АРХИВА | Мое ќоше

Tags: ,

Тарчуловски за претседател

Објавено на 22 September 2017 од erizaov

150610360062947

ВМРО-ДПМНЕ и Никола Груевски ептен му ја симнаа цената на Јохан Тарчуловски кандидирајќи го за градоначалник на скопската општина Кисела Вода.

Евтино ги потрошија високите дострели на овој голем патриот и борец за слобода, ценет и угледен граѓанин на главниот град, позната јавна личност. Јохан Тарчуловски со своите дела и заслуги мораше да биде кандидиран за претседател на државата со што ВМРО-ДПМНЕ и неговиот партиски врв целосно ќе се рехабилитираше од сите клевети и лаги кои му се налепија во изминативе години од разни надворешни и домашни непријатели.

Тарчуловски за престедател на Македонија ќе беше достојна замена на сегашниот претседател Ѓорги Иванов и силна потврда на политиките на најпатриотската и најреволуционерна политичка партија. Овој потег би бил грандиозен демократски исчекор на целата држава, убава слика за Македонија во светот. Таквиот избор ќе прати силна порака до сите луѓе на земјината топка дека воените злосторства можат да бидат исплатлива инвестиција.

Ете така вмровските кадровици му ја уништија политичката кариера на Тарчуловски, наместо на два милиони граѓани да им биде татко на нацијата, сега ќе мора да трча во трката за да управува со шеесеттина илјади скопјани вклучуваји повеќе скопски села чиј атар зафаќаат респектибилна површина од територијата на жална Македонија.

По оваа шокантна вест дека Тарчуловски е кандидат за градоначаник на Кисела Вода нормален човек не може, а да не се праша: добро бе луѓе има ли таму во ВМРО-ДПМНЕ некој кој е свесен каква порака со оваа кандидатура се испраќа и дома и ширум светот.  Човекот одлежа десет години затвор како осуденик на Хаг за воени злосторства. И наместо да се остави на мира, како и што беше удобно згрижен од партијата, ама на државна сметка, сега ВМРО-ДПМНЕ го нуди Тарчуловски на кантар сметајќи дека убиствата извршени во скопска Црна Гора и пресудата во Хаг се одличен влог за победа и спасување на власта од правдата за други злодела извршени во време на 11 години владеење без контрола. Што сака ВМРО-ДПМНЕ да докаже со оваа кандидатура освен дека се смртно уплашени од соочување со правдата. Дали тие луѓе мислат дека изборот на Тарчуловски за градоначалник е негова рехабилитација, или рехабилитација на државата. Дали изборот на Тарчуловски е доказ за невиност на избори, а не во судница и пред непристрасни судии.

Како што Никола Грувески и семејството страхува од пораз на локалните избори што води кон соочување со правадата, така, чинам, деновиве страхуваат, могу луѓе кои не се партиски загрижени, што ќе значи Тарчуловски да победи на избори, па и да изгуби со добиени повеќе десетици илјади гласови на луѓе кои заокружиле воен злосторник за градоначалник. На каква вага ја става ВМРО-ДПМНЕ Македонија со оваа кандидатура. До таму ли сатсаа Груевски и семејството да се одбранат со осуденик од Хаг. Па само ијада луѓе да гласаат за Тарчуловски е трагична порака за угледот на Македонија. Великодостојниците на ВМРО-ДПМНЕ досега повеќепати со разни постапки покажаа дека не ја признаваат пресудата од Хаг, но овојпат тоа го направија најдиректно и најарогантно. Потврдата дека Тарчуловски не е осудуван како основен предуслов да се учествува на избори,  е објаснета со небулозата дека тоа се однесува само на домашните пресуди, а таму пресудата на некој си суд за воени злосторства во Хаг е добра препорака само за политичка и бизнис кариера. Брука невидена.

Од друга страна, една друга хашка пресуда на судот за правда во прилог на Македонија дека Грција не го почитува договорот и ја попречува неправедно Македонија во нејзните аспирации за членство во меѓународни асоцијации и здруженија, пред сè во НАТО и ЕУ, под името ПЈРМ, преставуваше и сè уште преставува историска одлука на највисокиот меѓународен суд за правда. Ете тоа е ВМРО-ДПМНЕ кога нешто му оди во прилог таламбаси до небо, кога ќе го фатат на дело тогаш врескање пак до небо. За едно Хаг важи, за друго Хаг не важи.

Се разбира, Јохан Тарчуловски, по отслужената казна е слободен граѓанин кој може спокојно да живее и работи, но не може да оди на избори дури иако бил осуден само на еден ден затворска казна, а не на десет години, згора за злодело против човековите права и слободи, за убиство на невини луѓе. Ова е втората штетна злоуптреба на Јохан Тарчуловски од страна на ВМРО-ДПМНЕ, првиот пат кога се одвиваше судскиот процес му се вршеше притисок за заштита на брат Љубе, кој беше синоним на најголемиот патриоизам и најголем адут на ВМРО-ДПМНЕ на сите избори: дека брат Љубе лежи во затвор како страдалник за Македонија. Кај него одеа сите вмровски големци на поклонение со фотопарати и со камери во затворот во Швенинген, што само по себе беше голем притисок на Јохан да не испадне предавник. Јохан сведочеше во корист на брат Љубе. И сега повторно е злоупотребен бидејќи ВМРО-ДПМНЕ пак игра на картата на национализмот и меѓуетничката омраза и делби. Таквото посегање по најчусвителните дамари на државата е всушност и најшетната и најлоша порака пред локалните избори. Граѓаните на Македонија сакам да верувам дека го надживеаја тоа време, иако јанѕите не даваат мир поради трагичните и свежи искуства за лесно разгорување на национализмот, особено со секојдневните бесмислени застрашувања од бегалци муслимани и наводната голема опасност од загроза на македонскиот јазик на сметка на албанскиот.

Кога се палат меѓуетничките огнови фактите не значат ништо.

Коментари (2)

Мааџири и домороци

Објавено на 05 September 2017 од erizaov

chess-691437_960_720

Староседелеците не ги сакаат дојдениците па макар биле од иста нација, иста вера и имале исти јазик, не се омилени дури и да се од иста крв, блиски роднини и ако се од соседното маало. Мааџирите им го реметат спокојството на домороците, тие се омрзнати натрапници, сељачишта, кои им го земаат просторот на тукашните, носат нови обичаи и навики неприфатливи за автентичните, во повеќе генерации, жители на еден кварт, град или било кое населено место. Меѓутоа, кога ќе се каже дека наближува инвазија на бегалци од други држави, различни од нас, со друга вера, со друг јазик, со друга боја на кожата, сиромашни луѓе кои бегаат од војна и од глад, тогаш, настапува прво шок, силен стрес, па вистинска паника, поопасна од таа да се инсталира депонија среде плоштадите во градовите и во населбите. Боже спаси нè, доаѓаат варвари, вандали, терористи и убијци.

Во Македонија со денови бијат вмровските камбани за тревога од една таква  голема опасност од населување на преку 200.000, а можеби и 300.000 муслимани и бегалци од Сирија, Ирак, Авганистан… кои ќе ја окупираат земјата. Најмалку половината од нив се терористи и муџахедини. За нив новата предавничка власт подготвува станови во сите градови кај што може опозицијата да победи на локални избори. На сите бегалци ќе им се дава социјална помош во пари и ќе им се додели бесплатно земјоделско земјиште, ќе имаат предност при вработување, ќе им се изградат училишта за нивните деца, мали монструми, ќе никнат нови џамии и  минариња. Сите тие кољачи уредно ќе добијат лични карти и ќе можат да гласаат на изборите, исто како да се дојдени од Пустец.

Така Америка, ЕУ и предавничката власт во Македонија ќе победат на изборите во сите  градови и села, потоа веднаш ќе го сменат уставното име на државата, ќе го воведат албанскиот како службен јазик и ќе мора сите  да учиме албански оти дебело ке нè казнуваат. Потоа  Бугарите ќе ја добијат бакшиш Источна Македонија, Албанците западна сосе половина Скопје, а Србите ќе се задоволат со другата половина од десната страна на Душановиот мост со северниот дел на Македонија. Грција останува да ја контролира вардарскарта долина. Тоа и било најважно откако ќе ја снема Македонија.

