Archive | August, 2016

Tags:

Заминува последниот воз од Катанга

Објавено на 31 August 2016 од erizaov

voz

Речиси ист наслов, но со сосема друго значење и по друг повод објавив пред седум години. Тогаш текстот го насловив како „Последниот воз за Катанга“ и беше посветен на хаотичната состојба на лошите патишта и старите возила што се движат како „мртовечки сандаци“ низ земјата, за големиот број човечки жртви во сообраќајни несреќи, а непосреден повод беше катастрофата на Охридско Езеро кога во бродска несреќа настрадаа 15 бугарски туристи. Денешниот текст повторно е поврзан со сообраќајот, односно патиштата по кои се движи целото македонско општество. Поводот е еден од најголемите симболи за успесите што се постигнати во изминатите 150 години на територијата на денешна Македонија. Денес последниот воз со патници не оди за Катанга, туку замина од Катанга.

По цели 143 години откако е изградена пругата во Македонија кога таа била составен дел на Османлиското Царство, престанува меѓународниот патнички железнички сообраќај. Македонија остана отсечена од светот со железнички превоз на патници по цел век и пол откако е изградена пругата и воспоставена железница која поврзува два континенти. Има голема порака во укинувањето на патничките возови како врвен резултат на нашите успеси и достигнувања. Луѓето кои ќе сакаат да патуваат со воз за Белград и за земјите на Европа ќе мора да тргнат од Ниш. Грчките експресни возови не сообраќаат пак, наводно, поради поправка на пругата, но и поради тоа што имаат модерни електрични локомотиви кои не можат да врват низ Македонија. Има уште еден куп оправдувања зошто се укинува железничкиот транспорт за патници по Коридорот 10, додека се’ уште не е изграден Коридорот 8 од Бугарија преку Македонија за Албанија и Италија.

Ете, така стасавме до последната станица на балканската крчма кога двете главни железнички трансверзали ја држат отсечена државата во железничкиот патнички сообраќај.

На Коридорот 10 нашиот најзначаен излез кон светот не е завршена целосно изградбата и на автопатот поради други непродуктивни приоритети во кои Владата инвестираше стотици милиони евра во последните десет години. Во патниот дел на Коридорот 8 ситуацијата е уште полоша, таму речиси и не е почната изградбата на современ автопат кој не’ поврзува со Бугарија и Албанија, а триесетина километри пруга со децении стои неизградена за поврзување со Бугарија. Ако ја разгледате патната и железничка мрежа на автостради и брзи пруги во регионот, брзо ќе откриете дека Македонија од поодамна е една мала обиколница и дека главните патни правци одат од Грција преку Бугарија и Србија, или со фериботи преку Италија. Романија, Албанија, Косово и Србија се во интензивна изградба на автопатишта и осовременување на пругите. Македонија ја изгуби оваа трка, како што ги изгуби и сите изгледи да биде дел од транзитниот транспорт на гас низ нејзината територија. Со години само молиме да добиеме некаков крак кој како приврзок завршува на наша територија.

Оваа трагична енергетско комуникациска катастрофална изолација ја прави Македонија слепо црево на Балканот, а да не зборуваме за Европа. За жал, се’ уште се подгреваат илузиите дека имаме некакво геостратегиско значење и дека сме некаква важна балканска раскрсница, дека имаме големи рудни богатства и силни водни ресурси и слични лаги и глупости кои се’ уште успеваат да ја држат пошироката јавност во заблуда дека нешто значиме во комуникациската мрежа на Балканот и на Европа. Испуштените години во изградбата на силна инфраструктура во мала Македонија со акцијашки и пресолено скапи обиди во последните две години нешто да се надомести повеќе наликуваат на признание на стратегиските грешки и промашувања во најзначајната трка за комуникациско енергетска поврзаност со Европа, со Азија и со Африка отколку на добро осмислена државна политика. На Владата многу доцна и’ текна дека патиштата, пругите, енергетските коридори, каналската мрежа, вештачките езера и чистите и регулирани реки, атмосферската и фекална канализација, водоводите и другата современа инфраструктура се основниот предуслов на патот кон цивилизацијата и напредокот. Трката по слава и политички предизборни поени не’ однесоа на погрешен пат во изградба на споменици и фасади кои не носат развој, туку само буџетски трошоци.

Апсурдноста на укинувањето на меѓународниот патнички железнички сообраќај чинам најдобро се гледа во изјавата на директорот на „Македонски железници“, кој вели дека од ова ќе нема финансиски загуби бидејќи товарните меѓународни возови ќе продолжат да сообраќаат. Така е, браво директоре. Се укинува нешто што не функционира и нешто што прави финансиска загуба. Остануваме пруга само за товарен сообраќај, од тоа имало ќар, а од превоз на луѓе има зијан. А, како врват товарните возови за стока, а не можат експресните возови за луѓе, не е во ингеренциите на директорот. На тоа прашање треба да одговори министерството за вистина во најуспешната влада во историјата на Македонија.

Велат, кога за време на турската империја првпат стасал воз во Македонија некои луѓе кога го виделе тоа чудо и’ давале на локомотивата да јаде сено. Денес во 21 век кога замина последниот воз од Катанга треба да им дадеме слама на некои говеда кои не’ донесоа до тука.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Никако да куртулиме од рајот

Објавено на 30 August 2016 од erizaov

gruevizam

Пред да дојде ВМРО-ДПМНЕ на власт во 2006 година, ништо не чинеше во државата. Сè беше за никаде. Откако Никола Груевски по волја на народот поради лошото владеење на претходниците, кажано без иронија, стана премиер и ги зеде здраво во свои раце сите работи и клучот од државната каса, никако да куртулиме од рајот во кој уживаме цела деценија уредно примајќи јаки дози од пропаганда 24/7.

Нонстоп сме приклучени на ТВ-апарати како што и работи Владата, без оглед дали Груевски е премиер, или не е. Опкружени сме саде со убавини и со насмевките на вождот. Тој е постојано тука, бдее над нас како татко на нацијата, нè лечи и спасува од разни болести, не’ чува од поплави и суши, од беда и безработица, ни дели редовно плати, социјална помош и пензии, нè ослободува од предавници, од домашни и надворешни непријатели, од странски платеници и шпиони, ни ги чува името, идентитетот и јазикот. Ни ги врати на сите гордоста и достоинството со нова пославна и поубава историја, која била секогаш наша, ама комунистите ја криеле од народот за да не се дознае дека тие не се првите што направиле држава, туку уште пред Христа сме имале империја до Индија и отаде неа.

Ај што ја промени историјата, ја промени и географијата, ги смени и природата и човековата околина, воведе нова современа архитектура. Никнаа во центарот на главниот град стотици зданија кои ги викаат погрешно барок и рококо, а всушност станува збор за нов правец во уметноста – грујостил. Изгради стотици бронзени и мермерни споменици ширум републиката… Сето тоа се постигна со многу работа и за џабалак од цирка 25 милијарди евра колку што топтан изнесуваат десетгодишните буџети и борчови на државата.

По десет години живот во рајска градина убавината почна да заморува. Испадна работата дека многу арно не е на арно, па некои луѓе неблагодарници кои не ги ценат големите добрини и успеси аздисаа и почнаа да бегаат од рајот. А некои богами ептен претераа и почнаа да се бунат и да бараат слобода, правда и отчет, велат преку глава им е од лажниот сјај и рај. Неранимајковци, сакаат да нè вратат сите во пеколот.

