Archive | March, 2015

Tags: , , , , ,

Премиер зголемува плати

Објавено на 31 March 2015 од erizaov

Outsourcing-salary-Outsourcing-advisors

Над 10.000 полицајци, со години заборавени ќе добијат по помалку од илјада денари поголема плата за да ја спасуваат власта

Кога еден премиер на која било држава на партиски митинг им ја качува платата на полицијата и на војската, бидете сигурни дека станува збор нешто пострашно од диктатура. Тоа е арогантно самоволие за одбрана на власта со парите на граѓаните. Некни, во Штип, премиерот Никола Груевски им ги качи платите на над 10.000 униформирани лица во Полицијата за по 3.000 денари месечно по човек, во рок од две години и осум месеци. Просечно по помалку од илјада денари на годишно ниво ќе им се зголемува платата на полицајците кои со години беа заборавени, се’ додека Груевски не виде зорт дека може да ја загуби власта. За да биде поткрепена оваа единствена одлука на премиер јавно да зголемува плати на полиција, Груевски ја фрли пред јавноста заканата дека домашните непријатели сакаат да предизвикаат меѓуетнички тензии и да ја дестабилизираат државата.

Вистината е сосема поинаква според она што се гледа секој ден, меѓунационални тензии сеат само неговите послушници во медиумите и самата Влада со своите политики. Ете тоа е најновата стратегија да се спаси и тој и неговата група од одговорноста за непреченото ставање под надзор на над 20.000 граѓани и јавни личности.

На оваа одлука со благодарност до полицијата претходеше познатиот арсенал на Груевски за големите успеси кои сакаат да ги спречат олошите, предавниците и непријателите на државата за да ја дестабилизираат и да ја приграбат власта. Премиерот ги спаси со ветувања и давениците од поплавата поради неисчистените и нерегулирани речни корита. За поплавените, оштетени од јавашлукот на Владата, ќе следуваат високи обесштетувања, веројатно нешто повеќе отколку што ќе добијат полицајците за три години. Ќе продолжи со засилено темпо отворањето на илјадници нови работни места, ќе се градат нови фабрики, пристигнуваат од сите страни нови милијарди странски инвестиции. Покрај трите, почнува експресно изградбата и на четвртиот автопат, откако по осум години заврши првата фаза од изградбата на спомениците, барокните фасади и гаражи низ Скопје, што однесе во неврат милијарди евра. И натаму ќе имаме беспрекорно здравство, образование по светски критериуми и уште сто други чуда. Сето тоа е на дофат во најблиска иднина, се разбира, ако не се дозволи непријателите да го спречат овој епохален напредок на мудрото раководство што сакаат душманите да го сменат со пуч. Е, нема да се дозволи такво нешто, ќе се мобилизираат сите сили со кои располага државата вклучувајќи ја и полицијата, па и војската за да се спаси и премиерот и неговите најблиски соработници, а тоа било државата.

Пред секоја војна прво гине вистината. Тоа е класична стратегиска претходница на сите војни. Ако победи вистината, нема ни војна, станува неможно да се црпат патриотските мотиви за да се замине доброволно во борба, особено ако сте агресор. Големиот проблем на воените стратези е кога се отвора фронт внатре во татковината против измислен домашен непријател само поради опасноста да се изгуби власта. Тогаш се случуваат најголемите лаги, црнила и валканици против сопствените граѓани кои бараат слобода, демократија и пад на режимот, кои укажуваат на корумпираноста на власта, на изборни неправилности и фалисификати, на тешки злоупотреби на функциите и тортура на политички противници и јавни личности кои критички ги опсервираат политиките на Владата.

Политичката криза во Македонија веќе девет години ги има сите овие обележја на средновековен деспотизам со приграбување на власта од една мала група луѓе на нерегуларни избори. Откако тоа се обелодени со снимките кои кажуваат дека повеќе од четири години непознати агентури и разузнавачи снимале и држеле под надзор над 20.000 граѓани, меѓу кои и самиот врв на власта, Груевски и неговите следбеници во партискиот врв станаа нервозни и опасни. Апсат луѓе, нарачуваат пресуди, именуваат судии, кршат закони и Устав, трошат милијарди евра пари на граѓаните, ја задолжуваат државата за политички и партиски цели, соочени со сериозни обвинувања за организиран криминал и корупција. Институции на системот не функционираат слободно, односно одработуваат како покритие само тоа што ќе нарачаат властодржците. Во медиумите и во јавниот сервис МРТВ е воведена строга цензура. Се’ што мисли поинаку се прогласува за непријател, кодош, предавник, странски платеник….

Овие веќе добро познати методи сега попримаат многу поопасни димензии, особено по обелоденувањето на снимките со „бомбите“ на Заев, кои надлежните разузнавачки служби и полицијата не успеала да ги спречи повеќе од четири години. Оттаму многу се основани сомневањата дека следењето и држењето под надзор на илјадници граѓани повеќе од четири години се случило без знаење на власта. Многу е интересно прашањето на кое треба да одговори непристрасна истрага дали нарачателите на прислушувањето не станале жртви на сопствената монструозност, убедени дека се слуша само непријателот. Тоа е работа на судовите која кај нас не е можна, па дури дошле и сто странски експерти како публика во судниците. Без политички и морални оставки на сите што по Уставот се одговорни за нарушената безбедност на државата со прислушување на над 20.000 јавни личности, дури и ако не знаеле, не е можен ни правен, ни праведен судски процес за скандалот пуч. Премиерот Груевски не помислува на оставки, тој повика на војна за власт. Ништо добро не излегло од ниедна војна…

 

Нема коментари

Tags: , , , ,

Да се замолчи Ризаов

Објавено на 30 March 2015 од erizaov

komisija-fakti

Бев само предавник и странски платеник, сега сум и кодош, таен агент, соработник на Верушевски, пијаница и умислен аристократ стасан за затвор

Падна директива. Веднаш да се замолчи Ерол Ризаов. Прво да се прогласи за кодош, потоа за најголем соработник на Зоран Верушевски и на тајната полиција. Да се компромитира како пијаница и Турчин, умислен аристократ со беговско потекло кој не сака да живее заедно со рајата. Ако и тоа не помага, Ризаов да се уапси. Оваа задача му е доверена на Томе Аџиев, претседателот на Лустрациската комисија и на медиумската инквизиција на премиерот Никола Груевски, предводени од Мирка Велиновска и Миленко Неделковски, со логистика на еден куп партиски полицајци и истражители и колеги-полтрони. Операцијата се одвива мошне успешно.

На Аџиев не му успеало во првиот обид да ја заврши работата, мојот кодошлак не поминал пред Комисијата, но во натамошните обиди и таа работа ќе се заврши за да биде спокоен вождот. Но, затоа, пак, на Велиновска и на Неделковски тоа добро им оди од рака, како и секогаш кога треба на некој да му се скине главата, или јавно да се запали на клада. Ова го очекував многу одамна, како и голем број мои читатели. Мислам дека прилично доцнат моите инквизитори. Но за зло никогаш не е доцна. Бркајте работа, да видам до каде ќе стасате.

Најнапред претходницата, големите бранители на ликот и делото на Никола Груевски, тандемот Велиновска – Неделковски, во одделни наменски текстови открија дека сум бил најголем, најпостојан и најревносен соработник на Зоран Верушевски и на тајната полиција. Потпрена врз својата извонредна меморија, Велиновска ископа чудесно сведоштво дека еден ден, кога пред повеќе од десет години гледала шпионски филм како гостинка во домот на разузнавачот Верушевски, видела страшни работи, многу пострашни од овие што сега ги презентира Заев, ама за тоа не сакала да пишува тогаш, како и сега, оти било уцена на државата. Тоа што не го напишала големата патриотка по една недела, Верушевски со текст потпишан од Ерол Ризаов го објавил во „Утрински“ на 29 декември 2005 година.

