Archive | April, 2013

Георгиевски ќе се врати (4)

Објавено на 29 April 2013 од erizaov

Во блиска иднина Љупчо Георгиевски ќе биде рехабилитиран од својата партија со вратен основачки акт Љупчо Георгиевски кога го видов првпат на една фотографија во „Нова Македонија“ ми личеше на рускиот Распучин, на гневен млад поет – задоцнет македонски анархист од минатиот 19 век, кој авантуристички влегол во политиката на крајот на 20 век кога паѓа комунизмот во цела Источна Европа и кога е на повидок распадот на Југославија. Ни на крај памет не ми беше дека овој новопечен политичар повеќе налик на испосник и умислен револуционер со тазе порасната прва брада и мустаќи ќе биде една од највозбудливите политички фигури на македонската транзиција и најголемата вмровска икона со драматична животна патека полна со контроверзии, брзи подеми и падови. Би рекол со филмска брзина, како што може да режира само животот и историјата, тргна гневниот поет од член на МААК, а потоа и основач на ВМРО-ДПМНЕ, до победник на првите парламентарни повеќепартиски избори, при што Георгиевски уште на стартот станува неозаобиколива и клучна политичка личност во државата. Доколку не беше наивен и неискусен, по сопствено признание, ќе беше првиот македонски премиер на независна Македонија. Во тоа не успеа не толку поради сопствениот национализам, туку поради кокетирање со јавноста, која беше неподготвена за коалициска влада со албанската политичка партија. Така барем мислеше младиот Георгиевски што набргу се покажа како голема грешка, на кого првото вработување за малку ќе му беше премиер. Љупчо Георгиевски без оглед дали беше потпретседател на државата, лидер на опозицијата или премиер, почнувајќи од 1991 година до 2004 година, до големиот раскол во неговата партија, секогаш беше во центарот на вниманието на јавноста и на медиумите. Го признал тоа некој или не, историски факт е дека тој е првиот македонски политичар кој непосредно пред падот на Југославија зборуваше јавно за независна и самостојна Македонија. Сосема друго прашање е колку е лично заслужен за осамостојувањето на државата за што е неопходна многу поширока и непристрасна научна анализа и оцена, која Македонија се’ уште ја нема. Определбата на југословенските веќе речиси конфедеративни републики за самостојни држави е голема жар скриена под пепел во целиот период на Титова Југославија, особено се силни стремежите за независни држави по смртта на Тито. Владејачките републички политички лидери биле доволно мудри да не го кажуваат тоа премногу гласно, а нагласено да ги негуваат националните, верските, културните посебности, како и да ги обележат територијалните граници. За голема жал, во оваа ера на транзицијата поблиска и позначајна ни стана античката историја од вековите пред Христа отколку поновата историја, чии современици и актери се’ уште се живи сведоци на големите промени. Георгиевски од клучна личност во период од првите 13 години од транзицијата стаса до анатемисан политичар и отпадник од сопствената партија, грубо отфрлен и оспорен основач од тие кои се крстеа пред него како пред икона и му палеа свеќа при живе. Георгиевски по многу нешта е посебна и оригинална личност на македонската политичка сцена. Првиот жесток судир го имавме кога веднаш по основањето на ВМРО-ДПМНЕ тогашните медиуми ги прогласи за ненародни, предавнички, антидржавни, а во едно отворено писмо до „Нова Македонија“ новинарите ги нарече копрофази (гомнојадци), што предизвика вистинска лавина од реакции и полемики. Со тоа Георгиевски и си обезбеди максимален публицитет, без оглед колку тој бил негативен или позитивен. Вмровските преки судови, особено оние во Охрид, објавуваа пресуди на смрт за новинари и јавни личности кои се спротивставуваа на политиката на ВМРО-ДПМНЕ и на нејзиниот водач Георгиевски. Ја имав таа чест да бидам осуден на смрт. Вториот јавен конфликт го имав со Георгиевски кога во парламентот од говорницата како потпретседател на државата предложи да се стават под контрола, да се цензурираат изданијата на „Нова Македонија“ и МРТВ како ненародни и предавнички. Тогаш од новинарската галерија во парламентот гласно викнав „Тоа е болшевизам, господине Георгиевски“, настана голема мешаница, за подобро да ме разберат уште еднаш силно викнав „Тоа е фашизам“. Претседателот на Собранието, Стојан Андов, го повика обезбедувањето да бидам отстранет од галеријата. Одбив да излезам. Во знак на солидарност, сите новинари ја напуштија галеријата, освен новинарката на МРТВ, сега висок функционер во славната државна Антикорупциска комисија, која гони по нарачка на власта само опозициски политичари и јавни личности. Стојан Андов ја прекина седницата да се смират страстите. По паузата, Доста Димовска со големо олеснување обнароди дека инцидентот го направил новинар од немакедонска националност. Во една друга пригода по повод еден мој уводник, Георгиевски не се стеснуваше јавно да изјави: нема на еден Турчин и на еден Влав (Панде Колемишевски) да им полагам сметки и тие да ми кажуваат како да работам. Потоа имавме уште многу судири и жестоки полемики со Георгиевски. Добро паметам кога по победата на ВМРО-ДПМНЕ и ДА 1998 година неговите најблиски соработници брутално влегоа на Собранието на акционери во НИП „Нова Македонија“, ја прекинаа нејзината трансформација и приватизација, ја презедоа куќата насилно. Со тоа веќе почнатата финансиска агонија на еден од столбовите на државноста на Македонија за неколку години беше целосно урнат. Во 1999 година кога заедно со неколку колеги го основавме „Утрински весник“ и кога работевме на подготовката на првиот број, Георгиевски се огласи јавно преку една телевизија со предупредување дека се подготвува антивладин весник, небаре е антидржавен и непријателски. Љупчо Георгиевски, иако секогаш предизвикува медиумско внимание, никогаш не научи како да комуницира со новинарите. Никогаш немаше опсесивна желба да ги контролира медиумите или да бара нивна апологетска наклонетост. Мислам дека Георгиевски во првите години гледаше непријатели во новинарите, инсталации на УДБА и КОС, иако сите носечки медиуми беа цврсто определени за независна и самостојна Македонија, особено по одделувањето на Словенија и Хрватска од Југославија. Љупчо Георгиевски чинам и тогаш и сега го носи вмровскиот комплекс од Југославија во која, и вака распадната, гледа опасност. Тешко му е на Георгиевски да прифати дека Македонија во рамките на Југославија се издигна на највисоко ниво и доживеа најголема афирмација македонската национална посебност, јазик, култура, наука, спорт… Тие достигнувања во независна Македонија се’ уште не се надминати. Мислам дека поради тоа и поради свои непромислености и грешки, поради непријателскиот однос кон новинарите, лесно си го навлече пробугарскиот ореол кој заедно со вмешаноста во корупциски афери му нанесоа најголем удар. Големи се разликите меѓу Георгиевски на стартот на својата политичка кариера кога беше на зенитот и денес кога според многумина е завршена неговата политичка кариера. Јас не мислам така. Љупчо Георгиевски се’ уште е млад човек, во најпродуктивните години и веќе искусен и умерен политичар. Тој не мора пак да тргнува од почеток.Има доволно горчливо искуство да чека во сенка, пишувајќи внимателно мемоари. Основачкиот акт на ВМРО-ДПМНЕ колку и да му го бришат разни потрчковци не можат да му го избришат. Историја не се брише. Георгиевски во блиска иднина го гледам како рехабилитиран прв претседател на ВМРО-ДПМНЕ, како пратеник во Собранието или како амбасадор во значајна земја. Тоа ќе се случи при првите поголеми промени во ВМРО-ДПМНЕ. Тоа е историска неминовност.

