Archive | July, 2014

Tags: , , ,

Забрането лаење за кучиња и за луѓе

Објавено на 30 July 2014 од erizaov

Ни кучињата, не смеат да лаат додека карванот залутан по беспаќа и ограбен од ајдуци се враќа назад, дома, од кај што тргнал пред девет години. Додека врвеше колоната напред, пците од кучешки и од човечки род, слободно лаеја. Денес ако лаеш против власта на улица може да бидеш осуден на шест месеци условно до три години затвор, вистински. Во Ѓорче Петров лаењето и фрлањето камења се казнува само условно, а за истото недело направено пред Судот следува робија од три години. Пресудата, се разбира, не зависи од национална и од партиска припадност, туку од тежината на престапот.

Неподносливата тишина на големата слобода настапи еден ден по 24 декември 2012 година кога Собранието на Македонија стана библиотека каде што само истомисленици шепотат, од време на време грака по некоја чавка врзана на сиџим. За народот мирно да спие и да не се вознемирува единственото место во државата за слободно лаење на луѓе е потивко и од сала за комеморации.

И тоа беше малку и недоволно за апсолутен мир. Затоа народната власт организира ефикасна полициско-шинтерска служба за прибирање на кучињата-скитници и нивно кастрирање и вакцинирање. Потоа оперираните, дресираните и послушните ги обележуваат со жолта обетка на уше и ги пуштаат на слобода. Непоправливите право во затвор. Не знам дали забележувате дека тие кучиња ослободени и вратени на улица се’ помалку лаат и ептен се мирни и безопасни. Многу погласни и поагресивни се добро нахранетите и со педигре домашни миленичиња, напудрени пудлици и некои големи кучишта познати како коркачи кои лаат силно само додека сопствениците ги држат врзани на ланец. Тие ја бранат државата и власта од непријателите и туѓинците кои сакаат да ни го земат мирот и спокојството и да ни го расипат сонот.

Повеќепартиско собрание без опозиција да ти било прекрасна работа, многу поефикасно од еднопартиски парламент како што имавме во социјализмот. Тогаш во едноумието комунистите жестоко се расправаа меѓу себе. Често тие расправи и во парламентот и во владата и во централните комитети на сојузот на комунистите, ние кои известувавме од нив ги квалификуваме како формална демократија бидејќи само вербалните критики колку и да се остри без коренити политички промени и економски реформи не беа доволни за побрз развој на општеството, кое, рака на срце, беше непристојно да се споредува со Исток, туку само со Западна Европа. За Исток бевме Америка во секој поглед.

Повеќепартиското Собрание на Македонија сега е жална приказна, можеби најтажна од АСНОМ до денес. На 24 декември 2012 година претседателот на највисокиот законодавен дом, Трајко Вељановски, ја повика тајната полиција која насилно ги исфрли на улица пратениците на најголемата опозициска партија. Грозна слика, која за миг го обиколи светот. Лошо поминаа и новинарите кои беа отстранети оти планот беше тој срам да не го види јавноста. Од тој ден почна политичката криза низ која сега поминува Македонија, низ сите институции на системот, а најболно се доживува во Парламентот и во судот. Кога не работи парламентот не работи ништо како треба. Парламентарната демократија е целосно суспендирана. Актуелниот претседател Трајко Вељаноски секој ден ја повикува опозицијата да се врати во собраниските клупи и да даде придонес за поквалитетна расправа. Логично е прашањето дали еден претседател на парламент кој повикал насилно да се исфрлат како куфери пратениците на опозицијата и новинарите има легитимитет, морален и етички квалификатив да ги повикува пратениците на опозицијата за да се создава привид дека во државата има парламентаризам, има демократија.

И додека траат замолниците на Вељаноски опозицијата да се врати со скршен ’рбет во Собранието, се штанцаат стратегиски закони пишувани со брзина и квалитет на телеграми и директиви. Каква дебата, какви расправи тоа се само непотребни јалови дискусии и залудно губење време. Замислете за три дена се носат коренити законски измени за начинот на пензионирање за што се неопходни во сите земји што поминале низ тоа сериозни анализи и издржани и стручни дебати. Се воведуват преку ноќ нови давачки и придонеси, радикални реформи кои не се предвидени во ниту една, ни економска ни партиска програма. Се прави ребаланс на буџетот со куртоазни дискусии и алиби кавги. Во подготовка се промени на Уставот, како да се менува Статутот на земјоделска задруга. Се задолжува државата со стотици милиони евра без ниту еден збор различно мислење од собраниските клупи. Петар Гошев јавно вели дека Владата лаже дека е ова најниска камата досега за задолжување на државата со кредит од 500 милиони евра. Не била каматата 3,9 отсто, туку 5,1 отсто, пресметал Гошев. Уште пострашно е, вели Гошев, што Владата лаже и за висината на вкупниот долг и дека задолжувањето е многу поголемо. Што може да значи ако и по 20 дена премиерот молчи по изјавата на еден поранешен министер за финансии, гувернер на Народната банка и познат македонски политичар кој докажува емпирски со бројки и факти дека Владата е фатена во лага. Дали е тоа невидена ароганција, демонстрација на моќ и сила, страв или нешто што доаѓа допрва.

Кога паѓаат долгогодишни казни затвор со политички мотиви, несоодветни за престапите на улични протести и фрлање на камења од демонстранти во земја во која законодавниот дом нема опозиција, а има само неограничена власт на една партија, тогаш, веќе реков мириса на поранешна Југославија.

(Објавено во Утрински весник)

Нема коментари

Tags: , , ,

Што имал на ум Нимиц

Објавено на 29 July 2014 од erizaov

Стаса од Њујорк пак нашиот стар гостин, дипломат и адвокат, господин Метју Нимиц. Ќе биде веќе 20 години кога ја почна, како помошник на својот веќе одамна покоен колега Сајрус Венс, својата животна одисеја како медијатор на ОН да се најде решение за еден од најбесмислените и најтешки спорови на светот. Нимиц првите зборови што ги кажа во Скопје по своето пристигнување беа: немам нов предлог за името, но имам нешто во главата. Последните зборови пред да замине за Атина му беа „Обединетите нации не преговараат за идентитетите на народите. Народите си имат свои идентитети и за нив не се преговара, а од името Македонија се засегнати повеќе држави. Оваа земја има свој идентитет“. Опаа машала, ама полека нема место за радост, прво да почекаме што ќе каже Нимиц во Атина. Да не биде работата да го сочуваме идентитетот, а да го смениме името. Едно е што мисли камилата, а друго камиларот.

По средбата на Нимиц со германската канцеларка Меркел во Берлин, пред неколку месеци, и нејзините неодамнешни тазе изјави во Дубровник дека „мора да се најде некакво решение Македонија да стане членка на НАТО и на ЕУ“, предизвикаа и во Грција и во Македонија прилично песимистички и ригидни реакции. Двете страни не сакаат вознемирување со предлози и нови идеи што водат кон компромисно решение. Двете страни беа крајно загрижени од оптимизмот на Нимиц дека е можно прифатливо решение. Политичарите и во двете земји им ветуваат на своите граѓани дека не е можно поинакво решение од нивните црвени линии. Тие подгреваат атмосфера пред својата јавност дека некој ќе тропне со тупаница на маса и ќе каже од утре ќе биде како сака Грција, или како што сака Македонија и готово – крај. Најодговорните актуелни политички лидери на Грција и на Македонија и Самарас и Груевски добро знаат дека тоа е неможна мисија и дека никој нема да ги засука ракавите и да го одмрсува со меч Гордиевиот јазол што го замрсиле Грците, а го домрсуваат Македонците.