Ќе се обидам преку неколку факти да ви докажам дека цели десет години живееме поубаво и поквалитетно и од Скандинавците и од Американците, од Германците, Швајцарците, Холанѓаните, Британците и Французите, од оние воркохолици во Обединетите Арапски Емирати, по Абу Даби, Дубаи, Бахреин, Катар… ич да не правиме споредби со оние клетници од нашето соседство кои се должни преку глава и банкротирани како Грци, бедни како Албанци и се дават во сиромаштија како Бугарите и Србите, се прават јунаци како Црногорците, важни како Хрватите и арогантни како Словенците…. Ги прелистав сите наши успеси ветени и реализирани на сите досегашни избори во овие десет години. Немам доволно зборови да ви ја опишам златната ера на достигнувањата од 2006 до 2016 година. Да се разбереме, сегде се лаже пред избори и тоа најмногу. Ама ова кај нас е невидена работа на дуњава. Ние сме цели десет години во кома од предизборна кампања бидејќи досега имавме осум пати редовни и предвремени избори, а сега е во ек најжестоката деветта предизборна кампања. Тоа ви е прекрасен амбиент за лажење и крадење. Онаа претходна возбуда и неизвесност од промената на власта на секои четири години завршија со една прекрасна монотонија на однапред познат победник. Ми требаат десет дена и десет ноќи да набројам што сè е направено во кутра Македонија за четири пати парламентарни избори, два пати локални избори и два пати претседателски избори и сега сме во екот на деветтиот изборен циклус со најновите предвремени парламентарни избори.

Мили боже, во оваа деценија на постојани избори и кампањи има сè што можете да помислите и замислите почнувајќи од пловен Вардар до Егејско и Црно Море, до редовно членство во ЕУ и во НАТО. Недостасува само лансирање во вселената на првиот македонски сателит. Секоја година се отвораат по десетина нови рудници и стотина најсовремени фабрики. Се распишуваат тендери за изградба на неколку големи вештачки езера, стотици километри автостради и брзи пруги, гасоводи и нафтоводи. Еве на пример денеска дојде веста дека по 143 години како имаме пруга се укинуваат меѓународните линии. Ќе патуваме со новите возови до Кочани и до Кичево, Битола и Гевгелија, а конечно што ќе ни е пруга кога правиме автобанови побрзи и од јапонските возови.

Кога ги слушате вестите за странски инвестиции во овие десет години, останувате подзинати кој сè дошол да заработува пари кај нас. Не им се знае број сè до Субрата Рој. И сè ќе се најде некоја будала, расипувач на забави, да објави дека во Македонија најмалку инвестирале странците од целиот регион.

Се работи за илјадници и илјадници проекти сите до еден остварени, или пред крај. Тоа што не е остварено е поради странските и домашните заговори, кочничари и непријатели, но тие се малку и се безначајни и можат да се избројат на прстите од двете раце. Не успеавме само да го подобриме стандардот на граѓаните и да се спасиме од мизерија, сè уште во државата има луѓе кои гладуваат. Не успеавме да ја заштитиме човековата околина, не успеавме да воведеме владеење на правото и департизација во институциите на системот, не успеавме да изградиме инфраструктура која ќе нè спаси да не се давиме како глувци на посилен дожд и да се спржиме на сонце. Не успеавме да изградиме слободно и демократско општество, а чуму ти се слобода и демократија во сиромаштија. Тоа едно со друго не оди. Не успеваме да станеме членка на ЕУ и на НАТО, а и тоа што ќе ти е кога и тие се пред распаѓање. Сè друго ни е таман.

Ерата на груевизмот, оваа златна деценија, може да се опише со еден познат афоризам од времето на успесите на комунизмот: „пред војната немавме ништо, а потоа дојдоа Германците и уништија сè“.

(Објавено во Утрински)

Коментари (1)

Стаса абер од ДИК

Објавено на 29 August 2016 од erizaov

 

dik

Во среда на 24 август ми стаса писмо од Државната изборна комисија. Каква радост и среќа ме облеа – што да ви кажам. Милина една. Ме известуваат членовите на ДИК дека во тек е пријавување на граѓани кои се спорни во избирачкиот список и дека и јас сум меѓу тие каде што констатирале дека има „несовпаѓање“ со податоците. Понатаму ме подучуваат членовите на ДИК што да направам за да бидам уредно запишан во избирачкиот список за предвремените избори за пратеници во Собранието. Ми велат потребно е во периодот од 26 јули до 19 август 2016 лично да се пријавам во просториите на Државната изборна комисија или во дополнителните канцеларии на ДИК во седиштата на општините, или тоа да го направам по електронски пат. Потоа следуваат упатства кои документи треба да ги понесам со себе итн…

Исто такво писмо доби и мојот син и уште илјадници граѓани на Македонија. Читам, читам, препрочитувам и одново препрочитувам и не можам да верувам дали овие од ДИК кога не’ канат на свадба по тапани навистина си играат мајтап со граѓаните, имаат посебни потреби или се во тотален хаос, па не знаат што прават, или пак свесно или несвесно се соучесници во катастрофални изборни нерегуларности уште пред да се одржат изборите.

Еве и зошто. Писмото што ни го упатиле од ДИК мене и на синот има печат дека е предадено во пошта на 16 август, а ни е врачено на 24 август за да завршиме работа во периодот од 26 јули до 19 август. Значи писмата патувале од Скопје до Скопје цели осум дена, или уште попрецизно ДИК ги испратила писмата 21 ден подоцна откако почнува пријавувањето за спорните гласачи и само два дена пред крајниот рок за да стасаат пет дена по истекот на рокот. Нејсе, ова не е најстрашната работа.

Уште во април годинава, кога се објави избирачкиот список на интернет, видов дека по сите основи уредно сме запишани и јас и синот на истото место каде што гласам 25 години, а синот откако е полнолетен. Се’ е во најдобар ред и по основ на адреса и по основ на лична карта и по основ на матичен број. Од медиумите разбрав дека и јас и синот сме некакви фантоми и дека сме спорни гласачи. Во април не’ посети комисија на ДИК да ги утврди фактите, поточно да утврди дали постоиме. И откако се’ убаво запишале што виделе, ни соопштија дека во станот на истата адреса има пријавено уште осум лица чиј идентитет не ни го кажаа. Тие најверојатно се вистинските фантоми бидејќи во станот пред мене никој не живеел. По оваа проверка на комисија на ДИК на самото место во мојот стан мислев дека работите ќе се исправат за да се идентификуваат фантомите кои најверојатно си гласаат на повеќе места и си имаат повеќе адреси.

За мене и за синот не требаше ништо да се утврдува бидејќи и натаму сме уредно запишани по сите основи во избирачкиот список каде што сме сите овие години. Но, во јули се појави таканаречениот спорен фантомски избирачки список од 39.502 граѓани каде што повторно од медиумите разбравме дека пак сме спорни гласачи и фантоми со име и презиме, а од вистинските фантоми и духови во мојот стан ни трага ни глас. Тие, изгледа, излегуваат само на избори. Ништо од домашната посета на ДИК не е реализирано.

