Archive | December, 2015

Tags:

Во земјата на чудата

Објавено на 30 December 2015 од erizaov

katica

Ме прашуваат колегите новинари кој настан или личност во годинава што одминува ми оставил најсилен впечаток. Вообичаена новогодишна анкета во нормалниот свет каде што луѓето на ваквите прашања одговараат главно свртени кон големи успеси и достигнувања во науката, во културата, во спортот, во бизнисот, во заштита на човековата околина. Редовно се избираат силни личности, храбри луѓе кои направиле гоулеми дела, подвизи, хуманитарни акции и го задолжиле човештвото. Кого да одберам јас во мојата кутра земја на чудата како личност на годината, или кој грандиозен настан кој ги воодушевил преостанатите граѓани кои се несреќни што не можат да си заминат од татковината.

Ајде, помогнете ми и вие, почитувани читатели, да го одбереме вистинскиот човек и вистинскиот настан. Не бегам од мојата обврска да направам сам избор, но ќе ви го понудам вам на отчет, па и вие учествувајте со ваши предлози. Сега ваквата соработка со јавноста, да не речам со избирачите, е во тренд. Тоа се тие денови кога добиваат на значење и обичните луѓе кога се ракуваат и се прегрнуваат со политичари. Тоа се деновите кога со невидено лицемерство ги прашуваат за нивните идеи и предлози, тоа се деновите кога најмногу се лаже и се сее магла да не се видат црнилата. Навистина, не е лесно да се направи селекција кога во сите 365 дена има најмалку по три чуда на ден. Годината ни почна со бомбите на лидерот на опозицијата Зоран Заев. Човекот излезе на екраните и ни пет ни шест и’ соопшти на јавноста дека има веродостојни документи кои откако ќе му ги предочи на премиерот Никола Груевски, ќе мора засрамен и со наведната глава да си замине од политиката.

Зоран Заев бил шокиран од она што го видел на снимките и бил убеден дека откако ќе му ги покаже само еден дел на Груевски дека овој веднаш ќе поднесе оставка за доброто на граѓаните, на државата и на неговата политичка партија, веројатно со цел снимките да останат во архивите, бидејќи нивното обелоденување може да предизвика политичка, морална и безбедносна криза и нарушување на она малку што остана од угледот на државата. Премиерот Груевски ги погледнал снимките, пред тоа нарачал од тајната полиција да се сними и гласникот на лошите вести, Заев, во неговиот кабинет и веднаш прогласи дека тоа било уцена, обид за пуч и преврат. Потоа со месеци експлодираа една по една бомбите во кои ги следевме нашите главни јунаци како во возбудлив трилер како ги одредуваат судбините на луѓето кога пред нив нема камери и нема публика кога всушност се тоа што се’.

Слушнавме како, наводно, се нарачуваат апсења, затворање и судење на политички противници, на новинари, како се уништуваат деловни луѓе и нивните имоти, како се местат избори, како се земаат провизии и избираат плацови на Водно, како се збогатуваат едни, а други осиромашуваат преку ноќ, го видовме на дело деспотското владеење цели десет години. Слушнавме преку 30 бомби од која секоја за себе во нормални општества би требало да значи пад на премиерот и владата, итно разрешување на раководните структури во контраразузнавачките служби бидејќи во сите овие инстанции никој не знаел дека со години некој во Македонија прислушува илјадници јавни личности од врвот на владата и државата, па се’ до новинарите. Големиот скандал се’ уште остана нерасчистен, а власта произведува други афери за да го разводни. Секој ден букнуваат нови и нови откритија оркестрирани и пумпани од провладините медиуми. Последното чудо е како опозицијата фалсификувала лични карти во спрега со криминалци за да победи власта. Крунски доказ е сликата на Заев со еден од фалисификаторите. Ако се завртат фото-архивите кој со кого се’ се сликал овие години ќе имаме чудесна изложба на портрети на измамници и криминалци и политичари да не знае човек кој од кој е поголем.

Ако избирам личност за 2015 година, надвор од политиката, секако тоа е Катица Јанева, специјален јавен обвинител кој според посебен Закон донесен во парламентот во согласност на сите парламентарни партии и нивните лидери се нафати со свој тим да ги истражува кривичните дела кои произлегуваат од прислушуваните разговори. Изборот на Јанева за личност на 2015 година е само поради издржувањето на силниот притисок со кој е соочена од власта и нејзините медиуми. Не паметам дека досега се случило во државата еден обвинител или судија да биде така жестоко напаѓан и сатанизиран, изложен на столбот на срамот за секоја своја постапка за секое обраќање до јавноста и до редовното обвинителство како што е тоа случајот со Катица Јанева. Се работи за тешки валкани опструкции и подметнувања, за монтирање на микробетон, во просториите во кои треба да работи, микробетон е кога има ред микрофони, ред бетон во ѕидовите. Јанева сето тоа го прифаќа воздржано и без драматизирање. Ако Катица Јанева успее да ја доведе оваа битка до крај, до судска разрешница, тогаш не само 2015, туку и наредните две-три години ќе бидат нејзини. Тоа би било големата победа на Македонија да се врати на вистинската патека кон Европа и прогресот. Помошта што ја има од домашната јавност и од Европската унија не за разнебитување на Македонија како што тоа го преставуваат гласноговорниците на власта, туку за стабилност на државата и враќање на демократијата и владеење на правото. Значи настан на годината се бомбите на Заев , а личност на 2015, 2016 и 2017 година е Катица Јанева.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Тргнете прво од себе

Објавено на 29 December 2015 од erizaov

ogledalo

Завршува уште една мачна и тешка година на очекувања и надежи. Ќе речете за кого како. Во право сте. Додека на едни им се стемнува, кај други се разденува. Секогаш било така откако е светот и векот.

Мојот татко, мудар човек, викаше, „бу дуња мердевен“, овој свет е како скала, едни се качуваат, други се симнуваат. Кога се качуваш не смееш да заборавиш дека еден ден ќе мора да се симнуваш. Горе на врвот е тесно и дува многу силно, не можеш долго да останеш. Ако заседнеш предолго, многу е опасно. На скалата од страната за качување ќе стане турканица, а на делот за симнување ќе нема никој, си го запрел и доаѓањето и заминувањето. Тие што чекаат на ред ќе те турнат од врвот право во бездна. Ако не направат така ќе падне скалата, ќе се урне светот. И уште нешто, запомни, ми велеше татко ми, симнувањето секогаш е побрзо од качувањето. Што си оставил зад себе ќе видиш откако ќе слегнеш на земјата. Кога си високо горе кај облаците не се гледа најдобро што има долу. Никогаш не ги заборавив татковите совети, ама во мојот убав и горчлив занает сега на симнување ми стануваат многу појасни и поприфатливи. Истото им го кажувам и на моите деца, а си дозволувам малку слобода и малку злоупотреба на „моето ќоше“ да го споделам и ова со вас како малку новогодишна мирудија во сармите.