Откако на Мирка јавно и убаво нагледно и’ објаснив дека такво нешто немам никогаш напишано, ни потпишано и оти тоа лесно може да го провери секој граѓанин за само неколку минути преку интернет. Следуваше нова канонада од лаги и навреди дека сум пијаница, умислен аристократ, човек што живее во паралелен свет, дека го оплакувам Никола Младенов, иако го есапам како Миленко Неделковски жив и слични гнасотилаци. Па еве, читателите што имаат можност преку интернет нека ги проверат сите овие лаги, што објавил „Утрински“ во декември 2005 и во јануари 2006 година со наслови „Верушевски најави хаос во државата“. И „Верушевски приложи докази за наводна негова ликвидација“. Во декември 2005 година,„Михајловски без коментар за Верушевски“, кога тогашниот министер Љубомир Михајловски-Џанго дава изјава дека достоинството, честа и професионалноста не му дозволуваат да коментира вакви изјави и коментар на нашиот новинар Борис Георгиевски под наслов „Опасни закани на Верушевски“. Сите четири текста: трите информации што ги објавија сите македонски медиуми, освен Мирка, и коментарот на Георгиевски не се со мој потпис и не се напишани од мене. Но еве да и’ угодам на Велиновска бидејќи таа ги смета за мои оти тогаш сум бил главен и одговорен уредник на „Утрински“. Со голема гордост прифаќам дека овие текстови и коментарот на Борис Георгиевски ги потпишувам и денес со две раце како високо професионални, кои од оваа десетгодишна дистанца би ги објавил повторно со задоволство и гордост. Во тоа можат да се уверат и самите читатели ако на одредените датуми погледаат во архивата на „Утрински“.

Што се однесува до мојот однос кон колегата Младенов, тие исти денови во врска со аферата „швајцарски сметки“ објавив два мои авторски текста. „Разочаран претседател“ и „Лут премиер“, со критики на однесувањето на претседателот Црвенковски и на премиерот Бучковски во врска со аферата „швајцарски сметки“. Поради разочараноста на Црвенковски во институциите на системот, му побарав да поднесе оставка. И сето тоа го преживеав без ниту една закана од никого, или каква било последица по мене. Но, на кого докажувам кога извршителите на Груевски си имаат сосема поинаква цел да учествуваат во акцијата за моја дискредитација и замолчување. До каде ќе стигнат, ќе видиме.

Можам да им порачам дека и на нив и на нивните работодавци не им се плашам и дека сум убеден дека во блиска иднина и тие и нивните поколенија ќе се срамат од нивните злодела што им ги нанесуваат на сите граѓани на Македонија.

Што се однесува до Мирка Велиновска, вистина е дека јас и таа, не одамна како што вели, туку отсекогаш живееме во два различни света и дијаметрално спротивно го разбираме новинарството. Таа сака да креира политика, а јас да се спротивставам на злоупотребата на власта и на центрите на моќ. Таа пишуваше дека „како Бранко Црвенковски еднаш на илјада години се раѓа државник“, а сега пишува дека „Никола Груевски конечно премина во категоријата историски значајни национални фигури“, а утре удобно сместена во скутот на некоја друга власт пак ќе промовира историски државници и фигури. Таа секогаш во својата новинарска мисија се определува кон тие што создаваат нова историја, а јас кон тие што трпат јарем од таа историја. Тоа се навистина два различни света.

Е, па Мирке, продолжи да ја спасуваш Македонија од непријатели и предавници такви како мене, јас останувам додека можам таму каде што сум сите овие безмалку 40 години.

Повеќепати ја цитирам големата мисла напишана во парискиот „Панетон“. Татковината ќе ги препознае луѓето. Еден ден тоа ќе се случи и кај нас. Кој ќе преживее, ќе дознае.

Нема коментари

Tags: , , , , , ,

Што ќе биде ако падне Груевски

Објавено на 27 March 2015 од erizaov

grujo

Промената на залегнатата власт на државните јасли секогаш е здрава работа

Бауч кружи над Македонија што ќе биде со сите нас ако падне Груевски и неговата Влада. Леле, мајко! Непријателите и предавниците ќе ја земат власта. Албанец ќе стане премиер или претседател на државата. А, може ќе ги земат и двете места. Веќе се знае и кој Албанец ќе биде генерален директор на МРТВ. Има уште пострашни работи: странските платеници и шпиони ќе го продадат името на државата. Тоа велепредавство е веќе договорено. Ќе го изгубиме националниот идентитет, а јазикот ќе ни го направат салата со непознато варварско словенско потекло. Ќе има масовни отпуштања на државната администрација. Веднаш ќе престанат сите странски инвестиции и вработувања. Ќе се укинат земјоделските субвенции, ќе се намалат пензиите, ќе поскапат лековите. Компаниите, и државни и приватни, ќе банкротираат преку ноќ. Ќе падне берзата.. насекаде хаос, безредија, меѓуетнички судири, граѓанска војна… Ќе биде потоп ако, не дај Боже, му го видиме грбот на Груевски и неговата дружина.

Еве ова ни го сервираат владините контролирани медиуми, агресивно и крајно арогантно напаѓајќи ги сите сетила на граѓаните 24 часа во едно деноноќие. Целта е да ги плашат луѓето да не се поколебаат, со она што го слушаат и гледаат што правела власта во овие изминати девет години зад грбот на народот откако ги окупираа фундаменталните институции на државата: Парламентот, Уставниот суд и целиот правен, политички, економски и судски систем, и ги претворија во сервис на партијата и за богатење на група луѓе кои управуваат без контрола со земјата.

Одговорот од насловот на текстот што ќе биде ако падне Груевски е сосема едноставен и сме го виделе и доживеале повеќе пати. Паѓале многу премиери и влади, па ништо ни толку арно не се случило, ама ни толку лошо како ова што го доживуваме во цела една ера на груевизмот. Се разбира, ако падне Груевски и неговата влада ниту ќе биде крај на светот, ниту ќе се случи нешто толку драматично и апокалиптично. Секоја промена на власта кој долго залегнала на државните јасли е здраво дури и за најдемократските европски општества. Секогаш по падот на долготрајните влади и премиери излегуваат на виделина големи корупциски скандали и афери. Не било се’ така добро како што изгледало. А, таму каде што е инсталиран режим, како во Македонија, доаѓањето на слободата е голем празник на демократијата. Тоа е голема радост за сите граѓани без оглед на нивната политичка, национална и верска определба. Тоа единствената надеж дека државата пак ќе тргне во вистинска насока. Тоа е валидна гаранција дека граѓаните во иднина ќе можат да ја препознаат секоја загрозеност на демократијата, човековите права и слободи, на судството и на медиумите што е кислород за развој на едно современо општество.

Ако демократијата и слободата се всадат длабоко во свеста на луѓето тешко дека уште еднаш ќе може толку лесно да и’ се повтори на Македонија тоа што се случуваше сиве овие изминати години на владеење на Груевски и неговите приврзаници.

Не ќе може повеќе да се тепаат пратеници во Парламентот од партиска тајна полиција и да се избркаат народните избраници насилно од дебатната сала како што тоа беше на „црн понеделник“ на 24 декември 2012 година. По промените не ќе може да се воведе воена цензура во медиумите и да се бркаат новинарите од нивните работни места во парламентот, или во која било друга институција. Не ќе може да се претепуваат студенти кои мирно протестираат на плоштадот против дехуманизација на просторот кој припаѓа на сите со изградбата на кич монструмот „Скопје 2014“, со парите на најсиромашниот народ во Европа. Не смее да се заборави и да се повтори тоа што им се случи на студентите по архитектура кои први го кренаа гласот против ова зло. Не ќе може повеќе да се претепа на смрт младо момче на прагот на животот како Мартин Нешоски, кое дошло на плоштадот да ја слави победата на својата партија. Трагичната судбина на Мартин мора да биде вечна опомена дека е убиен млад човек за ништо и тоа од полицаец, кој бил во обезбедувањето на премиерот Груевски кој бил оддалечен само 50 метри од местото на злосторството.