Луѓето што ја смислиле ова доктрина и што се кријат зад граѓански асоцијации не се ни болни, ни ненормални. Тоа се интелегентни криминалци и гангстери кои со сеење страв меѓу граѓаните сакаат да победат на избори и да го одложат соочувањето со правадата и со судот поради направените злодела и поради грубо кршење на законите во повеќегодишен период. Во стравот големи се очите. За да се спасат себеси смислиле како да ја спасат државата од непостоечка опасност па ги викнале на помош фантомските бегалци. Ги вклучија сирените за тревога и најавија реферндуми за заштита на државата од бегалци баш на денот на локалните избори.

На 15 октомви луѓето рано сабајле ќе одат прво во црква, потоа ќе одат да заокружат „НЕ“  за бегалци, против  населувањето на исламски терористи и на крајот ќе одат да гласаат против новата власт која ја раскрчмува Македонија. Ова не можат да го смислат ни најголемите лудаци. Тоа е дело на очајници. Но, ако тие не се луди, тогаш кој е луд во Македонија што некој, било кој, може да сее страв и паника неказнето, да организира собирање потписи и референдуми за непостоечка бегалска инвазија, да повикува на омраза, да лаже безочно за изградба на станови, делење  социјална помош, на раздавање земјоделско земјиште, вработувања, и разни други привилегии. Дали во оваа земја има јавни обвинители, полиција, судови, институции на системот кои се должни, законски обврзани и одговорни да спречат вакви јавни и масовни обиди за дестабилизација на државата за да се спасат грст криминалци од соочување со правдата за свои поранешни кривични дела. Сите тие што се одговорни и надлежни да покренат соодветни постаки во вакви случаи загадочно молчат небаре гледаат некој хорор филм несвесни дека тоа се случува во нивниот двор кој им е даден на одржување и за тоа примаат плата и уживаат одредени привилегии. Мислам дека лудилото е кај нив кога сето тоа можат да го гледаат, слушаат спокојно без да си ја работат својата работа.

Добро што новата власт не ги практикува методите на старата власт. Инаку сега ќе имаше закажано паралелни референдуми на 15 октомври во истите градови на кој  ќе се бара граѓаните да се изјаснат дали се за слобода на криминалците, или треба да им се суди. Добро е што новите не сакаат да бидат исти како старите. Нека нема референдуми за владеење на правото, или на кривото. Ама јас ќе гласам на локалните избори така што гласачкото ливче ќе го прочитам како референдумско: Дали си за тоа осомничените за криминал да одат на суд и да ја докажат таму својата невиност,  или да се вратат на власт и таму да ја докажат својата чесност.

Нема коментари

Tags:

Има ли за што да се фати Груевски

Објавено на 24 August 2017 од erizaov

grujo

Катастрофални се последиците од постојаниот еднодецениски стрес наметнат од агресивната и непрестана предизборна кампања. Граѓаните на Македонија цели 11 години секојдневно се изложени на трагични политички и партиски пропагнади. Нападнати се сите човечки сетила со перманентните 24/7 повици на омраза, делби, нетрпеливост, недоверба, страв и неизвеснот. Нормалниот живот долги години сериозно е нарушен од политички и партиски децибели и од енормно загадување со деградација и на човекот и на човековата околина со лаги и кримнал илјада пати над дозволеното што има трагични  димензии по здравјето на нацијата. Животот во режим, во партизирано општество до последната пора на системот,  за 11 години направи епидемија која го попречи не само прогресот и европеизацијата на земјата и квалитетот на живеење на граѓаните, туку и буквално го измести правилниот развој на младите луѓе, кои се формираа како личности во ерата на груевизмот. Сето ова во сиромашни земји се постигнува прилично лесно со примитивен популизам и постојани застрашувања, црни пропаганди, со корумпирање и создавање на привилегирани партиски следбеници.

По падот на Груевски и неговиот режим, кога се узна до каде се дојдени работите и од тие што не веруваа, Македонија повторно во следните два месеци ќе се соочи со највалканата и најотровна пропаганда за едни локлани, или како што обично се нарекуваат, комунални избори кои паднатата власт ги гледа како единствена надеж за спас. Затоа е агресивната најава дека локалните избори се референдум, општонародно изјаснување  за спасување на Македонија од домашни и надворешни непријатели, од Америка, од  Европа, од ЕУ, од  НАТО и од нивните платеници кои формираа мнозинство во парламентот и коалициона  влада. Груевски и неговите следбеници уште не можат да ги видат историски значајните промени, кои уште во стартот ги вратија надежите и дома и надвор дека Македонија е на добар пат да ги оствари своите стратегиски интереси, одамна блокирани, најмногу поради нивната погрешна политика. Во една ваква ситуација, наместо да се изврши генерален ремонт во ВМРО-ДПМНЕ и да се излезе пред лицето на правдата, Груевски немајќи за што друго да се фати прво ја заштити својата позиција во партијата на доживотен водач, а потоа изврши мобилизација за најголемата патриотска офанзива против политичките противници кои тој лично и неговите медиумски труби одамна ги прогласија за најголеми   непријатели на независна Македонија. Патриотизмот повторно е единствениот адут со кој  Груевски почна да ја сардисува и обојува целата земја. А, за што друго може да се фати кога ништо друго не држи вода. Од сите страни тече кај и да пипне човек.

Овојпат за спасувањето на Груевски и неговата клика од судски процеси и од правдата   повикани се и некои комшии и странски разузнавачки сили кои треба со свои активности и јавни медиумски таламбаси да предизвикаат распад на тенкото мнозинство во парламентот, кое се покажа многу поцврсто во првите безмалку сто дена, не само со емитување на еден поинаков амбиент кога послободно се дише, туку пред сè со  враќањето на Македонија на вистинскиот пат што не остана незабележано во регионот, но  и во Брисел и во Вашингтон. Шпионските игри со Србија и со Косово можеби ќе потраат уште некое време ама веќе се виде дека од секое лајно не се прави керпич. Се урна за два дена овој ќенеф дирек на кој се потпираше лабавата ѓоа шпионска конструкција. И тие што влегнаа „на урааа“ во шпагети епизодата на каубојски филм полека ја свиткаа опашката свесни дека драмолетката ќе се претвори во комедија автоматски штом ќе се викне на тревога дека Македонија ја нападнала Србија. Ајде ти се молам, тие не стасале да го прашаат својот учител Шешељ што мисли за оваа закана од Македонија, кога од поодамна најави, среде Скопје во градскиот парк, дека Србија може да ја окупира Македонија со две велосипедски чети. Односите на силите и денес се непроменети. Сè разбира, до членството на Македонија во НАТО.

Македонија нема друг избор освен искрени доброседски односи со сите соседи, а Србија соочена со многу посериозни кризи и конфликтни ситуации по сите војни што ги водеше веќе нема деца за гинење како што неодамна предупреди со силен одглас нивниот академик и познат писател, Душан Ковачевиќ.

Целосно разголен и прочитан Груевски, сè  уште не може да види дека неговото заминување од политиката е најдобрата вест за Македонија и за ВМРО-ДПМНЕ. Некои тоа во партијата и отворено му го кажаа, ама тие што треба не само да му кажат, туку и да го избркаат баш од вистински патриотски причини, немаат храброст да го направат вистинскиот чекор. И наместо тоа послушно организираат собирање потписи да ја спасат државата од бегалци кои нигде ги нема, а и кога ги има, брзаат да заминат од овде бидејќи  ни на крај памет не им е да живеат во Македонија. Тие уште пред три-четири години, кога стапнаа на територијата на Македонија, знаеја колку е саатот кога една домашна непресупшна река бегалци си заминува од својата земја. Скоро ниту еден од бегалците досега не побара азил, ама Груевски ги натера своите активисти да играат на картата за локални избори да не нè окупираат дојденици од Блискиот Исток. Втората патриотска потрошена тема за два дена беше Договорот за добрососедство со Бугарија. Се разлелекаа до солзи дежурните бранители на македонскиот идентитет, јазик и уставно име. И од тоа не испадна ништо, бидејќи секој чекор на подобрување на односите со соседите оди во прилог на Македонија. Шест месеци чукаа вмровските камбани за опасноста од двојазичност во Македонија која постои и функционира повеќе години. Зголемувањето на употребата на другите јазици во државата се виде дека не го ограничува со ништо македонскиот јазик, туку напротив, ја зголемува неговата употреба како единствен комуникациски заеднички код на сите што живеат во Македонија.