Кој што добива и губи во една ваква ќе биде две децении пат-позиција.

Грција не губи ништо. Таа не менува ниту име, ниту презиме, ниту идентитетски обележја, ниту пак тоа некој од неа го бара. Ниту пак некој извршил каков било голем притисок врз Грција, или со нешто ја условил економската поддршка на Грција со разрешување на проблемот со нејзиниот северен сосед што таа го наметна ултимативно од позиција на сила и моќ.

Република Македонија поради ваквата блокада е најголемиот ако не и единствен губитник. Запрен е побрзиот разој на државата и поради грчката блокада е отежнат животот на два милиони граѓани кои по крупните демократски промени драматично брзо осиромашуваат и живеат далеку полошо отколку во еднопартискиот комунистички систем. Запрена е европеизацијата на Македонија и’ е замрзнат нејзиниот кандидатски статус за членство во ЕУ и во НАТО. Стопирани се демократските процеси во државата со покритие дека е тоа неопходно поради шовинистичките и националистички ставови и негации на Грција што и’ овозможува на власта во Македонија да воведе цврста рака без контрола во одбрана на националните интереси и загрозените идентитетски обележја на македонскиот народ. Со блокирањето на членството во НАТО се влошени меѓуетничките односи меѓу Албанците и Македонците што е најчувствителното и најризично прашање за опстанок на државата. Покрај спречувањето на економскиот развој на својот сосед и евроатланските интеграции, грчкиот ултиматум ја предизвика таканаречената гневна антиквизација на Македонија кога политичарите патриоти и преродбеници тргнаа со интервенции во историската наука да бараат пославно минато за својот народ. Примамливоста на античкото славно потекло директно од големите империи и императори ја одболедуваа речиси сите нови демократии по падот на Берлинскиот ѕид. Разликата со Македонија е во тоа што тоа не заврши со дебати како кај другите, туку со изградба на скап кич барок и рококо, со нови фасади, гаражи, антички музеи, бронзени споменици на антички јунаци и кралеви пред Христа и разни други обележја кои ги чинат стотици милиони евра најсиромашните граѓани на Европа. Тоа што владите како државна инфраструктура требаше да го завршат досега со изградба на патишта, пруги, нафтоводи и гасоводи, брани и централи, широкопојасни интернет мрежи, сега дури почнуваат да го градат и тоа наместо со европски пари со баснословни кредити и задолжувања. До ова немаше да дојде ако Македонија ги почнеше преговорите на време уште 2005 или 2006 година.

Да, има и нешто што Македонија добива поради ваквиот пред се’ националистички став на Грција поддржан од големите сили, а тоа е ја добива истата власт веќе девет години како единствен самоповикан заштитник на името, идентитетот и јазикот. Ете затоа Нимиц од поодамна не е добредојден ни во Грција, ни во Македонија, особено ако делува оптимистички. Штом и тој бара компромис и заедничко решение стасан е за токмак, каков што доби и Меркел од медиумските слуги на власта за нејзините толкувања што е тоа компромис по европски и по германски сфаќања. Колку Нимиц и да зборува дека не е идентитетот предмет на преговори на ОН мислам дека по прошетката до Атина ќе се врати во Америка шепотејќи си нешто во брадата. Патем може да и телефонира на канцеларката Меркел за своите најнови впечатоци од Балканот, за и таа да не се заморува бадијала.

(Објавено во Утрински весник)

Нема коментари

Tags: , ,

Груевски како Робин Худ

Објавено на 28 July 2014 од erizaov

Многу ми се бендиса одговорот на премиерот Никола Груевски кога им појасни на новинарите и на граѓаните зошто на секој дополнителен денар како хонорар, или договор на дело, над минималната плата, треба да се плаќаат придонеси за пензиско и здравствено осигурување, и покрај тоа што веќе се платени. Беше тоа една прекрасна аргументација која јасно покажува дека и прeмиерот и Владата се на вистинскиот пат за брза европеизација на Македонија. Груевски изнесе само еден, ама вреден и несоборлив аргумент зошто треба да се плаќа повеќе пати за една иста работа. Вели: „Проверивме како е во другите држави во Европа и констатиравме дека во 95 проценти од земјите имаме ситуација во која им се плаќаат придонеси на хонорарците“. Точка, крај. Што може по ваква брилијантна елаборација да се додаде. Од сега натаму Владата ќе работи по европски стандарди, како што тие ги решаваат проблемите во 95 отсто од земјите, така и ние ќе ги решаваме. Има ли од тоа поубаво.

Ќе им земе Груевски од приходите на аздисаните од пари хонорарци, а ќе им ги даде на добрите и бедни земјоделци. Како Робин Худ ќе им закинува од примањата на „богатите и алчните“, да плаќаат дупли, трипати и петпати поголеми давачки на државата за истите лоши услуги, а ќе им ги укинува даноците и придонесите на сиромашните. Несреќата е што најголем број и од едните и од другите се далеку од Европејци во примањата, жива беда која одвај составува крај со крај. Дебелите европски приходи од хонорари и разни договори и услуги, исто како и приходите на новите олигарси, чорбаџии и бегови од стотици хектари државна земја земена беспари со тапија и благослов на власта, не само што не плаќаат даноци, туку трупаат и милиони од субвенции и екстрапрофити поради привилегираната монополска позиција која им ја обезбедува власта на своите следбеници.

Казната на Груевски за хонорарците и на тие што земаат по некоја трошка од дополнителна работа, бајаги мириса дека е политички мотивирана. Хонорарците се стационирани по разни невладини организации и редакции, граѓански здруженија и асоцијации, главно скромно донирани и помагани од странски фондации. Немаат исти погледи со власта што е тоа демократија и слободно општество. Тоа е доволно да бидат прогласени за непријатели на државата. Тоа се малубројните непартиски писатели, професори, новинари, уметници… остатоци од македонската некорумпирана интелегенција и една мала армија напатени души кои работат на две-три работни места со договори на дело за да преживеат. Помошта и поддршката што ја добиваат овие луѓе со малите хонорари и надоместоци од хуманитарни фондации, апологетите на власта ја опишаа како завера за уривање на Владата. Демек, нашите многубројни душмани низ светот имале голема потреба да фрлаат пари за да ги уриваат сите влади во Македонија. За последната Влада на Груевски потрошиле најмногу пари, ама еве девет години никако да ја урнат. Топ не ја бие, ама предавници и опасност од непријатели мора да има постојано. Без нив нема народот кого да пцуе, а може и да му текне кој е виновен за мизеријата во која живее мнозинството.

Македонија е вистински европски шампион. За три дена е завршена најсложената реформска операција на пензискиот систем, од која во 95 отсто држави на Запад со години се тресат владите и политички лидери.

Ги молам советниците на Груевски кога премиерот сака како аргумент да употреби како некои работи се решени во Европа, да не го изложуваат на тенок мраз среде лето како во случајот со хонорарците и придонесите за пензија и здравствено осигурување. Прво треба да му кажат отворено оти ич не оди да се споредува со Европа. Никој не пие нафта, ниту пак „сиса“ весла. Секој што ја знае даночната политика на европските држави, освен ако не сака да манипулира, никогаш не би изустил ниту еден збор како споредба со Европа, ниту со пензиските, ниту за здравствените фондови, ниту за хонорарите, ниту за договорите на дело, ниту за висината на даноците, ниту пак за квалитетот на услугите од парите на даночните обврзници, ниту за што било. И Груевски знае и врапците знаат дека на високите заработувачки на Запад одамна се плаќаат високи даноци. На секој луксуз се плаќаат големи давачки. Во 95 отсто од Европа нема рамни даноци кои ги штитат најбогатите. Даночната основа е фер и’ овозможува праведно оданочување со најмал процент за најмалите заработувачки. Најбогатите плаќаат најмногу и процентуално и во апсолутен износ. Разликата е само во тоа што примањата во Европа за кој се плаќаат мали даноци кај нас за 95 отсто од луѓето се недостижно богатство. Тоа што кај нив е скромно и неоданочено, кај нас е луксуз.

