АРХИВА | Мое ќоше

Tags: ,

Груевски нема да избега

Објавено на 21 July 2017 од erizaov

gruevski-vo-apelacija

Груевски нема да избега од Македонија. Тоа би било добро да се случи оти ќе значи признавање на вината. Но, тоа воопшто не значи дека Груевски сака да се соочи со правдата. Напротив, тој и сега, додуша индиректно, но сепак им се закани на апелационите судии и не само на нив: „Немам намера да избегам, ќе се вратам на власт“. Што ќе биде потоа треба да размислат и судиите и сите негови политички противници и критичари. Груевски никогаш не сакал да се соочи со правото и правдата и да препушти на судот да ја докаже неговата вина, односно тој да ја докаже својата невиност. Напротив, таа работа Груевски сака да ја реши без суд и без судење, дури и кога беше премиер и кога имаше најголемо влијание врз правосудниот систем на Македонија, кога телефонски се нарачуваа пресуди, Груевски бегаше од судска разврска.

Што мислите зошто Груевски не сака да седне на обвинителна клупа и од таму да се бори за својата правда, ни кога судот е негов. Знаете во судските процеси се случуваат многу непријатни работи, сведоштва, толкувања на вештаци, експертизи, адвокати, разни изненадувања и конечно медиумски спектакл. Тоа е премногу и за еден осредно осилен технократ, а да не зборуваме за политичар кој цела деценија владее авторитарно без никаква контрола и почит кон уставноста и законитоста, со грубо кршење на човековите права и слободи, со газење на слободата и демократијата, на граѓанските права, газење врз медумската и судската независност. Основаните сомненија за серија тешки кривични дела каде што и тој лично е учесник, Груевски ги осопорува само со празни зборови дека се работи за политичка пресметка и завера на меѓународната заедница против  Македонија и против него лично. Се разбира, тоа е многу полесно да се каже на конференција за печат, на митинг, или во парламент, но многу е тешко да се тврди како  аргумент во судска сала каде има многу посуштински прашања и докази.

Практично Груевски ги потроши сите шанси да го ублажи ударот од неговото  деспотско владеење. Сега единствена тенка надеж му се локалните избори. Велам тенка бидејќи резултатите од локалните избори не би можело и не би смеело да ја попречат правдата и  владеењето на правото, дури и кога мнозинството граѓани би гласале за корумпирани политичари и партии. Груевски уште игра на картата на избори оти не се доволни неговите  отстапки со принудување на оставки на неговите најблиски соработници, па ни со поднесување на неговата оставка, кои не беа дадени на време, туку беа изнудени под силен притисок на домашната јавност и на меѓународната заедница. Не беше доволно за одбегнување на правдата од тешките злоупотреби на власта ни согласноста за  формирање на Специјалното обвинителство, мислејќи дека и оваа инстутиција брзо ќе падне под партиска контрола. Ама ете, имало и обвинители со образ и професионална чест. Вистинските шанси на Груевски да се спаси и себе и партијата и угледот на државата беа кога го посети лидерот на опозицијата Зоран Заев да му каже за неговото најголемо злодело во историјата на независна Македонија кое е направено во простории на МВР,  најголемото нарушување на човековите права кога над 20.000 граѓани на државата, познати јавни личности, високи функционери, политичари, пратеници, новинари, судии… биле прислушувани, однсоно нивните комуникации биле под строг надзор повеќе години.  

Ако Груевски за тоа не знаел ништо, или подобро кажано, ако нема докази дека знаел и  дека ги користел прислушуваните разговори, доволно е само поради таквата хаварија во безбедносниот систем во земјата кога некој со години прислушкувал непречено, да поднесе моментално оставка со оглед на димензиите на злосторството, а со тоа да повлече оставки и на сите одговорни во ланецот за безбедност на државата. Со моралната оставка Груевски требаше да побара брза судска непристрасна истрага. Во тој  случај Груевски со својот морален чин можеше да ја спаси партија и да го зачува угледот на државата. Наместо тоа, Груевски одбра да го тужи гласникот на лошите вести толкувајќи го како уцена и да бара излез во вонредни парламентарни избори. Груевски впрегна огромна медиумска машинерија и фрли милиони евра пари на граѓаните да докажува преку митинзи и протести дека обвиненијата за кримијнал и корупција, за незаконска пресметка со политичките противници и за уништувањае на туѓ умот, за судски влијанија и нарачани пресуди се дело на Сорос, на Америка и на ЕУ, на домашните непријатели и предавници, странски платеници…