Патриотска тема, замислете, стана и ѓубрето во отворените депонии. ВМРО-ДПМНЕ вреска за ѓубрето, а за 11 години од Македонија направи најголема депонија на Балканот. Сега Груевски бара да се исчисти за сто дена целото ѓубре кое го фрлаше на сите страни цела деценија и кусур. Најсмешни ми се повиците за големото задолжување на новата влада. Ги гледам оние јастреби без канџи на ВМРО-ДПМНЕ во парламентот и си велам, добро има ли некој меѓу нив малку храброст да му каже на човеков аман бре престани да трубиш со тие задолжувања. Ги заборчивме луѓето пет милијарди евра и ај што ги задлживме до гуша, со тие пари не направивме ништо освен споменици во твоја чест и ги наполнивме твоите џебови и на твојата фамилија. Вчера ја слушнав една од поголемите будалаштини на уплашениот Груевски во неговата забревтана комунална кампања. Се пофалил новиот министер за сообраќај дека ќе добијат пари од ЕУ за изградба на некаква делница, брз пат. Груевски, видно возбуден, сакајќи да ја скрие лутината со насмевка и’ објасни на јавноста дека тие пари и поволни кредити од ЕУ за патот се на ВМРО-ДПМНЕ, неговата партија го одработила тоа. Знае ли што кажува човекот, за него сè што е кредит и донации е на сметка на ВМРО-ДПМНЕ. Владата, државата, институциите, државните фондови сè е тоа ВМРО-ДПМНЕ. Знае ли некој да ни каже кој во светот дава пари на партија за изградба на пат. Си велам, нормална и искрена е оваа реакција на Груевски.Така беше, сè во оваа земја припаѓаше на ВМРО-ДПМНЕ и на семејството. Време е и тие што ги направија долговите и да ги вратат, и кон банките и кон своите заборчени граѓани.

Има ли навистина нешто за што може да се фати Груевски за локалните избори. Нема, освен да обвини други за она што тој не го направил, а требал да го направи за време од цела една ера.

Коментари (2)

Tags:

Зошто ни иде да плачеме ко дете

Објавено на 18 August 2017 од erizaov

place ko dete

Кога го слушнав пратеникот Стевананџија како се обидува да го рецитира „Тешкото“ од големиот македонски деец Блаже Конески од собраниската говорница, прво што помислив е дека ова е врв на лицемерие, голем простотилак и ароганција, невидена дрскост, еден вмровец да ги злоупотребува антологиските стихови од творештво што задира во сржта на македонското битие. Не затоа што еден анџија рецитира како аџамија заради партиско-политички пресметки песна на сенароден мислител, таткото на литаратурниот јазик и голем поет, великанот Блаже Конески. Не затоа што „Тешкото“ стана лелек поради стравот од смената на јавниот обвинител Марко Зврлевски, заштитникот на криминалот во врвот на довчерашната власт. Туку, само затоа што со години приопштуваните навреди кон Конески, всушност не се против него лично, туку тоа е најголемата негација на македонскиот народ, идентитет и држава, а со тоа и на сите граѓани. Поголема навреда од тие што живеат на сметка на државата и на граѓаните, и што секој ден се удираат во гради и ја бранат Македонија од измислени непријатели, досега не сум чул, ни прочитал.

По сè  изгледа ќе се игра навистина тешкото на Стевананџија, а ќе се игра и пиперевка пред професионални и партиски неинфицирани обвинители и судии. Кога заврши анџијата со сквернавење на песната, си реков по ова навистина сите што ја сакаат својата татковина треба да седнат покрај Врадар и да плачат како деца, или конечно да станат на нозе и да ја отсранат таа шуга која ја обви целата земја во краста. Не знам дали има човек во државата, се разбира со здрав разум, кој кога ќе слушне како пратеник на ВМРО-ДПМНЕ го рецитира Блаже Конески во тој миг да не помисли на Антонијо Милошоски, кој го нарече основоположникот на современиот македонски јазик „џуџето од Небрегово“. Повеќе пати јавно прашувам кога ВМРО-ДПМНЕ и лично Милошоски ќе се извинат за оваа навреда на граѓаните на Македонија, за деградирање на  македонскиот јазик, азбука и на целото творештво и наука создавано со децении на тој јазик. Како може политичка партија да предупредува на опасноста  да се изгуби националниот идентитет и името на државата, а истовремено да го урива темелот на идентитетот, омаловажувајќи го баш од научен аспект грандиозното дело на човекот кој дал најголем придонес во кодификацијата на македонскиот современ јазик, Блаже Конески, чиј споменик одамна требаше да стои на централниот плоштад во главниот град на државата, како што е вообичаено во светот со личностите и творците кои ги задолжиле своите земји созадвајќи од разни дијалекти и говори современ национален јазик кој е комуникациски код на сите граѓани без оглед на нивната национална и верска припадност. Нема дете во тие земји кое оди на училиште, а да не знае како се вика создавачот на литературниот јазик.

ВМРО-ДПМНЕ и партискиот врв не преземаа ништо, ниту пак на било кој начин се оградија од апологетскиот додворувачки јавен настап и на извесен Чилиманов кој се преставуваше како новинар и кој на ужас на јавноста истата навреда ја искажа за основоположникот на современата македонска литература, поетот Коста Рацин. Чилиманов, одејќи по стапките на идеологот Милошоски ја израдува целата јавност со откритието дека Рацин е второто џуџе од Велес, кој ако не  загинел во НОБ, ќе станал комунистички диктатор. И оваа брука ден по ден во Македонија се покрива со заборав неказнето како да не е ништо страшно оркестираното плукање на најголемите национални величини кои се оснивачи на македонската современа национална држава. И човекот што го напиша првиот роман на Македонски јазик, писателот Славко Јаневски, кој во првиот национален дневен весник на македонски јазик, во првиот број на „Нова Македонија“ ја објави чудесната песна посветена токму на јазикот. Писателот Славко е откопан по наредба на ВМРО-ДПМНЕ од гробарите ангажирани во таканаречената комисија за лустрација кои мртов го ставија на стлобот на срамот без да му се даде шанса да се брани. Сироти и сиромашни по дух не знаат дека творештвото на Славко Јаневски е толку силно што не можат со ништо да му наштетат на творецот, туку самите себеси да се жигосаат како џелати за навек. Кога на живите не им се даде шанса за одбрана од партиските лустратори, кој би ги одбранил од режимот одамна починатите. Но ете, имало правда, макар и задоцнета,  пред судот уште за време на режимот паднаа сите пресуди на оваа партиска инквизиција.

Само за овие нарачани злосторства кон државата, кон националните велични и кон сите граѓани, ВМРО-ДПМНЕ  треба да се избрише од политичката карта на Македонија, која со груевизмот и со антицивилизациска, антиевропска и антимакедонска политика во текот на цели 11 години ги нанесе најголемите штети во историјата на Република Македонија од нејзиното основање од АСНОМ 1944 година до денес. Или ВМРО-ДПМНЕ ќе оди како експонат во музејот што го носи неговото име, или ќе се најде лидер и внатрешни сили кои ќе ја осовременат и ќе ја спасат партијата. Непристрасната историја вели дека ВМРО функционирала како вистински национелн водач само првите десет години по основањето во 1893,  односно до 1903 година. Сè после тоа е трагично истребување на сè што е македонско, напредно, учено  и паметно, на сè што води кон прогрес и самостојна држава.