Кога се прават годишните пресметки и резимеа, најдобро е тргнете од себе. Тоа е најважната оценка, особено ако сте реален, доволно самокритичен и подготвен да се соочите со фактите. Што е тоа што ве прави горд, среќен и успешен. Кое големо или мало добро направивте оваа 2015 година за себе и вашето семејство, за вашите најблиски. Дали покажавте хуманост кон бедните, болните и гладните, дарувавте ли крв, дали засадивте барем едно дрвце. Колку плативте данок за општо добро на сите граѓани, колку глоби ни криви ни должни плативте годинава и со тоа дадовте екстра придонес во државната каса. Колку и со што и’ помогнавте на татковината, дали исправивте некои неправди. Успеавте ли да најдете добра работа, отворивте ли свој дуќан, или свој приватен бизнис, им обезбдивте ли на децата услови да се школуваат. Дали заминавте на работа во странство. Или можеби едвај успевате да се прехраните вие и вашето семејство со чесна и тешка работа. Тоа е херојско дело.

Дали банкротиравте. Колку во сето тоа учествуваше државата и нејзините институции или колку ви олеснија да успеете на вашиот трнлив пат кон среќата. Имавте ли шанса да го остварите вашиот сон. Дадовте ли некому мито.

Откако ќе расчистите со себеси имате полно право да прашате што направи и државата за вас и вашето семејство. Дали ви врати нешто од тоа што вие дадовте за неа. Ако не е така, дали тоа им го соопштивте на луѓето кои ја водат државата и ги трошат вашите пари многу често без да ве прашаат. Ако не сте задоволен им кажавте ли да престанат да ги арчат недомаќински вашите пари. Им кажавте ли да престанат да ве задолжуваат со кредити во домашни и странски банки и вас и вашите деца и вашите внуци. Го кренавте ли гласот за тоа, се побунивте ли. Ги опоменавте ли, ги казнивите ли со нешто или одбравте да молчите на македонски. Традиционално и срамно.

Дали ви е доволна слободата што ја имате, се чуствувате ли слободен да зборувате гласно тоа што го мислите на вашето работно место, на јавни трибини, преку телевизиите. Ако се чуствувате цензурирани и задушени побаравте ли да се отвори малку пенџерчето да влезе свеж воздух. Ги запознавте ли народните пратеници за кои гласавте или не гласавте, сеедно, дали некогаш се сретнавте со нив, им кажавте ли нешто, ги прашавте дали знаат зошто се избрани. Се плашите ли и од кого, зошто не се потпишувате со цело име и презиме кога ја критикувате власта и центрите на моќ, а се фалите како полтрон со цело име и презиме кога се јавувате во ТВ-емисиите да кажете колку ни е добра Владата и премиерот.

Сте се прашале ли кој е виновен што секој ден ве трујат со политичка пропаганда, што не можете да ги остварите вашите права во судовите, во компанијата, во болниците, во државните фондови, на шалтерите, зошто во Македонија е најскап патот да дојдете до правда, зошто вашиот спор за една меѓа и еден ѕид трае две децении, зошто толку моќ добија извршителите, зошто вашиот комшија нема проблеми ни со судот, ни со полицијата, а не плаќа ни денар данок и не мора да докажува од каде му се парите да гради палати; кој е виновен што вашите деца мораа со бугарски пасоши да заминат во странство за да се спасат од беда и сиромаштија. Го треснавте ли некого по глава што не можете да одите кај вашиот специјалист кој ве лечел со години. Ќе прашате ли гласно зошто не’ застрашуваат дека ако се смени власта отиде Македонија јабана, ќе ја снема, дека некој се подготвува да го смениме името и идентитетот, да станеме безлична аморфна маса. Чуму тие лаги.

Ќе прашаме ли некого во уќуматот зошто останавме последни на Балканот, а сите наши комшии пред нас стасаа во европското семејство. Ќе ја бараме ли вистината дали „бомбите“ што ги откри Заев ја кажуваат вистината за тоа какви се луѓето што не’ водат кога не се сликаат пред камери. Дали е точно тоа што го слушавме со свои уши, ќе прашаме ли дали за тоа ќе има судска разврска, зошто власта со сите сили ја попречува истрагата на специјалното обвинителство оформено со закон токму за тоа да се утврди. Ќе стиснеме храбро заби или, пак, ќе тргнеме со историското наследство зошто баш јас. Ако ништо повеќе, време е да признаеме колку и самите сме виновни поради нашиот кукавичлак.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Заврши трпението на Груевски

Објавено на 28 December 2015 од erizaov

grujoz

Трпението на премиерот Груевски, кое беше дојдено до пред крај, веќе заврши. Не е баш во христијански дух да се изгуби воздржаноста која води кон спасение, ама се’ има граница на издржливост. Ова што му го прават домашните и надворешните непријатели на Груевски и на Владата богами веќе не се издржува. Сега треба сите грешни да се чуваме скриени, замолчени и премрени од страв оти имаме премиер со огромна моќ и напуштено трпение.

Чашата ја прели специјалната обвинителка Катица Јанева која замислете, каква дрскост, побарала притворот на Зоран Верушевски да се замени со домашен притвор, односно со други предострожности. Тоа е само еден од крунските докази дека државата е киднапирана и се држи во заложништво како што навреме предупреди премиерот. Навистина, мора да е многу страшно кога на еден авторитарен премиер кој десет години владее без демократска, институционална и законска контрола против негова волја му се случува инсталирање на специјално обвинителство за истражување на кривични дела од содржините на масовното прислушување. Тешко е да има трпение кој било премиер, освен нашиот, ако некој му ги менува првите соработници и министри, а тој молкум да го одобрува тоа. А колку е шокантно, можете само да претпоставите, ако три месеци пред избори владетелот е принуден да го напушти тронот, а пред тоа да ги ослободи медиумите од заробеништво, да ги исчисти избирачките списоци од гласачи кои гласаат по неколку пати за него со лажни лични карти која ги печатела и фалсификувала опозицијата во спрега со криминалци заштитени од власта.

Ајде припомнете си кој режим трпи да одлучува некој друг колку години треба да седи во притвор некој за кој власта и без судење знае дека е шпион. Прв се огласи, кој друг ако не, кардиналот Ришеље. Господинот Антонио Милошоски даде веднаш пресуда за барањето на специјалната јавна обвинителка Јанева. Пресече како со нож: Јанева падна на првиот испит за независност, законитост и објективност. Кардиналот ја даде конечната оценка, една голема единица по знаење и уште поголема единица по поведение и идеологија. Се разбира дека Милошоски знае дека одземањето пасош и преземањето други мерки на изолација освен притвор кој трае цела година не се ослободување од обвинение. Нагласувањето кај владините пропагандисти дека Верушевски се пушта на слобода е лесно читлива пропаганда чии нарачатели, всушност, се плашат од независноста и професионалноста на Специјалното обвинителство.