Тоа беше тежок период кој ќе влезе во поновата историја на Македонија како еден од најмрачните, време на ужасни пропаганди и директни закани, трагични пресметки со новинарите, со медиумските куќи, нивно корумпирање, драконско казнување и затварање на непослушните, нешто што Македонија во вакво тоталитарно издание никогаш го немала откако има држава цели 73 години. Откако црниот бран на пропаганди не успеа да донесе 63 пратеници и мнозинство за формирање на влада и избегнување на правдата, Груевски  одлучи да не ја предава власта. Во тоа му помогнаа насилничките вмровски чети и претседателот на државата, Ѓорге Иванов, кој до крај ја задржа својата лакејска позиција и кон ВМРО-ДПМНЕ и кон Груевски. Претседателот Иванов направи таква серија на грешки и бесмислености кои не само што го срозаа до крај угледот на државата и на функцијата претседател, туку лично учествуваше во попречување на првадата и деградација на целиот правосуден систем. Тоа беше катастрофален однос на еден универзитетски професор на правниот факултет, кој  не успеа ниту еден ден од двата мандати да биде  претседател на сите граѓани, туку цело време помирливо, како половичен претседател да претставува само дел од симпатизерите на ВМРО-ДПМНЕ, главно, клиенти на партискиот врв. Опструирањето на Груевски да се предаде власта со месеци по изборите  предизвика уште поголема политичка и безбедносна криза во Македонија која ќе завршеше со воведување на класична диктатура ако не беше налудничавата нарачка со насилните вмровски чети и со учество на пратеници на ВМРО-ДПМНЕ, со директна инволивираност на високи началници и функционери во полицијата и голем број  специјалци, да се предзвика крвопролевање во Собранието на Република Македонија. Тој  неуспешен пуч, кој требаше да резултира со воведување на вонредна состојба и диктатура, всушност ја прели чашата и во земјата и во светот конечно да му се обрне поголемо внимание на диктаторчето од западен Балкан.

И еве сега Груевски повторно јава на погрешен коњ, наместо да бара како „невин“ праведна судска разврска, повторно инсталира црна кампања за изборна победа на комунални избори за да се врати на власт и да ја одбегне правдата. Се јавија неколку разумни луѓе во ВМРО-ДПМНЕ со барање Груевски да ја ослободи партијата од себе и да се тргне оти власта има мандати, не е вечна, има крај, а партијата е многуподолговечна и поважна од власта. Но, соочен со последиците ако падне и последниот бастион на груевизмот какви сè  гуштери и алигатори и какви сè злоупотреби ќе излегуваат на виделина, Груевски практично и нема друг избор освен со ореол на страдалник  да бара победа на локалните избори и тие да се признаат како парламентарни.

Несреќата е во тоа што ако актуелната власт, која го има мнозинството, не успее да го ослободи судството за  да се процесуира правдата, и конечно да седнат осомничените  на судска  клупа кои ќе бидат донесени со полициско комбе од притвор, опструкциите можат да продолжат до таа мерка да не се види дека поразот на локалните избори на ВМРО-ДПМНЕ може да биде многу надежен за Македонија и за нејзината иднина. Не е  можна ниту една реформа, ниту враќање на довербата на јавноста ако нема праведна и непристрасна судска разврска. Само тоа би означило сигурен почеток на крајот  на груевизмот. Груевски засега исполнува само еден услов да не оди во притвор, а тоа е дека нема да избега бидејќи во неговата желба за враќање на власт никој не треба да се сомнева. Тоа го докажа безброј пати во изминатите 11 години. Сите други предуслови да му се одреди мерката притвор дебело ги исполнува. Особено неговото влијание врз сведоците, но и врз судството.

(Преземањето на делови или целосниот текст од колумната „Мое Ќоше“ е дозволено само по претходна согласност од авторот. Сите права се задржани)

Коментари (1)

Tags: ,

Како си го изгубив идентитетот

Објавено на 12 July 2017 од erizaov

identitet

Што ми требаше таа работа да им се јавувам на моите пријатели од Бугарија да ми го пратат тајниот договор со Македонија за добрососедство. Само што почнав да го читам ми се крена косата на глава. Драги мои, станува збор за големо предавство. Останавме и без јазик и без идентитет, отиде јабана и државата и народот. По долго и трауматично препрочитување на овој катил ферман, веќе не знаев ни кој сум, ни што сум, ни од каде сум, а некако и јазикот ми отежна, не можев ни еден збор да изустам. Си реков, еве како со едно парче хартија и со неколку потписи на благонадежни политичари, се губи и идентитетот и јазикот и државата….

Таман да испуштам душа на 50 целзиусови степени, ме спаси телевизорот од каде стаса освежување, една невидена стогодишна ладовина, како да сум во дебела сенка под Охридскиот чинар заспан уште во османлиската империја. Како со времеплов  се вратив  во 19 век. Тогаш на дневен ред беа идентитетот и јазикот, предавствата и кој ги украде парите од собраните „даноци“ што мораше секој Македонец да ги плати на организацијата. И сега, по сто и кусур години пак истото. Почна седницата на Собранието. Веднаш срипав кога слушнав дека сите пратеници на опозицијата се јавиле за збор да го бранат Марко Зврлевски, јавниот обвинител, најголемиот борец против криминалот и корупцијата во Македонија. Човекот храбро опстоја да не отвори ниту еден предмет за некаков  кринминал чии носители се високи функционери на власта. Со тоа докажа дека во Македонија има најмалку организиран криминал и корупција отколку во цела Европа. И сега еден таков извонреден, или како што велат неговите бранители, перфектен обвинител, сакаат да го сменат и замислете, да инсценираат судски процеси со кои ќе се докажува дека и во Македонија на најчесната власт што сме ја имале досега и’ лепеле прстите и на рацете и на нозете, дека наполниле цели амбари пари на народот кој  толку многу го сакаат и не го вадат од уста.