(Преземањето на делови или целосниот текст од колумната „Мое Ќоше“ е дозволено само по претходна согласност од авторот. Сите права се задржани)

Коментари (4)

Tags:

Разликата е како Господ и шеширџија

Објавено на 09 August 2017 од erizaov

pexels-photo-67603

Промената на власта во Македонија не е Курто и Мурто, туку разликата меѓу новата и старата власт е како Господ и шеширџија. Денеска во Собранието ја видовме драстичната разлика. За  истото она што вмровците нарачаа да се тепаат нивните колеги пратеници,  денес  беа рамнодушно надгледувани од целата јавност како избезумени очајници кои под уплав од правдата бараат начин со врескање да се спасат.

Одамна, многу одамна, немало промена на власта во Македонија, цела деценија и кусур, па убаво залегнатите на државните јасли, набабрени како крлежи од цицање крв, срипаа избезумени што некој ги откачил од вимето. Кога го отстранувате крлежот, бидете внимателни: ако не е нацицан до крај ја остава главата зариена длабоко под кожата. Така се пренесуваат заразите.

Може лесно да ве префати болеста да се живее на туѓа сметка без да се работи ништо.

Паразитите заборавиле од каде, како и колку долго се закачени на цицката на државната каса. Сега силно лаат за демократија, слобода, за човекови права, стегаат тужби… да останат припени како лешинари на живото ткиво на татковината, која толку многу ја сакаат што ја исколваа до гола коска дури и мртва. Ја испушија Македонија како стара муштикла, па сега зборуваат како светци и, пази ти се молам, јавно прашуваат како тоа и по кој критериуми се менуваат преку ноќ толку способни луѓе.

Која ноќ бре билмези, испокрадовте сѐ живо и диво, ја испоизедовите алчно нафаката на овој кроток народ кој не ве искаменува и покрај сите зла што му ги нанесовте. Таа ноќ на владеење без контрола траеше цели 11 години. Ако на таа ноќ мислат сменетите и онеправданите, тогаш навистина е преку ноќ, ептен црна и темна. Цела една ера.

Приказните кои деновиве се шират за Курто и Мурто се многу прималиви да се избербати големата слика и да се растури мозаикот што се склопува макотрпно, навистина многу побавно отколку што е децениското исчекување, но сепак одат работите во вистинска насока и покрај некои изненадувачки кадровски решенија.

Се разбира, секој за своите одлуки и постапки си ја презема одговорноста која веќе не ќе може да се одбегнува како досега.

Но, да се вратиме на големата слика и на вистинската тема. Историските промени чии големи димензии се наѕираат, не се во партиските програми и платформи, туку во луѓето. Човеците прават држава, а апашите ја ограбуваат.

Затоа мислам дека новото парламентарано мнозинство најдобро ќе ги демантира приказните за Курто и Мурто ако ги покаже на ачик разликите меѓу новата и старата власт, меѓу новата и старата влада, кои по мое мислење, колку што ја следам македонсата политичка сцена повеќе децении, е како меѓу Господ и шеширџија.

Таа разлика убаво ја видовме денеска  кога  ВМРО-ДПМНЕ,  предводена  од  најучениот човек во партијата, германскиот доктор на науки кој најмногу знае како да се мразат различните од себе и  кој остана запамтен во јавноста со најантимакедонските изјави и навредите на великанот на Македонија, Блаже Конески, ја блокира говорницата и работата на Собранието. Џуџето од Кичево, главниот оратор  и пропагатор на ВМРО-ДПМНЕ ја блокира говорницата. Ќе речете ништо ново. Тоа го правеше и поранешната опозиција, односно сегашната власт. Точно е тоа. Разликата е во тоа кога најголемата опозициска партија на 24 декември 2012 ја блокираше говорницата, тајната полиција и собраниското обезбедување заедно со пратениците на власта ги истепаа пратениците на опозицијата, ги избркаа наврат на нос новинарите, ги окрвавија рацете и ја посрамотија Македонија пред светот. Денес не видиовме ништо од тоа. Собраниската парада на ВМРО-ДПМНЕ направена за спасување од правдата на осомничените за криминал беше проследена спокојно од парламентарното мнозинство, во стилот не фрлај камен во гериз ќе се избербатиш.

Веројатно тропам на отворена врата, бидејќи мислам дека нема човек во државата што не знае, како со години се вработуваа луѓето, но и како остануваа без работа, како отвараа големи бизниси неписмени луѓе, како некои дудуци станаа богати како кнезови, а ги нема во даночните книги, како други пропаѓаа, како се отвараа и затвараа компании, како се студираше и положуваа испити, како се стануваше директор на училишта, градинки, на болници, на клиники, на театри, опери и балети, на МРТ, началник на полиција, како се стануваше судија, јавен обвинител, врховен судија, уставен судија, апелационен судија, главен уредник на медиум, новинар, како се стануваше член на управни одбори, асистент, професор, шофер во владата, или кенлер, или хигиеничарка …

Всушност дали воопшто постоеше некоја можност да се направи било што во јавниот сектор, во голем дел и во приватниот, а тоа да не биде со партиска книшка, со амин на врвот на ВМРО-ДПМНЕ и лично со благослов на вождот Никола Груевски.

И после една таква долга и темна ноќ бесрамно се појавуваат истите сурати да кажуваат како во јаслите се испокакле до гуша, а нема кој да им го смени памперсот.

Да се разбереме, уште од 1998 година кога почна големата чистка и кадровскиот геноцид во Македонија, кој неговите творци го нарекоа драматичен дисконтинутет, кога во државата се сменија илјадници луѓе и се обезвредија признати на меѓународен план личности и дејци, беше јасно дека ваквата груба партизација ќе нанесе голема омраза и делби во мала Македонија, каде по трето колено сите сме роднини.

Властите до 1998 година со своите кадровски екипирања главно се задржуваа на владата, министерствата, само во некои случаи на јавните големи претпријатија и државни фондови. По доаѓањето на ВМРО-ДПМНЕ и ДА заедно на власт во 1998 година, се направија за прв пат такви кадровски испартизирани промени кои опфатија повеќе илјади луѓе. Тоа беше почетокот на неосталинизмот. По промената на секоја власт во Македонија бевме сведоци и паталци, на трагични егзистенцијални чистки, многу често со мотиви на политичка пресметка.

Колуминацијата на кадровското обезличување на Македонија настапи во ерата на Груевоизмот со доаѓањето на Никола Груевски, творецот на овој режим од 2006 до 2017 година. Во тој период извршена е комплетна вмровизација на целото општество и по вертикала и по хоризнотала. Тие што можеа избегаа од земјата, а тие што останаа и се спротивставија на овој режим го јадеа стапот. Нема човек кој јавно се спротивставил на политиките на Никола Груевски, а за тоа да не платил дебела казна.

Отстранување од работа поради политичка пресметка, или поради критика на власта беше банална вест за нечија уништена кариера и егзистенција за нечие осиромашување. Тоа беше вообичеана секојдневна работа со години на мафијата предоводена од фамилијата во врвот на ВМРО-ДПМНЕ.

Компромитирањето на угледни јавни личности и национални величини се спроведе со ужасната и арогантната лустрација. Заслужни личности без право на одбрана беа прогласени за кодоши, меѓу нив имаше одамна починати великани, а некои починаа од болка во душата поради неправдата и срамот што им е нанесен. Оние што останаа професионални и објективни новинари сите до еден беа јавно жигосани со име и презиме прогласени за странски платеници и
предавници. Судиите и обвинителите кои работеа по словото на законот беа сменети и префрлени да судат за сообраќајни прекршоци и разводи.

Во времето на Никола Груевски имаше повеќе политички затвортеници и заточеници на свеста, отколку последните години од комунизмот. На очиглед на светот во парлементот беа истепани пратениците на најголемата тогашна опозицициска партија, а новинарите беа насилно отстранети од своите работни места во Собранието што никогаш не се случило откако Македонија има Собрание.