Не ќе може повеќе политичките противници и новинари кои пишуваат критички да се апсат и судат на долгогодишни казни затвор и драконски парични казни затоа што нешто кажале, или напишале од јавен интерес. Не ќе може илјадници луѓе да бидат проскрибирани и да не можат да го кажат своето мислење, дури ни на телевизијата која ја плаќаат како свој јавен сервис. Не ќе може цели девет години во македонскиот парламент да не биде усвоен ниту еден суштински амандман на опозицијата, да не зборуваме за предлог-закон. Никогаш повеќе не смее да има нерегуларни избори и да се фалсификува волјата на избирачите. Партиските црни пропаганди, корумпирани медиуми и новинари, нарачани суски пресуди и именувања на партиски судии мораат да останат забележани како лошо минато кое треба постојано да не опоменува колку е значајна слободата и демократијата. Враќањето на правата на граѓаните, на владеењето на правото и на демократијата, слобода на зборот и мислата, победа на стравот, е нов почеток и исклучително значајна и здрава работа за сите граѓани. Тогаш доаѓаат новите генерации, кои ќе ги препознаваат брзо сите лажни успеси, подметнувања, ќе ги инсталираат демократските и институционални контролни механизми, ќе ја активираат сржта на парламентаризмот за поделбата на власта и за одговорноста на опозицијата. Тие нови генерации решително ќе се пресметаат со провинцијализмот и примитивизмот. Тоа се основните предуслови кои треба да ги ветат цврсто новите струи во македонското општество во сите политички партии и интелектуални средини. Само со враќање на демократијата се можни и структурни економски реформи и изгледи Македонија повторно да зачекори по европскиот пат и да ја отстрани опасно за своето постоење.

Се разбира, смената на власта и падот на режимот на Груевски не мора да биде автоматски победа на опозицијата. Ако во самата партија ВМРО-ДПМНЕ има сили да се побара одговорност поради тоа што партијата е изложена на столбот на срамот поради масовно кршење на човековите права, ставање под надзор на илјадници граѓани и јавни личности нивно следење и прислушување, а таквото долгогодишно нарушување на безбедноста на земјата со ништо не е спречено или казнето, тогаш, одговорноста на највисокото раководство во државата е неминовна. Само по овој основ што за масовно прислушување ништо не знаеле ни премиерот, ни претседателот на државата, ни министерот за внатрешни работи повлекува експресни оставки од морална природа. Кога не знаеш дека државата со години ти е отворен бит-пазар на домашни, или странски агентури, срамно е да се остане на власт и да се покриваат грешките и злоупотребите со пропаганди за оцрнување на сите кои препознаваат одговорност на највисоките функционери. Сосема друго прашање е за кривичната и политичка одговорност ако снимените материјали се автентични и точни. Досега никој не негираше дека повеќе од четири години се прислушувани илјадници граѓани, а наводно власта ништо не знаела за таква тортура на своите граѓани. Само овој факт е доволен за пад на целиот државен врв. Дури потоа може да се очекува фер и праведно судење од кое Македонија ќе излезе просветлена и вистински лустрирана.

Што се однесува за застрашувањето со тоа дека ако падне Груевски ќе дојде премиер Албанец, ако тоа некогаш се случи на слободни избори, како волја и доверба на мнозинството граѓани, тоа ќе биде најдобрата потврда дека Македонија целосно успеала. Тоа секако овие генерации нема да го доживеат. Преголем е пустошот што го остави политиката во свеста на сите граѓани во Македонија. За утеха оваа болка во разни форми ја има цела Европа.

 

Нема коментари

Tags: , ,

Мирка пишува, Миленко допишува

Објавено на 26 March 2015 од erizaov

Brussels incident 2 by Filip Pechevski

Си го спремив ќебенцето оти големите новинари на власта ме унапредија во шпион и прв соработник на Верушевски

Мирка Велиновска и Миленко Неделковски, двоецот лиценцирани новинари на власта, дојдоа до епохално откритие и направија голем новинарски подвиг. Ми залепија уште една дебела етикета. Веќе си го спремив ќебенцето оти покрај тоа што со години бев предавник и странски платеник, сега сум и најголемиот соработник на Зоран Верушевски и на тајната полиција, иако оваа личност никогаш во животот не сум имал чест да ја запознаам и да разменам барем два збора.

Медиумските перјаници на власта ме унапредија во осведочен и голем шпион кој ги спасил од затвор синот на Верушевски и новинарот Кежаровски. Слатко се изнасмеав на мојата голема моќ и влијание да ослободувам луѓе од затвор. Приказната за која Мирка пишува, а Миленко допишува, е толку валкана што можат да ја смислат само уплашени луѓе за сопствените злодела.

Еве ја возбудливата сторија на Велиновска, која се присетила деновиве на некои стари бомби, исти, дури и поопасни од овие на Заев што ги видела во станот на Верушевски каде што била поканета пред повеќе од десет години да гледа страшен хорор-филм. Домашната посета за презентација на пакет-бомби пред крунскиот сведок, всушност, била уцена на државата за да се спаси од затвор синот на Верушевски. Мирка прикажува: „Ме повика кај него дома. Во домот во тој момент беа жена му и помалиот син. Верушевски го отвори компјутерот и ми прикажа избор од снимки како се прославува и што се говори по објавата на ’големата победа за Македонија’…

Кога завршил филмот, на Мирка и’ било многу срам и страв: ужасена бев од фактот дека присуствувам на нешто што е надвор од свеста на секој нормален човек. Откако излегов од таму, не бев во состојба да се приберам. Помнам дека паѓаше дожд, а јас не знаев каде сум и каде да одам. Пред очите ми беше ликот на Верушевски кој ладнокрвно и молкум присуствува на екстатичната „дешавка“ во организација на еуфоричниот забавувач Црвенковски кој ги озборуваше кандидатите за министри на кои им ветил фотелји, а листата како да ја правел некој од оние инвеститори на „Фиком“ што сега лежат затворски казни за измама… и така тече приказната на Мирка со децениско задоцнување, сочувана како најголема тајна за да стаса до мојата маленкост. Мирка за тоа што го чула и видела ништо не напишала, ама се’ му треснала на Верушевски в лице, дури и го прашала како може да спие со тие гнасотилаци. Браво бе Мирке, така се брани татковината.

За ова неформално го информирала својот шеф Никола Младенов, па сега откако човекот го загуби животот под неразјаснети околности и откако Верушевски со сопругата е во притвор, пак под неразјаснети околности, Мирка отвори како на Шукаре басмата за да поентира со констатацијата дека по една недела од нивната средба Верушевски со текст потпишан од Ерол Ризаов објави дека „ќе прозбори ако не го остават на мир неговото семејство“. Ете така по овој мој текст следува епилог: син му на Верушевски излегува од затвор.

Мирке, велиш по текст со мој потпис, уцената е прифатена од Црвенковски и по негова интервенција малиот Верушевски добил слобода. Ајде Мирке јавно да се договориме, јас не пишувам ни во етер, ни во ветер , туку во Весник. Бидејќи знаеш кога е објавен текстот, повели, објави го, па да видат луѓето за што се работи. Јас јавно кажувам ниту некогаш сум напишал, ниту сум потпишал текст во одбрана на Верушевски, или на неговиот син. Ниту, пак, има македонски функционер кој кај мене успеал да нарача текст. Јас тврдам дека тоа е чиста лага. Еве малку копај по архивата, наместо да копаш по живи луѓе. Ако има таков текст со мој потпис, лесно ќе го најдеш штом памтиш дека тоа било по една недела кога си била на гости кај Верушевски. Објави го слободно, со моја дозвола. Нема да те тужам ако го објавиш, ако не, ќе мора дури и пред вашите судии да го покажеш, оти такво нешто со мој потпис нема. Мирке, јас не го познавам лично Верушевски, ниту пак некогаш ме викнал дома да ми прикажува филмови. Зошто тебе те викнал, ти си знаеш. Колку што разбрав, никој не те спречил да го соопштиш тоа што толку храбро си му го кажала в лице на Верушевски, ама ти си одлучила да молчиш цела деценија и пол.