Оваа валкана 24-часовна кампања во едно деноноќие и директен притисок што се прави врз обвинителката Јанева и нејзиниот тим само покажуваат колку била неопходна една ваква независна институција. Такво паралелно обвинителство никогаш немало да се случи доколку Македонија имаше независно судство во сите инстанции. Кој премиер и која влада со самодоверба, ако е чиста и подготвена да се соочи со законите, би дозволиле да се оформи паралелно јавно обвинителство, да се назначуваат технички министри, заменици, да се одредува надвор од парламентот датум на избори. Кој премиер, ако е чист и чесен пред законите и пред себе и кој толку многу ја сака својата татковина и се колне во својот народ, ќе дозволи поради неговата фотелја некој да му ја составува владата. Во такви ситуации има само две решенија, или поднесувате неотповиклива оставка, или нема попуштање некој друг да составува влада, или да одредува кога треба да се поднесе оставка, кој и какви закони треба да донесе во парламентот. Не’ плашат дека ќе сме биле протекторат ако замине Груевски. Тоа звучи смешно бидејќи оваа варијанта на управување која сега е во сила во Македонија е многу посрамна и попонижувачка од каков било официјален и јавен меѓународен надзор, било да е во прашање монетарен борд, или политички мониторинг, техничка, или експертска влада за подготовка на слободни избори, некаква друга влада на национален спас, или што било друго легално донесено и под демократска контрола на надлежни институции, со единствена цел да одиграат привремена улога да можат граѓаните слободно без страв и притисоци, без корумпирани медиуми и пропагандисти, да се определат на избори.

Во целата оваа калакурница најтрагикомични се приказните дека практично Груевски не се бори против опозицијата и марионетата Заев, туку против Америка и Европската унија, односно некои влијателни членки на ЕУ кои сакаат да ја уништат Македонија. Па така нашиот стратешки партнер Америка и најголемите наши трговски партнери и инвеститори, нашите најголеми заемодавачи и кредитори, нашите најголеми донатори на неповратна финансиска помош сакаат да ја нема Македонија. Тоа не било поради нашата геостратешка положба која ја немаме и која е важна колку ланскиот снег, ниту поради големите нафтоносни полиња и рудниците со дијаманти и злато кои ги немаме, туку поради тоа што Европа ќе морала да пишува нова историја и да ги исправи грешките што ги направила кон Македонија. Ете таму се криеле нашите несреќи во нашата славна историја, затоа сакале да не’ сотрат, да ни го земат идентитетот, да не’ обезличат, да ни ја киднапираат државата. Америка и Европа имале уплав да не успее Македонија сама. Дали затоа Груевски и’ плаќа секој месец 60.000 долари на американска агенција за да ја прикажува неговата влада во поубаво светло.

Ставам рака во оган дека работата е обратна. И Америка и особено Европа, а најмногу ние, имаме интерес од стабилен Балкан, да се изгасне конечно фитилот и да го испразниме барутот од бурето. Само така можеме да прогледаме и да видиме дека успешна Македонија е во прогресот и подобриот живот, а не во ревизии на историјата и во митовите.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Сакате дибидус или до балчак

Објавено на 25 December 2015 од erizaov

sabja

Дибидус или до балчак се два турски збора кои во буквален превод значат рамно дно и дршка од сабјата, но во нашиот јазик попримиле сосема поинакво и многу интересно значење. Па така кога ќе ги употребите турцизмите дибидус или до балчак тоа значи дека ситуацијата е безизлезна, дојдено е до крај, до дно на дното, повеќе нема пат, нема ништо понатака, готово е.. Овие два збора имаат и навредлива и вулгарна варијанта во говорниот македонски јазик, па се употребува дибидус абдал, или дибидус будала кога за некој сакате да кажете навредливо дека сосема забегал, се изгубил ептен од умот. Да му се забие на некој до балчак не значи да му се зарие сабјата длабоко, до дршка како во турскиот јазик, туку да му се опне до јајца, се разбира не од љубов, туку од омраза.

Политичката криза во Македонија по цели три години е дојдена во ситуација да избираме меѓу дибидус или до балчак. Премиерот Никола Груевски реши овој пат да оди до балчак, само не знам дали ја избра турската варијанта да ја зарие сабјата до дршка или вулгарната. Познавајќи го добро мислам дека ќе остави да одлучи народот, односно секој сам да си избере што сака. Груевски во последното драматично обраќање до својот народ навести крај на неговото трпение и дека е време да се оди до балчак оти „некој се обидува да ја киднапира државата и да ја држи во заложништво“. Работата е дибидус забегана. Досега Груевски, штом му зажежи откриваше државни удари, пучови, преврати со уцени… Сега веќе се работи за киднапирање на државата и нејзино држење во заложништво. Тука веќе нема простор за толеранција и играње со ѓаволот, мора да се спасува и државата и народот.

Премиерот Груевски трауматично како најодговорен во земјата го доживеал киднапирањето на татковината, па смислил писмено и многу мудро соопштение до јавноста со кое го крева патриотизмот до точка на вриење, веднаш човек да земе пушка и да се бие со предавниците. Груевски во повикот за војна вели: додека ние мислиме на отворање нови работни места, на куќи за младите, на градење фабрики, патишта, нови болници, факултети, додека мислиме како да реализираме проекти од интерес за народот некој мислел на фалсификати, деструкција, сценарија, местенки, лажни конструкции и гнасни потези. Ова веќе не е политика, нашиот народ не го заслужил ова. Некој се обидува да ја киднапира државата и ја држи во заложништво, нашето трпение се ближи кон крајот….“ ако до пред некој ден мислевме дека опозицијата го допрела дното, сега е дефинитивно дека го пробија и дното. Ова мора да се истражи до крај, и сите виновници да одговараат пред законот…. “ праќа директиви Груевски. Значи до крај ќе оди премиерот. Редовното обвинителство побара најмалку дава месеца да истражи што е работата, ама владините труби и медиуми веќе знаат се’, кој и зошто фалсификувал, снимал, сечел и лепел, правел трговија за да ја дестабилизира и уништи Македонија.

Се’ е масло на опозицијата, таа подготвувала фалсификувани лични карти не за гласање по неколку пати во своја корист и да победи на избори, туку да ја компромитира победата на власта. Значи, се откри дека изборните штабови на ВМРО не биле во МВР како што е монтирано во прислушуваните разговори на министерката Гордана Јанкулоска и во разговорите на министерот Миле Јанакиески, туку фалсификатите биле печатени во фабриките за афери на опозицијата. И сега, како човек да не помисли што правела десет години нашата полиција, што работела кога некој со години прислушувал илјадници разговори на јавни личности вклучувајќи го премиерот, министрите, новинарите… и кој знае кого не. Опозицијата изградила цели фабрики за фалсификување на документи, за креирање и преправање на прислушувани разговори, а полицијата цело време поима немала што се случува. И наеднаш на чело на МВР доаѓа министер на опозицијата Оливер Спасовски и веднаш излегува вистината на виделина дека Македонија е киднапирана од непријатели кои сакаат да ја урнат.