Нема коментари

Tags: , ,

Се спасивме од државен удар

Објавено на 29 April 2013 од erizaov

Денеска ми олесна. Трајко Вељаноски, претседателот на Собранието, се враќа од Кипар во земјава. Чувствувате ли веднаш како полесно се дише. Пак одбегнавме државен удар. Пучистот Бранко Црвенковски испушти шанса да ја собори власта и да воведе диктатура на пролетеријатот како што сакаше да го направи тоа на 24 декември лани. Црвенковски немал време за преврат, бил ангажиран кај него дома и тој да не биде жртва на пуч, немал ни доволно пролетери. А богами деновиве навистина беше опасно. Сите фатија мајка бежанија и ја оставија државата како село без кучиња. Единствената надеж ми беше Гордана Јанкулоска, храбрата министерката за внатрешни работи, дека нема да дозволи насилно преземање на власта, но се замрзнав кога разбрав дека и таа заминува со цела делегација во Варшава. Затоа враќањето на Вељаноски дома ми дојде како мелем на рана. Човекот постојано е на вистинското место.

Претседателот на државата си ја истера повеќедневната турнеја кај нашите иселеници во Канада и веднаш потоа летна за Аризона, Америка. Крсти улици, сади дрвца, држи предавања на студенти. Се сеќавате на онаа антологиска песма „трла баба лен да и’ помине ден“.

Премиерот сиромав се искрши од трчање по светот да донесе некој денар, ама еве Американците му удираат контра со најчитаниот Извештај на светот. Му фрлаат клинови во тркалата.

Де Владата била корумпирана, де правната држава не функционирала, де се кршеле законите и Уставот од судии и полицајци, демек од тие што треба да го бранат Уставот и законите како очите во глава, де селектирано се апселе политичките противници, се компромитирале со противуставна лустрација, медиумите биле под контрола, имало цензура и самоцензура, немало демократија, дрн, дрн јариња. Нека си ги гледаат тие своите гајлиња и демократски дострели. Се виде до каде стаса нивната слобода, не можат да одржат еден маратон без жртви.

