Tag Archive | "Бугарија"

Tags: ,

Ни Водно, ни Пирин не се помрднаа

Posted on 26 July 2017 by erizaov

 

vodno pirin

Владата го прифати текстот на Договорот за добрососедство со Бугарија. Премиерите на двете земји, Зоран Заев и Бојко Борисов,  на Илинден, 2 август, ќе го потпишат документот кој од утредента 3 август ќе фаќа прав во архивите. Во главниот град на Македонија, или што би рекле нашите соседи, во столицата, Водно не се помрдна, а и Вардар не претече. Во Софија се разденило како и секој ден, а и Пирн не мрднал од местото. Никој ни во Македонија ни во Бугарија не си го смени ниту идентитетот, ниту  пак остана без јазик, без разлика што пишува во Договорот и во Уставот на двете земји. Разбира сè. Ама затоа многумина си ги исчешаа јазиците. И тоа ептен добро откако прво убаво ги исплазија.

Во Македонија, а спомнеш Бугарија и обратно, штом изустиш Македонија во Бугарија, почнува силно чешање на јазиците. Толку силно што чиниш некоја шуга нападнала. Ако не е шуга тогаш мора да е краста. Толку се големи и длабоки историските наслаги од кои политиката и злоупотребата на науката во изминатите векови направија пустош во свеста на луѓето кај двата соседа. Дури и поголеми од дивите депонии што чурат низ Македонија. Историскиот апсурд  на договорот, кој се крчакаше повеќе од една деценија во политичките и научните лабаратории од луѓе кои добро се платени и убаво живеат баш на стратегијата никогаш да не се направи ситуација да нема проблеми меѓу две земји, е во тоа што во различни периоди имале различни ставови за една иста работа. Ќе речете тоа е нормално, луѓето со текот на времето да го менуваат својот став по одделни прашања, особено ако се работи за сосема нови околности и изменети ситуации.

Но, во случајот со Бугарија, во Македонија е длабоко всадена една доктрина која му се припишува на познатиот српски политичар и премиер Никола Пашиќ, кој кога го испраќал првиот српски амбсадор во Софија го предупредил со следните зборови: Една работа мораш да ја запамтиш, нашиот став во принцип секогаш е спротивен на бугарскиот. Тоа остана така како принцип и во Македонија секогаш се спротивставени ставовите кои доаѓаат од Бугарија, дури и откако Бугарија и Србија ги подобрија своите односи.

Во Бугарија, пак, и во царштината и во комунизмот и во капитализмот и сега во фазата на европезацијата која кај балканците трае во просек едно 150 години, толку треба од Шоп да се направи Европјанин ако во меѓувреме не се пишмани, Македонија секогаш била незалечена рана и тешка воздишка за невозвратената љубов и трагичен крај од „најромантичниот дел на бугарската историја“.  Секогаш кога ќе ги слушнам овие зборови на бугарските шовинисти кои не можат да ја прифатат историската реалност дека постои македонска национална свест и македонски јазик и посебност на македонскиот народ, ми текнува на тегобите и с’клетот што го имал младиот Адолф кој живеел  на австриско – германската граница и никако не можел да разбере зошто еден ист народ живее во две држави. Многу Бугари во меѓувреме разбраа дека се работи за две различни држави, ама сè уште некои пациенти мислат дека тоа се две држави на еден исти народ. Бугарски.  За нив сè уште кога ќе го спомнеш зборот Македонци, тоа значи Срби, односно неосвестени Бугари. Уште со голем ќеф го раскажуваат стариот виц дека штом се избања Македонец станува чист Бугарин. Македонците пак возвраќаат: Бугарите не се Македонци затоа влегнаа во НАТО и во ЕУ.