Рашомонот продолжува натаму. Видовме – не видовме, иако и натаму сме уредно запишани во избирачкиот список, ги испративме по електронски пат потребните документи. Синот веднаш беше известен дека апликацијата е прифатена и дека веќе не е спорен, може слободно да гласа. На 12 август се пријавив и јас по електронски пат со копија од лична картата како што налагаат правилата и веднаш бев известен од ДИК дека мојата апликација е примена и дека дополнително ќе бидам информиран по имејл за моето право на глас, поточно за отстранување на „несовпаѓањата“ како што ги крстиле во ДИК спорните гласачи. И сега, додека уште го чекам имејлот, стаса писмото на 24 август, пет дена по истекот на рокот во кое ме известуваат дека треба да се пријавам во канцелариите на ДИК и натаму следи познатата приказна што да правам, што да чинам, иако тоа го направив уште на 12 август по електронски пат. Што да ви кажам, вистински бирократско-партиски лавиринт, кој е тешко да се утврди дали е направен од незнаење или сосема намерно за да не се видат вистинските фантоми и да не се откријат големите нерегуларностои за што се води и истрага во Специјалното обвинителство со основано сомнение дека на претходни избори имало и непријателско здружување за местење на изборните резултати.

Не знам дали ДИК провери дали 30.000 лични карти што ги откри Оливер Спасовски неодамна во депоата на МВР имаат некакво совпаѓање со луѓето кои се наоѓаат на фантомскиот список од 39.502 гласа или таа работа ќе му се препушти на Специјалното обвинителство.

Е, сега кажете што треба човек да мисли кога на илјадници граѓани во Македонија им се случува ова истото – уредно да бидат запишани во избирачкиот список со години и години, за наеднаш да бидат објавени во друг избирачки список како спорни и како фантоми. За да се исправи какофонијата сите тие граѓани требаше да се пријават според упатствата дадени од ДИК. И откако се пријавија една четвртина од спорните гласачи пак да добијат писмо пет дена по истекот на рокот дека треба да се пријават. Па ова го нема ни во Занзибар, им се извинувам на граѓаните на Занзибар за навредата. За оваа голема лудост товарот паѓа на ДИК затоа што таму седат повеќето партиски луѓе, а другите се исплашени зајаци и не смеат да кажат гласно ни една буква зошто е хаос во избирачките списоци и кој е виновен што мнозинството граѓани на Македонија не верува дека се можни слободни и регуларни избори.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Планетата се врти во главата на Урдин

Објавено на 26 August 2016 од erizaov

kiro urdin

Планетата Земја заедно со сета вселена се вртат во главата на Киро Урдин откако се осознал. А и тој упорно ја гази Земјината топка и по суво и по вода, а некогаш и лебди над неа. Така настанува движењето планетаризам, оригинално дело на Киро Урдин. Наш убав човек. Космополит.

Денешнава колумна му ја посветувам на нашиот светски патник, сликар, писател, поет, сценограф, режисер, фотограф… една посебна личност, еден исклучителен уметник кој го освојува светот со уметност творејќи по најчудесните и најегзотични, најхаотични и најопасни ќошиња, најурбани, најрурални, најпознатите историски точки, рајски места кај што природата е со волшебна убавина, но и на места кај што е најсурова на планетата Земја. Таму на самото место на злосторството, на историските настани што го смениле светот, во прашумите, но и во џунглите на асфалтот во мегаполисите, во пространствата на Сахара и во сенката на пирамидите, на Берлинскиот ѕид, во градините на светската културна оставина, меѓу сиромашните и милионерите, Урдин ги работи своите грандиозни дела кои не се тоа само поради големите димензии на сликите, туку поради боите кои му ги замешале светците, но и поради посебноста на личноста на творецот. Кога ќе го запознаете Киро Урдин, по првата реченица знаете дека човекот и не можел да биде нешто друго освен уметник.

 

Еве ви крунски доказ за тоа. Киро Урдин (71) завршил Правен факултет во Белград. Постарите колеги во „Нова Македонија“ ми кажуваа дека еден период работел како известувач од судот во Скопје кога се случил еден настан кој мислев дека е повеќе анегдота измислена во култната меана „Букет“. Имено, на едно судење кога паднала пресудата две години затвор за обвинетиот, Урдин рипнал од местото и извикал гласно: „шо направи бе судија, човеко не е крив за ништо“. Така Урдин навреме ја осознал драстичната разлика меѓу правото и правдата и видел дека таа работа ама ич не е за него. Подоцна кога станавме пријатели, при нашите долги седенки со покојниот заеднички другар Владо Мокров, Урдин ми потврди дека тоа не е легенда, туку гола вистина. Во тие години пред да замине таму кај што припаѓа, во Париз, се случи уште еден настан кој длабоко ми остана во сеќавање, а кој уште ден-денес не е разјаснет.

Еден ден Урдин влета избезумен во „Букет“ со „НИН“ и со нашиот „Екран“ во рацете. „Дојди да видиш нешто“, ми рече листајќи ги страниците на „НИН“. Ми покажа една карикатура на тогашниот, веројатно покрај Зуко Џумхур, најголем карикатурист во Југославија, Југослав Влаховиќ, која добила некоја голема награда. Карикатурата беше без зборови, а претставуваше еден мермерен блок од кој се издигнуваат две раце со чекан и со длето и како некој си прави сам на себе споменик. Алузијата беше генијална за тоа време, а богами уште повеќе и за нашава денешница на споменикоманија кога власта се велича сама себе. Добро бе Киро, му велам, што и’ фали, одлична е карикатурата. А тој ми го отвора „Екран“, каде што е објавена неговата карикатура многу порано и која се состои од три мермерни блока, еден без ништо на него, вториот каде што се појавуваат двете раце со чекан и длето и третиот каде што веќе е оформен споменикот подигнат сам на себе. Види го ова, рече како мало дете, овој Југо ми ја украл не само идејата, туку и целата карикатура. Не знам како заврши оваа работа, ама галиба тоа остана меѓу ѕидовите на „Букет“, или ако не се лажам, со еден текст во „Екран“. Знаејќи го Урдин, најверојатно по експлозијата на емоции, му станало задоволство што познатиот Влаховиќ му ја позајмил идејата.

Потоа Киро Урдин замина да студира на Академијата за ликовни уметности во Париз, од каде што доаѓаа вести за неговите успеси во кои во Македонија ретко кој веруваше се’ додека неговите слики не осамнаа по големите галерии со солени откупни цени за наши прилики. Кога сликите на Урдин се појавија на кориците на книгите на познати писатели, на насловните страници на угледни списанија за уметност, кога неговите сценографии влегоа во театрите во планетарно популарните балетски претстави, кога неговите дела влегоа во музеите и во енциклопедиите и кога почна да добива меѓународни признанија и награди веќе немаше каде да се бега, Урдин влезе во редот на уметниците кои прво го освоија светот, па потоа својата татковина. Многу честа и вистинска работа во светот на вистинската уметност.

Поводот во ова време на невреме да му ја посветам колумната, е неговата најнова монографија во издание на „Магор“. Тоа е една луксузна книга, тешка безмалку два килограми распослана на 280 страници со над 1000 фотографии, илустрации, текстови и афоризми. Нејзината тежина значително расте ако ја отворите оти веднаш ќе откриете како љубопитството што овој пат замесил Урдин прераснува во одушевување за на крајот да ве натера да размислувате за овој наш уметник и исклучителна личност, кој својот живот го посветува на човештвото трагајќи по големата дилема „кои сме, од каде доаѓаме и каде одиме“. Урдин за себе вели: „Јас сум просечен во се’: просечна висина, просечна тежина, просечни години, просечна боја на очите. Дури и мајка ми и татко ми беа просечни. За моите тројца браќа и сестра тоа се подразбира… Така од просечен станав точка. Затоа никој не ме забележува. Сега судбината ми зависи од местото на кое ќе ме стават во пишуваниот текст. Но, ако некој ме праша за мислење, мојот одговор е: бидејќи сум точка, не сакам да останам на едно место, туку да се движам. Ако си различен, јас сум ист како тебе“.