Премиерот Груевски паметно го избра за првата станица на своето роуд-шоу Азербејџан, каде што ич не се потресуваат од извештаите на Стејт департментот. Истото важи и за Јужна Америка. Бразил, Аргентина и Мексико се веќе светски економски сили, на кои Америте можат да им плукнат под прозорец. Ако нешто не биде како што треба, ќе може да се тркне до Венецуела кај наследникот на Чавез и до Куба кај брат му на Кастро. За тоа дали има потреба ќе се одлучува во од. Штом од Вашингтон долета во Бразил заменик-премиерот Зоран Ставрески, тимот се засилува, па се можни и други сафари-тури за лов на милијардери и крупни инвеститори кои пет пари не даваат за извештаите на Стејт департментот.

Министерот за надворешни работи, Никола Попоски, од Женева е на пат за дома. Утешително, ако не искрсне итно некоја попатна станица. Али Ахмети и Талат Џафери веќе се тука, така што власта за Велигден ќе се комплетира во татковината. Целата турнеја на државниот врв со нивните соработници, експерти, новинари, преведувачи, министри и разни лобисти, авионски билети, хотели, дневници и нешто малку храна и пијалак не чини ни 500.000 евра. Мизерна сума која не стасува ни за еден просечен споменик од бронза и тоа не на скопскиот плоштад, каде што конкуренцијата е голема, туку во внатрешноста на државата во едно обично македонско градче. Трипати е поевтино нашите државници со своите соработници да го крстосуваат светот со авиони од Скопје до Никозија, до Рио де Жанеиро и Вашингтон, до Баку, до Торонто, до Феникс, до Женева и до Варшава и да престојуваат во елитни хотели, малку да кешираат со дневници, отколку што чини еден лустер во стариот скопски театар. Не може ни да се пресмета колку е евтина оваа раздвиженост на највисоките македонски функционери ако се направи споредба со цената на една обична барокна гаража, како онаа, на пример, кај МРТВ. Често се думам која е поубава ла гараж-барок или МРТВ заедно сосе МВР.

Добро е што веднаш по поразот во општината Центар во Скопје Владата по седум години излезе да каже колку изнесува најголемата инвестиција во Македонија во ерата на транзицијата. Во јадрото на главниот град се изградени импозантни зданија за нецели 250 милиони евра. Ако ангажирате еден солиден правник, еден економист, градежен инженер, експерт за анекси и договори и еден добар хакер, можете и на интернет да откриете колку чини македонската споменикоманија, потрагата по пославно минато, задоцнетиот кич, барок и рококо, ергелите бронзени коњи и глутници лавови, жалните врби и кораби, разубавени фасади. Добро е што дознавме дека сето тоа задоволство чини колку да не е без пари. Џабалук. Уште подобро е што власта даде отчет пред да стапне во канцеларија новиот градоначалник на Центар. Којзнае што ќе соопштува од утре и ќе измислува колку чини „Скопје 2014“.

За време на велигденските и првомајските празници, кога целата наша политичка елита ќе биде дома, нема потреба од многу средби со новинари и непристојни прашања за Извештајот на Стејт департментот, за збогувањето со комшиите Срби, кои заминаа на пат за Европа, за ултиматумите на Штефан Филе и на Грците, за багателните цени на спомениците и слични глупости.

Ах, да, ќе заборавев. Што ќе ни донесат од белиот свет нашите водачи. Кој дал пари за свирче, ќе свири. За другите нема ништо.

Нема коментари

Отворете го пенџерчето…

Објавено на 29 April 2013 од erizaov

Во што е разликата на пораките што ни ги праќале во „пусто турско“ и што ни ги испраќаат денеска

Имам една омилена приказна за Насрадин оџа која повеќе пати ја раскажувам и која идеално се поклопува со нашите денешни премрежија и патила, со нашиот примитивизам и провинцијализам. Ќе ви ја раскажам пак, па вие проценете колку е актуелна со нашата денешна реалност.

Еден ден, пред векови, во „пусто турско,“ кога само малку луѓе биле писмени, една анама му рекла на оџата: те молам оџа да ми го прочиташ ова писмо. Го зeл оџата листот хартија и почнал да чита: почитувана анамо еве после долго време решив да ви се јавам и да ве прашам како сте што правите. Како ви е семејството, дали сите сте добри, живи и здрави, како во оди работата….. во тој миг анамата спискала аман бе оџа ефенди што читаш, па тоа е тапијата од куќата. Оџата спокојно и одговорил: ти анамке рече писмо и јас го читам тоа како писмо, да речеше тапија јас ќе го читав како тапија. Ете така со апсолутен авторитет оџата ја скрил својата неписменост. Денес сите настани, пораки, писма, извештаи, пресуди, успеси, неуспеси, до сообраќајни несреќи…. се’ што ни се случува во државата ни ги чита Насрадин оџа. Како сака, така и ни чита. Ако леди Ештон рекла државниот врв итно да го реши проблемот со името, или дека интеграцијата со Европа треба да почне од дома, нашиот оџа ова го чита како позитивен исчекор напред и како големо задоволство на европскиот комесар за надворешна политика Леди Ештон од напредокот на Македонија. Ако комесарот на ЕУ Штефан Филе во својот извештај не предлага препорака за датум за преговори со ЕУ, односно вели дека предуслов за тоа е да се завршат ветувањата од први март што му ги дале нашите водечки политичари тоа нашиот оџа спокојно ни го чита како негово големо задоволство од специјалниот извештај на Европската комисија со кој се потврдува препораката за почеток на преговорите. Оџата вели ние сме задоволни од Извештајот кој ги рефлектира реално нашите напори …. и ни дава надеж дека наредните месеци ќе има други позитивни придвижувања во правец на нашето европско интегрирање….