Пензиските издвојувања на граѓаните при зминување во пензија во Европа им се враќаат до последен денар за сите години поминати на работа. Секој вработен при пензионирање добива од пензискиот фонд една убава сума пари за поспокоен живот во трето доба. Притоа не ги есапиме испратнините за кои се избориле синдикатите. Социјалната и здравствената заштита е на незамисливо ниво за нас кајшто се умира од зарази типични за најсиромашните региони на Африка. Ако се споредуваме со 95 отсто од земјите на Европа, како што милува да компарира премиерот, тогаш 95 отсто од населението во Македонија за овие примања и квалитет на услуги не треба да и’ плаќа ниту еден денар на државата.

(Објавено во Утрински весник)

Нема коментари

Tags: ,

Од работа право на гробишта

Објавено на 25 July 2014 од erizaov

Бати среќата, бати… кога дојде време едни да се радуваат и да честат што дочекале на 62-64 години да одат во пензија, а други да бидат среќни и весели ако останат уште некоја годинка повеќе, па од работното место да одат право на гробишта.

Најновиот предлог на Владата, кој предизвика големо внимание во јавноста, овозможува право на избор секој вработен да избира кога да замине во пензија. Тоа според најголемиот број вработени е добар чекор напред. Досегашниот модел да се оди во пензија само со еден услов е неправеден, а за некои категории вработени е и крајно нехуман, штетен и дискриминирачки. Доколку владата покаже поголем слух на добронамерните укажувања во ова фаза на итна постапка на одлучување кога нема практично дебата во Парламентот без опозиција, само тогаш предложените законски измени можат да добијат нов квалитет во својата конечна верзија.

Министерот за финансии Зоран Ставрески ги најави законските измени спектакуларно дека сите граѓани ќе бидат задоволни од предложените измени. Деновиве направив едно мало истражување меѓу моите другари и пријатели чии лични искуства се најразлични и мошне интересни. Заедничко за сите е дека е добар потегот на Владата со правото на избор, но има и сериозни забелешки кои Владата треба да ги разгледа со внимание, без вообичаената ароганција и игнорирање на се’ што доаѓа од критичарите на владините политики.

Прв случај: Станува збор за човек на 62 години кој од 18-годишна возраст работи во скопска Железарница, во постројките кои регулираат потрошувачка на течен амоњак. Резигнирано вели дека досега дали, еден, или двајца негови колеги дочекаа редовна пензија. Сите починаа или страдаат од разни тешки заболувања. Никој досега не истражи од што умираат луѓето. Сигурно дека амоњачните испарувања и отрови ни го скратија животот најмалку по 10 години. Да се оди со 45, 46, или 47 години во пензија со 200 – 250 евра месечна пензија, сметам дека е крајно нехумано. Се радувам, вели ако дочекам да заминам во пензија, веќе имам полни 44 години работен стаж кога ќе одам во пензија ќе имам 46 години работен стаж. Ќе бидам среќен ако дочекам на нозе 64 години, да поживеам уште некоја година иако ме чека поголема мизерија од оваа сегашната кога одвај врзувам крај со крај.

Втор случај: Станува збор за познат и ценет хирург и универзитетски професор во државниот клинички центар, кој е пред заминување во пензија. Неговото лично искуство е сосема поинакво. Вели завршив студии на 26 години, па потоа стажирање, специјализација, цел живот нешто учам, или некого учам. Веќе имам 35 години работен стаж и блиску сум до границата за пензија. Кога сум во најголема форма за тешки операции, предавања на факултетот и обучување на млади кадри треба да заминам во пензија со месечни примања на граница на опстанок, далеку од пристојна егзистенција. Пензијата, иако е меѓу највисоките ќе биде двапати помала од сегашните мои примања. Нескромно е, ама ќе кажам дека познатите универзитетски професори, доктори, научници, академици, уметници, писатели… работат додека можат на големо задоволство на сите. Тоа се недопирливи икони. Има случаи дури и над 80-годишна возраст мои колеги да држат предавања, да учествуваат на операции, а и лично да оперираат, да водат големи научни проекти и да бидат активни во јавниот живот. Определбата на Владата тие луѓе да можат да работат до 67 години е одличен чекор напред. Веќе имав неколку примамливи понуди да одам по пензионирањето на работа во познатите приватни клиники. Сега добро ќе размислам за тоа, не ми се остава професурата.

Случај трет: работодавец кој има мала приватна компанија, која работи со 15 вработени и остварува пристоен профит: Имам 60 години и не помислувам на пензија, јас сум приватник и ќе работам додека сакам и можам. Редовно плаќам по највисока можна стапка придонеси пензија, би давал многу повеќе за пензиско осигурување, ама државата ограничила до 36.000 денари максимална пензија, дури и ако имаш пријавено две, три или пет илјади евра месечна плата. Луѓето не се будали, па така ретко кој од сопствениците на малите приватни компании, па и на многу поголемите земаат плата над оваа граница. Ќарот го земаат како дивиденда каде што давачките се далеку помали. Мислам дека има само сто-двесте менаџери во државата кои пријавиле високи плати и на нив ги плаќаат сите придонеси. Владата не треба да ги лимитира пензиите, кој колку плаќа толку и треба да добие пензија. Солидарната основа не треба да се претвори во грабеж како што е кај нас, доволно е тој што 40 години издвојувал секој месец, а до крајот од животот дали ќе искористи една третина или една половина од парите што ги уплатил во Пензискиот фонд.

Во мојата фирма има двајца луѓе пред пензија. Едниот досега требаше десет пати да го отпуштам од работа поради неработење и сериозни грешки. Не го направив тоа од хумани причини, човекот е тука од првиот ден, има семејство. Другиот е одличен работник кој сакам да го задржам без оглед дали имало или немало закон. Меѓутоа, баш тој ми најави дека сака да си замине уште утре, а другиот кој го задржав од милосрдие сака да остане уште три години.

Четврт случај: Млада девојка штотуку дипломирана на светски познат универзитет во Англија. Таа е децидна: Иако знам дека проблемот на невработените не се решава со предвремено пензионирање, како што ни буџетот не се оправа со работа до 67 години, односно пред да заминат луѓето на оној свет, сепак, мислам дека шансите да се дојде до работно место со одложување на пензионирањето се намалуваат. Го поздравувам правото на избор на вработените, но што е со правото на работа на невработените. Она што денес им треба на младите образовани луѓе е да бидат дел од светската конкуренција на пазарот на трудот. Ние не можеме да бидеме рамноправни со младите од земјите-членки на ЕУ. Тие секогаш имаат предност, а на многу места ние немаме пристап за да можеме да конкурираме. Страшно сме хендикепирани. Сега и на она малку пари што ги заработувам со хонорарна повремена работа, ќе плаќам придонеси. Газдата веќе ми рече да не се надевам на прием на работа и дека најверојатно мојот единствен приход како малку поголема плата ќе им го подели на двајца вработени.