Својата идеја за планетаризмот Урдин ја објаснува со вечното движење и потрага по одговорите што го мачат човештвото. Но, има и една дистанца. Урдин претставата за светот не ја идеализира. Тој вели: „Во овој сегашен свет, веќе ништо не е нормално, освен ако не си луд, а за уметноста и уметниците велат дека тие се најблиски сестри на лудоста“.

Земете ја најновата монографија на Киро Урдин, има што да видите и прочитате.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Кој рече избори

Објавено на 25 August 2016 од erizaov

EC42ABD6E5E635418ED769A074741FD6

Се наближува 31 август кога четворицата лидери на најголемите политички партии треба да седнат на заедничка маса и да потврдат, или да одречат дека се исполнети сите предуслови за слободни избори кои би се одржале годинава во декември. Ако денес една недела пред истекот на рокот се погледаат фактите дали има, или нема подготвен мегдан за фер натпревар со чесни судии, одговорот е поразителен. Освен половични и прилично сомнителни решенија преземени за обврските од последниот договор, кој четирите партии го склучија на 26 јули, ништо не е завршено на задоволство на потписниците на договорот.

Тешко е да се верува дека во наредните 6-7 дена ќе се случи нешто сензационално што сите партиски лидери ќе го прифатат едногласно, па и со доза на толеранција и компромис за некои помали пропусти. Се работи за сериозни дефекти кои не гарантираат регуларни избори. Напротив. До 31 август денешната пат-ситуација најверојатно ќе остане неразрешена бидејќи нема ниту најава за такво нешто, ниту некој подготвува амбиент во јавноста за подеднакво разбирање на она што е веќе договорено.

Ако лидерот на опозицијата Зоран Заев навистина сака да оди на избори во декември како што најавува, тогаш или има силен адут во џебот, или ќе голтне една голема крастава жаба. Не знам каков џокер има Заев, но знам дека адутите во натпревар со ајдутите не вредат ништо. Од друга страна, Никола Груевски лежерно изјавува дека ВМРО-ДПМНЕ е секогаш подготвена за избори кога ќе посака опозицијата. Човекот со месеци веќе ја извршува функцијата премиер иако тоа не е, што е непознат случај во политиката. Кога делиш народни пари и даваш изјави во медиумите си премиер, а кога треба да се соочиш со последиците од своите промашувања, не си. Избори во декември за Груевски се враќање од отпишаните и признавање на неговиот легитимитет. Сепак, имам впечаток дека Груевски повеќе посакува предвремените парламентарни избори да се одржат во март идната година заедно со локалните. Тајните партиски анализи на ВМРО-ДПМНЕ покажуваат дека спласнуваат тензиите од прислушуваните разговори со престанокот на нивното објавување во медиумите. Единствена опасност за Груевски во моментот е Специјалното обвинителство врз кое се врши силен медиумски и институционален притисок да се спречат истрагата и обезбедувањето докази и сведоци во повеќе отворени предмети со основано сомневање за драстични кршења на законите.

Али Ахмети останува на линијата на Груевски, од таа симбиоза нема ни милиметар отстапување. Мендух Тачи е доследен на доктрината дека тој и ДПА се опозиција на Али Ахмети и на ДУИ. Двете албански најголеми партии упорно ја отфрлаат шансата да дадат историски придонес за демократизација на Македонија и за збогување со режимот на Груевски.

Да видиме што потпишаа четирите партии пред еден месец и што е остварено до денес. Резултатот е дека околу 30 илјади граѓани според договорот останаа без право на глас. Но, никој не знае колку од тие луѓе навистина се онеправдани со одземање на елементарното демократско право на избор, а колку се вметнати во тие списоци како фантоми кои редовно си гласаат на повеќе места. Дали до 31 август некој ќе провери колкумина од тие 30.000 граѓани постојат и во колку списоци ги има и на колку адреси живеат. Во договорот стои дека лицата кои не се идентификувале нема да бидат дел од избирачкиот список, но ќе имаат дополнителна можност да се регистрираат во ДИК за време на јавната проверка на списокот во пресрет на изборите. Исто така, договорот предвидува можност три или повеќе членови на ДИК да побараат дополнителна проверка за секое име. Во таква ситуација, членовите на ДИК можат да побараат граѓанинот да дојде лично доколку е во земјата, или да се јави преку видеофреквенција доколку е надвор од земјата. Овие проверки можат да траат 10 дена по истекот на пропишаниот рок. И ајде сега оди верувај дека тоа што не можело да се провери со години ќе се провери по истек на рокот за само десет дена. Ова е надвор од здравиот разум.

Според договорот, Агенцијата за медиуми формира таканаречено ад хок тело од пет новинари, по двајца по предлог на ВМРО-ДПМНЕ и на СДСМ и еден специјалец Албанец кои ќе го надгледуваат спроведувањето на Изборниот законик, од страна на медиумите. Погодете од два пати како ќе одлучуваат овие четворица колеги дали ќе застапуваат професионални ставови, или партиски. Јас сакам да верувам дека ќе се определат за професијата, ама не е за верување. Би бил пријатно изненаден доколку навистина бидам демантиран. Подготвен сум да се извинам јавно доколку колегите си ја завршат чесно работата. Поблиску ми е помислата дека уште при избор на петтиот член ќе се скараат бидејќи тоа е човекот кој со својот глас ќе превагнува на едната, или на другата страна. Конечно вината не е ни до членовите на ад хок телото, туку до десетгодишната драматична партизација и строга партиска контрола на медиумите. Во таков амбиент не може да се врати професионализмот со набљудување, прегласување и смешни казни.

Во договорот е предвидено да се назначи главен уредник на МРТВ по предлог на опозицијата. Од експонентите на власта веднаш стаса абер дека таквиот главен уредник на информативната програма нема никакви надлежности нешто или некого да менува и да остварува професионaлен концепт на програмите на МРТВ. Предизборната влада 100 дена ќе биде во иста ситуација како и главниот уредник на МРТВ.

Специјалното обвинителство ја доби поддршката на четирите политички партии да работи непречено. Секој ден го гледаме резултатот од таквата поддршка како со сите сили се спречуваат истрагата и правдата.

Ова се условите за слободни избори една недела пред да ги прифатат, или одбијат политичките партии. Кој рече дека ќе има избори во декември.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Црвен килим за Бонева

Објавено на 24 August 2016 од erizaov

boneva

Ја гледам вџашен Силвана Бонева, една од најголемите интелектуални перјаници на ВМРО-ДПМНЕ како дава изјава пред Специјалното јавно обвинителство, среде Скопје. Насмеана, со темни очила, галиба да не ја издадат очите, трендовски облечена како да излегла од моден бутик, со испеглана коса, маскирана од бринета во русокоса позира пред камерите како филмска дива на црвениот килим пред да и’ биде врачен „оскар“ во Холивуд за животно дело за карактерни улоги со невидени досега трансформации. Со својата ноншалантност и арогантна безгрижност пред јавноста дека се работи за политички циркус и пресметка на опозицијата со власта, ми остави силен впечаток, оти тоа навистина е циркус во кој илузионисти и магионичари ни прикажуваат голем дострел на македонската демократија, тоа што го гледаме и слушаме не е истрага на Специјалното обвинителство кое сослушува крупни риби на власта, туку дека тоа е опозицијата преоблечена во обвинители.

