Archive | February, 2016

Tags:

Пу, пу … не важи помилувањето

Објавено на 29 February 2016 од erizaov

grujoz

Никола Груевски, лидерот на ВМРО-ДПМНЕ, секогаш пред избори ако почувствува дека е пресилна негативната реакција на граѓаните, знае да се повлече и да примени политика на: ни лук јал, ни лук мирисал. Само не сме го чуле да каже – згрешивме. Ама кинескиот лук не може да се неутрализира брзо, многу повеќе мириса од домашниот.

Уште е свеж примерот со продажбата на Офицерскиот дом во Битола кога експлодира жестоко незадоволството, не само на битолчани, и кога граѓаните прашаа на сет глас кој е арамијата преправен во трговец што сака да ја продава битолската знаменитост. Веднаш се огласи Груевски и кроце по кроце, снисходливо појасни дека погрешно е разбрана добрата намера. Офицерскиот дом нема да се продава, туку ќе се реновира во нова гордост на Битола.

Некако и сега ми мириса работата дека по уште подраматичната и посилна реакција не само на обичните граѓани, туку и на стручната јавност и на голем број угледни јавни личности по срамната одлука на Уставниот суд набргу ќе уследи нејзино повлекување, односно замачкување на исплуканото, само што овој пат тоа нема да го разводенува Груевски, туку ќе се прави на „тошо“ дека ова најново злодело не е нарачано од него, или од ВМРО-ДПМНЕ, туку работата ќе се сведе на инфантилноста и амбициозноста на адвокатчето од Охрид кој го матира Уставниот суд панично со експресна брзина да носи одлуки за заштита на оние кои ја краделе народната волја на избори, што ја вознемири цела Македонија. И ако може тежиштето да се префрли на расправи во парламентот пред седум години кога е донесено ограничувањето на претседателот да не може да се помилува изборен криминал, терористи, педофили, производители и продавачи на дрога и кој што зборувал и пишувал тогаш во сосема различна ситуација. Денес имаме конкретна криминогена доктрина при веќе покрената истрага против високи функционери на ВМРО-ДПМНЕ за изборен криминал да се злоупотреби Уставниот суд за враќање на правото на претседателот за помилување. Дури и да имале парламентарците на опозицијата тогаш погрешен став, едно зло пред седум години не може да се оправда со ново зло денес.

Уставниот суд ако биде доведен во позиција да го лиже тоа што го избербати ќе ја доемитува вистинската слика за себе дека е правно одделение на заедничките служби на ВМРО-ДПМНЕ за да нема повеќе забуни и излишни прашања дали навистина е можно да има држава во Европа во која највисоката инстанца за заштита на законитоста овозможува помилување за изборен криминал што според правните авторитети значи државен удар и крај на парламентарната држава во која на најсрамен начин се потврдува можноста да поминат неказнето злосторничките здруженија, дури и ако се утврди дека фалсификувале избори, донесувајќи на власт нелегитимна влада и нелегитимен парламент.

Меѓутоа, од сето ова што го приредија петте судии има и некаква полза бидејќи предизвика отрезнување во голем дел од јавноста дека е време да се открие целата вистина за она што се случувало на изборите. Груевски веќе ја знае опасноста од реакцијата на граѓаните и само прашање на мигот е да ја видиме доктрината како ќе се извлече од калта. Бргу ќе дознаеме дали петте судии кои гласаа за ваков срам на правната професија и угледот на државата ќе бидат следните жртви за да се запре масовното будење уште пред да стаса пролетта или ќе следува нарачка до претседателот на државата Ѓорге Иванов кој треба да обзнани дека нема да ја користи можноста за помилување на изборни фалсификати, на терористи, на педофили, на производители и на дилери на дроги и се’ друго што забрануваше Уставот како можност за помилување. Но, претседателот Иванов се’ ми се чини ќе биде притиснат гласно да каже дека овој став е усогласен со Владата.

Никола Груевски и пред меѓународната заедница се покажа многу послушен кога е во прашање како да се сочува власта. Цела година и како поранешен премиер и сега како лидер на ВМРО-ДПМНЕ ги исполнува сите нарачки на Америка и на ЕУ, иако за рамнотежа неговите медиумски гласноговорници и дипломатски советници на цел глас секој ден ги прозиваат и Америка и Брисел како најголеми непријатели на Македонија. Груевски го прифати договорот од Пржино, прифати дека странски служби не учествувале во прислушувањето, прифати да ги смени своите најблиски соработници во Владата и во УБК, прифати министри и заменици од опозицијата во неговата влада, го прифати формирањето на Специјалното обвинителство со специјален закон, прифати чистење на избирачкиот список, прифати да си поднесе оставка дури и повеќе од предвидените сто дена пред избори, го прифати Извештајот на Рајнхард Прибе што е според многумина најреалната оценка за вкупните состојби во Македонија, прифати одложување на изборите, иако датумот му беше бетониран… Остана уште уривањето на последниот бастион, контролираните медиуми. На крај и тоа ќе мора да го прифати Груевски, иако враќањето на професионализмот и етичноста барем до кај што ги имавме пред десет години не е можно додека Груевски не замине од политичката сцена.

Овие факти само покажуваат дека Груевски не е толку храбар како што се прикажува. Штом ќе насети опасност за престолот, веднаш попушта без око да му трепне за независноста и самостојноста, кои се алатки само за заведување на наивните.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Крај на државата

Објавено на 26 February 2016 од erizaov

kambo

„Одлуката на Уставниот суд да поведе постапка против забраната да се помилуваат сторители на изборен криминал е краен срам за правната професија во Македонија. Уставниот суд изврши државен удар. Ова е крај на државата.“ Ова се зборови на Владо Камбовски, еден од најголемите авторитети на правната наука во државата, долгогодишен познат универзитетски професор, автор на голем број книги од областа на правото со меѓународна репутација, академик и до неодамна претседател на МАНУ, поранешен министер во владите на Македонија и на Југославија. Штом на умерениот Камбовски му се прелеала чашата и ова силување врз бедните остатоци од правната држава и обесчестување на професијата не можел да го проголта и го нарекува државен удар и крај на државата, тогаш бидете сигурни дека навистина имаме работа со злосторничко здружение за подривање на системот и уништување на државата од страна на врвот на власта, предводен од Никола Груевски.

Оваа изјава на академик Камбовски објавена во медиумите не е само реакција на еден еминентен правник, туку обвинителен акт од највисок ранг и човечки лелек пред пропаста на државата. Медиумите веќе ја опишаа седницата на Уставниот суд кога пет судии во панаѓурска атмосфера и со навредлив однос кон четирите судии колеги кои се згрозувале од ваквите политички памфлети во домот на „мајката на сите закони“, како што се вика Уставот во некои земји каде што е конститутивен закон на државата. Одмаздата на лошите студенти кои со партиска книшка и заслуги станале уставни судии, па дури стасале до претседател на Уставниот суд како извесна Гошева, е заслужена за нивните професори, кога веќе им дале по една шугава шестка за да не останат вечни студенти. Партиските извршители во Уставниот суд со надгласување 5:4 застанаа зад изборниот криминал и за оној кој веќе е направен и за оној кој допрва ќе се прави. Не им се одмаздија повторувачите само на своите професори, туку ги казнија и сите граѓани да се срамат од понижениот углед на државата.