Случај петти. Невработен правник: Ќе биде десет години како сум дипломирала на Правниот факултет во Скопје, додека беше жив татко ми, познат обвинител и судија, професор, имав надеж дека ќе отворам адвокатска канцеларија. Долго време не ги прифатив советите да влезам во политичките партии како партиски активист. Мајка ми е веќе стара, а 70 проценти од татковата пензија од која живееме двете е недоволна, па одлучив конечно да се зачленам во партија. Ми ветија дека набргу ќе почнам со работа. Добро е што Владата дава право на избор, лошо е што невработените остареа без работа и без никакви можности да избираат освен партија.

Еве ова се само неколку случаи кои јасно покажуваат дека секој тргнува од своите интереси, но има доста места каде што и тие се поклопуваат со интересите и на Владата. Тука Владата треба да покаже кооперативност и ефикасно да ги разгледа сите можности и предлози почнувајќи од оној за сметање во стаж на времето поминато во ЈНА, како што е случај во Словенија, па до пофлексибилен третман на хонорарците и тие што имаат договори на дело.

Нема идеален пензиски систем и речиси нема држава каде што пензиските фондови не поминале низ драматични ситуации на банкротство. Успехот на едно општество се гледа и од пензиските реформи. Во Македонија повеќе од половината пензионери, поточно од вкупно 280.000 пензионери, 170.000 имаат пензии 100 до 150 евра месечно, што е тешка сиромаштија кога од тие пари треба да егзистира повеќечлено семејство, а тоа кај нас е чест случај. Во нормални држави им ги враќаат парите на вработените што ги издвојувале цел работен век. Доволно им е тоа што ги користеле и ги вртеле парите со децении. Тоа е дел од солидарноста, која кај нас прерасна во грабеж. Таму не е проблемот кога во пензија, туку како.

Нема коментари

Tags: , ,

Штрајк со глад во Штип

Објавено на 24 July 2014 од erizaov

Кога штрајкуваат со глад 50-ина универзитетски професори, наставници и синдикалци, тоа е силен аларм да се разбуди од длабок сон македонската универзитетска елита и образовните институции на системот. Не верувам дека тројцата професори од штипскиот универзитет сакаат научни титули со штрајкови, наместо со научни трудови. Тоа го кажуваат и позитивните рецензии на надлежните комисии. Не верувам, исто така, дека е во прашање само банален технички проблем и лична нетрпеливост што Наставно научниот совет не ги прифаќа рецензиите за повисоки звања на професорите Крсте Шајновски, Маргарита Матлиевска и Александар Костадиновски, кои веќе 13 дена штрајкуваат со глад.

Тешко е да се каже дека ваков чекор на самоубистевен протест на универзитетски професори е само поради стравот да не ја загубат работата и егзистенцијата. Повеќе верувам на нивните искази дека е во прашање длабока навреда и понижување да не се признаат наодите на релевантна и стручна комисија за нивните работа. А, велат дека работите смрдат и на политика.

Секогаш така почнува, прво тројцата професори одлучија поради чувство на неправда и понижување да штрајкуваат со глад, а потоа топката почна да се тркала за да стаса до 50 луѓе. Кон штрајкувачите се приклучија и раководствата на еснафските синдикати и сега државата има сложен и мачен случај кој ректорот на Универзитетот во Штип, Сашо Митрев, сака да го реши со итроштина и бирократски трикови. Демек ако не приумре ниту еден од штрајкувачите додека решава наставничкиот совет, случајот ќе биде решен сам од себе. Ректорот игра на картата време, тешко дека ќе можат толку долго да гладуваат штрајкувачите колку што можат да растегнат во недоглед со одлучување комисиите. А, еве како ја срочи својата итроштина ректорот Митрев: ако сегашните доценти ги исполнуваат условите за избор во вонредни професори, јас како ректор јавно ќе им се извинам за направените грешки во името на Економскиот факултет и ќе го разрешам деканот. Ако пак тие не ги исполнуваат условите според законот, сами нека се повлечат од сегашната претстава за да го задржат достоинството, дигнитетот и угледот на универзитетот, на другите универзитети и на целото образование во Македонија. Ректорот Митрев предлага независна арбитража на рецензиите на тројцата наставници. Притоа, ректорот заборави да каже две мали работи, што ќе направи со луѓето што веќе дале позитивни стручни оценки во рецензиите и дали е тоа законскиот пат што го применува редовно универзитетот во Штип кога ги прифаќа или отфрла рецензиите за научни звања и второ уште една маленкост поврзана со биологијата, медицината и политиката. Што ако навистина им се случи нешто на штрајкувачите со глад додека одлучуваат комисиите на ректорот. Или пак Митрев сака да престане нарушувањето на угледот на Универзитетот, штрајкувачите да си заминат дома, па да им се поделат отказни решенија на професорите дека не ги исполнуваат условите да добијат повисоки научни звања.

Добро смислил ректорот, но домашниот есап не излегува на пазар. Штрајкот на 50 универзитетски професори и синдикалци солидаризирајќи се со тројца колеги кој добива се’ поголеми димензии ќе стаса до портите на политиката, ако веќе не е тргнат од таму, па сето тоа ќе му се врати како поголема срамота и за Универзитетот и за институциите на системот и угледот на државата. Оградувањето на надлежниот министер дека не сака да се меша во автономијата на Универзитетот убаво звучи, ама ако навистина македонските универзитети имаат некаква автономија. Таа работа одамна е урната, па кај нас универзитетите како и се’ друго се длабоко инволвирани во политиката и партиските интереси. Независноста на Универзитетите, свето правило во демократскиот свет, во Македонија е драматично нарушена во повеќе клучни сегменти на универзитетската слобода тргнувајќи од изборот на хигиеничарки, асистенти, наставници, професори, декани и ректори, па се’ до студентските организации, мензи и домови. Се’ на се’ универзитетите сосе професорите и студентите и студентските организации се партиски депанданси кои смрдат на политика уште на скалите пред да влезете во училниците. Секоја чест на исклучоците, но тоа е малку да се покрие големиот срам. Погледајте ги јавните настапи на универзитетските професори ќе ја видите целата карикатуралност на македонската партизација и политизација и на науката и на личностите кои треба да предводат во својата определба за независност и слобода на највисоките научни и образовни институции во земјата. Погледнете го нивниот учинок врз студентите. Поголеми бајчиња нема, а само пред два месеца, лондонски „Индипендент“ објави дека свињите во ЕУ имаат подобри услови за живот од студентите во Македонија.

Затоа министерот за образование не треба многу да биде загрижен во овој случај за нарушување на автономијата на Универзитетот во Штип. Нема да биде страшно ако побара брза непристрасна истрага на инспекциските наоди и комисиски рецензии, се разбира пред се’ на законските надлежности за праведно и правно одлучување во овој случај кој од ден во ден добива се позагрижувачки димензии. Штрајковите со глад не се решаваат со итроштини и надмудрувања, туку со сериозен пристап, меѓусебно уважување и почит како што доликува на носители на високи научни звања и на научна средина како што е Универзитетот, па макар тој бил и во Штип.

Нема коментари

Tags: , , ,

Токмак и за Меркел

Објавено на 23 July 2014 од erizaov

Миленко Неделковски пишува во „Вечер“, пренесено и на порталот „Курир“: „Македонскиот идентитет бил голема главоболка на Ангела Меркел!.. Тука кафетин не помага. Само чекан. Море, не чекан, токмак му е мајката“. Така вели Неделковски.