Откако првпат се појави на јавната сцена во Македонија до денес, Бонева одигра автентично извонредни главни и епизодни улоги почнувајќи од сиромашна селанка, до голема патриотка и народен трибун, од мајка која бдее над семејството и ги згрижува децата од најрана младост со недвижен и подвижен имот, до храбар борец за спас на татковината, од чесна политичарка, до итра пратеничка која инкасира дебели суми за патни и дневни трошоци од Струмица до Скопје и назад, од експерт за избори до протагонист на злосторничко здружение како се местат изборни резултати. Да нема забуни, ова се само филмски улоги. Во реалниот живот Силвана Бонева е познат и омилен македонски политичар кој редовно и со години на сите избори е избирана за пратеник во парламентот. Сега поради меѓународен заговор против Македонија со кршење на основните човекови права и обид да се дискредитира е повикана пред специјалните обвинители да даде исказ во врска со прислушуваните разговори кои се сечени, лепени, креирани и фалсификувани… па се добива лажен впечаток дека и таа е вплеткана во некакви изборни местенки и неправилности.

Силвана Бонева откако излезе од Специјалното обвинителство, змиско гнездо на Сорос и на Зоран Заев, ја даде веќе нашироко и надолго цитираната, храбра и мудра изјава дека како пратеничка кога гласала во парламентот, за да се донесе Законот за јавно обвинителство, немало ништо во текстот на законот дека се работи за политички циркус, па затоа и кренала рака, односно притиснала „ЗА“. На Бонева како врвен правник уште и’ се свежи сеќавањата од факултет на лекцијата дека секој е невин додека не се докаже вината на суд и дека истрагата мора да биде строго конспиративна и голема тајна да не се наруши таканаречената пресумпција на невиност. Тоа на Бонева ептен и’ е јасно дека е голема неправда, а како христијанка оддадена на Бога знае и тоа дека е голем грев да се жигоса невин човек. Затоа Силвана Бонева и нејзината партија, кога се на власт, па и во опозиција, иако одамна заборавија кога тоа беше, многу внимаваат да не прогласат некој невин за предавник, непријател, соросоид, кодош, шпион, странски платеник, арамија, криминалец, член на злосторничко здружение… За тоа водат голема грижа и никогаш ни пред обвинителството, ни пред судот, ни за време на истрага не давале никаква изјава, ниту пак прикажувале телевизиски апсења на политички противници, на лишување од слобода на претседатели на партии, на сопственици на медиуми, деловни луѓе осомничени дека се блиски на опозицијата, новинари, како по полноќ со лисици на рацете според полицискиот протокол ги притвораат пред камери. Никогаш јавниот обвинител Марко Зврлевски и поранешната министерка за внатрешни работи, Гордана Јанкулоска, во изминатите десет години, освен во стотина случаи, не давале јавни изјави за текот на истрагата. Никогаш, ама баш никогаш не е попречувана правдата кога е во корист на власта, затоа и нема осуден ниту еден висок функционер на ВМРО-ДПМНЕ во изминатите десет години, оти си имаме работа со најуспешна и најчесна власт. Затоа ВМРО-ДПМНЕ победува редовно на сите избори, а не поради местење и изборна корупција или некакви нерегуларности. Жигосувањето и оцрнувањето пред јавноста пред судска истрага и пред судска одлука се резервирани само за непријателите на татковината, титула која се стекнува многу брзо и едноставно само ако зинеш да кажеш нешто што на власта и нејзините медиумски загари нема да им се допадне.

Сатанизацијата на Специјалното јавно обвинителство и специјалните јавни обвинители, нивното прогласување за шпиони на ЦИА и на Сорос, нивното исмевање и компромитирање, оневозможувањето да се добијат предметите од редовното обвинителство во врска со прислушуваните разговори, измислените нови процедури со помош на Уставниот суд, на претседателот на државата и на редовните судови и обвинителства против владеење на правото станува патриотски чин, а не флагрантно попречување на истрагата и правдата.

Дали можете да замислите колку ќе беа храбри и безгрижни изјавите и на Силвана Бонева и на сите кои одат да дадат исказ, а потоа се ку*чат и се кикотат пред Специјалното обвинителство, доколку на Катица Јанева, како што приличи на земјите каде што се работи сериозно за да завладее правото, како во Романија, и’ беше одобрено да има во своја надлежност полицајци, инспектори, истражители, вештаци и специјални судии и специјален суд. Тогаш ќе ја видевме на дело големата храброст. Вака заштитени од режимот и од тие што треба да ги гонат криминалците , ептен се големи јунаци. Меѓутоа, не треба да се сметне од умот дека правдата кога-тогаш ќе тропне на врата. Не застаруваат сите злосторства.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Читајте ја Ќулавкова

Објавено на 23 August 2016 од erizaov

kjulavkova

Што ми требаше денес да го читам интервјуто на академик Катица Ќулавкова со колегата Горазд Чомовски објавено на порталот „Фактор“. Останав без текст, ми ги смени сите планови, а баш си имав денес куп идеи за нашите стари и нови болки до каде сме и каде одиме. Ќулавкова ми го урна ќошето. Оваа паметна жена во сите свои јавни настапи ме фасцинира со својата храброст, речитост, едноставност и аргументација. Таа е нашиот Албер Ками кога пишува за насушната потреба за слободата, демократијата, а најмногу кога е сведок што, всушност, означува мачеништво. Вистинскиот сведок на злоупотребите на режимите е маченик.

Ќулавкова ја покажува вистинската страна, како од Камиевата генијална и универзална порака за сите времиња, кога властодршците умислуваат дека прават историја: „Писателот не може да се стави на страната на оние што ја создаваат историјата, туку во служба на оние што поради неа трпат“.

Интервјуто на Ќулавкова е само уште една потврда на аманетот до младите на Ернесто Сабато кога во своето дело „Пред крајот“ вели: „Писателот мора да биде неподмитлив сведок на своето време, со храброст да ја каже вистината, да се бори против властодршците кои заслепени од своите интереси ја губат од вид светоста на човековата личност“.

Па еве, драги мои, наместо секојдневно вообичаено ќоше, прочитајте барем мали извадоци од текстот на Катица Ќулавкова со топла препорака да го прочитате целото интервју. Верувам дека ќе ги најдете камчињата кои ви недостасуваат во мозаикот. Добрите текстови се распознаваат и по тоа што се и ваши, тие со време стануваат колективна сопственост. Еве го мојот кус избор од интервјуто на Ќулавкова:

„Не е проблем кога едно општество ќе навлезе во криза, проблем е кога не умее да излезе од неа. Македонија влегува од криза во криза. Таа стана нашиот код, наш знак за распознавање, состојба на духот. Толку многу се навикнавме на шок-ситуации што сме се одвикнале од нормален живот, заборавивме што е среќа. Спаѓаме во редот на најнесреќните народи на светот. Политичкиот имунитет на граѓаните е целосно опаднат. Избирачите се навикнуваат дека е нормално што политичарите и функционерите се нечесни, па се релативизира криминалот (злосторството, а со него и злосторничкото здружување, т.н. мафија) и следствено, нема волја, ја губи надежта да се бори против криминалот. Така, отрпнати на финансиски, еколошки, културни, образовни, медиумски, идентитетски и други злосторства, Македонците станаа немоќен народ, без капацитет да се борат против диктатура и експлоатација. Тие допуштаат да бидат манипулирани и злоупотребени, тие мислат дека е нормално да бидат покорни, безгласни, безлични, непретприемчиви, пасивни, маргинални. Македонците живеат во тешка, безживотна сенка…