Сето тоа на мафијашкиот клан и на Груевски им беше малку па ја спроведоа монструозната операција на најмасовно и најдолгогодишно прислушување и држење под надзор на телфонските комуникации на над 20.000 граѓани. И кога дојде ред да се соочат со правдата и со законот одлучија повторно да пролеат крв во парламентот и да не ја даваат власта иако немаат мнозинство.

Сега очајно го блокираат општествениот поредок и институциите на системот со кртовите и рецидивите што ги имаат насекаде само да ја спречат правдата.

Кога ќе престане ова кадровско обезличување и уништување на Македонија и кога спосбните и стручните луѓе ќе ги заземат своите места без да се приклонуваат на
властите, да се лигават, да се претвараат во полтрони. Ако чекаме да проработи нечија свест и совест тоа е залудна и јалова работа.

Постојат во светот искуства кои се озаконети и строго се санкционираат ако се прекршат. Па така на пример,
во сто милионска Германија по секоја промена на власта само околу 1.400 луѓе ги пакуваат куферите и се враќаат на истите места од кај што дошле. Сите други никој не може да ги чепне поради промената на власта и партиската припадност која не смее да се гледа во јавниот сектор. Ако во Германија се менуваат 1.400 луѓе, пресметајте колку луѓе треба да се променат во Македонија, се разбира ако е нормална држава, а не целосно партизирана, поделена и полна со омраза.

Ова, по сѐ изгледа, уште долго ќе потрае во Македонија како и с`ѐ друго што е балканштина, ако оваа власт конечно не ги озакони овие работи како треба.

Претходно треба да се расчисти минското поле што го остави зад себе ВМРО-ДПМНЕ, па да се видат ефектите од промените. Дотогаш нагазните мини ќе експлодираат и ќе однесат невини жртви.

Коментари (1)

Tags:

Татковци на службен пат

Објавено на 03 August 2017 од erizaov

sirenje sudstvo

Медиумите почнаа да одбројуваат колку дена се исчезнати Горан Грујевски и Никола Бошковски, двајцата обвините за повеќе кривични дела чиј веќе одреден притвор ја отслика гротеската на правосудниот систем во Македонија. Кривичен суд, Апелациски суд, Врховен суд, МВР… сите кој повеќе кој помалку во овој случај како и во многу други, прописно се обрукаа. Уште еднаш сме речиси неми сведоци на трагични сознанијата колку лесно и без никакви последици, баз влакно да му фали од главата на никој, може да се подрива општествениот поредок. Партиските и лични инсталации на ВМРО-ДПМНЕ и на фамилијата во судството успеаја од јавноста да направат безлична аморфна маса која не може да ја осознае стравичната несреќа што значи да се живее во земја каде делители на правда го прикриваат криминалот и ги амнестираат осомничените за тешки кривични дела.

Таков гнилеж владее во правосудниот систем на државата што од палатите на правдата се шири неподнослива реа на партизирани и корумпирани обвинители, судии и полицајци… Македонскиот правосуден систем е како усмрдено биено сирење, постојат илјада дупки озаконето да се попречува правдата, да се гази најчуствителниот дел од функционирањето на една, одамна требаше досега да биде, современа демократска држава. Носечките кадри во правосудниот систем на државата  не ја знаат сериозноста на состојбата и големината на одговорноста што ја имаат кога стануваат соучесници во заштита на осомничени лица. Или, пак, тоа ептен добро го знаат до последен цент – колкава е цената за тоа. Толку е гнило што и кога сакаат нашите носители на правдата да бидат професионални и чесно да работат по словото на законот, тоа не можат да го одработат бидејќи толку е озаконета злоупотребата на власта во правниот систем што спречувањето на правдата се претворило во легална категорија која може да го носи името: Илјада начини како да се оневозможи владеењето на правото.

Ете на пример, телефонирајте му на претседателот на Врховниот суд на Македонија, господинот Трајче Трајчевски, и прашајте го дали знае што значи Врховен суд на една држава и каков е патот на еден судија во било која европска земја да стаса до претседател на Врховен суд. Правниот гение Трајче, кој ги поминал сите скалила на  правосудниот систем пешки и напишал десетици томови научни книги за развој на правото, борбата против организираниот криминал, нарушување на човековите права и слободи и десетина учебници по кои го формирале своето знаење за правото повеќе генерации студенти, магистри и доктори на науки, ќе ви каже дека сега кога е на годишен одмор не може да одговори на толку чуствителни прашања.  Особено не по телефон. Ајде ви се молам, какви се тие прашања дали претседател на Врховен суд, поранешен и сегашен, знае што значи Врховен суд. Исто како да прашате фурнаџија дали знае што е фурна и зошто служи. Сосема друго е ако  прашате некој тенекеџија како се меси леб и како се ложи фурна. Ако го прашате Трајче дали чуствува некакава одговорност во врска  со избеганите осомничени Грујевски и Бошковски, чиј притвор безмалку беше телевизиски пренесуван во живо, господинот Трајчевски ќе ви одговори со прашање: А, кој кажал дека се исчезнати? Има ли доказ за тоа? За некој да биде прогласен за исчезнат треба да поминат години и години.

Добро де, се извинуваме господин Трајчевски, станува збор за избегани кои уредно го најавија своето бегство и на јавноста и на судот и на полицијата.

И тоа не е точно вели Трајчевски. И Грујевски и Бошковски не избегаа. Тие се на службен пат. Не станува збор за никакво бегство, или исчезнување, туку само оправдано отсуство. Ете погледнете го случајот со господинот Кочан и ќе видите дека кај нас службен пат е законска категорија на спреченост да се оди во притвор. Така е и со Грујевски и со Бошковски, прашање само на денот е кога ќе се вратат од службен пат – ќе ви објасни ептен правно претседателот на  Врховниот суд на Македонија Трајче Трајчевски, кој е целосно самостоен и независен од никој и кој  дојде на тоа место поради својата стручност и голем авторитет меѓу македонските врвни правници. Не знам дали некој верува во ова, ама штом никој не демантира, значи точно е. Конечно, што има Врховниот суд врска со тоа што некој не завршил во притввор. Си има други надлежни кои треба да ја завршат работата која Врховниот само малку ја попречил,онака ан пасан, на минување.

Е сега, кога ќе помислите што сè е направено за преземање на институциите на системот и како тие преку партиската кадровска политика се заробени, ќе ви стане јасно за каков монструм се работи кој е хранет со човечки трагедии сите овие изминати 11 години. Секој човек во Македонија, кој имал блиска средба со судот, а ја немал ДПМНЕ за адвокат, може да ви раскаже тажна приказна како е изгубена довербата на граѓаните во комплетниот судски систем.

Уште колку ќе и треба на новата власт да ја согледа својата одговорност што, исто така, станува соучесник во попречувањето на правдата и во уривањето на општествениот поредок, во деградацијата на парламентарната демократија.   Соучесник се станува и со непреземање мерки кои се пропишани во вакви ситуации и според уставот и според законите. И уште една порака за новото парламентарно мнозинство: и задоцнетата правда е голема неправда. Некогаш и поголема.

Коментари (3)

Tags: ,

Ни Водно, ни Пирин не се помрднаа

Објавено на 26 July 2017 од erizaov

 

vodno pirin

Владата го прифати текстот на Договорот за добрососедство со Бугарија. Премиерите на двете земји, Зоран Заев и Бојко Борисов,  на Илинден, 2 август, ќе го потпишат документот кој од утредента 3 август ќе фаќа прав во архивите. Во главниот град на Македонија, или што би рекле нашите соседи, во столицата, Водно не се помрдна, а и Вардар не претече. Во Софија се разденило како и секој ден, а и Пирн не мрднал од местото. Никој ни во Македонија ни во Бугарија не си го смени ниту идентитетот, ниту  пак остана без јазик, без разлика што пишува во Договорот и во Уставот на двете земји. Разбира сè. Ама затоа многумина си ги исчешаа јазиците. И тоа ептен добро откако прво убаво ги исплазија.