Не знам како се чувствуваат вистинските патриоти, симпатизери и членови на ВМРО- ДПМНЕ по сите овие очајнички обиди да се одбегне одговорноста за злосторствата на најтесното раководство, не знам дали барем малку им црвени образот од големата брука и за партијата и за државата од она што се случува во Македонија, со обидот да се заштитат криминалците во највисоките ешалони на власта, но чинам дека по оваа јавна определба Уставниот суд да се понижи до таа мерка да застане на страна на беззаконието и анархијата, требаше да разбуди кај нив барем некаква реакција, или трошка загриженост за Македонија со која им е полна устатата цели 24 години во одбрана на независноста, самостојноста, суверенитетот, слободата и демократијата, достоинството, националната гордост и слични патриотски помагала за освојување на криминален начин на власта. Со вакво ли кукавичко молчење големите јунаци ја бранат Македонија.

Сценариото на власта е ептен понижувачко за интелигенцијата на граѓаните кои мислат со своја глава. Некој анонимен адвокат почетник кој пред неполни две години положил правосуден испит седнал на својот компјутер и пратил иницијатива до Уставниот суд да поведе постапка против забраната да се помилуваат сторители на изборен криминал, односно да му се дозволи на претседателот на државата да ги помилува ограбувачите на народната волја. Кога колегите новинари истражиле и откриле кој е овој вундеркинд кој го натера Уставниот суд на врат, на нос за неколку дена да му ја исполни желбата на адвокатчето од Охрид, ужасниот мозаик за одбрана на криминалот се склопил со микронска прецизност. Медиумите ја објавија веста, а никој не ја демантира дека талентираното момче што го матира Уставниот суд во два потега наводно се огласува на името Ристе Китевски и е соработник во канцеларијата на познатиот охридски адвокат Љупчо Наумовски кој е еден од адвокатите на Гордана Јанкулоска и Едмонд Темелко, осомничени за злосторничко здружување и изборен фалсификат во случајот „Титаник.“ Ова ашиќере е голема акција за спасување на сторителите на изборниот криминал, но притоа се заборава дека воедно претставува и признание за извршените злосторства.

Сепак, она што академик Камбовски го натера да викне гласно дека се работи за државен удар и крај на државата, а што го потврдија и голем број познати јавни личности, универзитетски професори, сегашни и поранешни уставни судии е фактот што Уставниот суд се појавува како носител на озаконување на криминалот. Наместо да биде најголемиот бранител на законитоста и владеење на правото, партиските инсталации се ангажираа во одбрана токму на носителите на длабоката политичка, морална и духовна криза која веќе се означува како крај на државата. Судиите на Уставниот суд, или на кој било суд знаат многу повеќе од обичните граѓани дека владеењето на правото е суштински сегмент на демократијата.

Уште пред 20 години, познатиот проф. академик Евгени Димитров, во „Националната стратегија на развој на Република Македонија“, во издание на МАНУ, има предупредено дека „надвор од демократијата принципот на владеење на правото претставува гола форма и може да се трансформира во инструмент на присила, репресија и диктатура. Основна функција на владеење на правото е ограничување на политичката власт и обезбедување на ефикасна заштита на човекот и неговите слободи и права“. Е, драг професоре, само десет години по вашите предупредувања на опасноста од репресија и диктатура, веќе од 2006 година во Македонија владее политичка олигархија која управува со државата со присила и со деспотски режим. Работите отидоа потаму што сега Уставниот суд бара озаконување на најсилниот удар врз демократијата и владеење на правото со помилување на сторителите на изборни измами и фалсификати. Всушност, сега ни се случува и вашето следно големо предупредување дека „и покрај широкиот институционален механизам и уставно гарантираните принципи и средства за обезбедување на владеење на правото, во практиката постојат сериозни слабости во неговата примена“, велите дека во такви ситуации „треба најенергични мерки да бидат преземени против појавите и дејствата што грубо го поткопуваат владеењето на правото и го попречуваат неговото подоследно остварување“. Така е професоре, но не сте ни помислиле дека во Македонија грубото кршење на правото и законитоста ќе се случува со амин на Уставниот суд кој треба да биде најголемиот заштитник на темелот на државата. Што да правиме, професоре, кога Уставниот суд ги урива најважните темели, отворајќи ширум врати за заштита на криминалците што го уриваат темелот на државата. Штета што од оној свет не можете да ни кажете кои се тие најенергични мерки што треба да се преземат и кој тоа треба да го направи.

Кога веќе еден од вашите наследници, Владо Камбовски, се огласи јавно со обвинителен акт дека ова е државен удар и крај на државата, веројатно тој знае и ќе ги соопшти енергичните мерки за отстранување на пречките за владеење на правото и за враќање на демократијата.

Веќе нема назад, Македонија е тргната на патот кон ослободување од тиранијата, не толку енергично, ама натака оди работата. Ако е крај на оваа држава, тоа мора да биде и почеток на новата слободна и демократска Македонија.

А бре Македонче каде се спремаш…

(Објавено во Утрински)

Коментари (1)

Tags:

Уставниот суд го спасува „Титаник“

Објавено на 25 February 2016 од erizaov

ustaven

Се распарча во парампарчиња бетонот од 24 април, иако беше цврсто армиран како датум за предвремените парламентарни избори. Сега е забетониран нов датум за одмерување на силите на петти јуни. Таман сите воздивнавме дека конечно е на повидок излез од кризата, се огласи Уставниот суд кој донесе одлука дека изборните неправилности можат да останат неказнети ако претседателот на државата посака да ги помилува. Алал вера бре судии, има со што да се гордее вашето потомство.

Лидерот на ВМРО-ДПМНЕ, Никола Груевски, и овој пат беше категоричен како и цело време на преговорите: доста е со попуштање пред странските и домашните притисоци. Нема веќе нови и дополнителни оценки дали има услови за слободни и фер избори, вклучувајќи ги и медиумската регулација и чистењето на избирачките списоци. Крај, на петти јуни се оди на избори со или без СДСМ. Нашиот компромис е исклучиво поради вербата во народот и сигурноста во себе дека ќе извојуваме голема победа. И ЕУ и САД се уверени дека ДИК ќе има доволно време да ја заврши својата работа за прочистување на избирачкиот список и веќе нема нови процени на ЕУ и на САД дали има услови за одржување на избори, и’ приопшти на јавноста Груевски како да и’ дава апче за спиење. Иако оваа негова изјава беше најавувана нонстоп на СИТЕЛ до ситните пополноќни часови како конференција за печат, Груевски се потруди да го покаже својот однос кон реформираните медиуми, со тоа што не ги удостои новинарите да постават ни најелементарно прашање.

Новинарите не можеа да го прашаат ништо, но затоа како одговор стигна најновата изјава на Јоханес Хан. Toj вели дека е добро што е жив договорот од Пржино, но дека сега сите партии треба да притиснат за да се остварат кредибилни избори и да се реализираат реформските приоритети, вклучувајќи ги и медиумите. Тоа било став и на Европската комисија. Ете пак стасуваат отровни прашања и барања околу регулацијата на независноста на медиумите, сакал Груевски или не сакал. Никако тоа да престане да не биде услов за слободни и веродостојни избори.

