот, тогаш колкава е одговорноста на премиерот, претседателот на државата, надлежните министри за внатрешни работи и за одбрана, на началниците на разузнавачките служби, на Советот за безбедност, на претседателот на државата, на контролните механизми во парламентот и на уште десетина надлежни институции и одговорни функционери. Овие луѓе не препознаваат одговорност во фактот дека четири и пол години некој ги следел и нив и илјадници граѓани на Македонија. Тие што се должни да не’ заштитат, без оглед дали со нивно знаење или незнаење не’ држеле под надзор. Не сакаат да видат дека само поради тоа се одговорни до немајкаде и дека само поради тоа што не знаат, а треба да знаат, затоа се избирани и платени, мораше веднаш да си заминат од политичката сцена, препуштајќи им ја работата на истражните органи да утврдат, без притисоци, што е вистина од тоа што го слушнавме, а што од тоа е работа за на судски процес. Од тоа нема ништо, туку само патриотски митинзи и народни собири кои треба да судат наместо независен и слободен суд и јавен обвинител со големи м…..
Сепак, најголемата гротеска која, исто така, е непобитен факт е „мерцедесот“ што го возеше вождот секој ден следен од безбедносна чета составена од 30-ина полицајци и специјалци и уште неколку автомобили што го носеа на работа Никола Груевски рано попладне. Нашиот премиер одеше на работа некаде околу 1 часот попладне со еден авион кој лета ниско по земја по скопските улици. Прво поминуваат две-три коли таканаречени чистачи за да нема нешто непредвидено на патот, па потоа летаат уште две-три коли како мала ескадрила, а само во една кола е премиерот кој зад темните стакла ги гледа празните улици по кој е сопрен сообраќајот додека неговото величество ги помине потребните три километри за да стигне до работното место и доцна по полноќ да се врати дома. Најновиот „мерцедес“ кој сега е исклучен од употреба по последните настани во државата е „боинг“ на четири тркала, цел луксузен апартман во движење кој го тегнат петстотини коњи што е само нешто помалку отколку што имаме споменици со бронзени коњи по македонските плоштади. Овој „мерцедес“ чини околу 575.000 евра, нешто повеќе отколку што чинат животите на осумте загинати полицајци во Куманово. Дали знаете некој премиер, или политички лидер во Европа кој на овој начин оди на работа и се вози во ваква кола со толкаво обезбедување. Тоа само по себе многу кажува што ни се случува.
Затоа кризата во која тоне Македонија не е само политичка, туку таа е длабока, морална, духовна, културна и економска поради злоупотребата на власта и институциите на системот, поради анулирање на владеењето на правото, на независноста на судството и медиумите, воопшто поради целосно деградирање на демократијата и човековите права и слободи. Организираниот криминал, корупцијата, фалсификувањето на изборите и непристојното, арогантно и алчно владеење се длабоките метастази кои го имаат опфатено целото македонско општество. Затоа снимените разговори и нивното соопштување на јавноста, всушност, е првата најточна дијагноза што и’ се случува на Македонија. Тие луѓе што тоа го направиле ја одредиле болеста, а лекот треба да го препише народот, ако конечно сфати колку е скапо да го плати со својата беда „мерцедесот“ во кој се возеше до вчера премиерот. Тој мерцедес на срамот уште поскапо чини кога скапува во гаражите на Владата како сведоштво на една голема глупост кога ќелав човек се чешла со чешел од слонова коска.
Митингот на власта за поддршка на Владата и премиерот сосе чадорите и шаторите ми личи на такво чешлање на глава без ниту едно влакно со скап чешел од слонова коска.
(објавено во Утрински)