…Доаѓаме до сознание дека суштествено, антрополошко својство (константа) на Македонците е идентитетската флуидност, поткупливоста, извесен ропски менталитет. Во 1903 година, во периодот на Илинденското востание, еден француски конзул во Битола има кажано дека за тогашни милион франци, кога би ги имал, би можел да ги конвертира сите Македонци во Французи. Иронично, ама поучно. Денес за ’милион евра’ се купуваат гласовите на луѓето за ДПМНЕ и за нивната национално сомнителна, штетна, ако не и поразителна политичка матрица…

Тоа создава култура на ограничено живеење, кога постојано се избира меѓу две зла. Тие не се во состојба да гледаат подалеку од себе, во заедницата, губат чувство за заедница, за визија,  напредок, слобода. Жал ми е што го велам ова, тоа е филозофија на очај…

…Љубовта спрема слободата е сподвижник на општествените промени, затоа што претходно го придвижува човечкиот и колективниот дух, а тоа го менува системот на вредности, односно води кон промена на владејачките структури и што е уште поважно, до промена на владејачкиот режим…

…ДПМНЕ со години се залага за ’ветер и магла’ наместо за стварни, опипливи, мерливи, долгорочни вредности. Тие направија инверзија на материјалната и вистинската стварност со некоја религија на идентитетот, што доведува до крах на македонското национално битие и на граѓанска Македонија, воведувајќи не’ во некоја нова ера на етнички манипулации и анимозитети, конверзии и инверзии. А криминалниот ум, суштински, не познава етнички граници…

…ДПМНЕ направи раздор дури и меѓу луѓето кои настрадаа во поплавите, нудејќи помош селективно, на своите приврзаници, одбивајќи помош на другите, ги подели Македонците на свои, вистински Македонци и други Македонци, оние кои се туѓинци односно кои не се ДПМНЕ. Трагикомично, бедно. Бедата на ДПМНЕ се виде на дело овој август 2016. Бедата на лажниот патриотизам и на искривоколчениот национализам. Бедата на примитивизмот. Една антимакедонска стратегија без преседан во историјата…

…’Да видиш – да не веруваш’ е македонскава работа денес. Изместена, искривена, разобличена, патолошка состојба на умот! Ниту еден чинител не е моќен нешто да измени, нема коректив ни куратив за ’забеганоста’ на власта…

…Македонските граѓани, а не само македонската опозиција, се жртви на систематско нарушување на човековите права и слободата на изразот (прислушување), во Македонија фатил длабоки корени т.н. ’државен терор’ (познат во теоријата), така што крајно време е да се деконструира таквиот недемократски систем и да се детронизира, да отиде таму каде што му е местото, надвор од стварноста. Да се прочистиме од вишокот на надзор и казна, на измами и на глоби… Имало злочин, треба да има и казна, така вели народната мудрост…“

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Што ни појасни и разјасни Андов

Објавено на 22 August 2016 од erizaov

andov

Во текстот „Томе Аџиев плаче по лустрацијата“ објавен во четврток на 18 август во „Утрински весник“ во колумната „Мое ќоше“ посветен на дебаклот со лустрацијата и поништените 20 пресуди од Управниот суд, со големи изгледи да бидат поништени 40 одлуки на Комисијата на Аџиев, односно на сите кои се жалеле, до Управниот суд напишав и неколку реда за носителот на првичната идеја Македонија да донесе закон за лов на кодошите и прочистување на општеството. Таа идеја и тој прв закон бев убеден како и целата македонска јавност дека се на познатиот политичар Стојан Андов. Господин Андов ова го доживеал како злонамерно и тенденциозно подметнување и на моите десет реда кои не се суштината на текстот, испратил 150 реда, со наслов „Појаснување на лустрацијата“ објавен на 19 август како своевидна исповед за да и’ се разјасни на јавноста дека идејата не е негова, туку на ВМРО-ДПМНЕ, а тој само сакал со неговиот Закон да го спречи ВМРО-ДПМНЕ да ја спроведува лустрацијата бидејќи таа може да земе опасни правци.

Значи, да нема забуни, појаснението е дека идејата не е на Андов да се донесе законот, туку на ВМРО-ДПМНЕ , а мотивите на Андов да ги претрка сите и прв да предложи таков Закон за лустрација не биле гест на верен коалициски партнер кој му се умилкува на Никола Груевски како што може некој да помисли погрешно, туку биле да се спречи пресметката на ВМРО-ДПМНЕ со политичките противници. Андов натаму ни појаснува дека неговиот Закон бил поддржан од јавноста, а во Собранието бил донесен со консензус итн., итн. Неисе, го прифаќам појаснувањето на Андов дека таа идеја не е негова и дека неговиот закон за лустрација бил со мотиви да се спречи пресметката на ВМРО-ДПМНЕ со политичките противници, или како што вели тој да не земе опасни правци. Се надевам дека откако на овој начин Андов си ги изми рацете ќе се чувствува подобро и ќе му олесни.

Понатаму Андов во својата исповед кажува работи кои не му се припишани нему во текстот. Обидот со законот за лустрација да се направи историски фалсификат Југославија и Македонија да се изедначат со комунистичките режими на Исток не се однесува на Андов, но тој и тука почувствувал голема потреба за секој случај да даде појаснување дека неговиот закон за лустрација не ја изедначува Југославија и Македонија со земјите членки на Варшавскиот пакт и Албанија. Еве и ова не го сфаќам како покајание грешним, туку како појаснение дека Законот на Андов не ги прифатил интенциите на Советот на ЕУ во целост со лустрацијата да се жигосаат комунистичките режими, неправдите и злоделата што им се направени на милиони луѓе во Русија, Албанија, Романија, Источна Германија, Бугарија, Полска, Чехословачка, Југославија … туку предложил таков Закон од слободарски причини за чистење на општеството од кодоши кои одамна се починати или беа во длабока старост.

За укажувањата, не само мои, дека требаше прво да се направи политичка рехабилитација на жртвите од комунистичкиот систем, па и судска за некои драстични случаи на монтирани судски процеси и дека заедно со лустрацијата овие работи требаше да се завршат веднаш по прогласување на независноста, Андов се исповеда во своето појаснение со дигање рамења дека тоа не е направено, а политичката рехабилитација и 20 години чешлање и бришење досиеја на вистинските кодоши како факти што оневозможуваат праведна лустрација Андов ги заменува со оправдување дека за судска рехабилитација немало време. Не знам дали некој му бранел на Андов, како што предложил Закон за лустрација, да предложи и Закон за политичка рехабилитација на жртвите од комунистичкиот режим. Такво нешто не е направено бидејќи ја нема атрактивноста на пресметката со противниците и тие што и’ пречеа на власта, односно на ВМРО-ДПМНЕ и неговите коалициски партнери, меѓу кои и либералите на Андов. Тие добри намери на Андов за спречување на опасните правци подоцна израснаа во монструм, кој без право на одбрана прогласуваше невини луѓе за кодоши.