Компромисот на Груевски и претставата во јавноста дека премногу попушта и на ЕУ, и на Америка, и на опозицијата, веројатно уште еден период ќе остане непознатица зошто прифати да поднесе оставка, да се формира специјално обвинителство и специјален закон, зошто ги жртвува своите најблиски соработници во владата и во партијата и ги принуди да поднесат оставки, зошто прифати чистење на избирачкиот список и регулација на медиумите кои му се најсилната тврдина… Колку и да се силни притисоците однадвор и однатре кога човек е чист, може да им каже гласно и јасно да си ја гледаат својата работа бидејќи, нели, општопознато е во светот дека Македонија е демократска земја каде што судството и владеењето на правото се беспрекорни, сите знаат дека медиумите се самостојни во своите уредувачки политики, нема потреба од специјални судови и обвинители кога премиерот и министрите се чесни луѓе и не го прекршиле со ништо законот, па затоа никој не може да се меша во работата на легитимно избрана власт која негува парламентарна демократија и каде што надлежните институции за контрола на владата функционираат без никакви пречки. Се разбира, од ова нема ништо во Македонија и затоа во сите анкети, без оглед на рејтинзите на партиите, најголемо е незадоволството од судството. Најголем процент од граѓаните не веруваат во организација на фер и слободни избори, како што не веруваат ни во можноста за пресметка со корупцијата и организираниот криминал. Јавноста во сите истражувања каде што се поставени прашања за изборните неправилности е убедена дека има сериозни нарушувања на правото на слободен избор, а голем процент од населението не верува ни дека е гарантирана тајноста на гласање.

Најновата потврда дека не само што имало изборни неправилности, туку дека тие можат без голем ризик да се прават и во иднина експресно стаса од Уставниот суд кој барањето на право за помилување осудени за изборни неправилности го прифати со гласање пет спрема четири. Уставниот суд го отвори патот на претседателот Ѓорге Иванов да ги помилува осудените за фалсификување на изборите и досега и отсега понатаму. Уставниот суд се стави во заштита на изборните кражби кои спаѓаат во тешки кривични дела и загроза на општествениот систем и парламентарната демократија. Вакво право кога се работи за изборни нерегуларности досега немаше ни владата, ни претседателот. Ете ни се случи и тоа во земјата безнадежија Уставниот суд со прегласување да му даде право на претседателот на државата да помилува луѓе кои ја украле, или допрва ќе ја украдат волјата на народот. Ваквото право на претседателот на државата беше укинато во 2009 година од владата на Никола Груевски бидејќи беше опасно таква можност да има Бранко Црвенковски. Сега кога имаме судски случај „Титаник“ и кога е претседател Ѓорге Иванов, не смее на никој од највисокото раководство на ВМРО-ДПМНЕ ни влакно на главата да му фали без оглед колку се огрешил од законите. Лицемерноста на оваа одлука на Уставниот суд оди дотаму што божем е донесена иако Владата е против. Ауу, каква храброст на петте уставни судии кои гласале „за“ и каква сервилност на четирите кои гласале „против“. Божем, никој не знае во државата кои во Уставниот суд се судии, а кои партиски извршители.

Ајде по ова, оди кажи дали некој здраворазумен може да верува дека на петти јуни, на петти септември, на петти октомври или кога било додека е оваа власт, може да има регуларни избори чии фалсификати се под заштита на претседателот на државата и Уставниот суд на Македонија.

(Објавено во Утрински)

Коментари (1)

Tags:

Граѓанската војна почна во Мариово

Објавено на 24 February 2016 од erizaov

mariovo

На сретсело во Маково, Мариово, почна граѓанската војна меѓу патриотите и предавниците за спасување на Македонија, како што уредно и навреме најавија медиумските перјаници на власта. Падна и првата жртва, 83-годишниот Ристе Стојановски, кој е претепан до смрт со овчарски стап. Го уби на лице место пред неговиот син и пред повеќе соселани, новиот херој, 53-годишниот комшија Раде Р. Причината за убиството е поради тоа што Ристе ја фалел специјалната обвинителка Катица Јанева и ги напаѓал поранешните министри Гордана Јанкулоска и Миле Јанакиески, а јунакот Раде тоа не можел да го поднесе. Пред тоа убиецот и жртвата во неговиот дом заедно ручале.

Омразата не го заобиколи ни еден од најпасивните и најсиромашни региони во државата Мариово, каде што од поодамна речиси и нема луѓе. Граѓанските војни се викаат и братоубиствени и секогаш почнуваат со едно убиство. А потоа следуваат крвавите драми кои со ужас до вчера ги гледавме во нашата поранешна татковина. Не верувам дека во Македонија е можна граѓанска војна како онаа при распадот на Југославија, но убиството во Маково не е обична „пијана кавга“ со трагичен крај пред селската кооперација. Ако немаме барут за братоубиствена војна, имаме сестринска, братска и комшиска пизма доволно силна и долго подгревана од говорите и пораките на политичките лидери кои во борбата за власт ни малку не водат грижа до каде стасува нивниот глас. Напротив, колку подраматичен е повикот против непријателот и предавниците за спасување на татковината, толку е повисока температурата која е најважниот предуслов за единство и хомогенизација во војната за престолот. Kај граѓаните на Македонија, изложени на агресивна и подбуцнувачка пропаганда, со години се таложи идеолошки талог полн со неподнослива омраза. Таа нетрпеливост е најстрашната хипотека ставена врз целата држава. Размислете малку колку блиски пријатели и роднини, колку браќа и сестри, братучеди, кумови, неразделни другари, познавте лично кои поради свои политички определби се закрвавени и со години не зборуваат меѓу себе, заслепени од омраза и политичка припадност.

Правото и законите каде што важат и се применуваат го регулираат делот на влијанието во поттикнување на убиство со воената реторика, со повиците и апели во јавни говори на политичките лидери во кои најавуваат дека се заканува дестабилизација на државата. На судска истрага подлежат и политичарите кога застрашуваат со лажна завера на големите сили во спрега со домашни предавници, странски платеници, кога јавно лиферуваат дезинформации дека разни Катици и Фатими се управувани од странски разузнавачки центри кои работат на уништувањето на Македонија. Овој атак и агресија врз нормално расудување е кривично дело ако некој убива за спас на татковината, верувајќи им на своите партиски лидери. Јавните повици на граѓанска војна е сериозно кршење и на кривичните и на моралните закони кога тоа го прават и новинари и други јавни личности, подгревајќи конфликтен амбиент. Јазик на омраза со пропаганда против идеолошките и политичките противници кое резултира со убиство е еден вид соучесништво бидејќи одговорноста на политичките лидери и новинари за јавно искажаниот збор е огромна.

Своевремено угледниот професор на правниот факултет во Скопје, Ѓорги Марјановиќ, подоцна основач на Лигата за демократија, покрена правна постапка за укинување на вербалниот деликт во Југославија и успеа во тоа. Тоа беше храбар потез на проф. Марјановиќ кој му обезбеди почит во сите југословенски републики, кај слободоумните луѓе, но и кај правната елита на цела Југославија. Често се прашувам дали денес има во Македонија, правници кои можат да покренат судски постапки за влијанието на пропагандите врз пустошењето на свеста кај луѓето до степен да го убијат својот сосед и пријател. Убиството на Ристе Стојановски би морало да стане предизвик и за правната елита и за психолозите, социолозите, психијатрите, новинарите и интелектуалната елита. Убиецот Раде Р. е извршител во улога на спасување на Македонија.