Кога го видов сето ова истиот миг ми се вратија и идентитетот и јазикот и државата со уставно име и презиме. Веднаш знаев и кој сум и каде сум и зошто сум таму кај што сум. Нема друго место на дуњава освен Македонија каде народните пратеници ја попречуваат правдата со бесконечни дискусии во парламентот. Со зборување на чист македонски јазик ќе ги бранат осомничените за криминал, корупција, злосторничко здужување за изборни нерегуларности, злоупотреба на овластувањата, пресметка со политички противници и уништување на туѓ имот и уште за десетици други тешки кривични дела. Ако успеат да го спасат обвинителот Зврлевски и да ја попречат правдата да не седнат на обвинителна клупа, осомничените од врвот на најпатриотската и револуционерна партија, нашиот најголем чувар на идентитетот, јазикот, државата и националната гордост, нема поголема гаранција дека никој ништо не ни може, ниту пак може да промени нешто во нашата глава и идентитетска ДНК која е наследена, докажано, уште од македонскиот палеолит, а некои последни истражувања говорат дека националниот идентитет на Македонците е многу постар од палеолитот, поточно се совпаѓа со откриената ДНК од првите луѓе при создавањето на човештвото од Господ.

Всушност, да бидам до крај искрен по сето ова што се случува, во државата Недојдија од поодамна повеќе пати сакав да си го сменам и идентитетот и јазикот и името, или ако не може името да ја сменам барем државата. Така си размислував колку би било поубаво да сум Французин, или Англичанец, наместо ова што сум Турчин будала, па згора и македонски новинар без весник кој пишува по тарабите на интернет и во единствениот жив неделник Фокус. Онака испомешан како македонска салата со овошки од непознато потекло, изгледа дека и немам некој идентитет, ниту само еден јазик. Или можеби е поубаво да изберам да бидам Италијан, или што мислите да бидам Швед, а не е лошо да се биде Норвежанин, или Данец, а може и Холанѓанин… никако Русин Американец или Кинез, тука нема никаква ексклузивност, ги има едно две милијарди сите заедно… така додека си бирам јас нов идентитет и јазик сè нешто не ми се допаѓа. А, си велам да бидам Бугарин… Албанец, или Србин, ау скраја да е. А, зошто да не бидам Грк, тоа е убава професија исто колку и да си Македонец, тие и така велат дека се вистинските Македонци. Замислете ем Грк, ем Македонец, ем Турчин. Што убаво… три исти идентитети, исто табиети, исти обичаи, само јазиците се различни.

На крајот ништо од мојата потрага по нов идентитет, јазик и име. Не можело тоа така лесно да се направи колку и да сакаат некои генетски инженери. Од Балканец не бидува Скандинавец, а и да биде, не му личи. А, од еден Балкенц не бива и друг Балканец. Сите си имаат различен и траен идентитет кој ништо не го менува. Значи работата не е  во губење на идентитетот и на јазикот, работата е да не се изгубат неказнети арамиите кои го ограбија народот и сега викаат на цел глас: чувајте го идентитетот и јазикот. Најголемата идентитетска природна селекција во Македонија ќе се случи во наредните неколку месеци. Точно ќе се види кој каков ген има кога ќе се определуваме дали сме за владеење на правото, или на кривото. Затоа драги мои, баталете ги приказните за губење на идентитетот. Пробајте да го смените и ќе видите колкава лага е тоа. За среќа, или можеби повеќе за жал…

(Преземањето на делови или целосниот текст од колумната „Мое Ќоше“ е дозволено само по претходна согласност од авторот. Сите права се задржани)

Коментари (5)

Tags:

Последните удари на грогираниот боксер

Објавено на 07 July 2017 од erizaov

Gruevski MANU

Никола  Груевски, откако прогласи вонредна состојба во државата јавно обзнанувајќи дека е дојден крајот на неговата стрпливост, бидејќи беа поминале цели 25 дена како останал без власт ,  почна со остварување на својата  закана. И навистина, еве секој ден сите гледаме и узнавме како и зошто трпението на човекот што цели 11 години имаше неограничена власт му е дојдено пред крај. Му пукнал филмот од големата неправда да му го земат престолот на големиот владетел и патриот, па се размавнал на сите страни како грогиран босер и удира ли удира како по боксерска вреќа по својата држава и по сите граѓани. Не гледа боксерчето паднато во нокдаун каде удира.   Денеска, онака размавтан, силно го тресна МАНУ.

