Македонија се дави во надојдени реки и во геризите на погрешните политики на Владата
Кога во невреме по силни дождови и големи снегови сите реки, езера, потоци, долови и суводолици ќе надојдат и ќе го достигнат максимумот во еден критичен момент, тоа во науката се вели коинциденција на води или стогодишни води. Последиците се трагични поплави – ако нема добра инфраструктура. Кога пак политиката предизвикува валкана војна за власт, вивнуваат пожари во кои прва гори вистината, ако нема минимум демократија.
Во двата случаја сите гомна излегуваат на површина и добро се гледаат. За да ги скријат своите бербатлаци, тие што ги направија прогласуваат вонредна состојба, апсат луѓе, сеат страв со лута пропаганда за перење на мозоците на граѓаните за да прикажат дека државата е во голема опасност поради домашните и надворешните непријатели.
Поплавите биле природна катастрофа и божја работа, при што владата направила се’ што требаше да направи за да бидат помали последиците. Да, можеби направила нешто за ублажување на последиците, ама баш ништо не направила да ги намали причините зошто кај нас и на малку дожд и 20 сантиметри снег има поплави.
Македонија деновиве се дави и буквално во надојдени реки, подземни води и игри, во геризите на погрешните политики на власта во сите области. Ечи на сите страни од експлозиите на најцрната медиумска агресија. Воените „хушкачи“ и подбуцнувачи на уплашената власт, ги застрашуваат граѓаните дека јагнето му ја мати водата на волкот. Се пука со тешка артилерија од сите владини радио-телевизии, портали и весници дека опозицијата во спрега со странски разузнавачки служби подготвувала преврат. Оркестрирани поданици на власта сеат страв на сите страни дека Зоран Заев, лидерот на опозицијата бил шпион, подготвувал пуч, го уценувал премиерот, барал техничка влада. Замислете, жртвата отишла кај џелатот да преговара да му ја земе власта со пуч. Каква дрскост, Заев барал техничка влада за да се организираат слободни и демократски избори како законска обврска пред секои наредни парламентарни избори. Тоа во Македонија е пуч оти сите избори досега биле регуларни само кога победува ВМРО-ДПМНЕ.
Секое барање за фер избори, попис, обелоденување на организиран криминал на високи функционери во власта, сите протести на студенти и професори, штрајк на учители и наставници, секоја критика на владините политики, кај нас е обид за државен удар, заговор на предавници, шпиони и странски платеници.
Првиот пуч беше на 24 декември 2012 на „црн понеделник“, кога опозицијата бараше да се намалат трошоците од државната каса за цели кои не се приоритет на државата, а последниот е некни во „бела сабота“, точно во 14 часот, кога премиерот Никола Груевски алармантно прогласи општа тревога, оти лидерот на опозицијата барал техничка влада. Заев кажал и други страшни работи при нивните средби од кои нешто било точно, нешто делумно точно, нешто ич не било точно, ама се собрано на едно место е преврат. Веќе се уапсени тројца пучисти еден поранешен началник на полиција и конзул и неговата сопруга вработена во банка, еден голем струмички функционер за кој Македонија слушна првпат , а главниот организатор Зоран Заев претседател на СДСМ доби кривична пријава и веројатно ќе биде на слобода додека не ги соопшти јавно неговите сознанија кои се толку штетни и опасни по стабилноста на државата дури и она што е точно или полуточно може да предизвика паѓање на Владата. Да не зборуваме колку е страшно она што го поседува Заев, а не е точно. И ова ти било некој македонски пуч, без војска, без полиција, без масовни апсења и без немири, без ниту еден куршум и скршен прозорец. Четворица јавачи на апокалипсата, со два пиштола и три компјутера, ќе ја урнеле, Владата и омилениот ни премиер Груевски. Мижи Асан да ти бајам.
Покрај политичкото цунами со полициско име „Пуч“, Владата деновиве се соочи со уште ден циклон со митско име „Давид“. Додека цела Пелагонија, Кочанско, Штипско, Кумановско, градовите по долниот тек на Вардар пливаат во вода, премиерот Груевски вели – направивме се’ што треба за намалување на последиците. Исто како што пред еден месец направија се’ што треба и не треба кога наврнаа 20 сантиметри снег, па половина Македонија со денови остана во мрак за новогодишните и божикните празници. Во Дебарско и Струшко луѓето со денови живеат во црна темница, без струја. Ова е жално соочување со вистината за погрешните приоритети на Владата, за што се фрлени стотици милиони евра за субвенции во земјоделството, а не за регулирање на водотеците, речните и езерските корита, каналите… Барокно Скопје од гипс и картон, блешти во лажен сјај наместо да се изградат брани, нови далноводи, патишта. Има милиони за жални врби на Вардар во Скопје и за стотици споменици, музеи, гаражи, вртелешки и тркала, а нема за регулација на водите, за водоводи, за канализации и друга основна инфраструктура. Во Скопје нема поплави откако е изграден Козјак, како што не би имало поплави ни во Пелагонија, ни во Штипско ни во Кочанско ако се направеа браните на Црна, на Пчиња, Брегалница и по долниот тек на Вардар. Премиерот вели кога има многу дожд, има поплави и во Америка, и во Германија и во Англија. Така е уважен премиере. Ама кога врнат дожд и снег колку што паднаа кај нас, нигде нема таква поплава. Белки Вардар не е Мисисипи, Пчиња Дунав, а Брегалница Волга.
Ете, драги мои, ова се коинциденциите кога ќе надојдат во исто време сите води во политиката и во реките. Потоп.