Претседателот Киро Глигоров кога заминуваше ЈНА од Македонија со конвои носејќи го себе оружјето ја даде познатата изјава дека „целото тоа железо не вреди колку еден човечки живот“. Се прашувам дали нашиот актуелен претседател ќе собере сила да предупреди дека ниту еден датум на избори поместен порано или подоцна не вреди колку животот на еден човек. Напротив Македонија низ историјата има дадено илјадници држави да може слободно да избира. Вреди да се даде животот за слобода, а не за датум кога ќе се одржуваат избори во чија веродостојност не веруваат 52 отсто од граѓаните во најфалената анкета за рејтингот на ВМРО-ДПМНЕ и на Груевски. Ниту пак било која судска истрага против носители на криминал може да биде повод за држење на државата во заложништво и во опасен амбиент да се посегне по животот на комшијата. Веќе го слушам погребниот оркестар дека не треба да се политизира убиството во Маково, иако е извршено поради влијание на политиката.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

И сега накај каде

Објавено на 23 February 2016 од erizaov

bejli

Ете ја слушнавме оценката и на меѓународната заедница што сите слободоумни луѓе во земјата ја знаат поодамна, дека во Македонија нема услови за фер и веродостојни избори. Ништо ново за мислечкото малцинство, ова се знае со години. Поради тоа нема место ниту за радост, а уште помалку за триумф. Власта оваа единица како бандера ја дочека со уште пожестоки најави за продлабочување на кризата и дома и во односите со ЕУ и со светот, што е очекувано имајќи го предвид затскривањето на стравот од одговорност со познатата ароганција целиот овој период на спроведување во живот на договорот од Пржино за кој иако го прифатија сите политички партии и парламентот, власта преку своите медиуми веднаш го жигоса дека е изнуден и капитулантски.

Познатите гласноговорници на владините чекори веднаш се огласија со закана од граѓанска војна. Велат дека од 19 февруари Македонија веќе не постои и дека радикалната ситуација налага и радикален одговор. Или ќе се оди на регуларен изборен ден и масовно изјаснување во организација на државата на 24 април, или ќе се оди на масовен отпор и вооружена борба. СДСМ од страв ќе избега на Халкидики, а албанските необалисти не се непобедливи. За власт крв ќе се лее до колена. Америка ако сака да учествува во нови балкански војни нека размисли добро. Вакво воено подбуцнување немам слушнато уште од времето на злосторствата на првиот новинарски ешалон на Слободан Милошевиќ чиј главен адут беа народот и големите изборни победи на вождот.

Што може човек да каже на ова освен дека власта останува главен приоритет над сите државни интереси. Секогаш кога ќе ги слушнам странските амбасадори како ни држат лекција за тоа што значи парламентарна демократија, независно судство и медиуми, фер и веродостојни избори…. што значи слободно општество, ме обзема бес, не затоа што не’ третираат понижувачки како повторувачите во вечерните школи на Макаренко, туку затоа што се во право. Лутината не е насочена кон Америка која е наш стратегиски партнер со единствен таков документ во целиот регион што го потпишаа Антонио Милошоски и Кондолиза Рајс , туку затоа што нашите квазипатриоти упорно работат тоа партнерство со Америка да биде раскинато.

Разумот вели дека ни случајно не можеме да се лутиме ни на ЕУ, ни на Германија за нашите несреќи бидејќи тие се проверено сто пати нашите најголеми поддржувачи и економски партнери каде што 70 отсто од извозот на Македонија завршува во западноевропските земји, а најмногу во Германија. Од Европа стигнува и најголемата неповратна финансиска поддршка за Македонија се’ уште држава-кандидат за членство во ЕУ и на прагот за влез во НАТО. Има голема причина за огорченост што сето ова никој не треба да ни го кажува и натура бидејќи добро знаеме што самите треба да направиме, а не го правиме само поради една премиерска фотелја и одбегнување на одговорноста што треба да ја истражува и процесуира Специјалното јавно обвинителство. Сите овие стекнати позиции на Македонија се доведени во прашање заедно со најчувствителните и најголеми стратегиски интереси на државата не само за нејзина европеизација и просперитет, туку за конечно одбегнување на опасноста од распаѓање на државата и нејзино исчезнување. Па така 19 февруари нема да биде причина да ја снема Македонија. Но затоа може навистина да исчезне во иднина ако нејзините водачи и нивните погрешни политики доведат до губењето на стратегиските пријатели и поддржувачи меѓу големите сили. Голема опасност од распад на Македонија е поради наметнатата изолација од меѓународната заедница и запирањето на процесите на евроатлантските интеграции. Да не се залажуваме, никој во светот нема да признае избори без учество на опозицијата. Катастрофално за стабилноста на државата ќе биде натамошното задушување на демократијата и држење на медиумите под цензура, игнорирање на реформите за независно судство и владеење на правото, замолчување на Специјалното обвинителство, забошотување на Извештајот на Рајнхард Прибе кој граѓаните треба да инсистираат да влезе во сите предизборни програми како задолжителна обврска на сите политички партии.

Патот да ја снема Македонија го трасира власта, а не меѓународната заедница и опозицијата само поради бегање од одговорноста за основани сомневања за големи коруптивни скандали, организиран криминал, нерегуларни избори, пресметка со политичките противници со нарачани спектакуларни апсења и затворски пресуди… Сите ги видовме паничните отпори и опструкции од спроведување на дело на едногласно прифатениот Закон за расчистување на кривичните дела кои произлегуваат од незаконски прислушуваните разговори.

Што е тоа што владејачките партии треба да направат за да ја сочуваат стабилноста на државата. Прво да ги почитуваат Уставот и законите бидејќи најголема одговорност за тоа имаат Владата, премиерот и претседателот на државата. Одлагањето на изборите за подготовка на веродостојни избори кои никој нема да ги оспорува е единствениот излез за да се оствари се’ што е договорено за надминување на кризата, без тоа кредибилни и слободни избори нема ни да се одржат. Јасно и гласно да се каже дека тоа не е поради странците, туку поради граѓаните на Македонија и поради најголемиот интерес во моментот на државата. За да почне тој процес, прво што треба да направи власта е да престане со јазикот на омраза и делби, да ги ослободи медиумите и судовите и да овозможи непристрасна и професионална истрага на Специјалното обвинителство според Законот. Се’ друго се веќе познати и прочитани трикови за нерегуларни избори.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Психопати во новинарството

Објавено на 22 February 2016 од erizaov

psiho

Психијатрите во Македонија не ги анализираат јавно психопатите во политиката, кои се опасни за општеството и човештвото. Оваа нивна работа, кај нас, ја презедоа од поодамна новинари и колумнисти, главно анализирајќи ги последиците од одлуките на „лудаците“ кои владеат неконтролирано цела деценија. Од спротивната страна уште пожестоко на удар се нормалните луѓе, кои јавно не се согласуваат со идеите од лудницата.

Кога деновиве го видов насловот на Мирка Велиновска во „Дневник“ – „Македонија е плен на психопати“, прво што помислив е дали ова е ново нејзино големо прешалтување оти добро е познато чиј плен е кутра Македонија веќе бидна една ера. Но, насловот не бил насочен кон тие што власта ја практикуваат како делба на пленот, туку кон познатата постојана дежурна тема – заверата против Македонија од странските и домашните непријатели. Бидете спокојни, ништо не се променило, колешката останува конзистентна на својот познат став да ја велича власта и жестоко да ја напаѓа предавничката опозиција и домашните странски платеници на Америка и на ЕУ.