Испадна работата дека власта била цели десет години целосно блокирана од опозицијата да не може да ги спроведе најосновните свои уставни обврски да ја чува стабилноста и безбедноста на државата. Ова ти било голем башибозук, на сите страни разни криминалци и агенти прислушувале кого сакале, ги следеле комуникациите на илјадници луѓе, отворале фабрики и печатници за лични кари и пасоши, на кој колку му треба за избори со специјални релации меѓу Пустец и Скопје, Куманово – Скопје, Скопје – Струмица насекаде дупки како во швајцарско сирење. Замислете опозицијата имала дупли избирачки списоци, па по нив печатела лични карти по неколку за еден човек. И тоа толку вешто се работело што со години никој не забележал ништо сомнително. Дури, деновиве е откриeно како стасале прислушуваните материјали до опозицијата. Работата е многу едноставна за разбирање и за мало дете. Партиски членови на СДСМ, познати криминалци инсталирале фабрики за производство на лаги толку вешто што десет години никој не можел ништо да открие. И сега кога еден новинар објави неколку текстови во „Фокус“ за фалсификувани лични карти, а министер за внатрешни работи стана Оливер Спасовски, наеднаш власта стана опозиција, а опозицијата власт. Си велам… работа навистина е забегана. Испадна дека опозицијата губела намерно цели десет години избори. Правеле фалсификати, прислушувале разговори и си молчеле за тоа за да победува власта.

Приказната за киднапирањето на државата и нејзино држење во заложништво ми личи на „држте го лоповот“. Еве и зошто Во специјалното обвинителство во обработка се цели 16 предмети поврзани во еден за големи изборни нерегуларности. Изгледа некому многу му се брза да ги судри двете обвинителства специјалното и редовното, кревајќи тревога дека отиде државата под управа на криминалци и опозицијата. Со нетрпението на Груевски е означен крај на Договорот од Пржино без да се реализира целосно ниту една негова точка прифатена од претседателите на најголемите политички партии и од парламентот. Освен, се разбира, што опозицијата се врати во Собранието.

Оваа игра ја открија и меѓународните посматрачи на изборниот процес во Македонија соопштувајќи дека ниту една обврска од Пржино не е реализирана и дека практично нема време да се спроведат фер избори. ОБСЕ/ ОДИХР прецизно укажува на сите клучни обврски кои се преземени, а не се завршени, што јасно покажува дека слободни избори во предвидениот рок не се можни. Сите забелешки на меѓународните посматрачи јасно покажуваат дека опструкциите одат на адреса на власта која го оневозможува со разни трикови и подметнувања функционирањето на специјалното јавно обвинителство, ја одложува имплементацијата на законите за слободни избори и за прочистување на избирачките списоци, ја попречува работата на Анкетната комисија, ги проблематизира медиумските слободи…

Во една ваква ситуација кога една по една паѓаат вода и брзо се откриваат приказните за „држте го лоповот“ и кога се ближи денот на оставката на премиерот мора да е многу тешко да се има трпение ако и самите верувате дека се вистина децениските лаги за големите успеси. Секогаш така почнуваат да паѓаат кулите од карти. Една ќе изместиш од местото и целата конструкција паѓа. Допрва ќе следи домино ефект од истрагата за кривични дела кои произлегуваат од прислушуваните материјали. Ако не се спречи специјалното обвинителство во својата работа, мозаикот и на криминалот и на изборните нерегуларности може брзо да се затвори. Непартиски премиер со привремена коалициска влада составена од министри предложени од парламентарни партии, која ќе работи до завршување на работата на Специјалното обвинителство, е патот за излез од кризата по што можат да се одржат слободни и фер избори. Вака постојано ќе бидеме соочувани со нечие трпение, со измислени државни удари, пучови и киднапирана држава.

Работата отиде дибидус до балчак.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Добро утро претседателе!

Објавено на 24 December 2015 од erizaov

Ivanov

Претседателот на државата Ѓорге Иванов во своето новогодишно обраќање од говорницата на Собранието до јавноста на моменти ми заличи на грчки платеник, предавник и соросоид. Чувај ме Боже од грешни мисли. Не знам дали си верувавте на ушите кога слушнавте дека претседателот Иванов, зборувајќи за Извештајот на Европската комисија за назадувањето на Македонија на патот кон Европа, рече дека Извештајот е објективен. И рече уште нешто што ме наведе да го прочитам десетина пати за да се уверам дали добро гледам и слушам. Замислете, претседателот кажа: „Пречка за (евро) интеграциите веќе не е само наметнатиот проблем со името, туку и проблемот што го имаме со самите себе“.

Е, па претседателе добро утро, конечно по седум години кажавте нешто што досега беше резервирано само за домашни и странски непријатели на татковината. Добре дојдовте во клубот на „предавниците“.

Не знам како премиерот Никола Груевски ги разбрал напредокот и еволуирањето на еден чекор напред на секои седум години на претседателот Иванов, ама според првата реакција на портпаролот на ВМРО-ДПМНЕ за деликатни прашања, Антонио Милошоски, говорот на Иванов покажал дека тој во континуитет си има свои ставови и принципи што е добра одлика на политичар кој треба да ја претставува државата во име на сите граѓани. Демек не е претседател само на вмровците, па затоа мора да биде малку и двосмислен и да звучи критички и кон едните и кон другите. А тоа што ни СДСМ ни ДУИ не дошле да го слушаат претседателот во Собранието е немање елементарна политичка култура.

Ова што го кажа претседателот Иванов на своето последно обраќање годинава во парламентот навистина заслужува посебно внимание во некои делови кои се бенигни критики за власта само затоа што досега претседателот за изминатите седум години од неговиот мандат ниту еднаш, ни индиректно, ниту пак со некоја блага асоцијација, не упатил јавно ниту една критичка порака до Владата, до премиерот, до парламентот, ни збор за тоа кој стои зад задушувањето на институциите на системот, кој ја загрозува независноста на судството и на медиумите, за организираниот криминал и корупцијата во високите ешалони на власта, за нападите врз автономијата на универзитетот, за нарушените човекови права и слободи и уште еден куп клучни работи во изградба на демократско општество кои се оценети со слаби непреодни оценки токму во објективниот извештај на Европската комисија за Македонија за 2015 година. Впрочем, повеќе или помалку, како и во сите досегашни извештаи на ЕУ кои претседателот Иванов досега ги читаше исто како премиерот Груевски, дека, наводно, станува збор за голем напредок, бидејќи сме добивале препорака за отпочнување на преговорите, а тоа значело дека само наметнатиот спор од страна на Грција е проблемот и ништо друго. Ова е првпат претседателот Иванов да „открие“ дека „имаме голем проблем со самите себе“, но притоа ги изедначува власта и опозицијата, иако во Извештајот на ЕУ главната адреса за стагнирањето и назадувањето на Македонија кон евроатлантските интеграции се токму Владата и институциите кои одамна ја изгубиле својата самостојност во одлучувањето. Ваквото изедначување на власта и на опозицијата во надминување на длабоката политичка, морална и духовна криза е тежок фаул и на претседателот на државата и на професорот на Правниот факултет, Ѓорге Иванов, кој добро знае кој според Уставот, и според политичката и економската моќ, и според етичките стандарди е најодговорен во државата за вкупните состојби, за нефункционирање на парламентарниот систем и карикираната поделба на власта, за организираниот криминал и корупцијата, за селективното владеење на правото, за тешките злоупотреби на власта. Ни бруцошите на Правниот факултет не можат да положат испит ако не знаат кои се надлежностите и одговорностите на владата и премиерот, кои на претседателот на државата, на парламентот, на судскиот систем и улогата на медиумите и однесувањето на опозицијата во едно општество барем со пристојно ниво на демократија. Без основните политички фундаменти на секое современо општество, Брисел не ни помислува да почне преговори за рамноправно членство.