Ете ова е лекот за одбрана на македонскиот идентитет што го предлага познатиот скопски измамник и авантурист во новинарството, кој си ја одработува слободата во провладините медиуми, откако судот го казни само со условна казна, без да одлежи ниту еден ден затвор затоа што на повеќе граѓани им продаде непостојни американски визи за 160.000 долари. Браво, голема работа им заврши Миленко на премиерот Никола Груевски и претседателот Ѓорге Иванов, кои цели две недели како да се збунети и молчат по изјавата на германската канцеларка Ангела Меркел дека – мора да се најде некако начин Македонија да стане членка на ЕУ и на НАТО. Наместо државнички сериозно подготвен одговор, како што прилега за најавите за личен ангажман на еден од најмоќните политичари на светот, кај нас за домашни потреби паѓаат добро познатите популистички изјави дека не прифаќаме ниту една иницијатива и идеја која ги оспорува идентитетските обележја.

Во изјавата на Меркел изречена во Дубровник пред македонскиот претседател Иванов нема ниту еден збор повеќе од она за што се залагаат јавно и претседателот на државата и премиерот, за „разумен компромис“ со Грција и за „решение прифатливо за двете страни“. Ниту пак направи најмала алузија за оспорување на националниот идентитет и јазик. Личниот ангажман на Меркел да се најде решение за евроатланските интеграции на Македонија кај државниот врв предизвика повеќе загриженост и страв, отколку охрабрување конечно да се тргне од мртва точка во потрага по решение. Ангела Меркел прецизно појасни и што се подразбира под компромис во Германија и во Европа. Тоа е решение кога сите вклучени во проблемот се подеднакво незадоволни или може да биде кажано и поинаку кога двете страни се подеднакво задоволни.

Најавите на Меркел за изнаоѓање на решение за влез на Македонија во НАТО и во ЕУ, што ќе значи отстранување на блокадата за развој на Македонија и конечно остварување на стратегиските интереси на државата и нејзините граѓани во најмала рака требаше да предизвика подготвеност за соработка бидејќи компромисните решенија и Груевски и Иванов ги бараат со години. Сега кога истиот предлог го добија од најмоќната жена на светот не знаат што да прават со пружената рака. Одговорот е ист како и во Македонија кога некоја јавна личност, освен Груевски и Иванов, ќе предложи да се најде заеднички прифатливо решение со Грција. Тоа кај нас значи веднаш токмак, линч, предавство на татковината, непријателски чин. Секој што се залага јавно за компромис со истите зборови како премиерот и претседателот на државата треба да се соочи со анатема или жигосување, закани по животот.

Затоа и за Меркел еден токмак предложен од еден акмак не ниту изненадување, ниту е на одмет за канцеларката да внимава што зборува друг пат пред Балканци.

Текстовите и јавните настапи на Миленко Неделковски не би заслужиле внимание поради својата карикатуралност, примитивизам и евтин шунд, доколку Миленко не е новинарска перјаница на Владата и личен пријател на премиерот Никола Груевски со кој најчесто има долги повеќечасовни беседи и ТВ-интервјуа на „ти“. Ваквата блискост со премиерот осилениот Неделковски ја употреби да креира висока политика и да навредува странски државници и дипломати. Ги исмева амбасадорките на Германија и на Холандија, Гудрун Штајнекер и Мариет Шурман. Холаѓанката била „ебозовна“, а Германката имала некако грдо и грубо име, Гурдун се викала, па по името се гледа дека не е баш убава како што појасни Миленко на Радио Слободна Македонија.

Ширењето на антиамериканско и антиевропско расположение не е новина во Македонија. Со помал или посилен интензитет тоа е постојано присутно по распадот на Југославија и крвавата воена разврска, но никогаш зад таквите активности не стоела официјалната државна политика. Главно тоа биле лични гледања на неколку јавни личности, новинари и уредници, а најмногу на разни маргиналци и националисти кои постојано гледаат опасност од заговор против Македонија било од Запад, било од соседите. Во последно време загрижувачки е напливот на ширење антизападна пропаганда во провладините медиуми, која излегува од рамките и на евроскептицизмот и на традиционалните комплекси за опасност од заговор. Тоа веќе не е ни онаа разбирлива реакција поради односот на големите сили кон грчкиот ултиматум и наметнатиот спор од позиција на сила. Сведоци сме на директен недоличен атак врз дипломатите на Германија и на Холандија кои се осведочени големи поддржувачи на Македонија и финансиски и на патот за Европа. Некому очигледно му пречи оваа поддршка.

Да се повикува на чекан и на токмак за Меркел во провладини медиуми, од личен пријател на премиерот Груевски, не го отсликува само лудилото на заштитениот измамник. Или работите излегоа од контрола и како што веќе напишав повеќепати време е Груевски да каже: „Аман, доста е веќе, човече, не ме брани повеќе“, или пак работите се ептен под контрола, па Миленко соопштува тоа што сака да чуе Груевски не само за по дома, туку и за по надвор. Кога веќе не му пречи на Груевски што неговиот пулен е изманик со судска пресуда и што испраќа новинари на линч, зошто би му пречел и еден токмак за германската канцеларка Меркел.

Нема коментари

Tags: , ,

Владата ни наздрави со шампањско

Објавено на 22 July 2014 од erizaov

Аирлија ново задолжување на државата за околу 500 милиони евра. Целата земја ја обли голема радост, да се добијат толку милиони за бадијала. Медиумските камбани низ земјата и дијаспората ја објавија ненадејната среќа што не’ снајде сите. Здравје боже, в година напролет, нов заем уште поарен од овој. Премиерот, министрите и целата влада обзнанија со вознес дека парите не ни требаат, ама ќе ги земеме оти биле за џабе и немало смисла да ги одбиеме преку стоте светски финансиери, ептен добри лихвари кои капнале од молење да им ги земеме парите.

Ни нуделе луѓето преку милијарда евра, ама еве скромно сме зеле само половина од тоа што ни давале и тоа за да не се навредат. Ми дојде убаво на душата како лично премиерот да ми наздравил со шампањско од 500 милиони евра и како да ми дал 250 евра колку изнесува само мојот дел, е сега дали јас ќе го вратам или некој друг за период од седум години со каматичка од само 3,97 отсто годишно, тоа мислам не е толку важно.

Во тој миг нашиот премиер ми заличи на шампионите кои возат „формула 1“ и кои по победата качени на тронот тресат едно големо шише шампањско, од кое кога ќе летне тапата под притисок, половината како пена се истура на земја, другата половина ја пијат среќните шампиони. Овој голем ќеиф го плаќаат тие што се трујат со цигарите на светските брендови. Разликата е во тоа што возачите на „формула 1“ многу ризикуваат, а кај нашите тркачи по пари низ светот нема никаков ризик. Тие зајмат и трошат комотно без контрола колку сакаат и за што сакаат. Парите ќе ги враќаат сите, не само пушачите.

Додуша, уште не се знае колку од тие силни пари ќе влезат во државната каса, а колку нема ни да ги видиме оти ќе си ги задржат тие што ни ги дале за да наплатат некои стари заеми кои стасуваат за враќање. Тоа премиерот со стручен експертски јазик го нарече рефинансирање на стари долгови. Убаво звучи, нели, рефинансирање на стар борч. Тоа му доаѓа како кога му должиш на некого пари и пред да ги вратиш како што е договорено му викаш дај му уште еден заем малку поголем, па ќе ти ги рефинансирам парите. Нема проблем, договорено – сторено: пара на рака, Мара под рака.

Се разбира, нешто од силните милиони ќе влезе и во заедничката државна каса. Непријателите и предавниците на татковината прашуваат како ќе се врати новиот долг, колку изнесуваат вкупните долгови, зошто се потрошени парите, тресат зелени, се глупост до глупост. Никогаш не ја совладаа вмровската економска доктрина, која многу едноставно се објаснува. Како стасуваат старите долгови така, ќе се земаат нови заеми. Еден дел ќе се враќа, другиот дел ќе се троши како што си е редот и законот и како што ќе каже благајникот на касата. Така едно две-три децении, па после нека му ја мисли тој што ќе ги наследи касата и долговите.