Да се разбереме, нашиот оџа не е неписмен како Насрадин. Тој си ги чита туѓите писма до нас како негови, а ние сме понеуки од анамата бидејќи таа сепак знаела да разликува што е тапија, а што е писмо. Ете така дојдовме до нашиот лажен свет, што Насредин го вика „јалан дуња“, а учените експерти и аналитичари сега го викаат виртуелен свет. Тоа е нашиот паралелен свет кој изгледа еве вака: на 24 декември лани немаше тепање на пратениците во Парламентот, туку обид за државен удар. Не беа избркани новинарите од галеријата, туку беа замолени да ги напуштат своите работни места од безбедносни причини додека се отстрануваат пучистите од Собранието. Оценката дека изборите се мирни и ненасилни со многу неправилности се чита како фер, слободни, демократски и скандинавски. Гласањето секоја недела повеќе од еден месец со развиен изборен туризам на туристи од сиромашен Пустец во повеќе општини и нивно населување со уредно издадени документи на иста адреса е врвен патриотски чин. Секој сомнеж дека тоа е злоупотреба на овие сиромашни и измачени луѓе е предавство, а херои се тие што ги корумпираат и им штанцаат лични кари на сиромашните нашинци од Албанија да гласаат на локални избори. Не поднел претседателот на Управниот суд оставка поради сомнителни пресуди на судот, туку поради тоа што е Албанец и поради Струга. Експертите од ММФ не кажале дека треба да бидеме внимателни со задолжувањето на државата и како да ги трошиме парите, туку биле многу задоволни од нашите економски реформи и вчудоневидени од нашата ниска задолженост. Тоа се чита дека ни е отворен патот за нови заеми и дека станува неподносливо за македонската економија таквата ниска задолженост. На повидок се нови кредити со кои успешно ќе ги враќаме старите долгови. Особено сме среќни што експертите од ММФ не ја кажаа својата улога во македонските парламентарни избори избори 2011 година кога пари за други намени во износ од 230 милиони евра дозволија да се вметнат во буџетот непосредно пред избори. За оваа коруптивна улога на ММФ е водена жестока дебата во бордот на директори, но финансискиот џандар на светот е доволно мудар тоа да го одмолчи и да го чува во фиока за друга прилика. Сега не е упатно да се меша во читањето на писмата на нашиот оџа. Затоа сега и на локалните избори власта додуша со малку ќотек на пратениците од опозицијата уфрли нов заем од 220 милиони евра во буџетот пред избори. Зошто би се менувала тактиката која дава одлични резултати на сите избори.

Не е коректно ММФ јавно да прашува во Скопје каде ги потрошивте парите, кога тоа прашање кај нас го поставуваат само неколкумина предавници. Зошто би било важно каде и како се потрошени парите и колку чини „Скопје 2014“ кога тоа народот го сака. Секое задоволство треба да се плати. Ќефот нема цена. Зошто некој би поставувал пршања каде се потрошија нашите пари и кој ќе ги плаќа борчовите кога на сите избори цели седум години потпишуваме бланко меница како жиранти на власта во која имаме неограничена доверба да ги арчи нашите пари на тони и тони бронза која се плаќа како да е злато, на врби, кораби, галии вртелешки, карусели, триумфални капии, која е таа будала што смее да праша колку чини нашето епохално открите дека Прометеј, Аминта трети, Александар Македонски, Филип Втори, Јустинијан и многу други антички јунаци се нашите славни предци. Ништо не се неколку стотици милиони евра да се чувствуваме подобро за новооткриеното славно минато што со децении ни го криеле комунистите, примитивни Словени.

Странските инвестиции растат во писмата до нас што секој ден ни ги читаат стотици клонирани оџи. Субрата Рој не бил сомнителен деловен човек под истрага во Индија, туку близок пријател на Македонија и на мајка Тереза кој штом заврши со клеветите во Индија ќе стаса да прави Лас Вегас од Охрид. Зошто би им се лутеле што нашите врвни политичари се сликаат со еден сомнителен милијардер кој вели дека имал само еден милион.Тој ги лаже нивните власти таму, а не не’ лаже нас тука. Полн е со пари како танкер, и одвај чека да ги истури во Охрид. Ако некој му каже да не ја испушта нафтата во Охридското Езеро ќе го прогласиме за улав оти тоа што ќе го направи Субрата од Охрид ќе биде рај почист од изворите на Свети Наум.