Претседателот во своето обраќање кажа нешто и за медиумите што прозвучи добро по вторпат за седум години. Првиот пат веднаш по инаугурацијата кога изрази незадоволство од високото 24. место во светот по слободата на медиуми, па рече дека тоа мора да се подобри и лично ќе се ангажира за тоа. И сега откако многу поработи на тој проблем кога сме на 134. место, па претседателот загрижено констатира дека сме сведоци на деградација во медиумскиот простор. Јавната пристојност и професионалност станаа исклучок наместо правило, вели Иванов. Почитувани претставници на медиумите, се обрати директно до седмата сила претседателот, вие треба да бидете најсилниот ревизор на работењето на институциите на системот пред сопствените граѓани. Не смеете да дозволите да ви наметнат правила и стандарди, да бидете мегдан за партиски препукувања и алатка за остварување на нечии интереси.

Ауууу… ние да бидеме ревизор на институциите што работат под диктат на Владата, ние да ги ослободиме од притисок судовите и парламентот. Веројатно претседателот сакал да каже да се угледаме на медиумите каде што оди на разговори со врвни новинари кои имаат високи етички, професионални, морални и патриотски чувства.

(Објавено во Утрински)

Коментари (1)

Tags:

Живот во магла

Објавено на 23 December 2015 од erizaov

zagaduvanje

Не е точно дека во густа магла не се гледа ни прст пред око. Навистина, може некој да не си го види ни прстот ни носот пред очи и да залута, но факт е дека најдобро се гледа и се чувствува загаденоста на човековата околина баш во магла. Маглата како тесто ги покрива и задушува сите што клечат понизно и уплашено. Колку повеќе си наведнат со главата до земјата, толку загаденоста е поголема и поопасна по здравјето на луѓето. Смогот и отровите не дозволуваат сонцето да ја исуши маглата, да испари водата и конечно да ги огрее поданиците паднати на колена како на молитва пред Господ.

Само тие што се исправени храбро простум не мора да се качат на планина за да го видат чистото сино небо, сонцето и иднината. Тие знаат дека се’ си врви по небото по своите космички патеки и ѕвездите и месечината и планетите, тие се таму и кога не се гледаат покриени со црни облаци и во најгусти магли и во темни ноќи. Небото над Македонија има исто толку ѕвезди колку и небото над сите градови на земјината топка. Само што негде се гледаат, а негде не можат да се видат и во ведри ноќи. А дали ѕвездите се секаде на број проверуваат тие што не веруваат или тие кои навреме полуделе. Несреќата на тие што се далековиди и ги видуваат нештата и при магла е во тоа што секогаш се помалобројни од тие што се кусогледи и не можат да видат ништо и во вид виделина.

Науката веќе од поодамна измислила вештачки дожд, снег, храна… до роботи и компјутери… Меѓутоа, вештачка магла не е измислена од науката, оти таа не е здрава и не му помага на човештвото. Од неа нема потреба. Затоа, пак, создавачи на идеална магла се политичарите, особено пред избори кога сакаат многу работи да ги направат невидливи. Оваа доцна есен и првите денови на зимата половина Македонија е потоната во магла. Се откри драматично загаденоста која стана опасна по животот, поголема е од десет до сто пати над дозволеното. Некој пуштил вест дека годишно умираат 1.500 луѓе од загадување на воздухот, водата и почвата. Оваа вест никој досега не ја демантирал. Има и други застрашувачки вести поткрепени со прецизни податоци дека Тетово и Скопје, двата главни градови на коалициските партнери во поделба на власта, се меѓу најзагадените во светот. Сигурно тоа нема никаква врска со Владата и политиката бидејќи власта и нејзините приврзаници го сметаат загадувањето како природна појава, а ако има некој виновен, тоа се луѓето кои возат стари автомобили и сиромаштијата која се грее на дрва и, се разбира, претходните власти, кои не изградија гасоводи и не ја гасифицираа Македонија и не изградија прописни депонии, не водеа сметка за човековата околина и не ги пошумуваа голините. Зошто би била виновна за загадување власт која владее успешно цела деценија во идеални услови на постојана вештачка магла и ветер.

Далековидите во Тетово и во Скопје протестираат, а кусогледите се молат да дувне силен ветер од Шар Планина и да разведри. Поданиците пак бројат ѕвезди, не им пречи густата магла, за една деценија научија и навикнаа да живеат на слепо.

Во такви идеални услови политичарите произведуваат големи количества ветер и магла. Час разведруваат, час наоблачуваат, час поплавуваат, час расчистуваат, час градат, час уриваат, час опожаруваат, час гаснат… Нема друг начин да се затскријат големите срамотилаци и апашлаци освен да се држат луѓето во темница и да живеат со години во магла. Во таква клима може да се прогласи нормалното за ненормално и обратно, ненормалното да стане нормално и да преставува високо достигнување и успех. Во таква средина на постојана магла кукавичлакот е храброст и патриотизам, а вистинското јунаштво е предавство и непријателски чин. Во магла арамиите и криминалците изгледаат многу чесни, а чесните лесно се прогласуваат за крадци. Големите јата гуски кога летаат во магла го грешат патот и тогаш избираат инстиктивно едно од две решенија, или се спуштаат на земја соочени со ловџиски пушки и кучиња ако немаат среќа, или се креваат високо над маглата и над облаците од каде што имаат најдобар поглед и ориентација слободно да летаат кон југ. Во магла не се гледаат сите црнила на политиката и лошото владеење, но се гледа загаденоста. Природната магла се крева сама штом се качи температурата или дувне ветер, а политичката магла треба да се расчисти со јаснотија и со една поинаква жешка атмосфера, која не зрачи од сонцето, туку од луѓето.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Зврлевски во контрола на Јанева

Објавено на 22 December 2015 од erizaov

zvrle_janeva

Стравот на премиерот Никола Груевски и неговите најблиски соработници од обвинителот Катица Јанева и нејзиниот тим прерасна во паника. Владата спакува, на врат на нос, законско решение, а гласачката партиска машина во парламентот по итна постапка за еден ден го прифати со единствена цел да го наметне јавниот обвинител Марко Зврлевски за главен контролор на Јанева.