Приказната на Мирка, за да биде бербатлакот комплетен, ја допиша големиот скопски измамник Неделковски, кој ограби повеќе десетици граѓани на Македонија, продавајќи им непостојни американски иселенички визи за стотици илјади долари и за кои освен притвор, судовите на оваа власт го осудија само со условна казна, да не смее да продава пет години визи, туку да биде ТВ-шоумен. Еве што напиша напатениот Миленко кој себе се прикажува како новинарски дисидент оти во МТВ храбро викнал „затворете ги прозорците има провев“. Миленко вели: „Излезе на виделина најголемиот, најпостојаниот и најпосветениот соработник на Верушевски и тајната полиција. Тоа да ти бил Турчинот Ерол Ризаов. Ерол да ти бил катиљ кодош, ептен курназ. Со помош на уцени го спасил од прогон за убиство синот на Верушевски пред повеќе од десет години. Еве го во денешницава проповеда платените убијци на старецот од Орешје да не бидат осудени и пратени во затвор. Причината за тоа е изразена во ликот и делото на Кежаровски да не биде казнет“.

Мирка, менторот на Неделковски, може да направи сјајна анализа и споредба на разликата меѓу оние што лежат робија од „Фиком“ за продавање на непостојни станови со продавање на непостојните американски визи на Миленко. За почеток, мала помош од мене: газдата на „Фиком“ неодамна под неразјаснети околности изврши самоубиство во затвор. Миленко ужива во својата слобода и голема слава да беседи на ТВ со државниот врв…

Нема коментари

Tags: , , , ,

Алооооо Миле, кај си

Објавено на 25 March 2015 од erizaov

mile_janakieski-600x400

Правдата еден ден ќе тропне и на вратата на онеправданите, понижените и ограбените

Ало, Миле, слушам дека многу добро ја познаваш технологијата за уривање, градење, продавање и преземање на атрактивни градежни плацови. Притоа одработуваш одлично се’ да биде покриено со закон според урбанистичките планови. Овозможуваш да се купи земја евтино од државата, да се продаде сто пати поскапо. Алал ти вера, алал да им е на твоите родители што те родија и воспитаа толку умен, чесен и храбар што и’ помагаш на државата да се ослободи од грижата за својот имот. Нема водач на дуњава што не би сакал да те има во првите редови.

Погледни веднаш како стојат работите со оној плац од околу 1400 квадратни метри во центарот на Кочани, пред Културниот дом кај споменикот на Никола Карев. Десет години се влечам пред вашите независни и непартиски комисии, а сега предметот собира прав во Управниот суд. Наместо да ти се јавам тебе и да ти кажам дека тоа е мое место наследено од мојот татко, јас наивен пишувам тужби и чекам одговори во кои час се прифаќа моето барање, час се одбива, во зависност од климата. Ако е студено се одбива, ако е потопло се прифаќа. А, некогаш се носат одлуки без оглед на временските услови и без да бидам известен, што тебе не може да ти се случи. Ти ги правиш работите брилијантно, па во секое време имаш решение во рацете како што нарачуваат македонските богови од врвот на Олимп, или на Водно, сеедно, двете се свети планини.

На пример моите 1.400 квадрати во центарот на Кочани вредат џабал’к според законот за обесштетување на национализиран имот. Така приватната парцела си останува државен имот – парк додека не заврши праведно судскиот спор, се разбира, во интерес на државата и во име на народот како што си е редот. Откако државата ќе стане газда, тие 1.400 квадрати нагло почнуваат да растат и над земја и под земја, вкупно едно пет-шест ката, потоа малку се шират те лево, те десно, сето тоа според закон и експресните промени на ДУПОТ и ГУПОТ, кои можеш да ги направиш само ти. И еве така преку ноќ тие 1.400 квадрати стануваат 11.000 квадратни метри и наместо лош државен парк, ти како волшебник, со еден потег го претвораш во идеално место за убав приватен трговски центар, луксузна станбена зграда, или нешто слично од што граѓаните ќе бидат одушевени, политичарите задоволни оти му подариле прекрасен објект на градот, а најсреќни со триење на дланките ќе бидете ти и твојата дружина, врвни експерти за имоти.

Ало, Миле, види јас навистина ти симнувам капа како ја изведуваш оваа сложена операција за брза трансформација и со тоа постигнуваш одлични и економски и политички поени. Ти знаеш колку твојот водач се гордее со Законот за денационализација и враќањето на одземените имоти. Тогаш добивте многу пред јавноста кога одлучивте да ги вратите одземените имоти од комунистите и да ја ублажите неправдата што им е нанесена на илјадници граѓани. Вративте што вративте, како кому иде. На некој со шака и капа, на некој ни колку под нокотот. Е, сега дојде време да одработите што може вам да ви врати државата за ова големо дело. Прво, добро ги разгледавте локациите, сите убави парцели и меѓите до каде одат. Потоа им фрливте око на државните имоти, или на имотите на поранешните сопственици кои не можат да си ги вратат затоа што во меѓувреме станале паркови, или затоа што ги прогласивте за центри за рекреација на граѓаните… ги купувате за багатела преку ваши блиски компании, или ваши луѓе и веднаш ги променивте, ако треба и по неколку пати урбанистичките планови. Потоа им залепивте убави маркички, според кои квадратурата расте на секоја парцела за неколку пати и еве ти легално стекнато богатство според законот и според мудроста и чесноста ваша и наивноста наша, и според моќта ваша и стравот наш во коски влезен од власта.

Види, отвори ги очите добро, ако има некој што се сомнева во законитоста и вашата чесност веднаш преземи мерки друг пат да не помисли такво нешто.

Ало, Миле, само треба да имаш на ум една многу важна работа, еден ден сето ова ќе се дознае, не само од прислушувањето и од бомбите на Заев, кои сега не ги признавате оти како велите биле креирани и монтирани. Ама, ќе се отворат нови книги и документи, ќе се јават сведоци, страдалници и маченици на кои сте им го загорчиле животот и сте им ги уништиле семејствата кои сега уплашени молчат, ќе се јават судии и обвинители од мајка родени кои ќе бараат правда, малку поинаква од вашата. Има злодела кои никогаш не застаруваат. Правдата некогаш многу доцни и тогаш се претвора во голема неправда. Правниците и чесните судии добро знаат дека задоцнетата правда често е поголема од неправдата, но еден ден таа сепак тропнува на вратата на обесправените, понижените и ограбените. Сметките за вакви дела не застаруваат.

Ало, Миле, никој не може да биде сто години на власт. Ако некој ја избегне правдата во овој живот, срамот ќе го теглат неговите поколенија со генерации. Извалкан образ на овие простори долго се памети.

Нема коментари

Tags: , , , ,

Збогум Европо, каде и да си

Објавено на 24 March 2015 од erizaov

europe-flags

 

И покрај најдобрите намери на Брисел да се најде излез од кризата во Македонија, со политичка култура тоа не е можно

Македонски пратеници на власта и на опозицијата во бојкот и во оставка, читам и не си верувам на очите, водат дијалог во Европскиот парламент. Да се крсти човек со две раце, дури и да е атеист. Учителот од Брисел им задал домашна работа на децата од Скопје да зборуваат за политичка култура. Боже, си велам, какво лицемерство да се беседи цивилизациски во европската престолнина со актери кои дома во својата куќа учествуваат во духовна, морална, политичка и економска ерозија и во срамно спуштање на татковината на европско дно со јавно манифестирање на балканштина, примитивизам и простотилак.