Колку чини најновиот кредит со најниска камата во историјата на македонското заборчување мислам дека најдобро го објасни поранешниот министер за финансии Џевдет Хајредини. Тој вели оваа влада веќе постигна еден голем рекорд во историјата на заборчување 2009 година, кога се задолжи со камата од 9,8 отсто. За заем од 175 милиони евра вративме камата од скромни 230 милиони евра. Затоа беше и оној ќотек на пратениците и новинарите на црн понеделник 24 декември 2012 година. Спречувањето на тоа задолжување во Парламентот значеше признавање на банкрот, па власта природно, тоа го доживеа како државен удар. Затоа светот играше мајтап со нас дека ќотекот излегол од рајот и од македонското Собрание. Сега, по 24 декември 2012 година, власта е раат и се задолжува спокојно колку сака и кога сака, нема кој да се буни во Парламентот и да ги стопира евтините задолжувања, да бара отчет како се потрошени парите и слични антидржавни блокади. Не знам зошто воопшто има потреба да се разговара за задолжувањата во парламент без опозиција и во држава без дебата на различно мислечки луѓе кога Македонија е најниско задолжена земја и кога добива најевтини пари на заем.

Еве, на пример, овие 500 милиони евра заем што ни ги дадоа над 100 светски финансиери. Зошто би требало за тоа да се прави муабет кога колку чини сметката, ќе се види кога ќе се вратат парите. Значи, ако прифатиме дека ова е вториот рекорд на Владата, едниот беше со највисоки камати 9,80, а овој со најниски 3,97, тогаш како да се измери големината на долгот и успешноста во инвестирање на кредитите. Има само еден начин кој се применува во демократскиот свет каде што секој граѓанин во секое време со два-три клика на компјутерите може да види колку се задолжува државата. Во Њујорк, на пример, на „Тајмс сквер“, на видеобим, во секое време на денот и ноќта може да се види колку Америка се задолжува секоја минута. Со малку повеќе упорност може прилично лесно да се открие и зошто се потрошени парите, кој и како ги враќа. Кај нас се вртат две бројки за вкупните долгови. Едната која Владата го признава, ама не го кажува гласно апсолутниот износ кој заедно со најновото задолжување од 500 милиони евра ја надминува сумата од 3,2 милијарди евра што му доаѓа по околу 1.600 евра по глава на жител без камата. И уште еден долг за кој владата молчи и кој не се знае колкав е. Тоа е долгот на општините, државните фондови, агенции и компании за кој велат дека не е помал од овој што го прифаќа Владата. Двата заедно мерено по глава на жител се над 3.200 евра. Во просек околу 15.000 евра по семејство. Тоа е износ за ниско задолжена земја, најсиромашна во Европа, а замислете да сме високо задолжени, како што има недомаќински држави, влади и семејства.

Нема коментари

Tags: , ,

Арамиска друмарина

Објавено на 21 July 2014 од erizaov

Најновиот намет на памет стаса на македонските автостради кои одамна не се тоа. Наместо големи црни табли на секој километар на кои ќе пишува пази опасно по живот, осамнаа нови цени за патарина. Дали на трошарините начичкани на по 10-20 километри од вкупно 200 километри автопат изградени за 70 години, а последните 8 години само 5-6 километри, ја видовте најновата брука на друмските разбојници за собирање арач.

Прво, нема ниту еден аргумент зошто цените за патарина се качија над 30 проценти. Второ, воведената можност да се плаќа и во евра за наводно да им се олесни на странците и туристите е противзаконски грабеж. Трето, нашите репрезентативни патишта не исполнуваат ниту еден меѓународен услов да се наплаќа друмарина. Еве ги фактите зошто е тоа така.

На ниту една автопатска делница во државата не се случи ништо особено што би го оправдало зголемувањето на цените за повеќе од една третина. Крпењето на одредени веќе руинирани правци досега граѓаните возачи го платија и преплатија повеќе пати. Секој оној што ќе наточи гориво на нашите бензински пумпи плаќа и одреден процент за патиштата. Секој сопственик на моторно возило од мопед до трактор, од автомобил до најтешките камиони при регистрацијата на возилото која чини колку св. Петар кајганата и е една од најскапите во Европа плаќа одреден процент за патишта. Кога земате зелен картон или плаќате осигурувања, пак директно или индиректно еден дел стасува до фондовите за патишта. Од буџетот на Република Македонија, кои го полнат сите даночни обврзници, уште еден голем процент стасува за изградба и одржување на патиштата. Од земените кредити и задолжувања на државата во стотици и стотици милиони долари и евра за изградба на патишта, сообраќајници и комплетна сообраќајна инфраструктура требаше да наликувме во патната мрежа на западна Европа, вака останаа само долговите кои пак ќе ги враќаат сегашните и идните генерации.

Ако се вратиме малку поназад, ќе откриеме дека голем број граѓани на Македонија одвоиле од својата уста пари како заем на државата за изградба на патишта кој никогаш не им е вратен. И најсиромашните жители на Македонија кои живеат во беспаќа имаат издвоено тешки милиони како самопридонеси за изградба на локални, регионални патишта и автостради. Кога сето тоа денес ќе се собере на еден куп неминовно се наметнува прашањето како е можно оваа мала држава да има најлоша сообраќајна инфраструктура и патна мрежа во целиот регион, а да не зборуваме за Европа. Па додека испушиш две цигари треба да стасаш од Скопје до кое било место во државата. Луѓето низ светот толку патуваат секој ден до своето работно место.

Вистината е многу видлива со голо око, се наоѓа на два-три хектара површина во центарот на Скопје. Додека другите градеа автостради и брзи пруги, нафтоводи и гасоводи, нашите планери на иднината градеа споменици, триумфални капии, вртелешки и карусели, музеи на жртвите од тие што ги изградија првите патишта кои сега не можеме да ги закрпиме. Ни изградија без да не’ прашаат фонтани, гаражи, бронзени лавови, коњи, ни насадија жални врби во Вардар и мостови на секои 50 метри кои не водат никаде, ни бетонираа гемии и кораби во коритото на Вардар, ни опнаа во 21 век барокни фасади од пред три-четири века, веројатно толку доцниме во развојот. Политичките и партиски архитекти ни ги сменија фасадите на зградите во строгиот центар на главниот град за некој поубаво да се чувствува трошејќи немилосрдно туѓи пари. За да може убаво да се разгледаат овие скапи лудости на најсиромашниот народ во Европа ќе ни направат панорамско тркало среде Вардар за само 20 милиони евра. Ете затоа, почитувани мои, немаме патишта, а и овие што ги имаме треба да плаќаме кога по нив врвиме иако се полни со црни точки на секој чекор.