Како на стар циник ми направи ќеф, прво помислив убаво што ги удри бесмртните од алејата на великаните. Белки еднаш засекогаш ќе се освестат да не се лигават на политичарите и на властите и од научници, ептен срамно, да не стануваат полтрони и апологети. Се разбира, тоа беше  само моменталната  моја реакција за иронијата на судбината на нашите академици кои со раширени раце го пречекаа во МАНУ и стоеја во ред да им се потпише Груевски на својата книга за големата економска стратегија научно истражена од економистот испилен од прилепскиот факултет со просек 6.25. Ќе речете недоволно за научник, но доволно за премиер пред кој се поклонуваат академиците како ученичиња. Е, тие наши мудреци со бели коси му премолчеа на вождот милион глупости за неговите погубни политики во потрага по пославно минато и маргинализација на словенството, на неговите блокади на сите стратегиски цели на државата и на евроатланските интеграции на Македонија.

МАНУ со ниту еден збор не се огласи за налудничавата интервенција на политиката во науката, на измислувањето и на пропагандите на некаков антички идентитет на сметка на словенството, за грубите и баснословно скапи фалсификати на скопскиот плоштад со крадење на авторството на познати и признати архитекти и урбанисти кои ја задолжија Македонија со своите дела. Не’ обрука таа политика на груевизмот пред целиот научен свет, а МАНУ како институција не се огласи да ги осуди ови груби интервенции кои не’ посрамотија пред светските науници. Се’ уште извесни акдемици како оној Маџунков не можат да се ослободат од своето апологетство па изигруваат естрадни ѕвезди, па настапуваат на телевизиите меѓу две турски серии да го заплашуваат народот дека ќе останеме без идентитет и без јазик и без достоинство и без самостојност на државата, дека ќе се поалбанчиме и побугарчиме. Раскажуваат за некаква светска завера против Македонија, ломотат како надри лекари со јазик кој повеќе наликува на тетки кои прикажуваат  згоди и незгоди на селска чешма, отколку на јазик со кој општат научници и учени луѓе. Удри ВМРО-ДПМНЕ силно по МАНУ бранејќи не’ од замката што ни ја ставиле Бугарите околу вратот за јазикот. Имено МАНУ како научна инститиуција не бил консултиран за оваа измама на нашите соседи и домашни предавници, па мора таму да се верификува политичкиот договор за добрососедство меѓу двете држави. Врвот на ВМРО-ДПМНЕ многу бргу заборави дека во нивно време почнаа приближувањата меѓу академиите на науките и уметностите и научната соработка  меѓу двете земји со која се најави дека и историјата како и секоја наука треба да им се препушти на научниците, а не на политичарите кои од минатото прават дрога за да ги остварат своите политички цели.  ВМРО-ДПМНЕ многу бргу стана склеротична партија , па ги заборави своите стари пријатели и подржувачи во МАНУ, па сега возвраќа божем академиците имаат обврска секое утро да бидат политичка опозиција и да ја сервисираат револуционерната партија. Кој национален проблем ВМРО-ДПМНЕ им го испрати на верификација на академиците. Колку што се сеќавам ниту еден. Обратно, и на оној мал број укажувања од одделни акдемици, ВМРО-ДПМНЕ не обрна никакво внимание.

Се разбира, секоја чест на неколку академци кои гласно и јасно се спротиставија на погубните замешателства на  ВМРО-ДПМНЕ во науката и во националните интереси на државата и на оние кои се дистанцираа од режимот укажувајќи на загрозувањето на правната држава, на нарушувањето на човековите права и слободи, на деградирање на парламентот и на државниот удар што го направија Груевски и претседателот на државата  Ѓорге Иванов.

Прозивката на МАНУ од страна на ВМРО-ДПМНЕ за воља на вистината има сосема друга цел од онаа што јавно се декларира. Воопшто не станува збор дека Бугарија и’ подметнува  кукавичко јајце на Македонија за да ја обезличи. Туку се работи за жестока опструкција на домашен терен за попречување на правдата и за конечното процесуирање на обвинијата на Специјалното обвинителство за големиот број кривични дела чии носители се луѓето од врвот на ВМРО-ДПМНЕ.  Како станува се’ поизвесно дека Груевски и неговата клика ќе седнат на обвинителна клупа, се’ пожестоки се нервозните реакции на ВМРО-ДПМНЕ. Ете тука треба да се бараат главните причини зошто Груевски сака да ја блокира целата земја и да ја попоречи правдата, сака човекот да се врати на власт на мала врата преку локалните избори, да покаже дека победата му е украдена.  Бара начин да се спаси од раката на правдата.

Не му е лесно, осомничен е за тешки кривични дела, одвај избегна притвор, земен му е пасошот и секој петок треба да се јави пред надлежен судија во Кривичниот суд дека е тука и е подготвен секој миг да седне на обвинителна клупа. Овие маки големи на Груевски, како трауматична последица се јавуваат кај сите моќници кои по падот од власта не можат да ја прифатат реалноста дека веќе не се на престолот.