Ова мангупско надмудрување поприми драматични димензии кои ја принудија обвинителката Јанева да се обрати до јавноста со укажување дека се кршат воспоставените принципи на автономност и на финансиска независност на Специјалното јавно обвинителство за гонење на кривични дела кои произлегуваат од прислушувањето. Парламентот не го прифати ова предупредување и ја погази практично и сопствената неодамнешна одлука која ја донесе речиси едногласно за отстранување на секакво финансиско или политичко влијание во работењето на специјалното обвинителство.

Катица Јанева со првите најавени и преземени чекори во остварување на работните обврски, за што е и формирано специјалното обвинителство, предизвика шок во највисокиот врв на ВМРО-ДПМНЕ и на Владата, што се виде со разните притисоци и обидите за блокирање на обвинителството и особено со жестоката медиумска харанга за компромитација и на обвинителката, на нејзините соработници и на институцијата специјално обвинителство. Кога тоа не успеа, почнаа да се применуваат потези од позиција на сила и власт, кои спаѓаат во арсеналот на подземна војна. Власта не поднесува институција надвор од контрола, особено не некакво обвинителство со посебни овластувања и закон кој може и највисоките функционери да ги изедначи со сите простосмртни граѓани и да ги седне на обвинителна клупа многу пожешка од онаа во Собранието, која се вика Анкетна комисија. Оваа на Катица се вика судска обвинителна клупа.

Очајниот потег на Владата се навести божем со грижа за редовните јавни обвинители кои по формирањето на Специјалното обвинителство се виде во каква тешка положба се наоѓаат поради целосната контрола. Законот за плати на јавните обвинители што го предложи Владата, не би преставувал никаков проблем да не е во прашање скриен мотив за упад во Специјалното обвинителство. Никој не може да се спротивстави на законски измени кои го унапредуваат статусот на јавни обвинители и ја гарантираат нивната независност, но со тазе усвоениот закон Владата практично го овласти јавниот обвинител Марко Зврлевски со претходна согласност на Министерството за финансии да одлучува за додатоците и на јавните обвинители во Специјалното обвинителство. Тоа, вели Јанева, е силен удар врз автономноста на специјалното обвинителство, бидејќи законот кој е донесен пред три месеци во парламентот речиси едногласно од сите партии и по кој треба да работи тимот на Јанева го обврзува Министерството за финансии да го вгради во буџетот финансискиот план за работа на Обвинителството. Принципот на автономност, вели во своето соопштение Јанева, подразбира „…автономно постапување како специјален јавен обвинител и исклучено е секакво влијание во работата од страна на јавниот обвинител на Република Македонија“, се мисли на Марко Зврлевски. Законот за плати на Владата со кој треба Зврлевски да и’ стане контролор на Катица Јанева е со цел да се опструира Специјалното обвинителство.

Катица Јанева изненади со својата транспарентност и за уште едно мошне жешко прашање кое јасно покажува дека се работи за тешка подземна војна меѓу двете обвинителства и за клучната улога на Владата во овој наметнат судир. Јанева ја извести јавноста дека побарала одлагање на главната расправа по предметот познат како „Пуч“, во кој е обвинет лидерот на опозицијата, Зоран Заев. Причината за одлагање на предметот е неверојатна. Специјалното јавно обвинителство, замислете, не е запознаено со содржината на доказите кои се доставени до судот, а кои не се содржани во обвинителниот акт кој им бил доставен. Со други зборови, редовното обвинителство доставило предмет до специјалниот обвинител Јанева без потребните докази.

По ова не знае човек што да мисли во каква тешка хаварија се наоѓа правниот и судскиот систем на државата. Или навистина нема докази за така тешко обвинување како што е обид за пуч, или преврат, или доказите се скриени со одредена предумисла.

Тука треба да го бараат одговорот сите оние што се чудат зошто ни монтираа паралелно обвинителство со специјален закон. Да беше како што треба редовното јавното обвинителство со своја автономност и независност, на никој не би му паднало на ум да чепка во светоста на независноста на судството. Не случајно Катица Јанева во своето обраќање до јавноста чувствува потреба да потсети дека мисијата на јавното обвинителство кое таа го предводи директно е поврзана со обезбедување на еднаков третман на сите граѓани пред законите и за зголемување на правната сигурност и довербата во правосудниот систем. Самостојност и професионално функционирање на Јавното обвинителство може да се обезбеди исклучиво со доследно почитување на веќе воспоставените принципи на неговата работа и со исполнување на законските обврски и носење на Законот за јавнообвинителска служба, категорична е Јанева. Таа побара сите политички партии да го поддржат Законот за јавнообвинителска служба на ова Обвинителство и на тој начин пред граѓаните политичките лидери да покажат колку се искрени во намерата за разоткривање на кривичните дела од незаконското прислушување. Се виде вчера во парламентот дека на власта интенцијата и’ е обратна за да ја спречи обвинителката во своите намери да работи според законот и правдата.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Опасна војна за власт

Објавено на 21 December 2015 од erizaov

grujo dedo mraz

Предизборната кампања од ден на ден добива се’ подраматични димензии на подземна и валкана војна, на загрижувачки делби и омраза. Власта секој ден дели милиони и зголемува плати, а опозицијата обелоденува спотови со снимки од прислушуваните разговори. Договорот од Пржино е се’ поблиску до тоалетна хартија отколку до обврзувачки документ, а најмалку прашање на чест, образ и збор за обврски преземени од партиските лидери за излез од длабоката политичка и морална криза во која земјата тоне се’ подлабоко. На Македонија во ваков амбиент на природна и политичка загаденост не и’ се пишува ништо добро.

Поточно нема ни грам волја да се запре слободното паѓање, кое почна точно пред три години со измислениот државен удар на 24 декември 2012 година кога опозициските пратеници насилно беа исфрлени од дебатната сала со упад на полицијата по нарачка на највисоки државни функционери, а со грубости и навреди новинарите беа принудени да ги напуштат своите работни места. Од тој ден Македонија е држава во која се урнати сите столбови на парламентарно општество каде што нема дури ни елементарна поделба на власта на извршна, законодавна, судска и четвртата власт на слободни и независни медиуми. Група луѓе ја контролираат државата надвор од определбите на Уставот.

Премиерот Никола Груевски не се симнува од сите медиуми, извонредно ја игра улогата на свети Никола, или кај нашите граѓани познат како Дедо Мраз, кој секој ден раздава скапи пакетчиња. Премиерот по улици дели предизборни работни места, дава клучеви од станови, дава штедро пари за изградба на куќи за млади брачни парови, нуди стотици милиони за земјоделците, за лекарите, за стоматолозите, за пензионерите, стипендии и екскурзии во странство за студенти, кеш за поплавените, опожарените, на сопствениците на разурнатите куќи во антитерористички акции, се делат бесплатни книги за ученици, евтини лекови за болните, се градат градинки, училишта, факултети, амбуланти, болници, игралишта, автостради, локални патишта, мостови, гасоводи и нафтоводи, пруги, централи, езера, водоводи, далеководи , канализации, споменици… само што не почнало да се гради долгоочекуваното панорамско тркало, најголемо на Балканот, да може да се видат сите овие возвишени достигнувања. Се зголемува и социјалната помош и се отвораат се’ повеќе нови народни кујни за гладните. Се наоѓаме пред портите на рајот и само што не сме влегле.