Нема област каде што не живееме паралелно со писмата на Насрадин оџа. Ако барате податок колку факултетски образовани луѓе се без работа, колку средношколци чекаат вработување ќе ви кажат дека пред седум години за време на СДСМ имало повеќе невработени, цели 37 проценти, а сега се само 32 отсто. Тоа што европската статистика вели дека 52 отсто од младите со факултетска диплома се без работа и 38 отсто од средношколците немаат шанса да се вработат тоа е измислица. Тие што пишуваат дека сме најсиромашна земја и последни по квалитет на живеење во Европа и тоа е непријателска пропаганда. Не менува ништо што се работи за најрелевантен годишен Извештај на ОН кој светските медиуми го нарекуваат скала на најсреќните и најнесреќните народи.

Во сите овие наброени и ненаброени случаи на нашиот лажен свет во основа лежи недостигот на демократија. Македонија не е демократска држава. Таа е далеку под сопственото ниво од пред седум години. Дали мнозинството граѓани си ја сака таква татковината не знам. Но сигурно е дека само во таква држава може да има лажен свет. Дали ќе го отвориме пенџерчето да влезе чист воздух или ќе се угушиме зависи од тоа дали ќе научиме да читаме, или ќе ни чита Насрадин оџа. Ако тоа не го научивме сите овие години, како ќе го научиме за две недели како што запнале овие споулавени од Брисел.

Нема коментари

Колку чини кило кич

Објавено на 29 April 2013 од erizaov

Мајсторите од старо Скопје си играа мајтап со чираците на нивниот прв работен ден. Ги праќаа да донесат од соседната работилница една кофа струја. По тоа ценеа колку му сече умот на новиот чирак. Деновиве ми текна на таа тест – шега кога почна да се мери колку чини килограм кич на скопскиот и плоштадите ширум Македонија. Македонскиот неколку века задоцнет квази барок излеан во тони и тони бронза, преправените фасади и антички дивоградби и колонади и дузина импровизации од жални врби, рингишпили и галии на Вардар, до триумфални капии и смешни мостови чинел само 200 – 250 милиони евра. Тоа ни го приопшти Владата преку нејзината министерка за култура Елизабета Канческа – Милевска, со видливо задоволство дека за вакво грандиозно градителско чудо тоа се никакви пари.

Повеќе угледни медиумиски агенции, весници, списанија, телевизиски куќи, архитекти и урбанисти јавно изразуваат разочарување од новиот изглед на градот на светската солидарност кој годинава одбележува 50 години од катастрофалниот земјотрес. Скопје го градеа градежници, урбанисти и архитекти од светски глас како Циборовски, Кензо Танге и други. Иако нивните планови, проекти и идејни решенија не се целосно завршени, во ново време се случи невиден атак врз најубавиот, најскапиот простор во македонските градови. Со политичка интервенција и стимулација дојде до узурпација на градските плоштади и најрепрезентативните места, видовме арогантна кражба на духовната и авторска сопственост и нагрдување на изгледот на историски зданија и архитектонски убавици, срамно сквернавење на Камениот мост, дилетантска измена на фасадите и изгледот на идентитетски значајни објекти, како што се Собранието и Владата на Р.Македонија. Но сепак најтажно од се’ не се лошо избраните и погрешни приоритети, туку што стотиците милиони евра се фрлени во кич, во импровизации кои немаат уметнички вредности и кои не се подложени на никаква претходна стручна и непристрасна рецензија.

Во светот на уметноста плоштадите се отстапуваат на големи и докажани имиња. Тие не се ангажираат со тендери и конкурси. Обично тоа се прави на покана на вистински авторитети. Така се градат и создаваат ремек дела кои стануваат национална гордост и дел од колективното памтење на генерации, најчесто на големо задоволство на авторите за симболичен надомест. Нашите карикатурални и пропагандистички потфати за баснословни пари и хонорари какви што не добиле ни најгенијалните автори ни донесоа само кич, лоши плагијати, тони безвредна бронза…. панаѓурски лик на скопскиот плоштад. Тешко може да се пресмета колку чини она што му е направено на Скопје. Обично како големо оправдување служи тезата дека претходните власти ништо не изградија, а овие барем направија нешто. Да, може со право да се критикуваат претходниците што не обрнале доволно внимание на паметници. Но многу е поштетно ова што е изградено на најубавите простори вака како што е изградено. Тоа е поголемо злосторство отколку да останало како што било, па да се гради според естетски и уметнички вредности. Во ценовникот на Владата обелоденет по повеќе годишно доцнење, за „Скопје 2014“ има нејаснотии, а многу објекти и ставки не се пресметани. Што мислите колку чини квадратен метар земја и воздух, на најурбаните и најубави места во градовите.