Овој пат не толку големото откритие е текст на Џорџ Сорос во „Гардијан“ колку реакцијата по повод текстот на еден англиски писател што, нели, е најсилниот доказ дека парите на Сорос се најголемото зло за уништување на повеќе држави. Џорџ Сорос, од денот на независноста е присутен во Македонија, констатира Велиновска, што е доволен аргумент да се прогласи за психопат кој и’ го тргнал меракот на Македонија и никој не му може ништо бидејќи зад него стои официјална Америка, оти Сорос е спонзор на американските претседатели и тајни служби.

Всушност, Сорос поради својата болест на голем психопат сака да фрла пари во Македонија и со тоа да ја уништи собирајќи околу себе еден куп разни психопатчиња. Меѓутоа, за наша среќа, ни Сорос, ни Америка, ни нејзините тајни служби не можат да успеат во тоа, иако работат на случајот со уништување на Македонија цели 24 години постојано фрлајќи пари на стипендии за индоктринација на децата и младите со нивно школување и прозападно воспитување од основно училиште до докторати. Се фрлаат пари и на невладиниот сектор, за печатење книги и научни трудови, за доусовршување во странство и дома, за поттикнување на демократијата… и многу други нешта за што во овие две и пол децении се потрошени милиони долари се’ со цел да ја нема Македонија.

Институтот на Сорос, Отворено општество, не е над македонските закони. Ако има кршења на законите, не верувам дека Фондацијата на Сорос би била поштедена од судска постапка, иако има основа за сомневање бидејќи многу кадри на владејачката партија и во политиката и во новинарството се индоктринирани со пари на Сорос…

Нашиот Дон Кихот сака да докаже дека тие што го делат пленот цели десет години не се вистинските психопати и „лудаци“ кои управуваат со Македонија. Клучен аргумент и доказ за тоа е што опозициските политичари Зоран Заев, Радмила Шекеринска и специјалните обвинители Катица Јанева, Ленче Ристовска и Фатиме Фетаи и нивната соросоидна гарда се главните непријатели на Македонија преправени во ветерни мелници.

Она што неодамна го прочитав во хрватски „Глобус“ за психопатите во политиката од Роберт Торе, иако веќе текстот е забележан и коментиран кај нас од колумнисти, заслужува посебно внимание како најдобар одговор на тоа кои се психопатите не само во политиката, туку и во новинарството. За Торе нема дилеми дека тоа се моќници кои ја злоупотребуваат власта затоа и психопатите во политиката заслужуваат внимание поради погубното влијание врз животот на милиони луѓе. Тие не се одушевени кога се расклинкани и кога ги нарекуваат психопати, повеќе сакаат да се гледа на нив со службено важечката психопатска фикција на идеализирана нарација за доведување во заблуда на населението да го велича нивниот лик и дело. Преку популизам и пропаганда воспоставуваат позитивна дезинформација за себе, а негативна за другите, констатира Торе во извонредната универзална статија. Психопатите немаат морални дилеми за фрлање со кал на другите и величање на себеси, или кога станува збор за празни ветувања и бесрамна самореклама. Подготвени се да носат каква било маска само на своите жртви да им изгледаат прифатливо. Политичките психопати работат зад сцената со која управуваат. Се користат со коруптивна мрежа на пиони и послушници и на корисни идиоти, тука би додал дека заедно со нив се и психопатите во новинарството. Никој од нив многу не прашува за моралноста на зададените задачи кога тоа е добро платено. А, привилегиите, статусот и моќта што произлегуваат од тоа дополнително ја зголемува нивната лојалност.

Психопатскиот напредок во власта, вели Торе, секогаш го има истиот драматуршки след: прво се врши процена од користа, потоа се стекнува доверба, потоа се манипулира и се искористува и на крајот се отфрлаат жртвите. Психопатите во политиката во своја близина собираат на себе слични, послушни и подобни, тоа е многу поважно отколку да бидат способни. Политичките психопати со право се плашат од одмаздата на нормалните кога светот повторно ќе стане нормален. За до го одложат тој момент не се двоумат да ги користат инструментите на државно, или институционално насилство со цел што подолго да останат на власт. Животот во такво опкружување психички и токсично ја загадува заедницата во целина… за што голема улога играат и новинарските послушници . Напредокот на општеството е запрен, неговите развојни потенцијали се уништени. Дури тогаш, а секогаш е предоцна, кога животот ќе им стане неподнослив, луѓето прогледуваат… Засрамени и бесни воспоставуваат систем на нормални луѓе и започнува нова ера на просперитет, вели Торе во својата брилијантна анализа.

Дали и ние еден ден ќе прогледаме зависи од последиците од оќоравувањето на Самоиловата војска, кои уште траат и по илјада и кусур години.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Со новинарството работата е завршена

Објавено на 19 February 2016 од erizaov

Journalism-is

Не знам зошто ВМРО-ДПМНЕ не ги прифати веднаш сосема спокојно сите предлози и на ЗНМ и на Ванхауте, преговарачот на ЕУ за регулација на медиумите, кои и онака ништо не значат и не можат ништо да спасат. Веројатно расправата на власта и’ е потребна само да се одолжува времето и да не се донесат во глупава позиција нејзините новинарски поддржувачи.

Во Македонија работата со новинарството одамна е завршена во сите инстанции почнувајќи од носечкиот новинарски кадар до уредниците на рубрики и до главните уредници, до сопствениците на медиуми, а завршувајќи со штабовите во партиите и Владата која штедро ја отвори државна каса, од која секој ден се дистрибуира скапото масло од канабис за болниот од канцер да не ги чувствува болките. Болки нема, ама метастазите го заробија организмот. Новинарството од 2008 година наваму е на смртна постела, приклучено на апарати и постојано под морфиум. Тоа е генералната слика во која не се вклопуваат само уште неколку медиуми кои се само исклучоци, што го докажуваат правилото за неопходноста од неколку вентили кога цензурата е под висок напон.

Додека не дојде до смена на власта и враќање на слободата и демократијата, не може во македонските медиуми ништо да помогнат – ни законски измени, ниту не знам какви регулации и саморегулации, апели и активности на новинарски здруженија, судови на честа, јавни трибини и дебати на истомисленици. Во земја каде што цели осум години е воведена строга воена цензура, каде што се сменети повеќе гарнитури главни уредници и уредници на рубрики кои се назначуваат со партиски одлуки и амин на власта, каде што одделни благонадежни новинари се помоќни и посилни од сопствениците на медиуми и од нивните уредници, бидејќи ги носат ексклузивните вести од центарот за комуникации со јавноста на партијата на власт, не може ништо да помогне освен слободата. Дури и тогаш јуришот кој попрво да се седне во скутот на новата власт крие зад себе опасност дека не е научена историската лекција, иако лично мислам дека овој пат притисокот во медиумите беше толку силен и арогантен што промената на власта ќе биде доживеана како вистински празник на демократијата.