Андов ме исправа и појаснува за уште нешто што во овој текст не сум го напишал, а тоа е дека само Македонија донела Закон за лустрација од сите бивши југословенски републики. Иако ова не сум го напишал го прифаќам да ми биде припишано бидејќи во други текстови посветени на лустрацијата уште од првата идеја на Андов го имам предочено фактот дека ниту една бивша југословенска република не спроведе лустрација, освен Словенија, и тоа веднаш по прогласувањето на независноста. Мудрите Словенци направија експресно делумна лустрација без да се носи нов Закон, туку потпирајќи се на постојните закони што ги имаше и Македонија. Пензионираа неколку судии кои суделе по наредба на централните комитети и ја завршија својата лустрација како препорака од Советот на ЕУ, притоа јасно и’ нагласија на Европа дека ни Југославија, ни Словенија не може да се изедначуваат со земјите зад „железната завеса“. Андов, во своето појаснување набројува, набројува како било во Словенија, во Хрватска, во Србија, во БиХ веројатно сакајќи обидите да ги прикаже како завршена работа, ама на крај самиот потврдува дека од бившојугословенските републики освен во Македонија нема спроведен закон за лустрација, а и тој доживува целосен крах.

На крајот, Андов вели дека јас добро ги знам овие работи ама мислам дека водата е доволно заматена, па можам нешто и да уловам. Ете и ова го признавам, дека водата и уште многу други работи во државата се ептен матни. Стојан Андов, како искусен политичар и поранешен висок функционер знае и кој ги мати. Како љубител на лов во матно со мирна совест можам да кажам дека тешко нешто може да се улови освен батак и бербатлаци. Кој колку заматил и избистрил не може да оцени човек сам и со појаснувања. Веројатно тоа ќе го направат некои нови непристрасни генерации, ако воопшто има потреба од тоа.

(Објавено во Утрински)

Коментари (1)

Tags:

Ќе има ли тужби за попречување на правдата

Објавено на 19 August 2016 од erizaov

justice statue with sword and scale. cloudy sky in the backgroun

Дали набргу ќе уследат тужби против конкретни личности кои од позиција на сила и на злоупoтреба на функцијата и власта ја попречуваат правдата. Станува збор за тешки морални и кривични дела. Или пак Специјалното јавно обвинителство во догледно време ќе и’ приопшти на јавноста дека во Македонија не е можна истрага и судска разврска на осомничени високи функционери за организиран криминал, за злосторничко здружување за местење избори, за мито и за корупција, за уништување имот на политички противници и други тешки кривични дела, кои произлегуваат од прислушуваните разговори, познати во јавноста како „бомбите“ на Заев.

Како поинаку да се протолкува фактот што по една цела година откако државата доби специјален јавен обвинител и обвинителство прифатено речиси едногласно и во парламентот и од лидерите на најголемите политички партии, се’ уште не може да се проследи ниту еден предмет во македонските судови, ниту пак да се спроведува деликатна доказна истрага без силни притисоци, застрашувања и закани, бел бојкот од надлежни институции на системот, особено со аболициите на претседателот на државата Ѓорге Иванов, или со постојаните закани дека законот по кој работи Специјалното обвинителство е противуставен што се’ заедно со медиумската сатанизација и прогласување на специјалните обвинители за шпиони на Сорос и на Америка, за продолжена рака на опозицијата и на Заев, всушност не значи друго освен криминално попречување на истрагата, а со тоа и на правдата и на владеење на правото, озаконување на криминалот, уривање на угледот на државата и се’ поголема недоверба во правосудниот систем. Правдата стана недостижна за највисоките позиции во власта.

Кога нема вести од Специјалното обвинителство никој не се занимава со Катица Јанева, специјалниот обвинител предложен и од ВМРО-ДПМНЕ и од СДСМ, со заедничка оцена дека станува збор за одличен правник и обвинител. Кога владее молк во Обвинителството не се коментира работата на Јанева и нејзиниот тим обвинители и истражители. Но штом се објави дека се отвора нов предмет или, пак, се бара притвор за осомничен, или некој функционер се повикува во обвинителството да даде исказ, или кога се сослушуваат сведоци… веднаш одекнува силна експлозија, партиски и медиумски оркестрирана, баш од тие кои треба да бидат најмногу заинтересирани за професионална истрага и за судска разврска бидејќи се сметаат за невини и наклеветени. Повикот да се даде исказ во јавното обвинителство однапред се квалификува како политичка пресметка на опозицијата и на големите сили и меѓународната заедница со нашите чесни функционери, а обвинителството се прогласува за маша на непријателите на Македонија и на ЦИА. По дебаклот на претседателот на државата Иванов со аболициите за спречување на правдата се впрегнува повторно Уставниот суд, кој беше еден од главните актери и во претседателските аболиции.

Откривме дека сите од врвот на ВМРО-ДПМНЕ кои се под истрага добро знаеле што е пресумпција на невиност. Кога секој ден излегуваа пред јавноста и пред камерите да ги жигосуваат и судат луѓето пред да суди судот најарогантно одбиваа да дадат какво било објаснување, или одговор зошто ги прогласуваат луѓето за виновни пред тоа да го каже судот. Наеднаш одредувањето на мерката притвор која следуваше по автоматизам на секоја истрага од МВР и од обвинителствата што често се претвораше во долга робијашка агонија и измачување сега е опасна закана за човековите права и слободи. Секогаш е така кога на своја кожа ќе се почувствува сопствената режија на селективно владеење на правото. Сите предлози на Специјалното обвинителство за одредување на мерката притвор се одбиени со образложенија кои одамна требаше да ги чуеме и за многу други казаматски лишувања од слобода и држење на осомничените во нечовечки услови. Сега се одбегнува какво било ограничување на движењето и комуникациите на осомничените крупни риби во власта што исто така е еклатантно попречување на истрагата.

Еве два примери најактуелни од светот и од нашето соседство. Додека трае Олимпијадата во Бразил, федералниот Врховен суд не бил многу импресиониран што очите на целиот свет се насочени кон најголемиот спортски настан. Замислете судија на Врховниот суд одреди истрага против претседателката на Бразил Дилма Русеф и поранешниот претседател Луиз Инасио да Силва поради сомневање дека ја попречуваат истрагата за корупција која се води против националниот нафтен гигант. Генералниот обвинител на Бразил Родриго Жано побара највисокиот суд да го одреди почетокот на истрагата за актуелниот и поранешниот претседател на Бразил.

Втората вест е од нашето соседство, од Косово. Деновиве таму се обелоденети телефонски разговори на повеќе функционери на власта меѓу кои и на претседателот на државата Хашим Тачи со шефот на парламентарната група на владејачката партија Адем Грабачи. Косовските функционери од власта ги фатиле на дело како применуваат прекумерно влијание на партијата врз позициите на јавниот сектор. Разговорите се обелоденети во јавноста на 1 август, а шефот на парламентарната група Грабачи поднесе оставка под притисок на повеќедневни протести на граѓани на Приштина. Грабачи својата оставка ја образложи пред јавноста дека станува збор за морална и политичка одговорност, но и за овозможување на институциите непречено и без притисок да истражат дали има и кривична одговорност. Протестантите не се задоволни со една оставка и бараат сите што се замешани во разговорите и злоупотребите на позициите да се повлечат од своите функции и да одговараат кривично. Засега никој не ја негираше автентичноста на разговорите, ниту дека се сечени, лепени и креирани, нема вести за обиди за попречување на обвинителството и судовите во нивната работа.