(Преземањето на делови или целосниот текст од колумната „Мое Ќоше“ е дозволено само по претходна согласност од авторот. Сите права се задржани)

Коментари (4)

Tags:

Војводата замина во ајдуци

Објавено на 30 June 2017 од erizaov

zname_silueta

Војводата вчера замина во ајдуци. Тоа го направи со големо задоцнување, како и секогаш, бидејќи Петров ден одамна помина кога комитите излегуваат од кај јатаците и заминуваат во шума да бидат на браникот на татковината, во одбрана на  слободата, независноста и самостојноста. Пред да се придружи на ајдучката чета тој се обрати на нацијата на конференција за печат. Притоа на напатениот народ од 11 годишното владеење на башибозукот му приопшти: заврши времето на конструктивност и попусливост. Оваа тортура веќе не се трпи ниту еден ден, а камоли цели 30 дена на стравично измачување со кое сме соочени како никогаш досега во историјата на Република Македонија, па и на цела Европа. Досега  не се случило вакво класично политичко гонење на политички противници. Стотина лица, дел од органите или поддржувачи на ВМРО-ДПМНЕ се прогонуваат со цел партијата да се уништи, да се замолчи… види мајката, на војводата му станало неподносливо од теророт на сопствениот режим кој сè уште функционира во државата

Овие пораки на војводата треба да се читаат по неколку пати секој ден како молитви пред неговата икона. Есапејќи нè за шапшали и какавани ни кажува дека ова што му се случува него и на неговите пајташи, не постои историски пример на вакво нешто. Ова досега не е видено во светот. Лелека на сет глас ова е политички, а не правен процес. Специјалното обвинителство носи политички одлуки без правни докази. Целта е слабеење на Македонија. Затоа ние остануваме на бедемот на државата. Целта на непријателот е да се заплаши судството, да се заплаши новинарството, да се заплаши целиот народ. Нашиот грев е што 11 години бевме на браникот на татковината, на името и на нацијата. Ова е срамен и кукавички чин. Конструктивноста, како некои ја нарекуваат попусливост завршува денеска. Сега е време историјата да одлучува и да суди. Ние се плашиме само од судот на историјата. Овде очигледно не сум само јас во прашање туку во прашање е една идеја за Македонија, силна, цврста и самостојна која сакаат да ја скршат и се спремни на сè заради тоа. Ова е класична политичка и антимакедонска конструкција. Иднината тоа ќе го докаже, како што ќе се докаже историската одговорност која ја носат сите овие лица кои сега јаваат на бранот на еуфоријата мислејќи дека времето почнува и завршува со нив… Ете ова им го соопшти војводата на медиумите и, како што долукува на еден голем патриот и демократ, на конференцијата за печат не дозволи никакви прашања. Си замина војводата во борба за слобода. Наместо од себе ќе ја ослободува Македонија од непријатели и предавници кои со светски заговор ја преземале власта и кои сакаат да напрват монтирани судски процеси на најзаслужните македонски дејци кои во изминатите 11 години владеење од Македонија направија рајска градина. Војводата и неговата ајдучка чета нема да чекаат 11 години натрапниците да владеат без контрола и да ја уништат и обезличат Македонија, туку веднаш ќе тргнат во акција. Нема веке ни попусливост, ни толеранција. Почнува одлучувачката битка за Македонија.  Оти не се работело за судбината на војводата, туку за Македонија, а тоа е  едно те исто. Македонија без  вождот веќе не е Македонија. Нели. Има уште абдали што така мислат.

Кога човек ќе ги слушне овие зборови, кои одекнуваат застрашувачки како ќорфишеци, не може, а да не се праша: добро знае ли водачот што зборува. Како да му се каже аман не нè брани повеќе. Со твоите одбрани останавме последни на Балканот и во Европа. Ако навистина ја сакаше својата партија и својата татковина толку многу, доволно ќе беше да ја спаси од себе со своето повлекување од политичката сцена и со докажување на својата невиност на суд. Тој, судот и никој друг, треба да пресуди дали се работи за политичка пресметка или за тешки кривични дела и кршење на законите. Војводата навикнат да апси и суди под негов диктат сега има уплав од непристрасни и професионални судии. Како тоа невин човек не сака да оди на суд и да ја докаже вистината, да ја побие лажната оптужба. Ретки се случаите невин да не сака судска правда. Затоа карикатурална е грижата за слобода и независноста на судството на осомничениот за криминал, корупција и злоупотреба на власта, апсење и затварање на политички противници пред тв камери. Каков е тој патриотизам да се изедначува сопствената судбина со судбината на државата. Вакво нешто не се слушнало ни од устата на големи државници кои ги задолжиле своите татковини во најголемите ослободителни војни.

Смешен, тажен  и трагичен е лелекот на војводата за загрозената слобода на медиумите. На која слобода мисли големиот патриот. На таа што тој им ја даде на медиумите со нивно уништување и затварање, со оставање на стотици новинари без егзистенција, или мисли на слободата на медиумскиот простор со затварање на сопствениците и на менаџментот на А1 телевизија осудувајќи ги за тешки кривични дела: неплаќање на даноци на 112 години затвор, или пак мисли на затварање на новинарите (Кежаровски,  Божиновски) и нивно држење незаконски со месеци во притвор. Се разбира, војводата не мисли на непријателските медиуми. Тој сега е загрижен зошто лека полека неговите послушници се откажуваат од него. Некои од нив, кои што секогаш први дознаваат и секогаш навреме се прешалтуваат, престанаа да го величаат војводата до небо. Додуша сè уште ги плукаат политичките противници на ВМРО-ДПМНЕ и поинаку мислечките луѓе и јавни личности, ама се гледа воздржаноста на новинарите и уредниците. Кого сè овие медиуми, чиј  главен уредник повеќе години беше војводата, не прогласија за предавник на татковината, за странски платеник, за шпион, за кодош, за уличар… Многу бргу, само за еден месец ги заборави своите злодела кон новинарството и медиумите (читај кон целата јавност). Војводата, нормално ако не му одаваат признаие за неговат мудра политика и големи успеси, не ги признава светските надлежни институции за медиумските слободи кои во време на неговото владеење од 34 пристојно место во светот нè бутна на светското дно меѓу африканските и азиските диктатури.