Е, сега во врска со илинденскиот договор за добрососедство. За тие што ги чешаат јазиците во нивните патриотски битки за власт и за тие што убаво живеат на сметка на затегнати односи меѓу Македонија и Бугарија ова приближување е многу опасна работа која може да ја обезличи Македонија и да означи крај на таканаречениот македонизам, од една страна, а од друга тоа може да означува уште еден неостварен сон на големобугарските повеќевековни сонувачи на Сан – Стефано. Меѓутоа, мислам дека во Бугарија овојпат се свесни дека со трикови и со изнуден договор, демек ги начекавме Македонците на тесно, нема да постигнат ништо. Само искрено добрососедство по европски терк со признавање и целосно уважување на посебностите Бугарија и Македонија можат да ги остварат своите интереси и да покажат троа европејска култура на Балканот. Во Бугарија знаат дека признавањето на државата Република Македонија и првиот договор за добрососедство од овој тип имаат значние ако се први и искрени. Тоа ќе треба да се дознае и во Македонија, дали  конечно Бугарија сака искрени комшиски односи со Македонија неоптоварени со ништо. Тешко им е на Македонците да поверуваат во тоа. Колку е вистински договорот, а колку во него има јадец ќе се види многу бргу. Ако Македонија ја голта првата крастава жаба од Бугарија на патот за Европа, добрососедството, ќе остане на хартија во архивот. Во свеста ќе остане уште една темна дамка.

Comments (8)

Tags: ,

Како си го изгубив идентитетот

Posted on 12 July 2017 by erizaov

identitet

Што ми требаше таа работа да им се јавувам на моите пријатели од Бугарија да ми го пратат тајниот договор со Македонија за добрососедство. Само што почнав да го читам ми се крена косата на глава. Драги мои, станува збор за големо предавство. Останавме и без јазик и без идентитет, отиде јабана и државата и народот. По долго и трауматично препрочитување на овој катил ферман, веќе не знаев ни кој сум, ни што сум, ни од каде сум, а некако и јазикот ми отежна, не можев ни еден збор да изустам. Си реков, еве како со едно парче хартија и со неколку потписи на благонадежни политичари, се губи и идентитетот и јазикот и државата….

Таман да испуштам душа на 50 целзиусови степени, ме спаси телевизорот од каде стаса освежување, една невидена стогодишна ладовина, како да сум во дебела сенка под Охридскиот чинар заспан уште во османлиската империја. Како со времеплов  се вратив  во 19 век. Тогаш на дневен ред беа идентитетот и јазикот, предавствата и кој ги украде парите од собраните „даноци“ што мораше секој Македонец да ги плати на организацијата. И сега, по сто и кусур години пак истото. Почна седницата на Собранието. Веднаш срипав кога слушнав дека сите пратеници на опозицијата се јавиле за збор да го бранат Марко Зврлевски, јавниот обвинител, најголемиот борец против криминалот и корупцијата во Македонија. Човекот храбро опстоја да не отвори ниту еден предмет за некаков  кринминал чии носители се високи функционери на власта. Со тоа докажа дека во Македонија има најмалку организиран криминал и корупција отколку во цела Европа. И сега еден таков извонреден, или како што велат неговите бранители, перфектен обвинител, сакаат да го сменат и замислете, да инсценираат судски процеси со кои ќе се докажува дека и во Македонија на најчесната власт што сме ја имале досега и’ лепеле прстите и на рацете и на нозете, дека наполниле цели амбари пари на народот кој  толку многу го сакаат и не го вадат од уста.

Кога го видов сето ова истиот миг ми се вратија и идентитетот и јазикот и државата со уставно име и презиме. Веднаш знаев и кој сум и каде сум и зошто сум таму кај што сум. Нема друго место на дуњава освен Македонија каде народните пратеници ја попречуваат правдата со бесконечни дискусии во парламентот. Со зборување на чист македонски јазик ќе ги бранат осомничените за криминал, корупција, злосторничко здужување за изборни нерегуларности, злоупотреба на овластувањата, пресметка со политички противници и уништување на туѓ имот и уште за десетици други тешки кривични дела. Ако успеат да го спасат обвинителот Зврлевски и да ја попречат правдата да не седнат на обвинителна клупа, осомничените од врвот на најпатриотската и револуционерна партија, нашиот најголем чувар на идентитетот, јазикот, државата и националната гордост, нема поголема гаранција дека никој ништо не ни може, ниту пак може да промени нешто во нашата глава и идентитетска ДНК која е наследена, докажано, уште од македонскиот палеолит, а некои последни истражувања говорат дека националниот идентитет на Македонците е многу постар од палеолитот, поточно се совпаѓа со откриената ДНК од првите луѓе при создавањето на човештвото од Господ.