Ете ова се последните вести од светот и соседството за утврдување на политичката, моралната и кривичната одговорност и за отстранување на пречките во владеење на правото. Можеме и треба да учиме како се постапува во вакви случаи не само во Бразил најголемата држава во Јужна Америка , туку и од најмладата држава во светот Косово, нашиот сосед. Има што да се научи не само од врховниот суд на Бразил и од оставката на функционер во Косово, туку и од јавноста на Бразил и на Косово кои преку протести ја побараа правдата.

Натамошното оневозможување и попречување на работата на Специјалното обвинителство и на обвинителот Катица Јанева е најсилниот атак врз иднината на Македонија. Се работи за тоа дали ќе се почитуваат законите и правото подеднакво за сите граѓани, или пак под присила на група луѓе владеењето без контрола ќе биде посилно од владеењето на правото. Во текот на една цела година се покажа дека попречувањето на истрагата и на правдата е многу помоќно отколку Законот за работа на Специјалното обвинителство. Ако и натаму продолжи оваа опструкција на правдата, Јанева ќе нема друг избор освен да поднесе тужби против сите што ја спречуваат истрагата, или да крене раце прифаќајќи дека во Македонија не може да се спроведе ниту истрага, ниту судска постапка за осомничени високи функционери во власта. Тоа би било крај на надежта за правна и демократска држава.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Томе Аџиев плаче по лустрацијата

Објавено на 18 August 2016 од erizaov

tome adziev

Томе Аџиев, првиот македонски лустратор, со денови плаче што неговото животно дело доживеа дебакл пред правдата. Управниот суд на Македонија веќе на 20 лустрирани од прекиот суд на Аџиев им ги поништи пресудите, а се очекува сите што се жалеле, уште 20 луѓе, да бидат судски „рехабилитирани“, барем во оваа инстанца, ако не се изврши политички притисок на Вишиот управен суд. Доколку се жалеле сите 200 жигосани, обвинети и осудени како соработници на тајните полициски служби, најверојатно одлуките, до една, на лустрациската комисија би биле поништени бидејќи не е почитувано основното право на обвинетите прифатено од римското право во сите судски постапки во целиот свет, дури и во режимите макар и формално, а тоа е што ниту еден осуден не е сослушан и не му е дадена никаква можност за одбрана.

Така, и дома и пред меѓународниот суд во Стразбур македонската оригинална лустрација, позната како пресметка со политичките неистомисленци, доживеа целосен пораз, тежок крах, што е само уште еден веројатно стоилјадити доказ дека тој трагичен театар што траеше со години беше партиски наметнат уште од првата идеја да се гонат вештерки цели 20 години по независноста според арогантно натурен закон кој нема никаква допирна точка со елементарни правни норми. Наместо прочистување на општеството, добивме валкање и оцрнување на луѓе и познати јавни личности, заслужни дејци, некои одамна починати. Извалкани се луѓето без ниту еден релевантен доказ, туку само врз основа на разни извештаи на агенти. Гротеската со лустрацијата на Аџиев беше во тоа што се земаа како крунски доказ извештаите на агентите на Удба и државната безбедност составувани по кафеаните залиени со алкохол и со изнудени лажни искази на врбувани луѓе кои многу често и кога биле правени не биле земени како доказ и не биле процесуирани од тогашните полициски и судски власти.

Сите укажувања дека станува збор за политичка пресметка и обид за историски фалсификат беа отфрлени бидејќи на власта и’ требаше една ваква сеирџиска мелодрама која прерасна во трагедија, во која помалку беа важни луѓето кои навистина настрадале од кодоши и поткажувачи и од некогашниот систем, туку беше важно да се компромитираат противниците на сегашниот режим. Затоа самата идеја да се донесе закон за лустрација имаше во себе вградена фабричка грешка бидејќи беше од политички мотиви, а не од државни интереси, или некаков придонес кон демократијата. Ако мотивите беа од слободарска природа некогашните кодоши во новиот систем да не можат да дојдат до високи позиции и ако мотивацијата беше за вистинско прочистување на општеството од грешките и злоупотребите во комунизмот, тогаш ќе се тргнеше од политичка и судска рехабилитација на настраданите од кодошлакот, а не од лов на денешните критичари на власта.
lustracija
Ова идеја за лустрација оди на душа на Стојан Андов. ВМРО-ДПМНЕ и Груевски ја прифатија со големо одушевување и од неа направија јавна судница во Македонија баш по теркот на инквизицијата. Андов повеќе пати се оградуваше од Законот и ги појаснуваше своите мотиви зошто му подарил на својот тогашен коалициски партнер ваква опасна играчка, дури и јавно се откажа од унакажаниот закон што е коректно, но мотивацијата на искусниот политичар останува сомнителна и за неа нема рационално објаснување. Андов добро ги знае двете причини, на тоа укажаа многу луѓе зошто ваков Закон не беше спроведлив во практиката. Прво, клучен беше ограничувачкиот фактор, поминаа 20 години по независноста на државата и цели 40-50 години откако се направени вистинските злодела со затварање во затвор на невини луѓе, познати творци и револуционери осудени со нарачани пресуди. Тешко ќе се најдеа преживеани кодоши и нарачатели на тие злодела, освен неколку луѓе во длабока старост. Ова беше познато уште од самиот почеток на идејата да се прочистува општеството на ура според дневно- политички потреби. Тоа е што се однесува до големите случаи на монтирани процеси и пресметки во периодот по Втората светска војна, времето на Информбирото до педесеттите години од минатиот век и неколку поединечни случаи на идеолошка, творечка и персонална пресметка во седумдесеттите години.

Историскиот фалсификат со Законот за лустрација се криеше во обидот Македонија и Југославија да се изедначат со режимите на Исток, Русија, Источна Германија, Албанија, Романија, Бугарија,Чехословачка, Полска…. што е далеку од вистината и од историските факти. Разликите меѓу Југославија и земјите зад „железната завеса“ беа добро познати и на Запад и на Исток. Со сите свои мани и грешки, југословенскиот систем беше далеку над тврдите диктатури на Исток. Не беше тоа идеално општество, но за многу земји дури и со повеќепартиски систем беше пример, кој се предаваше на светските универзитети. Американци докторираа на југословенскиот самоуправен систем. Некому многу му требаше и Македонија и Југославија да се стават во ист кош со комунистичките диктатури.

По своите јавни жалопојки за пропаднатата мисија насетувам дека Томе Аџиев, кој влезе во колективното помнење на граѓаните како партиски инквизитор, се’ уште не може да разбере зошто никој од власта не се грижи што ќе биде со нивната нарачка и тотален неуспех на лустрацијата. За да му биде појасно Аџиев треба да ги преслуша снимките од бомбите на Заев за да сфати колку таму има материјал за една нова лустрација. Тој да имаше такви докази и снимки, макар сечени, лепени и монтирани, половина Македонија ќе ја лустрираше.

Сега останува да видиме колку ќе чини оваа авантура со лустрацијата и политичката пресметка по тужбите што ќе уследат на оштетените личности и семејства. Има нешто што не може да се надомести со ниту една пресуда. Тоа е штетата по угледот на државата, од историскиот фалсификат и од страдањата на невините луѓе обесени на столбот на срамот само за да се соберат политички поени. Со овој Закон за лустрација им е нанесена голема штета и на вистинските страдалници од некогашниот режим и нарачателите на злодела и монтирани судски процеси. Добро е што целата оваа фарса од идеја до реализација доживеа тотален крах.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари


Photos from our Flickr stream

See all photos

Twitter


календар

August 2016
M T W T F S S
« Jul   Sep »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031