Повеќе пати досега прогнозирав и стојам на тоа дека најголемите бранители и апологети на актуелната власт ќе бидат најголемите нејзини критичари по бродоломот на „Титаник“. Тој филм на предвремено расцветување на новинарските сончогледи го гледавме повеќе пати во овие 24 години на демократија и слобода, но поради честите менувања на власта, на секои четири години, голем дел од стекнатите слободи и новинарски професионални стандарди медиуми успеваа барем донекаде да ги сочуваат и да ги применуваат во секојдневната работа. Но, во период од десет години неконтролирано владеење најголемиот број редакции станаа главни соучесници и креатори на постојаната агресивна пропаганда во Македонија, трагично уништувајќи се’ што остана од прилично високите демократски придобивки и стандарди во новинарството од кои, разбирливо, не бевме задоволни. Потрагата по уште подобри услови за унапредување на квалитетот во медиумите се претвори во фијаско. Жестоката пресија и отворено јавно корумпирање на медиумите доведе до ситуација да се деградира не само новинарството, туку да се промени и перцепцијата во јавноста што е тоа добро, професионално и објективно новинарство. Веќе не важи ни главната причина зошто во светот воопшто постојат медиуми. Кај нас се заборави и што е тоа новинарски подвиг. Прифатена е универзалната „куртон“ логика на режимите и диктатурите дека медиумите постојат за лагите да станат вистина, за манипулација со јавноста, за освојување и вечно задржување на власта. Објективното и навремено и професионално информирање на граѓаните остануваат лекции само во учебниците по новинарство на конзервативните факултети и во обуките на се’ уште постојните во светот угледни и добри медиуми кои се секогаш против центрите на моќ, злоупотребите на власта, организираниот криминал, корупцијата, примитивизмот, заостанатоста…

И еве сега да видиме на конкретни примери зошто не се применливи предлозите на Ванхауте и на ЗНМ и на опозицијата. Прво да тргнеме од вестите на нашите најгледани телевизии кои се најмоќното оружје на власта и каде што е воведена најголемата контрола и цензура на се’ што се објавува и каде што се води особена грижа за тоа што не смее да се објави. Во Македонија обичниот човек обземен со сиромаштијата и како да го помине денот тешко забележува дека најгледаните телевизии всушност немаат вести по урнекот на слободниот свет и според правилата на професијата . Наместо вести слушаме трактати, дезинформации, манипулации и лични размислувања на партиските водители. Е ,сега, ако се бара вестите конечно да бидат вести, информациите да бидат информации, тоа се прогласува од трубите на Владата за опасно загрозување на нивното поимање на демократијата. Такво нешто како голи неутрални вести без пропаганда и перење мозоци не може да помине. Загрижените уредници-патриоти во спрега со партиските штабови и преговарачи божем за регулација на медиумите веднаш ја исфрлија тезата дајте кој било европски закон каде што такво нешто е напишано и ние ќе го прифатиме.

Абе билмези едни, нигде во закон не пишува дека вестите треба да бидат вести, тоа е дел од политичката, комуникациската и општата култура со децении. Ако сака главниот уредник или уредникот на вести да соопшти свој коментар, или свое мислење, колумна или слично може тоа да го направи во специјално најавена рубрика, по вестите или за време на вестите, а не неговите размислувања да бидат вести. Такво нешто не пишува во законите, туку се подразбира и публиката таму знае да го казни ако некој тоа непишано правило го злоупотребува.

Во ниту еден закон во земјите на ЕУ и на слободниот свет не пишува дека и опозицијата е составен дел на политичкиот живот и на јавната сцена и дека мора да има простор за нејзините размисли, предлози и критики на одлуките и активностите на власта. Не е можен ни еден поголем проект на владата без консултација со опозицијата и без нејзино мислење не само во парламентот, туку и во медиумите. Тоа се правила кои ги нема во законите, но кои се свето правило во новинарството. Ниту во еден закон не пишува дека дебатите на политичките противници се дел од обврските на новинарите и медиумите, тоа би било смешно да пишува во некаков закон во западните земји кога тоа правило важи откако постојат медиуми и откако постои парламентарна демократија. Замислете каква бура од смеење би предизвикал предлогот во која и да е земја на западна Европа да се смени законот за јавно информирање и во него да се напише дека задолжително треба да и’ се даде простор на опозицијата на ТВ-каналите со национална концесија, или на локалните телевизии да се слушне што мислат и предлагаат претставниците на опозицијата во локалната самоуправа каде примарни се комуналните проблеми и општествениот стандард на граѓаните.

Во кој закон може да се регулира присуството на опозициските лидери еднаш на десет години на строго контролираните национални телевизии како што тоа се случи во Македонија. Со кој закон треба да се регулира дека пред секои избори партиските лидери мораат да се соочат во дебата, или како што се вели во дуел, пред јавноста да ги презентираат своите ставови, програми и идеи кога тоа е неразделив дел од парламентарната традиција, а не решение на закон.

Нашата несреќа е во тоа што дури и кога сето ова би се прифатило како законско решение ќе остане само на хартија, тоалетна или „палома“, сеедно, бидејќи додека со Македонија управува нелегитимна власт за која има сериозни сомнежи дека е освоена на нерегуларни избори, не може да се очекува никаков напредок во медиумската сфера. Во зема во која извршната власт го контролира целосно парламентот, во која судството е диригирано од политиката и каде што во медиумите владее строга цензура и самоцензура, која трае со години, дефинитивно не помагаат промени на закони, туку промени на власта и на свеста кај граѓаните. Ништо друго.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Кога ќе има избори

Објавено на 18 February 2016 од erizaov

han so novinarite

Дали до 20 февруари ќе бидат исполнети сите предуслови за одржување слободни предвремени парламентарни избори на 24 април. Иако и власта и опозицијата категорично најавуваат дека цврсто стојат на своите спротивставени црвени линии според договорот од Пржино, се’ уште е неизвесен конечниот одговор кога ќе има избори кои можат да се прифатат од сите заинтересирани страни за слободни, кредибилни и веродостојни. Во еден ваков нездрав и лош амбиент само два дена пред крајниот рок за мериторна оценка дали Македонија е подготвена за фер изборен натпревар, царува жестока медиумска пропаганда на власта.

Главни теми на пропагандистите се: омразата, делбите, тешките напади на Америка, ЕУ на странските дипломати кои во спрега со домашните предавници коваат завера против државата која, види ти се молам, сака да биде членка на ЕУ и на НАТО. Никој нормален не верува во тоа, ама во земјата на заговори тоа одлично проаѓа. На сите страни фрчат кривични пријави, истражни постапки, јавни закани, тужби, медиумски харанги и подземни и валкани политички и лични пресметки во кои длабоко се инволвирани политичари, владини функционери, новинари, судии, обвинители, универзитетски професори… впрегнати во улога на адвокати на владата. Се разбира тука се и храбрите слободоумни и стручни луѓе, јавни личности, признати меѓународни експерти кои од поодамна го знаат изворот на политичката и морална криза во Македонија. Нивниот број не е мал, секој ден се’ повеќе луѓе се одважуваат да се спротивстават на режимот и на неправдите, иако нивниот глас е проскрибиран во централните мас-медиуми кои се под директна управа на власта, без оглед каква регулатива ќе се донесе. Примената на законска или професионална регулатива или саморегулатива во унакажаните македонски медиуми е невозможна работа додека не дојде до промена на власта. За ова има безброј евидентни докази во медиумите кои се деградирани и речиси уништени, а до пред неколку години, поточно до 2008 година, беа носители на рејтингот на угледна и значајна професија која високо котираше во светски рамки.