Во Македонија, а спомнеш Бугарија и обратно, штом изустиш Македонија во Бугарија, почнува силно чешање на јазиците. Толку силно што чиниш некоја шуга нападнала. Ако не е шуга тогаш мора да е краста. Толку се големи и длабоки историските наслаги од кои политиката и злоупотребата на науката во изминатите векови направија пустош во свеста на луѓето кај двата соседа. Дури и поголеми од дивите депонии што чурат низ Македонија. Историскиот апсурд  на договорот, кој се крчакаше повеќе од една деценија во политичките и научните лабаратории од луѓе кои добро се платени и убаво живеат баш на стратегијата никогаш да не се направи ситуација да нема проблеми меѓу две земји, е во тоа што во различни периоди имале различни ставови за една иста работа. Ќе речете тоа е нормално, луѓето со текот на времето да го менуваат својот став по одделни прашања, особено ако се работи за сосема нови околности и изменети ситуации.

Но, во случајот со Бугарија, во Македонија е длабоко всадена една доктрина која му се припишува на познатиот српски политичар и премиер Никола Пашиќ, кој кога го испраќал првиот српски амбсадор во Софија го предупредил со следните зборови: Една работа мораш да ја запамтиш, нашиот став во принцип секогаш е спротивен на бугарскиот. Тоа остана така како принцип и во Македонија секогаш се спротивставени ставовите кои доаѓаат од Бугарија, дури и откако Бугарија и Србија ги подобрија своите односи.

Во Бугарија, пак, и во царштината и во комунизмот и во капитализмот и сега во фазата на европезацијата која кај балканците трае во просек едно 150 години, толку треба од Шоп да се направи Европјанин ако во меѓувреме не се пишмани, Македонија секогаш била незалечена рана и тешка воздишка за невозвратената љубов и трагичен крај од „најромантичниот дел на бугарската историја“.  Секогаш кога ќе ги слушнам овие зборови на бугарските шовинисти кои не можат да ја прифатат историската реалност дека постои македонска национална свест и македонски јазик и посебност на македонскиот народ, ми текнува на тегобите и с’клетот што го имал младиот Адолф кој живеел  на австриско – германската граница и никако не можел да разбере зошто еден ист народ живее во две држави. Многу Бугари во меѓувреме разбраа дека се работи за две различни држави, ама сè уште некои пациенти мислат дека тоа се две држави на еден исти народ. Бугарски.  За нив сè уште кога ќе го спомнеш зборот Македонци, тоа значи Срби, односно неосвестени Бугари. Уште со голем ќеф го раскажуваат стариот виц дека штом се избања Македонец станува чист Бугарин. Македонците пак возвраќаат: Бугарите не се Македонци затоа влегнаа во НАТО и во ЕУ.

Е, сега во врска со илинденскиот договор за добрососедство. За тие што ги чешаат јазиците во нивните патриотски битки за власт и за тие што убаво живеат на сметка на затегнати односи меѓу Македонија и Бугарија ова приближување е многу опасна работа која може да ја обезличи Македонија и да означи крај на таканаречениот македонизам, од една страна, а од друга тоа може да означува уште еден неостварен сон на големобугарските повеќевековни сонувачи на Сан – Стефано. Меѓутоа, мислам дека во Бугарија овојпат се свесни дека со трикови и со изнуден договор, демек ги начекавме Македонците на тесно, нема да постигнат ништо. Само искрено добрососедство по европски терк со признавање и целосно уважување на посебностите Бугарија и Македонија можат да ги остварат своите интереси и да покажат троа европејска култура на Балканот. Во Бугарија знаат дека признавањето на државата Република Македонија и првиот договор за добрососедство од овој тип имаат значние ако се први и искрени. Тоа ќе треба да се дознае и во Македонија, дали  конечно Бугарија сака искрени комшиски односи со Македонија неоптоварени со ништо. Тешко им е на Македонците да поверуваат во тоа. Колку е вистински договорот, а колку во него има јадец ќе се види многу бргу. Ако Македонија ја голта првата крастава жаба од Бугарија на патот за Европа, добрососедството, ќе остане на хартија во архивот. Во свеста ќе остане уште една темна дамка.

Коментари (8)

Tags: ,

Груевски нема да избега

Објавено на 21 July 2017 од erizaov

gruevski-vo-apelacija

Груевски нема да избега од Македонија. Тоа би било добро да се случи оти ќе значи признавање на вината. Но, тоа воопшто не значи дека Груевски сака да се соочи со правдата. Напротив, тој и сега, додуша индиректно, но сепак им се закани на апелационите судии и не само на нив: „Немам намера да избегам, ќе се вратам на власт“. Што ќе биде потоа треба да размислат и судиите и сите негови политички противници и критичари. Груевски никогаш не сакал да се соочи со правото и правдата и да препушти на судот да ја докаже неговата вина, односно тој да ја докаже својата невиност. Напротив, таа работа Груевски сака да ја реши без суд и без судење, дури и кога беше премиер и кога имаше најголемо влијание врз правосудниот систем на Македонија, кога телефонски се нарачуваа пресуди, Груевски бегаше од судска разврска.

Што мислите зошто Груевски не сака да седне на обвинителна клупа и од таму да се бори за својата правда, ни кога судот е негов. Знаете во судските процеси се случуваат многу непријатни работи, сведоштва, толкувања на вештаци, експертизи, адвокати, разни изненадувања и конечно медиумски спектакл. Тоа е премногу и за еден осредно осилен технократ, а да не зборуваме за политичар кој цела деценија владее авторитарно без никаква контрола и почит кон уставноста и законитоста, со грубо кршење на човековите права и слободи, со газење на слободата и демократијата, на граѓанските права, газење врз медумската и судската независност. Основаните сомненија за серија тешки кривични дела каде што и тој лично е учесник, Груевски ги осопорува само со празни зборови дека се работи за политичка пресметка и завера на меѓународната заедница против  Македонија и против него лично. Се разбира, тоа е многу полесно да се каже на конференција за печат, на митинг, или во парламент, но многу е тешко да се тврди како  аргумент во судска сала каде има многу посуштински прашања и докази.

Практично Груевски ги потроши сите шанси да го ублажи ударот од неговото  деспотско владеење. Сега единствена тенка надеж му се локалните избори. Велам тенка бидејќи резултатите од локалните избори не би можело и не би смеело да ја попречат правдата и  владеењето на правото, дури и кога мнозинството граѓани би гласале за корумпирани политичари и партии. Груевски уште игра на картата на избори оти не се доволни неговите  отстапки со принудување на оставки на неговите најблиски соработници, па ни со поднесување на неговата оставка, кои не беа дадени на време, туку беа изнудени под силен притисок на домашната јавност и на меѓународната заедница. Не беше доволно за одбегнување на правдата од тешките злоупотреби на власта ни согласноста за  формирање на Специјалното обвинителство, мислејќи дека и оваа инстутиција брзо ќе падне под партиска контрола. Ама ете, имало и обвинители со образ и професионална чест. Вистинските шанси на Груевски да се спаси и себе и партијата и угледот на државата беа кога го посети лидерот на опозицијата Зоран Заев да му каже за неговото најголемо злодело во историјата на независна Македонија кое е направено во простории на МВР,  најголемото нарушување на човековите права кога над 20.000 граѓани на државата, познати јавни личности, високи функционери, политичари, пратеници, новинари, судии… биле прислушувани, однсоно нивните комуникации биле под строг надзор повеќе години.  