Можно ли е да се дебатира со народни избраници чии лидери признаваат во своите прислушувани телефонски разговори дека тие станале парламентарци на фалсификувани и нерегуларни избори. Како да се полемизира со луѓе кои не можат да видат грубо кршење на основните човекови права со арогантна злоупотреба на власта и моќта, на институциите на системот, со кршење на законите и на Уставот, со укинување на демократијата и слободата, со луѓе кои воведоа воена цензура во највлијателните телевизии и строга контрола на јавниот збор. Како да се разговара за политичка, комуникациска и општа култура со луѓе кои го негираат најмасовното противзаконско прислушување во поновата историја на Европа, кои гледаат молкум на поразителниот и срамен чин да се стават под надзор и да се следат и прислушуваат со години непречено над два проценти од возрасното население и повеќе од половина од вкупниот број познати јавни личности. Како да се надева човек на правна и праведна разврска ако соговорниците, од едната страна, не се спротивставуваат на деградацијата на судството, на партискиот избор и именување на судии, на нарачани судски пресуди, на злоупотребено судство во функција на група луѓе кои прават груб прекршок на конститутивните закони на државата и на целиот општествено политички и економски систем. Можен ли е дијалог со пратеници кои не препознаваат дека е укината уставната поделба на власта на извршна, законодавна, судска и монетарна власт, на кои не им недостасуваат слободни и независни медиуми. Како може да се учествува во парламентарна дебата, па дури и во Брисел, ако во сопственото Собрание и во сопствената држава е отстранета сржта и суштината на парламентаризмот, односно ако нема опозиција во парламентот и ако пратениците на најголемата опозициска партија се избркани насилно од дебатната сала. Како да се зборува за демократија и слобода и за основните европски вредности ако новинарите грубо се отстранети од парламентот, од своите работни места, да не и’ ја покажат на јавноста срамната слика, која сепак го обиколи светот благодарение на една присебна пратеничка и нејзините снимки со нејзиниот мобилен.

Да, големи европски вредности се дијалогот, компромисот и толеранцијата. Но, има прашања за кои ни Европа не сака да разговара, нити да дебатира , ниту да полемизира, ниту да преговара. Загрозениот парламентаризам, нарушеното владеење на правото, партизираното судство, контролираните медиуми се работи за кои ни Брисел, не сака да разговара. Со Македонија како земја 10 години кандидат за членство во ЕУ, која назадува во демократските процеси и е влезена во длабока политичка криза одамна е прекинат дијалогот од страна на ЕУ и европската влада. Затоа сегашните обиди да се води дебата и да се воспостави дијалог меѓу власта и опозицијата во Брисел ми изгледаат ептен јалови и залудни. Опозицијата, веројатно, имајќи ги предвид европските вредности и чувствителноста на Брисел во врска со дијалогот и парламентарната дебата прифатила да се сретне со своите колеги од власта, за да не биде обвинета дека бега од расправа. Очигледно дека со тоа се дава легитимитет на власта дека може да се води културен дијалог и при вакви нарушувања на демократијата и човековите права, како што е повеќегодишното прислушување на илјадници јавни личности. Во која тоа европска земја може да се води дебата ако по ваков скандал носителите на власта не поднесуваат морална одговорност. Како да се води дијалог со луѓе кои им забраниле на медиумите да се објавуваат конференциите за печат на опозицијата и им забраниле пристап на нивните телевизии на луѓето кои различно мислат од власта. Како да се дебатира со луѓе кои своите политички противници ги апсат пред ТВ-камери и нарачуваат кај судиите колку годни треба да лежат во затвор. Како да се зборува за медиумска независност ако во најгледаните телевизии и во јавниот сервис се проскрибирани илјадници личности на кои со години не можат да им го соопштат своето мислење.

Господа од Европа и од Брисел, и покрај вашите добри намери и насоки дека излезот од секоја криза треба да се бара со културна дебата во која треба да победат аргументите, тоа кај нас не е можно додека не се детронизира режимот и додека носителите на злоупотребата на власта за масовното нарушување на човековите права и на Уставот не се повлачат од своите функции и не поднесат неотповикливи оставки. Без таква лустрација не е можен никаков дијалог бидејќи тоа што вие го барате служи само како изговор да се зацврстува режимското владеење и да се продлабочува стравот кај граѓаните.

Наместо да понуди цврст став за своите фундаментални принципи на демократијата, која е грубо укината во Македонија, Европа преку некои свои лобистички ангажирани и мотивирани пратеници на десницата праќа штетни и лоши пораки до македонската јавност, апстрахирајќи го масовното кршење на човековите права и слободи и забошотувајќи ја одговорноста на политичкиот врв за кризата и уништувајќи ја надежта.

 

Нема коментари

Tags: , , ,

Власта им пресуди на судиите

Објавено на 23 March 2015 од erizaov

court-fee-judge-gavel-moneyВласта нема ни морален, ни демократски, ни човечки, ни стручен капацитет да ја извади државата од криза

Кога политиката ќе им пресуди на судиите да делат правда по лична нарачка на една група луѓе која се ставила над институциите на системот и над државата, таму веќе нема држава. Тоа е тиранија и деспотизам. Во Македонија Владата нема ни морален, ни демократски, ни човечки, ни стручен капацитет да ја извади државата од криза во која ја внесе само за да ја задржи власта и привилегиите.

Со години е суспендиран целиот судски систем во сите инстанции. Почнувајќи од обвинителствата и основните судови, преку Апелацискиот суд и Судскиот совет до Врховниот и Управниот суд и конечно комплетно е деградиран Уставниот суд и конститутивниот закон на кој се потпира целиот општествен систем и функционирањето на државата. Владата никогаш не прифати ниту едно сведоштво или укажување ни во Собранието ни од медиумите за досегашните ин флагранти докази дека токму тоа се случува во нашата земја, со арогантните и партиски смени на десетици и десетици судии и обвинители, со нивно лично од врвот нарачано и незаконско именување и унапредување, со изречување на нарачани пресуди кои беа видливи за целата јавност, освен за власта. Напротив во сите прилики на загрозување на човековите права и слободи при сите сомнителни пресуди и премиерот Никола Груевски и министерката за внатрешни работи Гордана Јанкулоска имаа полни усти пофалби за ефикасните истраги и праведни пресуди.

Откако со јавните настапи на Заев се ставија злоделата пред еден дел од јавноста што се направени на голем број граѓани со нарачани судења и пресуди, со нарачани именувања на судии и претседатели на Судскиот совет, со нарачани прекршувања на одредбите на Уставот, со замолчување на уставните судии, се покажа целата катастрофа од подривањето на државата и комплетниот општествено, економски и политички систем на Република Македонија. Во една таква држава карикатурално и гротескно изгледа повикот на обвинителството до Брисел дека бара судски експерти, кои ќе бидат публика во македонските судови за случајот „Пуч“. Тоа е невозможна мисија во држава каде што не функционира целиот судски систем. Односно, каде што се суди под директна контрола на неколку луѓе кои се ставиле над системот, над државата и над сите граѓани.

Ако полицијата е партизирана до коска, па таму се наоѓаат тајните изборни штабови, ако изборните фалсификати и нерегуларности почнуваат од полицијата за да владее со години нелегитимна власт против волјата и изјаснувањето на народот, ако премиерот на митинзи му искажува полна доверба на јавниот обвинител Марко Зврлевски како е можно да се донесат правни и праведни одлуки за скандалот „Прислушување“ и аферата „Пуч“.

Обвинителство и судството со месеци стојат како зајаци пред питон со скрстени раце и чекаат политички наредби за да се утврди зошто со години во Македонија некој можел да прислушува над 20.000 граѓани. Ако не знаеле претседателот на државата, премиерот, министерот за финансии, директорите на агенциите за разузнавање и контраразузнавање дека илјадници јавни личности и граѓани се под надзор, тогаш колкава е нивната одговорност, политичка морална и кривична што од вкупниот безбедносен систем направиле обична урда, или поточно изварка, која е далеку од швајцарското сирење полно со дупки.