Прашајте се како граѓанин на Македонија, без оглед на вашата политичка, партиска или неутрална определба, дали во една ваква затруена атмосфера полна со повици на линч и на меѓусебно закрвување се можни слободни и фер избори чии резултати сите би ги признале како веродостојни. Лично мислам дека тоа не е можно при ваква висока температура, во време на хајки и подземни пресметки. Во оваа ситуација најдобро успева само недовербата. Тешко може да се поверува дека ОБСЕ/ОДИХР и Државната изборна комисија од чии оценки најмногу зависи дали Македонија и институциите на системот се подготвени за слободни избори, ќе ги апстрахираат, односно нема да ги согледаат сите овие катастрофални предизборни слабости кои во старт не дозволуваат рамноправен натпревар. Уште потрагична е сликата ако се оценуваат конкретните обврски прифатени за чистење на избирачките списоци, за начинот на работа на медиумите, на нивната регулација и саморегулација. Може ли за еден-два дена да прекине војната на Владата и на редовното Јавно обвинителство против Специјалното обвинителство. Каква е таа доктрина со уважување и респект да се прифати Извештајот на Рајнхард Прибе за состојбите во Македонија и причините за кризата, а потоа преку контролираните медиуми и новинарски пулени на власта да се сатанизира, исмева и архивира во прав. Сето тоа јасно покажува барем за нас кои живееме тука и ги следиме состојбите дека оваа власт не е подготвена за слободни и фер избори. Се бараат избори кои на нерегуларен начин треба да ги заменат судските инстанци каде што се во тек сериозни постапки и истраги за тешки кривични дела и во областа на изборите. Кој може да верува дека тие што се осомничени за изборни фалсификати и злоупотреби можат да спроведат фер избори, особено ако се’ уште се во ДИК, во судовите, во Владата и на клучни места во изборниот процес.

Што може да очекуваме до 20 февруари и до 24 април не е тешко да се погоди. Во вакви околности никој не би излегол на мегдан да ги одмерува силите во однапред изгубен натпревар во кој судиите се главните играчи на власта. Избори без опозиција на 24 април, и покрај предупредувањата дека не се исполнети условите за фер избори, автоматски значи дека на тој начин избраната власт ќе биде нелегитимна и не може да биде призната како избор на граѓаните. Евентуалната пак определба и во вакви услови да се одржат избори на 24 април е директна поддршка на еден недемократски систем и режим во кој непречено се нарушуваат човековите права и слободи. Одлагањето на изборите на подолг период, на пример, до есен, што е реален датум за да се исполнат сите предуслови од Пржино, би отворило нови прашања и кризни ситуации околу распуштање на парламентот и оставката на премиерот сто дена пред избори. Испаѓа работата Ѓорги сардисан од сите страни. Тоа се тие македонски состојби за кои Европа дозна уште во 19 и првата половина на 20 век кои во суштина значат дека работите се толку замрсени што никој не може да ги одмрси.

Јас се’ уште мислам дека најдоброто решение за Македонија и за неговата политичка партија го има Никола Груевски. Со еден чекор може да се разреши кризата и да се воспостави клима на доверба. Треба само повеќе да се сака татковината од власта.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Ќе научиме ли нешто…

Објавено на 17 February 2016 од erizaov

sudstvo

Ќе научиме ли нешто од нашите патила, катастрофални грешки и несреќи. Ова што ни се случува со години и децении е голем рудник на историски искуства кои, за жал, досега само ја докажуваат трагичната вистина дека кај народите со кусо паметење историјата често се повторува како фарса. Ако ги погледнеме фактите и настаните кои веќе сме ги преживеале болно и со жртви, за кои сме платиле висока цена, за кои сме ги задолжиле идните генерации, човек просто не може да верува дали дотаму дошле работите што амнезијата станала толку епидемична што длабоко го поматила здравиот разум.

Во Македонија денес се води жестока пропагандна војна што е тоа пресумпција на невиност. Кој е тој што ги прогласува луѓето за виновни пред да одлучи судот. Лажно наметнатата дилема е дали е тоа судот или политиката. Коџамити, универзитетски професори од Правниот факултет, судии, адвокати, обвинители впрегнати во партиски кочии се „пенават“ на телевизиите кажувајќи и’ на нацијата кога се исполнети, а кога не се исполнети законските предуслови за искажување на мерката притвор и колку е страшно нарушувањето на пресумпцијата на невиност. Оваа полемика мора да им е многу смешна на повеќе главни уредници и новинари на црните хроники по медиумите кои ги добиваа поканите од партиските штабови дека утре сабајле или на пладне ќе има интересни снимки од апсења и притворања на осведочени непријатели на власта, што автоматски овде значи и на државата, по што веднаш ќе уследат изјави на надлежни и ненадлежни министри и партиски аналитичари.

Секоја чест на исклучоците меѓу овие стручни луѓе од законодавството, професурата и адвокатурата кои имаат подолго време козистентен став во врска со лесното посегнување по мерката притвор каде што во познатиот казамат, рамен на средновековните апсани, често и противзаконски и противчовечки гнијат луѓе со години, во т.н. робијашки притвор. Обичните граѓани кои не се соочиле со оваа мака не можат ни да претпостават што значи да ве фрлат со месеци во зандана, во која одвај можат да дишат воздух 150 луѓе, а се сместени над 500 притвореници кои чекаат судење во услови во кои тешко би опстанале и кучиња. Нивното заминување од Шуто Оризари во Идризово е рамно на празник.

Двете основни начела во правото уште од првата лекција на бруцошите подобро илјада виновни на слобода, отколку еден невин во затвор, денеска се разгледува како партиска, политичка и правна лектира само затоа што овој пат улогите се променија. Луѓето од врвот на власта се соочија со проблемот на пресумпцијата на невиност и со мерката притвор. Врисокот е до небото. Многу болело. Наеднаш и кај властите и нивните одработувачи во медиумите се појави до вчера забранетата тема: кога се исполнуваат законските услови за притвор и што значи кога ќе се соопштат јавно имињата на основано или неосновано осомничените пред да се донесе судска пресуда и пред да бидат прогласени за виновни. Бесот и создадената лажна претстава за себе во јавноста ги заслепува во првичните реакции, па наместо на законите медиумските адвокати се повикуваат на патриотизам, на светска завера, на подметнувања од предавници и непријатели на татковината.

Одговорот е одамна познат и кај нас и во светот. Со години ги гледаме психопатски и сеирџиски „туѓите“ несреќи. Ги читаме молкум на насловните страници крупните букви со имињата на осомничени кои се осудени со месеци порано пред да пресуди судот. Мерката притвор со невидена леснотија и по автоматизам следува редовно по телевизиските апсења со лисици и со маски и качулки на главите на специјалните полициски единици, дури и за банални престапи кои и’ служеа на власта за застрашување на јавноста, небаре правната држава функционира. Главната одбрана на режимската власт беше дека не треба да се секираат тие што се невини. Само што невините требаше да докажуваат дека не се виновни, а не судот да ја докаже вината, што се смета за најголема злоупотреба на политиката во судството.