Ако кичот е баснословно скап затоа што секој денар потрошен за безвредни плагијати се фрлени народни пари, тогаш колку чини вистинската уметност, ремек делата кои се оставени без никаква заштита од државата на арамии, диви копачи, белосветски криминалци и домашни прекројувачи на историјата. Колку чини една охридска икона од која шашардисаа познавачите на уметноста во Париз, Рим и во Токио. Колку чинат фреските во Курбиново, Нерези, Старо Нагоричане, Матка…. Колку вредат последните 30 икони што ги однесоа ајдуците од најубавата мијачка црква Св. Ѓорѓи во Лазарополе изработени од генијот Дичо Зограф. Колку чинат изгорените и украдени иконостаси по македонските цркви. Колку чини манастирот Трескавец, Бигорски, Лешочкиот, Св. Јоаким Осоговски и десетици други безвременски дела градени од едни други неимари. Колку чинат старите ракописи и книги, и стотици разни артефакти разнесени по светските музеи и приватни галерии и домови. Велите, нема цена. Е, па нема цена. Дозволете ми една мала пресметка додека откриете кој е тој што гради кич, а не ги заштитува вистинските дијаманти. Кој им фрла бисери на свињите. Само манастирот Трескавец кој последен изгоре чини десет пати повеќе отколку сите овие гротески на скопскиот плоштад. Не поради парите, туку поради нешто многу поважно.Трескавец е граден со љубов на христијански темели и верба за заштита на иднината и идентитетот на македонскиот народ и затоа не може да се измери колку чини. А, „Скопје 2014“ е граден со пари на сиромашен народ на пагански темели за освојување на власт и враќање во минатото.

Нема коментари

Се отвори тројанскиот коњ

Објавено на 29 April 2013 од erizaov

Почна одмаздата на окованите антички јунаци на скопскиот плоштад

Подарокот што ни го сместија Данајците среде Скопје се отвори некни сам. Од тројанскиот коњ една априлска ноќ се спушти Одисеј со неговата дружина. Дојава и Алаксандар Македонски, а преку Камениот мост стаса пеш и татко му Филип заедно сосе мајка му и сестра му. Ги пречекаа лично Прометеј, Аминта и Јустинијан. Малку подоцна дојаваа и Самоил, Карпош, Делчев, Карев, Груев, Чакаларов, Сарафов, Александров, Шатев со гемиџиите сите на број, имаше и партизани и асномци на чело со Ченто. Од околните згради се симнаа Черчил и Ганди, предводејќи ја светската и балканска државничка елита, а по нив стасаа стотици актери, писатели, преродбеници, патриоти, херои, врховисти и комунисти, разни предавници и непријатели кои излегоа од Музејот на револуционерната борба на ВМРО и жртвите на комунизмот, а на крајот од поворката беа чистачот на чевли, шмизлите, просјакот и фраерот. За миг се покажа и Мајка Тереза, брзо се прекрсти, го повика Господ напомош и исчезна.

Ете така среде скопскиот плоштад пукна најголемиот скандал од времето на владеење на Никола Груевски. Почна одмаздата на окованите јунаци од антички времиња до денес. Конечно, и тие сфатија дека тука некој ги поставил за своја, а не за нивна слава. Владата призна дека нејзината потрага по пославно минато и нов антички идентитет на сметка на словенството мерено со пари чини повеќе од 200 милиони евра, или околу 12.5 милијарди денари. Недостасува цената на некои објекти кои Владата не ги смета во „Скопје 2014“, како што се Градскиот стадион, спомен-домот на Мајка Тереза, каматите што им се украдени на изведувачите за задоцнетото намирување на долговите и реалната цена на земјата и просторот каде што се изградени спомениците. Ако се има предвид дека недостасува увид во некои дополнителни договори и во голем дел од стотиците анекси и фактот што голем број од објектите се’ уште не се завршени, а и сите паметници не се излеани и поставени, тогаш сметката што ја обелодени Владата за зданија и споменици кои не се приоритетни во оваа ера на економска криза и сиромаштија е многу поголема од соопштената со повеќегодишно задоцнување. На крајот ќе излезе дека не кружат случајно во јавноста бројките од 500 до 600 милиони евра фрлени на кич, лош плагијаторски барок и бронзени споменици. Катастрофален влог на преродбеничката политика во најсиромашната земја на Европа. Мерено, пак, со други аршини научни, историски, уметнички, естетски, духовни, културни, национални, идентитетски, меѓуетнички, меѓусоседски и меѓудржавни, „Скопје 2014“ е културен геноцид, финансиски банкрот и политички дебакл. Тврдината од бронза почна да се урива како кула од карти.