Има една поговорка која вели: не лае песот за одбрана на селото, туку за себе. Војводата не заминува во ајдуци за одбрана на татковината, туку за своја одбрана. Задоцни да замине уште пред Петров ден не во ајдуци, туку од политиката. Но, бидете сигурни, пред Митров ден штом малку застуди, ќе се врати кај јатаците. Требаше да си замине уште пред две години кога го фатија жив, што сè му направил на својот народ. Тогаш ќе ги ублажеше последиците од неговото владеење, ќе ја спасеше партијата и државата, а многу веројатно дека ќе се спасеше и себе си. Вака сега му преостануваат само очајнички обиди во кои повторно како главен влог ги става и државата и партијата. Не знам уште колку време ќе им треба на некомпромитираните во раководството на ВМРО-ДПМНЕ да расчистат со големиот товар што им го натоварија на грбот и на образот војводата и неговата чета.

Коментари (7)

Tags:

Катица засекогаш

Објавено на 28 June 2017 од erizaov

Додека не се преслушаат сите незаконски снимени разговори на илјадници јавни личности  во државата, Специјалното јавно обвинителство не смее да згасне. Ова големо злодело правено непречено со години е најмасовно нарушување на човековите права и слободи во поновата историја на Македонија. Мора да се расчисти до крај ова монструозно злосторство. Кој го направил, кој го нарачал, кој го спроведувал, целата јавност тоа мора да го дознае и тоа до последниот и најмал детаљ. Тоа што е за архивирање да се архивира, тоа што е за уништување да се уништи според  законот, тоа што е за на суд да оди на суд. Тоа што е за во затвор да оди затвор. Колку ќе трае нека трае,  за еднаш конечно да сфатат сите во оваа држава дека не можат да прават што сакаат само затоа што некој ја добил довербата, многу често на сомнителен начин, да биде во врвот на власта.  

Не може да помине неказнето грубото подривање на безбедносниот систем  извршено во службените простории каде се одвивал надзорот врз комуникациите на граѓаните. Тие што треба најмногу да се грижат за безбедноста на граѓаните, за стабилноста на општествено-политичкиот поредок и  на угледот на државата наредиле нејзино деградирање. За жив срам и невидена брука,  никој за тоа да не поднесе ни морална, ни кривична одговорност иако беа откриени. Тоа се тешки кривични дела на една моќна криминална организација која  извршила злоупотреба на власта и ги пречекорувала своите овластувања до димензии ужасот да го претворат во нормалност. Нивното политичко, економско и криминално делување досега осознаено од само малиот број обелоденети разговори и од обвинителните акти чие судско процесуирање сè уште се попречува од темни сили и по промена на власта, јасно покажа дека во Македонија долги години бил инсталиран криминоген режим на група луѓе кои управувале со државата на класичен мафијашки начин со невидена корупција, со рекет и уцени, со нарачани судски пресуди на политички противници, со корумпирани судии и новинари, со апсење и тортура на новинари и гаснење на медиуми кои не се по ќеф на големиот водач, со уништување на туѓ имот, со закни и изборни фалисификати… Ако било што од овие обвиненија и истраги остане неразрешено и неразјаснето до крај, Македонија ќе ја носи големата историска дамка на фалично општество кое повеќе ќе наликува на голема чекална за исселување отколку на држава по урнек на европските парламентарни демократии.

И тука не завршува работата на Специјалното јавно обвинителство. На Македонија уште долги години ќе и’ треба едно силно и независно Специјално обвинителство и една Катица Јанева за гонење на криминал  на високи функционери и моќници. Не се добри идеите за спојување и претопување на Специјалното јавно обвинителство во редовното јавно обвинителство. За тоа има повеќе причини кои главно се сведуваат на заштита на независноста на Специјалното обвинителство и на обвинителите. Угледот и довербата што ги стекна Специјалното обвинителство и тимот обвинители предводени од  Катица Јанева е добра база ова обвинтелство да добие уште поголеми овластувања и поголема самостојност во својата работа која не може да биде попречувана од ниту една власт или моќници. Наместо гаснење треба под итно во парламентот да се поведе широка дебата за зголемување на ингеренциите на Специјалното јавно обвинителство, за што Јанева веќе поднесе барања. Тоа зачи да  продлжи работата на Специјалното обвинителство без ограничувања и датуми, да се овозможи да се донесе законот за заштита на сведоци, да се оформи специјален судски и полициски оддел во надлежност на Специјалното обвинителство и да се формира посебно оделение со експоерти и вештаци за проценка на имотот на осомничените високи функционери и моќници во државата и во странство аналогно со тоа колку данок и давачки плаќале во државната каса. Во таа парламентарна расправа граѓаните на Македонија треба дефинитвно да видат кои политичари и политички партии се против непреченото работење на Специјалното обвинителство и кој го подржува криминалот и криминалците. И, се разбира, кој е за тоа и дава поддршка и во иднина непречено да се злоупотребува власта и да се пречекоруваат овластувањата, да се држи под надзор и под притисок судството и целиот правосуден систем.