Само по оваа основа сите најодговорни за безбедноста на државата требаше истиот ден кога Заев ја фрли првата бомба да поднесат оставки поради своето незнаење што се случува со државата. Како тоа коџамити луѓе избрани да ја водата државата не знаат дека разни агентури им го надгледуваат животот на илјадници граѓани. За тоа се одговара и политички, и морално и кривично. Незнаењето во случајот не ја намалува одговорноста, туку ја зголемува.

Доколку пак тоа е направено со нивно знаење, или на некој од нив, за што има многу оправдани сомнежи и индиции, тогаш тоа е класичен случај на подривање на стабилноста на државата и на целиот со уставот гарантиран поредок. Сите овие врвни функционери кои со години заземаат виски функции видовме како ја чувале безбедноста и на државата и на своите граѓани. Што оти ние го видовме кога судот си дреме, како што дреме правната елита во државата, освен неколку личности кои се за респект и почитување, наспроти срамот што го нанесуваат на правната фела некои партизирани професори прогласени за естрадни ѕвезди на власта.

Првиот чин во аферата „Пуч“ се случи кога македонското судство се испазари со наводен крунски сведок, кој премиерот Груевски го цитира повеќе пати како признал дека прислушувал по наредба на главниот осомничен, против кого до вчера немаше суштински обвинителен акт. Од кога тоа македонските судии експресно и тајно прифаќаат пазарење кога се работи за највисок безбедносен чин по стабилноста на државата. Обвинетиот кој прифатил пазарлак, наводно, признал такво дело и за тоа ќе лежи само три години затвор наместо 15 или 20-годишна казна затвор колку што следува за вакво подривање на системот и безбедноста. Многу смрди на тоа зошто политиката обезбеди ваков сведок. Од таму се гледа во која насока ќе се движи судскиот процес.

Во ваков тежок случај кога се укинати демократијата, правната држава и слободата на медиумите правна, политичка и морална разврска е можна само во еден случај. Не се тоа странски посматрачи и олеснувачи. Тоа се оставки на премиерот, министерката на МВР и јавниот обвинител и компромитираните судии кои суделе и се избирани по нарачка. Во тој случај со преодна влада може да следи ослободување на Македонија од стегите на еден режим кој ја изеде демократската супстанца на државата која беше во зачеток, го подри целиот општествено-економски и политики систем и го сроза угледот на државата. Бидејќи оставки нема, кризата во Македонија ќе потрае до нејзиниот конечен распад или во најдобар случај ако некој воведе ред и поредок со поддршка на ослободеното од страв мнозинство граѓани.

Нема коментари

Tags: , , , ,

Пред крајот

Објавено на 20 March 2015 од erizaov

zoca

Зошто Македонија нема големи државници и храбри сведоци на времето во кое живееме

Во бурни времиња, историските настани исфрлаат на преден план големи државници, војсководци, херои, јунаци, но и негативни личности, кои со своите погрешни политики, одлучуваат за судбината на цели народи. Историските тектонски промени со кои се соочува Македонија покажуваат дека во овие 24 години на независност, освен првиот претседател на државата Киро Глигоров, кој ја одбегна крвавата драма што ги погоди сите републики при распадот на Југославија и добивме држава по мирен пат без ниту една жртва, Македонија не даде други големи политичари и дејци кои ќе ги забрзаат историските процеси за денес со право да можеме да ги наречеме државници кои ги задолжиле својата татковина и нејзините граѓани.

Неверојатно но вистинито, бурните историски настани во Македонија не исфрлија крупни историски личности. Историчарите ќе речат тоа едно со друго не оди, но сепак ни се случува, колку и да се коси со науката. Оваа научно потврдена закономерност не важи во држави каде што мнозинството не секогаш може да ги препознае вистинските вредности на патот кон подобра иднина и прогрес. Најстрашно е кога популарните политички водачи и популисти, поради лични и партиски интереси, го одбираат полесниот пат кој не води кон вистинската цел. Или, кажано поедноставно, кога политичарите бегаат од тешки решенија и одлуки да не ги изгубат естрадната популарност и слава и се определуваат да и’ понудат на јавноста оправдување со божемна опасност од домашен и светски заговор. За да не ја изгубат власта, авторитарните владетели имаат големи патриотски оправдувања, небаре секој ден ја спасуваат државата, нацијата, идентитетот од домашни и странски непријатели. Дури и да испровоцираат контролирани меѓуетнички и меѓуверски судири. Пуштаат медиумски патки и журнали за грандиозни успеси кои се’ посиромашните луѓе во трката да го преживеат денот не можат ни да ги видат, туку ги доживуваат како неостварен сон кој со надеж чекаат еден ден да тропне и на нивната врата.

Кога ќе се отстрани демократската контрола на власта и кога ќе се окупираат институциите на системот и медиумите, лесно се инсталираат авторитарни режими кои главно се потпираат врз една стара и добропозната доктрина кажана одамна од еден познат бугарски премиер со македонско потекло, ресенчанецот Андреј Љапчев. Знаменитиот бугарски премиер Љапчев има речено: „Со овој народ треба по кроце, по кроце и со малку ќотек“. Или пренесено во денешни времиња, оваа доктрина гласи: строга партиска контрола од колепка до гроба. Партиските штабови се местото каде што се одлучува за иднината и сегашноста на граѓаните, таму се завршува најуспешно школо и факултет, таму се вработува на престижно место, таму се почнува нов бизнис, се добиваат стан и поволен кредит, таму се простуваат долговите, таму се дели социјална помош, инвалидска пензија… Кога и тоа не е доволно да се задржи власта, една мала група блиски соработници на чело со водачот се издвојува и над државата и над партијата и спроведува политика на строг режим и политика на страв и заплашување. Се’ што е опасно и го загрозува врвот влегува под надзор, дури и првите и најблиски соработници на лидерот, политичките противници и познати јавни личности.

Особено под строга контрола на еден човек паѓа државната каса. Македонија како буџетска држава има пресудно влијание врз сите политички, културни и бизнис релации. Нема пора во јавниот и приватниот живот на граѓаните која не е поврзана со буџетот. Од социјалната помош за најзагрозените, до народните кујни, кај што се дели храна за гладните, па се’ до големите корпорации и компании, до големите милионски бизниси, распродажбата на земјиштето и природните убавини на државата, поседувањето на луѓето и нивните гласови, од здравјето на граѓаните и нивното образование – се’ зависи од парите во буџетот. Не е тешко да се претпостави колкава моќ има човекот кој има клуч од државната каса и само тој во соработка со неколку потчинети соработници одлучува за патот на парите, односно за судбината на луѓето. Концентрацијата на таа моќ во рацете на еден човек, кој владее без контрола со милијарди од државната каса и со ќотек и закани, е реалноста со која деновиве Македонија се соочува и се наоѓа повторно на историски крстопат дали ќе тргне кон слободата и демократијата, кон европеизација на општеството или останува последниот темен вилает на Балканот.

Секогаш кога соопштувам вакви констатации, се вознемирува дел од привилегираната класа и самиот државен естаблишмент. Следуваат неколку добронамерни и неколку злонамерни и тенденциозни забелешки и неколку стари пароли и докази за големата слобода што ја имам и која, ете, ја злоупотребувам за да вршам нечии нарачки. Со сиот респект кон добронамерните забелешки и критики, поголемиот дел спаѓаат во арсеналот кој одамна добро го знам. Тоа се постојани обиди за разводнување на стварноста, разни подметнувања за дискредитација на луѓето кои јавно ги соопштуваат не само своите размисли и ставови, туку и кога станува збор за историски докажани и потврдени вистини. Кога во македонски медиум ќе напишете или ќе речете: режим, диктатура, фашизам, деспотија, тиранија… ви бараат докази како да е времето на Сталин, Пиноче, Хитлер, Пол Пот, Ким ил Сунг или не знам кој диктатор. Ниеден чувар на тоталитарен систем не го интересира што вели науката за современите општества во Европа и трансформациите на режимите и диктатурите во последните сто години, особено во Европа од средината на 20 до почетокот на 21 век.