Ако Груевски за тоа не знаел ништо, или подобро кажано, ако нема докази дека знаел и  дека ги користел прислушуваните разговори, доволно е само поради таквата хаварија во безбедносниот систем во земјата кога некој со години прислушкувал непречено, да поднесе моментално оставка со оглед на димензиите на злосторството, а со тоа да повлече оставки и на сите одговорни во ланецот за безбедност на државата. Со моралната оставка Груевски требаше да побара брза судска непристрасна истрага. Во тој  случај Груевски со својот морален чин можеше да ја спаси партија и да го зачува угледот на државата. Наместо тоа, Груевски одбра да го тужи гласникот на лошите вести толкувајќи го како уцена и да бара излез во вонредни парламентарни избори. Груевски впрегна огромна медиумска машинерија и фрли милиони евра пари на граѓаните да докажува преку митинзи и протести дека обвиненијата за кримијнал и корупција, за незаконска пресметка со политичките противници и за уништувањае на туѓ умот, за судски влијанија и нарачани пресуди се дело на Сорос, на Америка и на ЕУ, на домашните непријатели и предавници, странски платеници…

Тоа беше тежок период кој ќе влезе во поновата историја на Македонија како еден од најмрачните, време на ужасни пропаганди и директни закани, трагични пресметки со новинарите, со медиумските куќи, нивно корумпирање, драконско казнување и затварање на непослушните, нешто што Македонија во вакво тоталитарно издание никогаш го немала откако има држава цели 73 години. Откако црниот бран на пропаганди не успеа да донесе 63 пратеници и мнозинство за формирање на влада и избегнување на правдата, Груевски  одлучи да не ја предава власта. Во тоа му помогнаа насилничките вмровски чети и претседателот на државата, Ѓорге Иванов, кој до крај ја задржа својата лакејска позиција и кон ВМРО-ДПМНЕ и кон Груевски. Претседателот Иванов направи таква серија на грешки и бесмислености кои не само што го срозаа до крај угледот на државата и на функцијата претседател, туку лично учествуваше во попречување на првадата и деградација на целиот правосуден систем. Тоа беше катастрофален однос на еден универзитетски професор на правниот факултет, кој  не успеа ниту еден ден од двата мандати да биде  претседател на сите граѓани, туку цело време помирливо, како половичен претседател да претставува само дел од симпатизерите на ВМРО-ДПМНЕ, главно, клиенти на партискиот врв. Опструирањето на Груевски да се предаде власта со месеци по изборите  предизвика уште поголема политичка и безбедносна криза во Македонија која ќе завршеше со воведување на класична диктатура ако не беше налудничавата нарачка со насилните вмровски чети и со учество на пратеници на ВМРО-ДПМНЕ, со директна инволивираност на високи началници и функционери во полицијата и голем број  специјалци, да се предзвика крвопролевање во Собранието на Република Македонија. Тој  неуспешен пуч, кој требаше да резултира со воведување на вонредна состојба и диктатура, всушност ја прели чашата и во земјата и во светот конечно да му се обрне поголемо внимание на диктаторчето од западен Балкан.

И еве сега Груевски повторно јава на погрешен коњ, наместо да бара како „невин“ праведна судска разврска, повторно инсталира црна кампања за изборна победа на комунални избори за да се врати на власт и да ја одбегне правдата. Се јавија неколку разумни луѓе во ВМРО-ДПМНЕ со барање Груевски да ја ослободи партијата од себе и да се тргне оти власта има мандати, не е вечна, има крај, а партијата е многуподолговечна и поважна од власта. Но, соочен со последиците ако падне и последниот бастион на груевизмот какви сè  гуштери и алигатори и какви сè злоупотреби ќе излегуваат на виделина, Груевски практично и нема друг избор освен со ореол на страдалник  да бара победа на локалните избори и тие да се признаат како парламентарни.

Несреќата е во тоа што ако актуелната власт, која го има мнозинството, не успее да го ослободи судството за  да се процесуира правдата, и конечно да седнат осомничените  на судска  клупа кои ќе бидат донесени со полициско комбе од притвор, опструкциите можат да продолжат до таа мерка да не се види дека поразот на локалните избори на ВМРО-ДПМНЕ може да биде многу надежен за Македонија и за нејзината иднина. Не е  можна ниту една реформа, ниту враќање на довербата на јавноста ако нема праведна и непристрасна судска разврска. Само тоа би означило сигурен почеток на крајот  на груевизмот. Груевски засега исполнува само еден услов да не оди во притвор, а тоа е дека нема да избега бидејќи во неговата желба за враќање на власт никој не треба да се сомнева. Тоа го докажа безброј пати во изминатите 11 години. Сите други предуслови да му се одреди мерката притвор дебело ги исполнува. Особено неговото влијание врз сведоците, но и врз судството.

(Преземањето на делови или целосниот текст од колумната „Мое Ќоше“ е дозволено само по претходна согласност од авторот. Сите права се задржани)

Коментари (1)

Tags: ,

Како си го изгубив идентитетот

Објавено на 12 July 2017 од erizaov

identitet

Што ми требаше таа работа да им се јавувам на моите пријатели од Бугарија да ми го пратат тајниот договор со Македонија за добрососедство. Само што почнав да го читам ми се крена косата на глава. Драги мои, станува збор за големо предавство. Останавме и без јазик и без идентитет, отиде јабана и државата и народот. По долго и трауматично препрочитување на овој катил ферман, веќе не знаев ни кој сум, ни што сум, ни од каде сум, а некако и јазикот ми отежна, не можев ни еден збор да изустам. Си реков, еве како со едно парче хартија и со неколку потписи на благонадежни политичари, се губи и идентитетот и јазикот и државата….

Таман да испуштам душа на 50 целзиусови степени, ме спаси телевизорот од каде стаса освежување, една невидена стогодишна ладовина, како да сум во дебела сенка под Охридскиот чинар заспан уште во османлиската империја. Како со времеплов  се вратив  во 19 век. Тогаш на дневен ред беа идентитетот и јазикот, предавствата и кој ги украде парите од собраните „даноци“ што мораше секој Македонец да ги плати на организацијата. И сега, по сто и кусур години пак истото. Почна седницата на Собранието. Веднаш срипав кога слушнав дека сите пратеници на опозицијата се јавиле за збор да го бранат Марко Зврлевски, јавниот обвинител, најголемиот борец против криминалот и корупцијата во Македонија. Човекот храбро опстоја да не отвори ниту еден предмет за некаков  кринминал чии носители се високи функционери на власта. Со тоа докажа дека во Македонија има најмалку организиран криминал и корупција отколку во цела Европа. И сега еден таков извонреден, или како што велат неговите бранители, перфектен обвинител, сакаат да го сменат и замислете, да инсценираат судски процеси со кои ќе се докажува дека и во Македонија на најчесната власт што сме ја имале досега и’ лепеле прстите и на рацете и на нозете, дека наполниле цели амбари пари на народот кој  толку многу го сакаат и не го вадат од уста.

Кога го видов сето ова истиот миг ми се вратија и идентитетот и јазикот и државата со уставно име и презиме. Веднаш знаев и кој сум и каде сум и зошто сум таму кај што сум. Нема друго место на дуњава освен Македонија каде народните пратеници ја попречуваат правдата со бесконечни дискусии во парламентот. Со зборување на чист македонски јазик ќе ги бранат осомничените за криминал, корупција, злосторничко здужување за изборни нерегуларности, злоупотреба на овластувањата, пресметка со политички противници и уништување на туѓ имот и уште за десетици други тешки кривични дела. Ако успеат да го спасат обвинителот Зврлевски и да ја попречат правдата да не седнат на обвинителна клупа, осомничените од врвот на најпатриотската и револуционерна партија, нашиот најголем чувар на идентитетот, јазикот, државата и националната гордост, нема поголема гаранција дека никој ништо не ни може, ниту пак може да промени нешто во нашата глава и идентитетска ДНК која е наследена, докажано, уште од македонскиот палеолит, а некои последни истражувања говорат дека националниот идентитет на Македонците е многу постар од палеолитот, поточно се совпаѓа со откриената ДНК од првите луѓе при создавањето на човештвото од Господ.