Цените во евра се посебна ајдучка приказна. Патарината која чини 40 и 50 денари со најновото поскапување ќе се наплатува едно евро, таа што изнесува 60 денари ќе чини 1,5 евра, за 80 денари патарина ќе се наплатува 2 евра, за 150 денари ќе се плаќа 3 евра, а за 220 денари 5 евра. Оваа драстична разлика во цените надлежните друмски експерти на Владата ја објаснуваат со провизиите кои треба да се платат на банките за железни евра. За тие што ќе плаќаат во книжни евра нема објаснување. Нема објаснување зошто тогаш фискалната сметка се издава во денари и тоа според ценовникот за патарина во денари. Ако платите 5 евра, ќе добиете фискална сметка за 220 денари, а ако платите две евра, фискалната сметка ќе ви биде на 80 денари. Нема објаснување како ќе се правдаат со парите наплатувачите на патарина за разликите од цените со евра и денари. Нема објаснување зошто странците кои ќе транзитираат низ Македонија не можат како и кај соседните држави при влезот во државата да добијат вињетка која уредно ќе си ја платат според ценовникот кој еднакво треба да важи за сите граѓани домашни и странци. Оваа денарско-девизна патарина широко ги отвори портите на озаконет криминал. Дали знаете дека Македонија е единствена земја во Европа каде што нема никаков попуст за патарина дури и ако возите со години секој ден во одредени правци по неколку пати.

И трето, го молам кој било сообраќаен инженер во Македонија да и’ даде на јавноста еден аргумент зошто на автопатиштата во Македонија се наплаќа патарина. Дали затоа што на нив има доволно често румби-тумби, дали затоа што нема алтернативни патишта, а кај што има се непроодни, дали затоа што нема ниту еден тоалет и ниту еден телефон, дали затоа што има ограничувања на брзината под сто километри. Дали можеби затоа што можете да налетате на домашни и диви животни во секое време… има уште сто причини, ама ете нека кажат само една големите владини експерти за друмарина и патарина.

Нема коментари

Tags: , ,

Ја разбра ли Груевски фрау Меркел

Објавено на 17 July 2014 од erizaov

(Фото: Утрински весник)

(Фото: Утрински весник)

„Мора НА НЕКОЈ НАЧИН да се постигне Македонија да стане членка на НАТО и на ЕУ“. Оваа порака од Дубровник им ја испрати најмоќната жена на светот германската канцеларка Ангела Меркел на своите колеги премиери Никола Груевски и Андреас Самарас и до јавноста на Грција и на Македонија. Меркел не би била Германка ако не кажеше што подразбира под тоа „мора на НЕКОЈ НАЧИН“. Тоа да ти било замислете „мора да има компромис“. Меркел не би била ни германска канцеларка ако не објаснеше што се подразбира под компромис. Вели во Германија е компромис кога сите што се вклучени во разрешување на проблемот се еднакво незадоволни… тогаш тоа е фер компромис. Тоа е патеката за решение на наметнатиот спор за името на државата. Брзо стаса и одговорот од премиерот Никола Груевски, ама не директен и германски, туку балкански повеќе за наши потреби отколку да и’ се прати поддршка на фрау Меркел за нејзиниот личен ангажман.

Груевски не го коментира компромисот на германски начин, туку поентира на искажаната реченица на Меркел дека: „нерешениот проблем со името и идентитетот меѓу Македонија и Грција е товар за сите“. Е, вели со олеснување Груевски, сега им е јасно на сите дека Грција го оспорува нашиот идентитет. И нормално следува познатата добро спакувана реченица, ВМРО-ДПМНЕ нема да влезе во какви било иницијативи и идеи во кои ќе се оспори или доведе во прашање идентитетот на македонскиот народ, македонскиот јазик и нација. Тоа е во ред и тоа никој во Македонија ниту го оспорува, ниту прави некаков проблем кога се работи за идентитетските обележја. Предлогот на Меркел не одеше во насока на какво било оспорување, напротив канцеларката го лоцира како проблем на сите во ЕУ. Нејзината порака е крајно внимателно срочена, меѓу другото, за да не биде балкански толкувана, туку германски прецизно се однесува на фактот дека најтешките проблеми во Европа се решаваат со компромис. За да нема недоразбирања Меркел едноставно за сите луѓе над 16-годишна возраст објасни што се подразбира под компромис.

Нашите медиуми објавија две навидум спротивни варијанти, но во суштина со исто значење. Меркел вели „мораме некако да го решиме тоа прашање“ меѓу Грција и Македонија внимавајте сега на една значајна порака која не забележав од изјавата на Груевски дека е разбрана. Меркел вели: „јас лично се вклучив во тоа и размислував за сите можни комбинации за името, но некогаш мислам дека не постои ништо повеќе што може да се измисли“. Очигледно Меркел добро ги прелистала и проучила листите со предлози од чантата на Нимиц кои 20 години наизменично се одбиваат од двете страни. Оваа силна порака на Меркел „јас лично се вклучив во тоа и размислувам за сите можни комбинации….“, не го импресионирала доволно Груевски да испрати државничка реакција. Не разбрав добро дали на Груевски воопшто му е драго што лично Меркел се вклучила во разрешувањето на проблемот, со тоа што таа вели дека единствениот начин да се реши е компромис што кај двете страни ќе предизвика незадоволство. Наместо брза кооперативност за заземањето на Меркел и на Германија да се најде решение на Груевски најголем ќеиф му се направил што ете пак се виде дека во прашање е грчкото оспорување на идентитетот. Повторно станува збор за намера за оправдување што досега не е решен проблемот со името отколку за подготвеност да се реши. Во вакви ситуации кога германски канцелар праќа толку децидна и јасна порака на неминовност од компромис, дипломатските правила и добрите пријателски политички и економски односи меѓу двете земји налагаат да се одговори со истата сериозност дека вклучувањето на Меркел и Германија е историски значаен миг примен со олеснување и голема надеж. Ако досега Груевски сто пати кажал дека е подготвен за компромис и заеднички прифатливо решение со Грција зошто и сега по ваков повод не кажа што во Македонија, за разлика од Германија, се подразбира под компромис. И што во овој случај би значело Грција и Македонија да се најдат во ситуација да бидат подеднакво незадоволни и подеднакво среќни за компромисно решение. Меркел во Дубровник пред политичките лидери на регионот го кажала и тоа дека компромис е и кога сите се подеднакво среќни, односно одговорните политичари треба да изберат дали во своите земји ќе прават амбиент за компромис од кој граѓаните на двете земји ќе бидат подеднакво задоволни и среќни. Меркел тоа го објаснува со зборовите: компромисот за името не треба да ве усреќи, туку да ви даде чувство на праведност“.

Во суштина тука е и најголемата болка на Македонија што огромното мнозинство граѓани го чувствува како голема неправда односот на Грција кон Македонија со ултиматумот од позиција на сила за промена на името ерга омнес за сите употреби. За определбата на Меркел лично да се вклучи во решавање на проблемот, Груевски не изусти ни збор, што е досега невидено кога германски канцелар праќа порака и во ситуација кога од наметнатиот спор единствен и најголем губитник е Македонија. Абецеда во политиката е сите добронамерни иницијативи, идеи и обиди да се најде прифатливо решение е да се прифатат. Наместо тоа Груевски избра популистичка поента дека ги одбива сите идеи и инцијативи кои го оспоруваат идентитетот. Повторно пред јавноста пласира маркетиншка порака само за домашни потреби со тези кои никој во државата не ги оспорува.

Сличен одговор како премиерот даде и претседателот на државата на самитот во Дубровник. И тој не кажа ни збор за неговата омилена тема за „разумен компромис“туку рече нешто што одамна е одбиено од Брисел, а тоа е паралелно да течат разговорите за спорот со името и преговорите со ЕУ на Македонија. Притоа да се применат познатите искуства на ЕУ како со арбитражите во случаите со Словенија и со Хрватска и меѓу Белград и Приштина. Бајата идеја, за жал, отфрлена пред повеќе години за која патем речено претседателот Иванов се изјасни уште кога беше предложена европската арбитража во граничниот спор меѓу Хрватска и Словенија. Тогаш претседателот Иванов пак да го потсетиме ја отфрли ваквата идеја како неприфатлива и опасна за Македонија. Ваквиот настап и на претседателот Иванов во Дубровник да зборува за паралелни преговори наместо за компромис, практично значи одбивање на иницијативите и идеите на Меркел за наоѓање праведно решение со Грција.