Ако само малку се проучува оваа најнова историја, било научно или преку извонредната безвременска литература, многу лесно ќе се откријат новите форми на злоупотреба на власта и методите на инсталирање страховлада. Мислам дека многу луѓе ќе се фатат за глава колку од тоа е применето во Македонија. Пред повеќе од 20 години, големиот светски писател Умберто Еко пишуваше за новите трансформации на фашизмот на крајот од 20 век и како тие пројави да се препознаат. За тој генијален текст на Умберто пишував пред 20 години за да се препознае една друга власт во Македонија и повторно пред неполни девет години кога почна ова што денес кулминира во Македонија. За жал, освен ретки исклучоци не се препознаа тие опасности. Напротив, имаше луѓе кои се обидоа овие сознанија на Умберто да ги фалсификуваат и да ги преправат во доблести на режимот кој девет години е инсталиран во Македонија и на кој веќе добар дел од јавноста се навикна и го прифати со традиционалната снисходливост: молчи оти има бетер.

Определбата овој текст да го насловам „Пред крајот“ е само една силна импресија од генијалниот духовен тестамент оставен на помладите генерации од еден од најдобрите јужноамерикански писатели, Ернесто Сабато, кој не е само аманет до напатените јужноамерикански народи од разни воени хунти, диктатури, злосторства и тортури, туку на целиот свет му остави во наследство грандиозно дело, предупредување, во кое ингениозно јасно стави до знаење дека не постојат добри и лоши диктатури, туку сите се подеднакво одвратни; како што не постојат ниту страшни, ниту добронамерни мачења. Ернесто Сабато укажува и на големата мисла на еден друг голем светски писател, Албер Ками, во која се препознава лично и која гласи: „Човек не може да се стави на страната на оние што ја создаваат историјата, туку во служба на оние што поради неа трпат“. Една од најголемите мисли во оставината на Сабато која се вклопува во нашата сурова реалност и во нашиот однос кон настаните кои ни се случуваат деновиве гласи: „Писателот мора да биде неподмитлив сведок на своето време, со храброст да ја каже вистината, да се бори против функционерите, кои заслепени со своите интереси, ја губат од вид светоста на човечката личност“.

Кога Сабато вели писателот, во рамките на она што Ками го вика човекот, тоа значи секоја личност која расудува здраворазумски не може да се стави на страна на тие што мислат дека прават историја, туку на страна на тие што страдаат од арогантната власт која умислува дека создава нова историја. Писателот, човекот, хроничарот, граѓанинот, работникот, студентот… мора да се подготви да го прифати она на што етимологијата на зборот „сведок“ укажува: мачеништво. Тежок е патот кој го чека сведокот: моќниците ќе го наречат комунист, кај нас комуњар, бидејќи бара правда за беспомошните и гладните, а комунистите ќе го прогласат за реакционер, бидејќи бара слобода и почитување на личности. Во оваа страшна подвоеност сведокот живее поделен и повреден, а ќе мора да се брани и со раце и со нозе.

Колку овие неколку тестаментни реда напишани уште пред 17 години, кога Сабато наполнил веќе 86 години, се препознатливи за нашите денешни настани и сведоштва на едно режимско владеење и претворање на власта во центар на моќ и злоупотреби, не е тешко да се види. Нашите писатели, хроничари, академици и научници, сведоци на своето време, главно молчат, се плашат да бидат маченици, сведоци на своето време.

 

Нема коментари

Tags: , , ,

Војна со „бомби“ и митинзи

Објавено на 19 March 2015 од erizaov

gru

Најголем губитник од одбегнувањето на премиерот Груевски да се соочи со реалноста ќе бидат граѓаните на Македонија

Дали експлозиите на „бомбите“ што ги фрла лидерот на опозицијата Зоран Заев ќе бидат погласни од митинзите на премиерот Никола Груевски? Ќе победат ли „бомбите“ или митинзите? Дали Македонија ќе се соочи со реалноста и вистината или ќе продолжи да тоне во политичка, морална, духовна и економска криза? Дали, конечно, ќе се формира критична маса која ќе не’ ослободи од стравот за да тргнеме по патот кон европеизација на земјата или уплашени и кукавички молкум ќе станеме соучесници во исчезнување на државата? Ова се клучните прашања за иднината на Македонија која подолго време го измачува секој здраворазумски човек кој не се удира по гради кога си ја сака татковината, туку загрижено ги гледа последиците од едно долго и режимско владеење без демократска и правна контрола.

Војната против измислените непријатели на татковината, премиерот Никола Груевски и неговите следбеници, како што најавија на првиот митинг, што го нарекоа не знам зошто „Трибина“, а имаше само еден говорник и една предгрупа за загревање пред настапот на главната ѕвезда, ќе ја водат со народни собири, а најверојатно и со народни пари, низ цела Македонија. Партиските стратези оцениле дека војна со измислени непријатели дава најдобри резултати за зачувување на власта. Кога им се виде дека зборот борба за власт е пресилен, Груевски доби силна потреба да каже дека неговата борба нема да биде со вистински куршуми, нема да биде граѓанска војна туку тоа ќе биде политичка борба, во која неговите успеси ќе бидат пресудни за довербата на граѓаните. Но, за секој случај, да не се олабават многу луѓето од стравот, медиумските труби на власта пак ечат воинствено и повикуваат на крв, велат дека ќе има опасни гумени куршуми, гледаме секоја вечер специјалци на вежби за одбрана на власта од безредија, демонстрации и обиди за пуч или преврат. Ако овие застрашувања на јавноста не помагаат, ќе продолжат новите апсења и држење во притвор на политичките противници се’ до конечната победа. Груевски на митинзите, како сенароден, доживотен водач, ќе зборува со својот познат популистички јазик за големите успеси за време на своето владеење, еве ќе биде уште малку една деценија. Груевски ќе продолжи да го спасува името на државата од тие што ги набедува дека сакаат да го продадат, ќе отвора нови фабрики, ќе гради нови споменици во чест на славното владеење и новото античко минато… Се’ е така, само што нема одговор на прашањето зошто граѓаните од година во година живеат се’ полошо.

Тој филм веќе го гледаме девет години, познато сценарио како со години се создава привид на големи успеси и резултати. Тоа што им недостасуваше како верба на граѓаните при соопштување на овие волшебни успеси, се надоместуваше со фалсификување на народната волја на изборите. Тоа беше една од најголемите измами во мачната и тешка транзиција. Овие изборни лаги можеме слободно да ги наречеме „продон псеудос“, што значи татко на сите лаги. Во ерата на груевизмот граѓаните беа, мора да се признае, успешно излажани за големите достигнувања и за изборните резултати. Време е за соочување со вистината, доаѓа време кога мора да се плати сметката за измамите. Како што велат – може долго време да се лаже, ама не може цело време да се лаже. Еден ден ќе те фатат.

Зоран Заев, лидерот на опозицијата, битките за демократија и слобода ќе ги води и натаму со фрлање „бомби“ за вистината, со снимени прислушувања кои кажуваат автентично што и’ се случуваше на Македонија и нејзините граѓани во изминатите десет години. Како што најави самиот Заев, од прислушување илјадници граѓани и јавни личности имал материјал за четири години ако фрла по две „бомби“ неделно, односно ако одржува по две конференции за печат. Ако некој мене ме прашува, доволно ми е она што и досега го слушнав, дури и премногу е за да ми биде вклопен целосно мозаикот кој го пополнувам и редам од првиот ден од доаѓањето на Никола Груевски на власт. Со мирна совест можам да кажам дека Македонија изгуби цела деценија од својата иднина и се врати назад. Изгубија и граѓаните десет години од животот без перспектива, освен ако не станат поданици на режимот.