Сите најдобронамерни, пријателски, стручни и научни укажувања дека политичката интервенција во уметноста, архитектурата, во науката, само поради инает, револт или поради тоа некој подобро да се чувствува е голема грешка, беа дочекувани на нож. Светските научни авторитети беа исмевани и прогласувани јавно за државни непријатели од владини апологети. Домашниот здрав разум веднаш беше анатемисан како предавство на нацијата и татковината. Стотици врвни историчари , меѓу нив голем број поддржувачи на Македонија и од историски и од правен аспект, гласноговорници на правото на самоименување и самоопределување, на научници кои го осудија грчкиот ирационален ултиматум за промена на уставното име на државата, со оваа наша непромисленост, им ја затворивме устата. Македонската антикоманија, која по долго тлеење, главно, во дијаспората преку океанот, бувна наеднаш дома, стимулирана политички и финансиски од оваа власт. Прифаќањето на грчкиот терк на присвојување само за себе на историјата на древните цивилизации која припаѓа на повеќе денешни народи внесе големо неразбирање за македонските потези во светските научни кругови. Грчката дипломатија ја зграпчи оваа наша будалштина и излезе од дефанзива со наша помош, силно го јавна тројанскиот коњ за кој никој во државата не знае чиј проект е и кој ни го донесе, не како данајски подарок, туку самите прескапо си го плативме. За кратко време итрите Грци му го испраа срамот и валканата совест на светот за односот и неправдата кон Македонија сама да одлучи како ќе се вика. Со наша глупост Грците ги ослободија од овој товар светските државници токму со „Скопје 2014“.

Тешко е да им се објасни на нашите патриоти кои од антиката го препознаваат само шлемот и коњот на Александар дека античките споменици градени со пари од буџетот со одлука на Владата и општините не може да помине во Европа и во научниот свет кој цели шест века низ целиот свој образовен систем, култура, филозофија, општествен и политички поредок, поимање на демократијата се потпира на античка Грција и Византија. Тргнувањето во поход против овие темели на Европа со „Скопје 2014“ и со ревизија на историјата е камиказе политика на наивни и неискусни политичари, на анемична научна мисла и на посеана конфузија во јавноста со потрагата по славно минато и примамливото наследство на Александар Македонски.

Владата ја презеде улогата на научен арбитер, на мецена на уметнички дела и големи градежни зданија невидени на ова поднебје. Објавените износи на хонорарите за кич-уметност платени со парите на граѓаните предизвикаа лавина на незадоволство и огорчување во јавноста. Без никаква рецензија и стручна оцена на делата, исплатени се баснословни хонорари во светски рамки од близу четири милиони евра на 14 скулптори од кои повеќето анонимни. Само на еден скулптор за неколку споменици, вклучувајќи го и Александар Македонски, му се изброени од државната каса безмалку три милиони евра. Таков хонорар немаат добиено сите големи македонски скулптори и сликари заедно за целото свое творештво. Таква нарачка од државата немаат добиено ни Никола Мартиновски, ни Лазар Личеноски, ни Мазев, ни Чемерски, ни Петар Хаџи Бошков, ни Митриќевски, ни Грабул, а богами ни Аугустинчиќ, ни Мештровиќ, ни Роден, ни Мур, ни Пикасо, ни Матис, ни Рембрант, ни Микеланџело, ни Давинчи. Ниеден мецена со државни пари собрани од даноци не бил толку широка рака како Никола Груевски. Ваква навреда на македонските вистински творци кои цел живот се борат за пристојна егзистенција досега не им е нанесена како со политички и партиски фаворизираната скулпторка Валентина Стевановска, која стана меѓународно позната по износот на најголемиот хонорар во светот исплатен од државна каса за лиење во бронза на Александар Македонски јавнат на Букефал.

Ова е, дефинитивно, почеток на падот на една погрешна политика. Од денеска времето работи против расипничката и осилена власт. Време е за тешко и мачно отрезнување по античкиот вирус. Додека горат од негрижа безвременските македонски манастири, иконостаси, додека исчезнуваат иконите кои се влезени во светското културно наследство, додека се уриваат споменици под заштита на државата и УНЕСКО, мораториумот на изградба на споменици и објекти кои не се од државен и стратегиски приоритет е најдоброто нешто што и’ се случува на Македонија. Белки, конечно, ќе се сфати кои се македонските приоритети, не само од нашите водачи, туку и од самите нас.

Нема коментари

Време на големите измамници

Објавено на 29 April 2013 од erizaov

Живееме во доба на големи измамници. Ги има од разни видови и подвидови. Едните подлежат на законски санкции, другите не ги допира законот. Што мислите кои се поопасни дали тие што продаваат со убави зборови станови, туѓ имот, фабрики и завршуваат во затвор, или тие што секој ден се на насловните страници и на ударните вести, ни се насмевнуваат од ТВ-екраните решителни во борба против криминалот, ни проповедаат патриотизам, чесност и морал, дебатираат за демократијата, а имаат сериозни проблеми со законот и својата чесност.