Всушност, да бидам до крај искрен по сето ова што се случува, во државата Недојдија од поодамна повеќе пати сакав да си го сменам и идентитетот и јазикот и името, или ако не може името да ја сменам барем државата. Така си размислував колку би било поубаво да сум Французин, или Англичанец, наместо ова што сум Турчин будала, па згора и македонски новинар без весник кој пишува по тарабите на интернет и во единствениот жив неделник Фокус. Онака испомешан како македонска салата со овошки од непознато потекло, изгледа дека и немам некој идентитет, ниту само еден јазик. Или можеби е поубаво да изберам да бидам Италијан, или што мислите да бидам Швед, а не е лошо да се биде Норвежанин, или Данец, а може и Холанѓанин… никако Русин Американец или Кинез, тука нема никаква ексклузивност, ги има едно две милијарди сите заедно… така додека си бирам јас нов идентитет и јазик сè нешто не ми се допаѓа. А, си велам да бидам Бугарин… Албанец, или Србин, ау скраја да е. А, зошто да не бидам Грк, тоа е убава професија исто колку и да си Македонец, тие и така велат дека се вистинските Македонци. Замислете ем Грк, ем Македонец, ем Турчин. Што убаво… три исти идентитети, исто табиети, исти обичаи, само јазиците се различни.

На крајот ништо од мојата потрага по нов идентитет, јазик и име. Не можело тоа така лесно да се направи колку и да сакаат некои генетски инженери. Од Балканец не бидува Скандинавец, а и да биде, не му личи. А, од еден Балкенц не бива и друг Балканец. Сите си имаат различен и траен идентитет кој ништо не го менува. Значи работата не е  во губење на идентитетот и на јазикот, работата е да не се изгубат неказнети арамиите кои го ограбија народот и сега викаат на цел глас: чувајте го идентитетот и јазикот. Најголемата идентитетска природна селекција во Македонија ќе се случи во наредните неколку месеци. Точно ќе се види кој каков ген има кога ќе се определуваме дали сме за владеење на правото, или на кривото. Затоа драги мои, баталете ги приказните за губење на идентитетот. Пробајте да го смените и ќе видите колкава лага е тоа. За среќа, или можеби повеќе за жал…

(Преземањето на делови или целосниот текст од колумната „Мое Ќоше“ е дозволено само по претходна согласност од авторот. Сите права се задржани)

Коментари (5)

Tags:

Последните удари на грогираниот боксер

Објавено на 07 July 2017 од erizaov

Gruevski MANU

Никола  Груевски, откако прогласи вонредна состојба во државата јавно обзнанувајќи дека е дојден крајот на неговата стрпливост, бидејќи беа поминале цели 25 дена како останал без власт ,  почна со остварување на својата  закана. И навистина, еве секој ден сите гледаме и узнавме како и зошто трпението на човекот што цели 11 години имаше неограничена власт му е дојдено пред крај. Му пукнал филмот од големата неправда да му го земат престолот на големиот владетел и патриот, па се размавнал на сите страни како грогиран босер и удира ли удира како по боксерска вреќа по својата држава и по сите граѓани. Не гледа боксерчето паднато во нокдаун каде удира.   Денеска, онака размавтан, силно го тресна МАНУ.

Како на стар циник ми направи ќеф, прво помислив убаво што ги удри бесмртните од алејата на великаните. Белки еднаш засекогаш ќе се освестат да не се лигават на политичарите и на властите и од научници, ептен срамно, да не стануваат полтрони и апологети. Се разбира, тоа беше  само моменталната  моја реакција за иронијата на судбината на нашите академици кои со раширени раце го пречекаа во МАНУ и стоеја во ред да им се потпише Груевски на својата книга за големата економска стратегија научно истражена од економистот испилен од прилепскиот факултет со просек 6.25. Ќе речете недоволно за научник, но доволно за премиер пред кој се поклонуваат академиците како ученичиња. Е, тие наши мудреци со бели коси му премолчеа на вождот милион глупости за неговите погубни политики во потрага по пославно минато и маргинализација на словенството, на неговите блокади на сите стратегиски цели на државата и на евроатланските интеграции на Македонија.

МАНУ со ниту еден збор не се огласи за налудничавата интервенција на политиката во науката, на измислувањето и на пропагандите на некаков антички идентитет на сметка на словенството, за грубите и баснословно скапи фалсификати на скопскиот плоштад со крадење на авторството на познати и признати архитекти и урбанисти кои ја задолжија Македонија со своите дела. Не’ обрука таа политика на груевизмот пред целиот научен свет, а МАНУ како институција не се огласи да ги осуди ови груби интервенции кои не’ посрамотија пред светските науници. Се’ уште извесни акдемици како оној Маџунков не можат да се ослободат од своето апологетство па изигруваат естрадни ѕвезди, па настапуваат на телевизиите меѓу две турски серии да го заплашуваат народот дека ќе останеме без идентитет и без јазик и без достоинство и без самостојност на државата, дека ќе се поалбанчиме и побугарчиме. Раскажуваат за некаква светска завера против Македонија, ломотат како надри лекари со јазик кој повеќе наликува на тетки кои прикажуваат  згоди и незгоди на селска чешма, отколку на јазик со кој општат научници и учени луѓе. Удри ВМРО-ДПМНЕ силно по МАНУ бранејќи не’ од замката што ни ја ставиле Бугарите околу вратот за јазикот. Имено МАНУ како научна инститиуција не бил консултиран за оваа измама на нашите соседи и домашни предавници, па мора таму да се верификува политичкиот договор за добрососедство меѓу двете држави. Врвот на ВМРО-ДПМНЕ многу бргу заборави дека во нивно време почнаа приближувањата меѓу академиите на науките и уметностите и научната соработка  меѓу двете земји со која се најави дека и историјата како и секоја наука треба да им се препушти на научниците, а не на политичарите кои од минатото прават дрога за да ги остварат своите политички цели.  ВМРО-ДПМНЕ многу бргу стана склеротична партија , па ги заборави своите стари пријатели и подржувачи во МАНУ, па сега возвраќа божем академиците имаат обврска секое утро да бидат политичка опозиција и да ја сервисираат револуционерната партија. Кој национален проблем ВМРО-ДПМНЕ им го испрати на верификација на академиците. Колку што се сеќавам ниту еден. Обратно, и на оној мал број укажувања од одделни акдемици, ВМРО-ДПМНЕ не обрна никакво внимание.

Се разбира, секоја чест на неколку академци кои гласно и јасно се спротиставија на погубните замешателства на  ВМРО-ДПМНЕ во науката и во националните интереси на државата и на оние кои се дистанцираа од режимот укажувајќи на загрозувањето на правната држава, на нарушувањето на човековите права и слободи, на деградирање на парламентот и на државниот удар што го направија Груевски и претседателот на државата  Ѓорге Иванов.

Прозивката на МАНУ од страна на ВМРО-ДПМНЕ за воља на вистината има сосема друга цел од онаа што јавно се декларира. Воопшто не станува збор дека Бугарија и’ подметнува  кукавичко јајце на Македонија за да ја обезличи. Туку се работи за жестока опструкција на домашен терен за попречување на правдата и за конечното процесуирање на обвинијата на Специјалното обвинителство за големиот број кривични дела чии носители се луѓето од врвот на ВМРО-ДПМНЕ.  Како станува се’ поизвесно дека Груевски и неговата клика ќе седнат на обвинителна клупа, се’ пожестоки се нервозните реакции на ВМРО-ДПМНЕ. Ете тука треба да се бараат главните причини зошто Груевски сака да ја блокира целата земја и да ја попоречи правдата, сака човекот да се врати на власт на мала врата преку локалните избори, да покаже дека победата му е украдена.  Бара начин да се спаси од раката на правдата.

Не му е лесно, осомничен е за тешки кривични дела, одвај избегна притвор, земен му е пасошот и секој петок треба да се јави пред надлежен судија во Кривичниот суд дека е тука и е подготвен секој миг да седне на обвинителна клупа. Овие маки големи на Груевски, како трауматична последица се јавуваат кај сите моќници кои по падот од власта не можат да ја прифатат реалноста дека веќе не се на престолот.

(Преземањето на делови или целосниот текст од колумната „Мое Ќоше“ е дозволено само по претходна согласност од авторот. Сите права се задржани)

Коментари (4)


Photos from our Flickr stream

See all photos

Twitter


календар

September 2017
M T W T F S S
« Aug    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930