Премиерот не се преправа во Дедо Мраз и не го глуми како на новогодишна детска приредба. Тој лично се појавува како спасител со сета своја лика и прилика и никогаш не заборава да им каже на своите следбеници и гласачи дека сите овие добра за нив ги прави Владата. За миг може погрешно да помислите дека тој од својот џеб ги дели овие пари, но бидејќи станува збор за стотици и стотици милиони евра веднаш станува јасно дека се работи за парите од државната каса на сите граѓани и згора уште неколку стотици милиони евра пари позајмени од светските комерцијални банки. Добрата вест е што ова раздавање ќе трае до 24 април, а лошата е што од мај почнува да се враќа долгот, без оглед кој ќе победи на изборите и дали воопшто ќе има избори. Фактурата ќе стаса, парите мора да се враќаат, тогаш ќе дознаат и најсомничавите што значи да се биде четврта најмалку задолжена земја во Европа.

Расправите и надмудрувањата за остварување на договорот од Пржино веќе служат за потсмев, бидејќи главните теми освен оцрнување на политичкиот противник, веќе добиваат нови пакувања со морските светски дилеми за евтаназија, легализација на канабисот за лечење на тешко болни, за правата на сексуалните работнички, за сексуалните слободи, за абортусот, за тоа дали сите бегалци се терористи, засилени со дежурните домашни теми за меѓуетничките односи се’ со цел да се покрие молкот за клучните и стратегиски приоритети на Македонија, кои цела деценија не можат да мрднат од место, оставајќи не’ сосема сами и изолирани на Балканот.

Една од омилените теми на медиумските телали на власта е дека опозицијата се плаши од избори. Не знам зошто тоа Зоран Заев не го признае јавно, бидејќи работата е навистина за плашење. Кој може да оди на избори при ваков клиентелизам и јавна бесрамна предизборна корупција со народни пари и со задолжени до гуша идни генерации. Кој може да оди на избори кога 52 отсто од граѓаните според анкетата на ИРИ не веруваат дека може да се спроведат фер и слободни избори. Навистина за стахување е да се излезе на мегдан со противник кој го оневозможува да работи непречено Специјалното обвинителство и специјалниот јавен обвинител.

Има ли чаре. ИМА, секогаш ненадејно се појавува во вакви историски околности. Пролетта е најубавото годишно време. Качунките го пробиваат снегот и излегуваат на површина расцветани.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Хроника за еден диносаурус

Објавено на 18 December 2015 од erizaov

smoje

Ја имав таа чест да ја промовирам книгата на познатиот новинар, колумнист Борис Дежуловиќ посветена на сплитската новинарска и писателска легенда Миленко Смоје, авторот на некогаш култните ТВ-серии „Мало мисто“ и „Вело мисто“ и на еден извонреден мајстор на перото. Мојата колумна денес ја посветувам за оваа убава пригода што се одржа во Скопје.

Борис Дежуловиќ е еден од ретките новинари што успеа со својата работа да излезе од границите на својот вилает и да пишува во повеќе медиуми во целиот регион на поранешна Југославија. Ги опишува прецизно нештата кои не им се допаѓаат на разните стари и нови деспоти, владетели, премиери-чудотворци и месии, корумпирани лидери, големи журналисти удобно заседнати во скутот на власта, неуморно пишува за патриоти-писатели и уплашени академици, за умислени херои, за разни националисти и шовинисти кои се дограбиле до милиони евра, јавајќи на несреќата на своите народи.

Дежуловиќ ги слика со остро перце неблагодарните наследници и расипници на богатствата на една волшебна и голема земја за која мислевме идиотски неправедно дека е мала, а откако ја изгубивме, дознавме колку била голема и убава. Авторот жестоко, сатирично, саркастично до вулгарност која не пречи ги исмева примитивизмот и провинцијализмот кои надојдоа како цунами, заедно со нешто за кое ние бевме убедени, се разбира погрешно, дека е слобода и демократија, дека е тоа патот кон Европа и излез од балканската крчма. Доцна дознавме дека сме ја идеализирале премногу Европа мерејќи ги нејзините пари и сонувајќи европски стандард. Ги заборавивме другите европски вредности во науката, во филозофијата, во литературата, образованието, воопшто во културата, спортот, демократијата и да не ги набројувам вредностите на светските достигнувања и специфични посебности на европските народи кои се одржуваат и негуваат преку бројни фондови. Уште не можеме да излеземе од страшната заблуда дека е доволно да имаме повеќепартиски систем и самостојна држава и веднаш да се прогласиме за Европејци. Сега знаеме дека членството во големиот клуб не ги лечи ни нашите комплекси за Европа, ниту, пак, европските, често оправдани предрасуди за Балканот како буре барут. Нашата голема несреќа, стана јасно, е во лидерите кои не ги забрзуваат историските процеси на евроинтеграции, туку трагично ги забавуваат. Многу често тоа се прави свесно и намерно за да се владее вечно и непречено. Но, и ние самите сме дел од таа несреќа бидејќи прифативме да бидеме клиенти, соучесници и поддржувачи на една таква политика.

Книгата на Дежуловиќ, „Разговори со Смоје“ направени пред 20 години е, всушност, хроника за животот на еден новинарски диносаурус, омилен на просторите на поранешна Југославија, чудесниот сплиќанец Миленко Смоје, писател и новинар, автор на култните ТВ-серии кои своевремено, ние кои сме живееле во Југославија добро памтиме ги празнеа улиците кога милиони луѓе остануваа дома пред ТВ-екраните за да уживаат гледајќи се себеси. Кога почнав да ја читам книгата, која се чита во еден здив, прво помислив дека ова е една новинарска сага за сплитската легенда, за една интересна и возбудлива личност чиј живот сам по себе е роман. Го знаете она „живот пише романе“, ете баш така. Но набргу уште по првите страници се открива дека оваа книга има универзални димензии и излегува од сплитските улички, пјаци и меани и се претвора во нешто што е многу повеќе од единствен ваков во светот необичен новинарски учебник за тоа што е, всушност, новинар-диносаурус, вид што повеќе изумира во време на глобалното затоплување, во ерата на лажна демократија, отколку во „ледената доба“ кога беа тврдите режими.

Авторот со оваа книга не го спасува Смоје од заборав и од вообичаената намерна балканска амнезија која ја сервираат политичките анестеолози кога нешто сакаат да прикријат. Смоје би излегол и сам на виделина со сиот свој габарит и со своите јанѕи и мани, но Дежуловиќ го забрза и го отвори тој процес. Она што е важно, авторот не го велича Смоје, ниту пак се велича тој самиот. Напротив, Смоје одговара на сите прашања и дилеми на Дежуловиќ, ги признава своите грешки и во пишувањето и во животот со една зачудувачка искреност и за најинтимните теми кои ги избегнуваме дури и во разговори со најблиските. Притоа, Смоје не се посипува со пепел на грешник, ниту бара простување, туку храбро кажува за своите промашувања.