Е, тие измамници се најуспешните на кои може да им симне капа и Остап Бендер , легендарен хохштаплер од светски маштап. Тоа е оној сој на превеани мајстори на лагата. Виртуози кои го кршат законот, ама се на слобода, ем се славни, ем богати. Ќе ви ја раскажам приказната за еден познат капиталец. Нашиот Остап Бендер, пред да стане славна и јавна личност беше пристоен спортски новинар, вљубеник во автомобилски трки, фудбал, игри на среќи и разни томболи. Еден ден во кризната 2001 година, кога во Македонија се пукаше и гинеа луѓе, нашиот главен јунак и голем патриот дошол на генијална идеја како да им помогне на луѓето и на себеси во воени услови. Си отворил човекот со уште двајца помошници канцеларии во Трговскиот центар „Буњаковец“ во Скопје, едната ја крстил Имигрејшн – Агенција за посредување во вадење американски визи. А, другата „Американски правен центар“. За период од 45 дена, а максимум за 120 дена, од американски адвокати за имиграциско право со седиште во Тампа Флорида, САД, се изработува документација за легален престој и работа во Америка. Со малку пари добивате бинго!!!! Комплет документи „Л1 А“ за кои сонуваат стотици милиони луѓе низ светот, што значи добивате семејна иселеничка виза и сите други визи во соработка со „Американски правен центар“. Продавате се’ што имате и летате преку големата бара. Збогум, сиромаштијо. Канцеларијата за продажба на надеж работи со полна пареа во годините 2001, 2002 и 2003. Не се знае колку луѓе побарале таму спас, ама точно се знае со име и презиме за 22 граѓани на Македонија напишани во судска пресуда кои платиле за визи 159.583 долари и 600 евра, или според тогашните курсеви 8.813.845 денари. Поединечната цена на визите се одредувала ѓутуре – дај што ќе дадеш, од 1.000 па се’ до 12.800 долари по човек.

Се разбира, измамниците немале регистрирано канцеларија на „Американски правен центар“. Ниту биле испраќани документи во Имиграциско биро во САД, ниту во Американската амбасада во Скопје. Измамниците си ги трошеле парите спокојно. Ги избегнувале контактите со наивните граѓани, а кога веќе ќе налетале на нив, убаво им појасниле дека работата ќе се заврши, само треба малку да бидат трпеливи и еден ден сигурно ќе летнат за Америка.

Наместо во Америка, стасале до судските ходници во Скопје. Конечно, Судот одредил и казна. Нашиот главен јунак заедно со соработниците е осуден условно на две години затвор во која е засметан и неговиот седуммесечен притвор, а соработниците добија казна затвор од по една година. Но истовремено Судот одлучи вака утврдените казни затвор да не се извршат ако обвинетиот во рок од пет години не стори ново кривично дело. А неговите соработници во рок од три години не смеат да се огрешат од законот. И уште, се разбира, треба да им ги вратат парите на оштетените граѓани и да ги платат судските трошоци. Многу хумана и поучна пресуда. Пресудата стана правосилна истиот ден и кога е изречена на 15.5.2008 година. Бидејќи не сум правник, тешко можам да ја видам разликата во измамата ако продавате непостоечки станови со продажбата на визи кои ги нема. За едното се добива десет години робија, а за другото условно две години. Слободен си, ама демек ќе внимаваш пет години пак да не измамиш некого. На нашиот главен јунак за две недели му истечува условната казна, па би можел да се врати на стариот занает бидејќи не е опасно и е добро исплатливо.

Но тоа сигурно нема да се случи бидејќи тој е превоспитан и на него позитивно дејствува казната. Преку ноќ тој стана угледна и славна личност. На неговите политички ток-шоуа на телевизија доаѓа лично премиерот со кој беседи и разменува мислења на ти, како што е ред меѓу блиски пријатели. Кај него доаѓа политичката и новинарска елита на власта да дебатира со овој мудрец за етиката, моралот, за медиумските слободи, за гревовите на опозицијата, за македонските непријатели и предавници… Секоја вечер тој и неговите колеги вртат кругови на сите телевизии под контрола на власта и со длабокоумни дебати на истомисленици го едуцираат населението во Македонија. Сите тие знаат за специјалноста на шоуменот, но тоа не им пречи да морализираат, да држат патриотски лекции, да жигосуваат и да плукаат граѓани кои не мислат како нив… Очекував барем еден од нив да го праша: господине „one man show“, дали им ги врати парите на граѓаните што ги измами. Маестрото за американски визи доби и колумна во весникот кој прв дознава што ќе се случува во државата. Таму еднаш неделно им лепи по една дамка на лицето на по десет луѓе, колку што изнесува неговата неделна ранг-листа на предавници, односно сите што се осмелуваат да ја критикуваат власта. И јас сум редовно почестен со неговите гнасни плуканици, понекогаш и по два пати во една колумна кога не може да најде десет душмани. Еднаш ми прати жолто комбе, да ме однесе во Бардовци, другпат ме нарече лешинар, па комендијант… ме испраќа во пензија.

Па еве токму за тоа негово големо внимание во знак на благодарност му го посветувам овој текст на новинарот број еден и на сите негови поддржувачи. Ова е нивно време.

Нема коментари


Photos from our Flickr stream

See all photos

Twitter


календар

April 2013
M T W T F S S
« Jan   May »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930