Всушност, да бидам до крај искрен по сето ова што се случува, во државата Недојдија од поодамна повеќе пати сакав да си го сменам и идентитетот и јазикот и името, или ако не може името да ја сменам барем државата. Така си размислував колку би било поубаво да сум Французин, или Англичанец, наместо ова што сум Турчин будала, па згора и македонски новинар без весник кој пишува по тарабите на интернет и во единствениот жив неделник Фокус. Онака испомешан како македонска салата со овошки од непознато потекло, изгледа дека и немам некој идентитет, ниту само еден јазик. Или можеби е поубаво да изберам да бидам Италијан, или што мислите да бидам Швед, а не е лошо да се биде Норвежанин, или Данец, а може и Холанѓанин… никако Русин Американец или Кинез, тука нема никаква ексклузивност, ги има едно две милијарди сите заедно… така додека си бирам јас нов идентитет и јазик сè нешто не ми се допаѓа. А, си велам да бидам Бугарин… Албанец, или Србин, ау скраја да е. А, зошто да не бидам Грк, тоа е убава професија исто колку и да си Македонец, тие и така велат дека се вистинските Македонци. Замислете ем Грк, ем Македонец, ем Турчин. Што убаво… три исти идентитети, исто табиети, исти обичаи, само јазиците се различни.

На крајот ништо од мојата потрага по нов идентитет, јазик и име. Не можело тоа така лесно да се направи колку и да сакаат некои генетски инженери. Од Балканец не бидува Скандинавец, а и да биде, не му личи. А, од еден Балкенц не бива и друг Балканец. Сите си имаат различен и траен идентитет кој ништо не го менува. Значи работата не е  во губење на идентитетот и на јазикот, работата е да не се изгубат неказнети арамиите кои го ограбија народот и сега викаат на цел глас: чувајте го идентитетот и јазикот. Најголемата идентитетска природна селекција во Македонија ќе се случи во наредните неколку месеци. Точно ќе се види кој каков ген има кога ќе се определуваме дали сме за владеење на правото, или на кривото. Затоа драги мои, баталете ги приказните за губење на идентитетот. Пробајте да го смените и ќе видите колкава лага е тоа. За среќа, или можеби повеќе за жал…

(Преземањето на делови или целосниот текст од колумната „Мое Ќоше“ е дозволено само по претходна согласност од авторот. Сите права се задржани)

Comments (5)

Tags:

На кафе кај Борисов

Posted on 05 May 2016 by erizaov

gerbbojko-685x320Помина цел месец, а се’ уште не можам да сварам зошто бугарскиот премиер Бојко Борисов не сака да се напие кафе со неговиот поранешен колега Никола Груевски. Ај што не сака да прави чапрас диван со Груевски, не сака ни да го види, ни добар ден да му каже. Не го есапи за пријател. Некогаш, во комунизмот, пропагандите од ова ќе направеа голема победа за Македонија бидејќи тоа по непишано правило беше ептен добро кога му е лут бугарски премиер на македонски колега. Се разбира, и обратно во Бугарија.

Денес во втората декада на 21 век оваа „корпа“ за кафе-непиење од страна на премиер на соседна земја, членка на ЕУ и на НАТО, остана голема енигма. Тешко е да се верува дека еден ден премиерот Борисов станал на лева нога и така мамурлија од чиста мира дебело го навредил без никаква причина својот прв комшија. Вакво нешто никогаш не кажале ни грчките, ни албанските, ни српските, ни косовските премиери за некој наш висок функционер, или партиски лидер, иако односите меѓу државите биле на точка на вриење.

Владините пропагандисти и нашите големи експерти за комшиски и светски заговори многу гласно ја премолчија оваа анатема. Сус, пус, со денови ни збор не кажаа за јавното понижување од првиот сосед. Како по некоја наредба молчат за фрлената ракавица. Се’ си мислам дека премиерот Борисов можеби имал голема мака ова да го каже јавно. Мора да бил многу бесен за нешто што засега галиба го знаат само Борисов и Груевски. Си велам, ако е нешто лично, ќе останеше засекогаш меѓу двајцата политичари, така налагаат правилата на добро однесување дури и меѓу Балканци. Ќе мора да е нешто покрупно. Или можеби тајната се крие во процената на Борисов соопштена во истото одбивање на кафе-муабетот дека политичката криза во Македонија ќе биде трајна, што ја засега и Бугарија.