Прмиерот на Грција, Андреас Самарас, уште ништо не и’ одговори на Меркел но според неговите последни изјави и исчудување на постоењето на македонски јазик и според неговите шовинистички јавни настапи уште кога се појави на политичката сцена во времето на премиерот Мицотакис како радикален националистички јастреб и инспиратор на милионскиот солунски срамен национлистички митинг против една мала и мирољубива земја јасно е дека од таму можат да стасаат само црвените ерга омнес линии кои не оставаат простор за никаков компромис. Ако е така, а така е, тогаш несфатливо е како Груевски и Иванов, најодговорните личности во земјата, кој знае по кој пат не ја искористија извонредната шанса да ја истераат Грција на чистина пред светот дека е таа што не сака прифатливо решение за двете страни и никаков комприимс. Вака како што постапија Груевски и Иванов работата излезе дека и ние не сакаме компромис прифатлив за двете страни и не сакаме да бидеме еднакво незадоволни со Грците за да влеземе во НАТО и во ЕУ. На оваа точка може да заврши уште не почнат личниот ангажман на Меркел.

Меѓу Грција и Македонија, чии политички лидери 23 години не успеаја да најдат решение ниту со посредство на ОН , ниту со пресуда на судот за правда во Хаг, единствен начин да се реши случајот е само арбитража на ЕУ и ОН која ќе ги земе предвид сите правни и политички аргументи. Без тоа Македонија и нејзините граѓани се изложени на исчезнување.

Нема коментари

Tags: ,

Што кажа Меркел за името

Објавено на 17 July 2014 од erizaov

Ангела Меркел (Фото: Утрински весник)

Ангела Меркел (Фото: Утрински весник)

Германскиот канцелар Ангела Меркел повторно е во центарот на вниманието во Македонија. По неодамнешната нејзина средба во Берлин со медијаторот на ОН, Метју Нимиц, кој две децении посредува меѓу Грција и Македонија за разрешување на наметнатиот спор за уставното име на нашата држава,ова е вторпат за кусо време како Меркел навестува сериозен и крајно внимателен пристап да се најде компромисно решение. По прилично затворената средба Меркел – Нимиц, кога не се слушна ништо спектакуларно, освен неколку интересни најави дека Меркел сака изворно и непристрасно да се запознае до каде се работите и што е кочница што нема решение, овој пат во Дубровник на средбата на политички лидери на Југоисточна Европа, најмоќната жена на светот кажа отворено повеќе значајни работи за повеќедеценискиот проблем и испрати пораки до најодговорните политичари на Грција и на Македонија.
За жал, и овој пат прочитавме и слушнавме различни цитати и различен избор на тоа што соопштила германската канцеларка иако во суштина имаат исто значење. Ништо ново и невообичаено за Македонија. Непрофесионализмот на уредничките тимови во медиумите и овој пат триумфално ни сервираа голема наклонетост на Меркел кон Македонија што се разбира ваквото прикажување им носи штета на државните интереси и го стеснува патот и добрата намера на Меркел да се дојде до решение. Од друга страна, пак, веднаш се појавија дежурните бранители на македонските интереси со својата генетска сомничавост кон завера за се’ што доаѓа од Запад.

Според дописникот на државната агенција МИА, кој известува од Дубровник, Меркел децидно кажала дека „нерешениот проблем со името и со идентитетот меѓу Македонија и Грција е товар за нас“ (за Германија).

„Мора на некој начин да се постигне Македонија да стане членка на НАТО и на ЕУ. Мислам дека може и мора некако да го решиме тоа. Јас лично се вклучив во тоа и размислував за сите можни комбинации за името, но некогаш мислам дека не постои ништо повеќе што може да се измисли“, изјавила канцеларката Меркел.

Таа вели дека без компромис не се може, па следува прецизен цитат на искажувањето на Меркел: „Во Германија велиме компромис е кога сите што се вклучени се еднакво незадоволни. Кај компромис не можете да очекувате дека се’ ќе заврши со среќен крај за сите. Но кога сите се еднакво незадоволни, тоа е фер компромис.“

Во други медиуми објаснувањето дека во Германија под компромис се подразбира кога сите вклучени се еднакво незадоволни е прикажано дека компромис е кога сите се подеднакво среќни. Оваа различна интерпрeтација на еднакво среќни и несреќни по постигнат компромис во суштина малку се разликува колку и да изгледа дијаметрално спротивно. Тоа Меркел го дообјаснува со зборовите: „Од компромисот човек не може да очекува да заврши со чувство на среќа, туку тоа треба да биде чувство на правичност. Или попрецизно: „компромисот за името не треба да ве усреќи, туку да ви даде чувство на правичност“. Меркел, меѓу другото, уште кажала дека „се’ што е постигнато пред влегувањето во ЕУ не предизвикува конфликти по влегувањето, а тоа го знаат Словенија и Хрватска. Можеби некогаш беа лути на нас, но денес конфликтните прашања се решени, тоа се мора“. Оваа порака, се разбира, како и сите други на Меркел искажани во Дубровник не беше упатена само до Словенија и до Хрватска.

Сега чинам разбравме подобро, иако со различни интонации и цитати, што Германците и Меркел подразбираат од зборот компромис. Нашиот претседател Ѓорге Иванов, кој никогаш не дообјасни што се подразбира во Македониjа под разумен компромис и овој пат во Дубровник мудро постапи и не навлезе во сложени разјаснувања што значи од решението за името подеднакво да бидат среќни или несреќни и Грција и Македонија. Такво нешто ако се случи во Македонија да бидеме подеднакво незадоволни, или здоволни со Грците би било доживеано како голем пораз. Истото, дури уште подраматично може да се каже и за Грција. Не е можно еднакво да бидат ни среќни, ни несреќни Грците и Македонците, кога Грците мислат дека само тие се и Македонци и Грци и Елини и дека името Македонија им припаѓа само ним. Тоа е денешниот амбиент во Грција и во Македонија што досега го сработија со своите црвени линии и ултиматуми политичките и интелектуалните елити. Тешко е остварлив компромис меѓу двете земји кога меѓусебните односи околу решението за името подолго време се целосно замрзнати.

Претседателот Иванов на самитот на лидерите на Југоисточна Европа во Дубровник се заложи паралелно да се решава спорот со името и да течат преговорите применувајќи ги познатите искуства на арбитрирање во регионот како што беше случај со Хрватска и со Словенија и меѓу Белград и Приштина. Не знам дали претседателот Иванов мисли дека тоа би бил неговиот разумен компромис, но во суштина значи одбивање на компромисот како што го разбираат Германците и Меркел. Досега стотици пати обидите за паралелни преговори со ЕУ и примена на регионалните искуства со арбитража беа директно одбиени и неприфатливи од Брисел. Моделот на арбитража како во случајот со Хрватска и со Словенија прв го искритикува како неприменлив во Македонија претседателот Иванов.Тогаш претседателот беше дециден дека таквата арбитража е несоодветна на нашиот случај и опасна за нас.

Што мислите дали тоа што го подразбира канцеларката Меркел под компромис на еднакво незадоволни и задоволни го подразбира и нашиот државен врв.

Објавено во Утрински весник

Нема коментари


Photos from our Flickr stream

See all photos

Twitter


календар

July 2014
M T W T F S S
« May   Aug »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031