Ваквите ингеренции на Специјалното обвинителство не значат воведување паралелен судски систем. Напротив, одделот кој ќе се бави независно со гонење на криминал направен од високи функционери, политичари и деловни луѓе во државните компании само им отвара широк  простор на сите други редовни судски инстанции да си ја вршат работата поефикасно и без притисоци. Меѓусебната соработка на овие институции на системот и првите пресуди на високи функционери, конфискување на нивниот незаконски стекнат имот ќе биде доказот дека во Македонија владее правото.  Тоа ќе биде влезницата за евроатланските интеграции, за членство во НАТО и во ЕУ. Но, и за нешто многу позначајно од членството во овие организации, а тоа е фактот што тоа значи почеток на европеизација на Македонија и слободен живот на граѓаните како што тоа приличи на една современа европска држава. Не го давајте Специјалното обвинителство. Тоа во моментот е најголемата гаранција за европска иднина на Македонија. Тоа е најголемата превентива и брана против криминалците од врвот на власта. Ставам раце во оган дека доколку се продолжи мандатот на тимот на Катица Јанева и доколку се прифатат нејзините барања за непречена работа, организираниот криминал  и корупцијата во високите ешалони на власта ќе се сведе на скандинавско ниво. Го сакаме ли тоа како граѓани, или ги претпочитаме арамиите и мафијата. Треба со големи црни букви да бидат испишани имињата на скопскиот плоштад на пратениците и политичките партии кои ќе гласаат да престане актвноста на СЈО во натамошно поднесување на обвинителни акти и истражувања на кривичните дела на високите функционери. Ете тоа се предавници на татковината, а не тие што бараат правда и што го изнесоа криминалот на виделина. Тие се херои.

(Преземањето на делови или целосниот текст од колумната „Мое Ќоше“ е дозволено само по претходна согласност од авторот. Сите права се задржани)

Коментари (1)

Tags:

Киро Глигоров: Татко на нацијата

Објавено на 03 May 2017 од erizaov

kiro

„Балканот не е добар кон своите политичари. Значи, ќе помине некое време пред придонесите на Глигоров да бидат признаени во неговата проблематична татковина. Но тој постигна нешто што други лидери на Балканот во 1990-тите години и во многу други времиња и места не можеа, или не сакаа. Тој ја држеше својата земја понастрана од војна“.

Оваа мисла на Кристофер Хил, американски амбасадор во Македонија и највисоко котиран политичар кој живеел и работел во нашата земја во едни бурни и историски времиња, најдобро ја отсликува улогата на првиот претседател на независна Македонија, Киро Глигоров, на кој и по пет години од неговата смрт, премногу му е широк историскиот грб за да можат новите пишувачи на инстант-историја, или направи сам историја, да го испратат во заборав и да го маргинализираат. Многубројните обиди за тоа беа безуспешни и лека-полека исчезнуваат пред големината и значењето на историската улога што ја одигра Киро Глигоров, првиот претседател на независна Република Македонија.

Во овие пет години по смртта на Глигоров, без каква било идолатрија, се зацврсти во колективното памтење на повеќе генерации граѓани неговиот голем придонес за татковината уште од времето на Народноослободителна антифашистичка војна до АСНОМ 1944, кога е формирана првата современа национална држава Федерална Македонија, што претставува најголем историски дострел на македонскиот народ и народностите во кој активно учествува и Глигоров. Историскиот континуитет од АСНОМ до независна Република Македонија 1991 година природно му припадна на Глигоров. Да застане на чело на новата самостојна држава овој мудар и искусен државник беше логичен и клучен историски потег на неговите поддржувачи во време кога на повидок беше најкрвавата војна на територијата на Европа по Втората светска војна. Сите поранешни југословенски републики од крвавата драма излегоа со голем број жртви и стравични разорувања, освен Македонија, која најмногу поради угледот и умешноста со која ја застапуваше својата земја и дома и надвор, претседателот Глигоров успеа да ја одбегне војната.