Таквиот жесток притисок врз судството очигледно не беше доволна историска лекција. И во најправните држави во светот каде што владеењето на правото е светина, далеку е поголем процентот на личности кои го напуштаат судот со ослободителна пресуда отколку кај нас. Се’ што уапси оваа власт прогласи за виновно пред судење. Дури и кога во судската постапка во повеќе случаи се виде дека недостасуваат елементарни докази мораше да падне пресудата виновен, барем онолку колку што невините луѓе лежеле во притвор. Пресудите на македонските судови и на партизираниот правосуден систем и кога ќе се докажеа како неправедни во Стразбур, оштетените не добиваа барем мала медиумска рехабилитација како кога е нарушувана заштитата на невиност кога луѓето биле притворани пред камери и кога биле држени со месеци неправедно во притвор. Судовите и судиите кои имаат најмногу соборени пресуди во Стазбур, немаат никакви последици за своите грешки , дури за некои тоа е партиска препорака за напредување.

Еве неколку прашања за правните експерти кои ја бранат власта и судството и кои овие денови како од Марс паднати проговорија за пресумпција на невиност и мерката притвор, откривајќи еден друг агол.

Прво, дали воопшто во Македонија ќе имаше потреба, или некој од надвор ќе се осмелеше да предложи формирање на специјално обвинителство и специјален закон ако законите се почитуваа, а обвинителствата и судовите во сите инстанции ја делеа правдата подеднакво за сите граѓани. Дали воопшто во некоја правна држава се случило за десет години да не биде обвинет или осуден ниту еден актуелен висок функционер за корупција и за организиран криминал. Толку ли е чесна власта во Македонија. Можат ли осомничените самите себе да си судат.

(Објавено во Утрински)

Коментари (1)

Tags:

Ерата на груевизмот заврши

Објавено на 16 February 2016 од erizaov

Gruevski era

Специјалното јавно обвинителство е шпионски центар на Америка и на Европската унија. Специјалните обвинители, предводени од Катица Јанева, се шпиони и корисни идиоти – корумпирани деца на криминалци. Извештајот на Прибе, Договорот од Пржино и специјалниот Закон за гонење на кривични дела кои произлегуваат од повеќегодишно непречено прислушување на илјадници јавни личности, високи владини функционери и странски дипломати, се терористички подметнати бомби за разорување на Македонија. Сите што се соочени со првиот бран на правдата и за кои се бара притвор се невини Македонци од Македонија и од Албанија, жртви на меѓународна и домашна завера против стабилноста и опстанокот на државата.

Вака изгледа последниот чин на хистеричната квазипатриотска пропаганда како последица на уплав од соочувањето со правдата.

Невините и лажно обвинети високи функционери и нивните поддржувачи, кои до вчера бараа законитост и владеење на правото бидејќи се наклеветени за нешто што не направиле и не се огрешиле од законите, сега не сакаат ни за жива глава судска разврска. Откривме дека добро знаеле мајчините што е тоа презумција и на невиност и на виновност. Ајде да поверуваме за миг во глупавата и кретенска теза дека ова е завера на големите западни сили предводени од Америка против една земја-кандидат за влез во ЕУ и во НАТО. Да ја прифатиме оваа улавштина и абнормалност дека светот се заверил против нас оти сме многу значајни, мудри, богати, образовани, културни и недостижни и оти имаме завидливи и лоши комшии. Но, што правиме со домашните велепредавници што прифатија и озаконија една ваква подземна војна против Македонија.

Значи, соочени сме со велепредавство на парламентот и речиси сите пратеници кои ги изгласаа и донесоа Договорот од Пржино и Законот за работа на специјалното обвинителство. Виновни се сите што ги прифатија препораките од Извештајот на Рајнхард Прибе, во кои се набројани причините за кризата кои тимот на Прибе прецизно ги лоцира во евидентниот недостиг на слобода и демократија, особено на неопходноста од слободни избори, слобода на медиумите, надзор на разузнавачките служби, независност на судството и владеење на правото и низа други основни европски вредности на кои почива и е основана Европската унија. Огромна е вината на бившиот премиер Никола Груевски, кој поднесе оставка според капитулантскиот договор од Пржино, виновен е Груевски што на правди бога ги смени своите најблиски соработници: Сашо Мијалков, Гордана Јанкулоска и Миле Јанакиески, кои како Македонци сега се соочени со инквизициски суд озаконет со амин и на Груевски и на сите политички лидери на политичките партии и со одлука на парламентот. Сите тие се согласиле за разнебитување на Македонија од големите западни сили и од домашните предавници.

Човек кога ги слуша овие работи не може да не се праша до каде може да оди лудилото, не на тие што ги проповедаат овие приказни, туку на тие што веруваат во тоа. Пропагандистите и власта добро знаат што прават, да беа невини и чисти никогаш немаше да прифатат ваков притисок и понижување. Соочени со последиците од злоупотребата и узурпацијата на власта очајно барајќи начин за спасување на сопствената кожа се согласија на сите можни отстапки чија реализација сега предизвикува паника во партискиот врв на ВМРО-ДПМНЕ во Владата, кај сопствениците на голем број медиуми и кај главните уредници и новинари послушници кои сестрано подржуваат режим и флагрантно кршење на законите, Уставот и човековите права.

Добро е што повеќе стручни луѓе, угледни правници, универзитетски професори, адвокати, обвинители – актуелни и во пензија, судии веќе не молчат и јавно ги откриваат правните финеси и даваат поддршка на Специјалното јавно обвинителство и обвинители конечно во Македонија да се врати владеењето на правото, да се врати довербата во правосудниот систем и вербата во еднаквоста на сите граѓани пред законите и пред судот. Веќе се препознаваат и исмеваат пропагандите и пропагандистите на власта кои без срам и перде проповедаат се’ уште нееднаквост пред законите. Гласно бараат патриотски ослободителни пресуди бидејќи Едмонд Темелко бил Македонец, градоначалник во Албанија. Тоа е многу позначајно отколку основаните сомневања дека ги прекршил законите. А, колку Македонци лежат во Шуто Оризари во робијашки притвор и во Идризово во затвор не затоа што прекршиле закони, туку што и’ се замериле на власта како политички противници или медиумски критичари на владините политики.

Само пред некој ден правосудниот стратег на власта Михајло Маневски ја осуди одлуката на косовскиот суд за ослободување на обвините во аферата „Монструм“ со аргумент дека не може по национална линија да одлучува судот, а денеска неговите правни следбеници одлучуваат по национална припадност дали некој се огрешил од законите кои не важат ако си Македонец од Албанија или си Македонец патриот од Македонија. Со други зборови судот одредува притвор по тоа дали некој е вмровец и патриот, или опозиционер и предавник.

Додека дефинитивно не се ослободат овие партиски судови и не се укине патриотско делење на правдата, не само што не можат да се одржат слободни избори што е невозможно во неслободна земја, туку и опстанокот на Македонија е доведен во прашање не од западните велесили, туку од домашната власт која го узурпира целиот општествен систем. Тука треба да се бара одговорот зошто Америка и ЕУ ни даваат силна поддршка за враќање на демократијата, слободата, владеење на правото и независноста на медиумите.

Ерата на Груевизмот дефинитивно заврши, сега се соочуваме со последиците кои ќе ги чувствуваме уште долги години.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари


Photos from our Flickr stream

See all photos

Twitter


календар

February 2016
M T W T F S S
« Jan   Mar »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
29