Страв да го фати човека, па дури и еден неинформиран новинар како мене, дали премиерот Борисов има некои сознанија дека нашата криза е толку тешка и долговечна што Македонија од некаков фактор на стабилност во регионот повторно е „јаболко на раздорот“ на Балканот. Само што овој пат историските улоги се битно изменети. Работата е за уплав ако од општоприфатената геостратегиска позиција дека стабилна Македонија е решение за регионот, се прерасне во делба на кризна Македонија за стабилен Западен Балкан. Или како што велат дипломатите, едно е кога територијалниот интегритет и самостојност на Македонија се дел од решението за мирен Балкан, а сосема друго е кога разрешувањето на кризата со поделба на земјата, исто така, станува решение за стабилен и европски Балкан.

Да не знае случајно бугарскиот премиер Бојко Борисов дека трајноста на кризата во Македонија ќе почне со прогласување на вонредна состојба од нашиот аболициски претседател на државата Ѓорге Иванов како последен обид за жртвување на државата за спасување на власта која е осомничена за голема корупција, организиран криминал и злосторничко здружување за изборни нерегуларности и за нелегитмно преземање на парламентот и на владата од страна на Никола Груевски и неговите први соработници.

Ќе беше некако нормално Никола Груевски како довчерашен премиер и лидер на ВМРО-ДПМНЕ да каже неколку збора за шлаканицата што му ја врза бугарскиот премиер Бојко Борисов. Ај што тој не кажа ништо, може да се протолкува дека одбива да коментира глупости, ама гледам и неговите загари ги свиткаа опашките, обично за многу поблаги критики лаат со денови. Им удираат секој ден чврги на Американците, на Германците, на Англичаните, на Французите, на Италијанците, на цела Западна Европа и на НАТО, ама ете за батко Борисов не пуштаат глас.

Нема друго чаре освен да појдам до Софија кај премиерот Бојко Борисов и да го замолам да најде време да испиеме по едно, сака старо бугарско, сака турско кафе, мислам дека знае оти тоа е едно исто, и да го прашам човече што ти стана, што толку се разгневи, па како гром од ведро небо го исплука нашиот омилен од народот премиер кој по десетгодишно владеење само што зеде мал одмор и малку апстинира од функцијата. Ќе го прашам, жими мајка, премиерот Борисов од прва рака отворено да каже, да не лаже, дали и по 5 јуни нема да пие кафе со нашиот нов премиер, оти тој сигурно ќе се победи самиот себеси на изборите без опозиција и ќе ја разреши кризата, за која Борисов погрешно мисли дека ќе биде трајна. Не е мала работа да се победи Груевски на избори, па макар единствен противник му бил самиот Груевски. Ќе мора Борисов како комшија да објасни од што толку се исплаши дека нашата калакурница, длабока политичка, морална, економска и духовна криза, што ја нарекувам тиранија, ќе биде вечна.

Отворено ќе го прашам и тоа од каде накаде сега лидерот на опозицијата Зоран Заев му стана пријател.

За малку ќе заборавев, ќе мора да го прашам Борисов дали можеби е толку суетен што Груевски не го послуша неговиот совет по првите бомби што ги фрли Заев да си поднесе оставка во интерес и на Македонија и на Бугарија и на целиот регион. Дали премиерот Борисов знае и некои други многу важни работи кои му предизвикале толку лутина што не сака ни кафе да пие, ни добар ден да му каже на еден поранешен и иден комшиски премиер. Или пак Борисов сака да каже дека навреме се определил да пие кафе по летните одмори со колегата, или пак само со пријателот Зоран Заев, во зависност од тоа дали Борисов ќе биде уште премиер на Бугарија.

(Објавено во Утрински)

Comments (0)


Photos from our Flickr stream

See all photos

Twitter


календар

September 2017
M T W T F S S
« Aug    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930