Што ќе се случи кога ќе завршат митинзите на Груевски и бомбите на Заев, се разбира, ако пред тоа не дојде шумарот и не ги избрка сите. Македонија најверојатно уште извесен период ќе остане да чмае осамена на Балканот и дефинитивно ќе стане дел од проблемот за стабилен и мирен Балкан. Од држава која цели 70 години беше фактор на стабилноста и мирот на Балканот, сега може да се најде во обратна ситуација. Предозирана со омраза, делби и сиромаштија, лесно може да влезе во позиција на распаѓање. Нешто слично веќе видовме со распаѓањето на Југославија. Историјата вели дека и во 21 век можат да исчезнат цели држави и народи, што и денес се случува. Првата дијагноза на тој пат кон исчезнување се бедата и сиромаштијата, таканаречената бела чума, бегството на младите, потоа следуваат немирите и меѓуетничките судири. Потоа доаѓаат последиците од налудничавата потрага по нов идентитет и по пославно историско минато и конфузијата што таа опасна интервенција на политиката во науката ја остави во свеста на голем број луѓе. Одговорноста на политичарите во вакви бурни историски времиња на тектонски промени е огромна. Или ќе ги забрзаат процесите кон европеизација на својот народ или ќе ја одведат земјата на патот кон исчезнување.

 

Нема коментари

Tags: , , ,

Лице како ѓон

Објавено на 18 March 2015 од erizaov

bad-shoe

Нема оставки, нема срам, нема образ

По првите шокови откако ги слушнаа своите снимени гласови како ја водат државата во амбис, клучните актери во скандалот „Прислушување“ почнаа со масовна митингашка турнеја за збивање на редовите против непријателите и предавниците на татковината. Тактиката со глумење лудило дека ништо не се случило не даде резултати. Протагонистите на режимот веќе не се кријат, не бегаат од камерите и од јавноста, а најмалку размислуваат за оставки. Лицето им стана како ѓон. Организираат митинзи и протести против тие што им го обнародија срамот кои сами го направија и на себе и на сите граѓани.

Премиерот Никола Груевски цврсто стои на своите ставови како играч на жица со стап во рака. Каква оставка, какви бакрачи. Тој на оставка никогаш не помислил, ни на сон. Како и сите големи и омилени владетели ќе викне силно: народот ми дал власт да владеам и само тој може да ми ја земе власта и никој друг. Народ дава, народ зема.

Премиерот Груевски, секогаш кога ќе се соочи со катастрофалните последици од својата политика и од стратегиските грешки, тргнува на турнеја низ Македонија и по роуд-шоуа низ светот. Носи под итно чудесни инвеститори, удира секој саат по еден камен-темелник на нови фабрики, реновира амбуланти, сече дневно по три-четири ленти, почнува да гради нови автопатишта, пруги, гасоводи, нафтоводи, брани и езера, дава решенија за работа на стотици и стотици невработени, ја намалува невработеноста, а не може да ја зголеми вработеноста, некаде му исчезнуваат младите образовани луѓе.

Затоа се полни паркиралиштата со униформирани наплатувачи, комуналните претпријатија примаат секој ден стотици хигиеничари и тазе патриоти, државните канцеларии се преполни со партиски кадри и гласачи. Ако и тоа не стасува, се делат кредити за самовработување. Земјоделските субвенции течат редовно, како и пензиите и социјалната помош, кои се се’ поблиску и веќе се изедначуваат, а најбрзо од се’ течат задолжувањето на државата и празнењето на буџетот. Враќаме едни кредити пред време за да земеме други во последен час.

Дали забележувате дека кога премиерот тргнува на вакви митингашки и популистички походи кај својот народ, како да е лидер на опозицијата, никогаш не зборува за две теми: не ветува изградба на нови споменици, ама ги гради и никако не ги спомнува зборовите демократија и слобода. Кон тие два збора има аверзија, дури и кога ги изговара како сарказам и иронија, кажува приказни дека светот лаже кога измислува некакви проблеми со нашата надалеку чуена демократија, толерантност и слободоумие. Затоа полицијата се вооружува и во директен ТВ-пренос тренира строгост во случај да мора да го тепа стручно и со нови технологии својот народ. Пораката е јасна – кога владетелот прави митинг, полицијата ги штити кралот и следбениците; кога опозицијата протестира – до заби вооружени полицајци се подготвени да му удрат ќотек на народот. Груевски не ги спомнува демократијата и слободата за да не му ја земат противниците идејата бидејќи набргу ќе понуди многу големи демократски реформи и секакви слободи кои ќе му бидат од голема корист кога ќе замине во опозиција.

Кога го виде колку е цврст премиерот за кој погрешно мислеше дека е забеган, и министерката Гордана Јанкулоска, неговата десна рака, зазеде цврст гард и решително извика – каква оставка, кој сака оставка, нека се обрати во Собранието. На

Јанкулоска многу и’ олесни кога виде дека ова со снимањето нема никаква врска и дека се’ е монтирано и креирано, само гласот е нејзин. Тоа значи дека навистина таа зборува, ама и’ ги превртеле зборовите, на пример, кога вика човекот е забеган, тоа не било за премиерот, тоа се однесува на неа, дека таа е забеганата, а не тој. Или кога зборуваат со колегата Ставрески дека им се повраќа на седниците на Владата, тука шпионите направиле монтирање, односно креирање, тоа не било за седниците на Владата, туку им се повраќало на комуњарите од успесите на Владата. А бе, за сите работи ги измешале речениците.

Општо познато е дека Јанкулоска има најдобро мислење за премиерот и за целата Влада, какво повраќање ви се молам, какви лудаци, какви партиски штабови во МВР, какво тегнење Цигани за уши или фаќање Албанци за врат, се’ се тоа креирани разговори од странски платеници кои се снимани додека таа си работела и ја чувала власта од непријатности. Да знаеше Јанкулоска дека има странски агенти кои овде со години начекале село без кучиња и си снимале што си сакале и кого сакале, веднаш ќе ги уапсеше. Ама ете, од многу работа не дознала.

На Зоран Ставрески, кумот на премиерот Никола Груевски, му требаше најдолго да се соземе. Прво изгледаше дека е многу лут на кумашинот што немал доверба во него и го прислушувал и контролирал. Но, кога за неколку дена дозна дека тоа не бил кумашинот, туку комуњариве и разни странски агентури, веднаш се сети дека тоа што толку го налути што сакаше да поднесе неотповиклива оставка и да го раскине кумството, не е вистина туку монтировка и креација на остатоците од комунистичките банди.

По првата средба на кумот и кумашинот по скандалот, стана јасно дека тоа што го слушнал како негов глас не се негови зборови за Груевски, за Владата, за демократијата, за лудницата во која работи, туку тоа се зборови кажани за друг премиер, за друга влада и за друга лудница. И на Ставрески, како и на Јанкулоска, најмногу им се допаднаа ширината и визионерството на вождот кога оценил дека воопшто не е важно дали е вистина тоа што е снимено и кој што зборувал за него и за Владата, за фалшивите избори и за криминалот, за апсењата и местенките, туку во овој историски момент е важно сите да се сконцентрираат на единството во партијата и во државата; дека тоа злодело со снимките е работа на лоши луѓе, странски служби во спрега со домашни предавници.

Конечно, зошто би била важна автентичноста на снимките кога тоа не е доказ во македонските судови. Крунски доказ е тоа што ќе го каже тој што има круна на главата, затоа и се вика крунски…

 

Нема коментари


Photos from our Flickr stream

See all photos

Twitter


календар

March 2015
M T W T F S S
« Feb   Apr »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031