Книгата е универзална и го надминува локалниот амбиент, иако е пишувана на чакавски дијалект,или како што велиме ние, на далматински. Но, за среќа, на едно место во книгата има упатство како да ја читате без проблеми и се’ да разберете. Смоје,во еден миг, додека чита некој словенечки весник, вели не знаев дека знам словенечки, дајте ми еден англиски текст, можеби знам и англиски. Ова морам да го дообјаснам за помладите генерации. Во нашата поранешна татковина сите бевме полиглоти. Тоа од поодамна убаво го објасни нашиот писател Венко Андоновски. Сите знаевме покрај македонски и српскохрватски, разбиравме словенечки и бугарски, учевме понекој светски јазик. Но да се каже тогаш дека знаеш македонски, српски и хрватски ќе беше смешно бидејќи тоа беше сосема нормално. Денес има луѓе кои во своите биографии пишуваат дека знаат македонски, српски, хрватски, црногорски, албански, турски, бошњачки,разбираат и се користат со словенечки и бугарски… и тоа сега воопшто не е смешно, туку е фасцинантно. Секогаш на младите новинари и студенти по новинарство им велам дека покрај светските јазици, треба да научат неколку балкански јазици. Тоа нема да им биде тешко, особено за словенските јазици. Во светот стотици милиони луѓе знаат англиски, ама заедно со македонски, српски, хрватски, црногорски, словенечки, бошњачки, бугарски, а зошто не и албански, турски, грчки… таа комбинација е победничка и ретка која може да им овозможи успех во животот.

Она што ја прави оваа книга убава, особено за луѓето што живеат од пишување, или што сакаат да станат новинари, пред се’ се животот и светогледот на Миленко Смоје низ еден тестаментален разговор со својот помлад колега, авторот на книгата. Ова е, всушност, еден аманет за младите генерации-журналисти за тоа што е вистинско новинарство и зошто новинарите секогаш треба да бидат на страната на онеправданите, на страната на послабиот, на страната на малцинството што размислува, а не на мнозинството што само слуша и извршува нечии наредби. „Разговори со Смоје“ е роман и за новинарството и за Сплит и за Југославија, но најмногу за животот на еден извонреден пишувач и редок човек во нашиот еснаф. Топло ви ја препорачувам книгата која е непреведлива на ниту еден друг јазик, но ако ја читате, ќе видите дека сте знаеле чакавски – далматински без да знаете за тоа. На промоцијата и Дежуловиќ се увери дека знаел македонски, иако никогаш не зборувал на тој јазик. Разбра се’ што сакаме да му кажеме.

(Објавено во Утрински)

Коментари (2)

Tags:

Еден ден сè ќе се дознае

Објавено на 16 December 2015 од erizaov

gruevski anketna

Ете и тоа се случи. Премиерот Никола Груевски сведочеше во Собранието на Македонија пред Анкетната комисија. Одговараше повеќе од два часа на прашањата на членовите на Комисијата во врска со скандалот „прислушување“и „бомбите“ на Заев. Груевски замина од зградата на парламентот, видливо трудејќи се да остави впечаток на добро расположен студент после положен испит, оти одговорил на сите прашања, дури и повеќе, бидејќи прашањата се истрошиле и немало што повеќе да одговори. И толку. Така сите дознавме дека тоа било страшното испрашување за моралната одговорност за незаконското прислушување на илјадници граѓани.

Сослушувањето на крунскиот сведок помина зад затворени врати во најголема тајност. Таков бил договорот ако сведокот побара исклучување на јавноста, мора да се почитува неговата желба. Еве тоа е целата игранка околу сведоштвото на премиерот, а галиба, така ќе биде и со најголемиот број сведоци и главни актери во најголемата афера на прислушување на илјадници јавни личности, а особено на следењето на комуникациите на самиот премиер и неговите најблиски соработници, министри и шефот на тајната полиција.

Морам да бидам искрен, мислев дека ако Груевски воопшто се појави пред Анкетната комисија дека ќе распали храбро како Касиус Клеј, кој нема што да крие од својот народ со кој му е полна устата деновиве. Си реков, Груевски добро подготвен ќе мора да демонстрира одважност и самиот да бара јавно сослушување со директен пренос за да види целата јавност дека тој е подготвен да докаже не само пред Анкетната комисија, туку и пред Специјалното јавно обвинителство и на суд дека разговорите што сите ги слушнавме се креирани, сечени и лепени и дека се работи за обид за пуч со измислени и монтирани разговори прислушувани од странски разузнавачки служби, како што кажа повеќе пати јавно пред и по експлозиите на бомбите. Но, ништо од тоа не дознавме и не видовме поради тоа што Груевски се скри. Сега останува само да претпоставуваме кои се мотивите што премиерот сакаше тајно сведочење, односно да одговори на прашањата зад затворени врати.

Прво тој самиот навести еден од неговите мотиви за исклучување на јавноста е дека сакал да сведочи во мирна атмосфера за опозицијата да не конструира кризна ситуација. Не знам дали притоа премиерот мислел дека во Македонија нема криза, па сега сака некој да ја конструира, или веројатно мислел дека опозицијата сака да ја продлабочи постојната криза за која Груевски до вчера тврдеше секој ден дека постои и дека е производ на опозицијата во спреги со домашни непријатели, финансирани од странски служби и фондации.

Второ, можеби премиерот сакал да одбегне издавање на некои државни тајни со јавно соопштување на некои чувствителни информации кои можат да нанесат штета на државата во односите со некои земји. Факт кој треба да се респектира. Но, веќе од дадените одговори кои се снимени и кои ги слушнале повеќе луѓе се знае дали имало и такви информации кои претставуваат државна тајна и можат да ја загрозат безбедноста и стабилноста на земјата. Значи, ова е лесно и брзо докажлива работа, а вчера по сослушувањето никој не ни спомна дека имало безбедносно сензитивни информации во одговорите на премиерот.

Трето, а можеби и прво, бидејќи станува збор за морална одговорност кога се сведочи пред Анкетна комисија, Груевски мислам избега од јавноста да не се слушне колкава е одговорноста на еден премиер кога со години некој непречено снима и следи илјадници граѓани по нечија нарачка, а тој за тоа ништо не знае, или ако знаел, а молчел, уште полошо. Само поради ова моралната одговорност со неотповиклива оставка беше првиот и најисправен чин за почеток на разрешување на најголемата афера во нарушување на човековите права и слободи во Македонија. Еден ден се’ ќе се дознае, само не знам дали тоа ќе биде кога ќе има некакво значење, или кога тоа никого нема да го интересира.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари


Photos from our Flickr stream

See all photos

Twitter


календар

December 2015
M T W T F S S
« Nov   Jan »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031