Заминувањето на ЈНА со потпишан Договор со генерал Аџиќ, учеството во остварувањето на вековниот стремеж за самостојна и независна државата и неговата голема улога во битките за меѓународно признавање на Македонија и нејзиниот прием за редовна членка на ОН го сместуваат претседателот Киро Глигоров како заслужен македонски деец на највисокото место, да биде препознаван од народот како татко на нацијата. Ова место на Глигоров не се доделува со одлука и политичка пропаганда, таму го сместува колективното памтење на повеќе генерации граѓани на Македонија за неговиот конзистентен став почнувајќи уште пред Втората светска војна, потоа како учесник во Антифашистичката војна и на заседанието на АСНОМ 1944, па до прогласувањето на независна Македонија и до неговата определба до последниот ден од неговиот живот, први јануари 2012 година. Глигоров е татко на нацијата поради своите дела и заслуги, но и поради својата скромност и мудрост со која се одликуваат големите државници и личности.

Татковината одамна го препозна Киро Глигоров, а доаѓа време кога ќе се вреднува вистински без партиски, идеолошки и лични пристрасности неговиот придонес. Популистичките партиски пропагандисти и ТВ-историчари колку и да го прерипнуваа заслугите на Глигоров и, колку и да го напаѓаа тенденциозно и злонамерно за дневно политички потреби долги години по престанувањето на неговото претседателствување не успеаја да ја намалат вредноста на неговите заслуги ниту, пак, да ја искриват сликата што ја имаат огромното мнозинство граѓани за својот прв претседател на самостојна и независна Македонија.

Останува и натаму неразјаснета една од најголемите тајни кој и зошто го изврши атентатот врз претседателот Киро Глигоров на 3 октомври 1995 година. Еден ден и таа вистина ќе се открие. Во разговорите што ги водев со претседателот Глигоров во една пригода тој прогнозираше дека ако тоа некогаш се дознае, ќе биде кога нема да предизвика никакви конфликти и инциденти, или некаква дестабилизација на државата. Кажано едноставно, рече Глигоров, тоа ќе се случи кога нема никого да погоди. Но сигурно дека мотивите на нарачателите на атентатот ќе осветлат уште една страница за тоа кому му пречеше Глигоров во овие судбински години за Македонија. Допрва доаѓа времето за вистинско вреднување за придонесот на Глигоров во неговата „проблематична татковина“. Скромното одбележување на петгодишнината од неговата смрт со букет цвеќе на неговиот гроб од неговата ќерка и најблиски соработници и само од претставници на една политичка партија е само уште еден доказ кој потврдува дека с? уште има обиди за колективна амнезија, но се неуспешни. Луѓето го паметат тоа што сакаат да го паметат и уште повеќе паметат ако некој им натура заборав.

Живот вграден во Македонија

Самостојна и независна Република Македонија е дело на народот на Македонија. А во нејзините темели и изградба се вградени револуционерната борба на македонскиот народ и визијата и трудот на многу вредни македонски синови во вековите и годините зад нас.
Еден од сведоците и актерите на два судбоносни настани од македонската историја на 20 век – АСНОМ и осамостојувањето на Република Македонија е и Киро Глигоров (1917-2012), човекот кој зад себе остави длабоки бразди – како прв претседател на Републиката, државник и човек со огромна љубов кон татковината, опкружен со големо почитување како во својата земја така и пошироко во светот.
Во овој летопис за личноста и делото на Киро Глигоров говорат негови современици:

„…Мене ми е привилегија што седам до претседателот Глигоров кој во исклучително тешки услови ја води земјата со голем талент и убедување. Тој поседува вонредни квалитети што го вбројуваат меѓу најголемите водачи во Европа. Тој успеа да го спаси својот народ и да го доведе до сопствена држава. Неговото име ќе остане одбележено во европската историја како големо име“, францускиот сенатор Робер Бадинтер, во здравица на еден официјален ручек во Париз, 10 февруари 1999 година.

„Соединетите Американски Држави високо ги ценат Вашите упорни усилби за промоција на едно мирно политичко разрешување на југословенската криза, за трасирање мирољубив приод кон независноста и консолидирање на демократијата, целосно почитување на човековите права и пазарните реформи во Вашата република“, Џорџ Буш, претседател на САД, во писмото до претседателот Киро Глигоров од 8 април 1992 година.

„Ја следам колку што можам и ја поддржувам политиката на Глигоров. Мислам дека таа политика е исправна и добра за Македонија. Неговите намери и неговите цели ми се допаѓаат…“, Милован Ѓилас, во интервју за „Пулс“, 2 јули 1993 година.

„Вашите гледања и тези за решение на југословенската криза имаат само еден голем недостаток – тие се логични!“, Лорд Карингтон во разговор со Киро Глигоров во Хаг, септември 1991 година.

„Во Македонија за претседател е стариот комунистички и искусен зналец Глигоров. Достоинствен, остроумен и љубезен човек. Во почетокот на кризата, заедно со претседателот на Босна и Херцеговина, ќе направи најмногу во настојувањето да се изнајде решение за југословенските проблеми по пат на преговори…“, Хенри Вејнендс, холандски амбасадор, специјален пратеник на ЕЗ во поранешна Југославија.

„Просто ми е неразбирливо кога меѓународната арбитража во рамките на Европската заедница ги утврди сите услови за меѓународно признавање, таа (Македонија) мораше да чека на тоа. Ние на сите меѓународни конференции протестиравме против ваквиот однос, јас тоа го реков во ООН при приемот на Словенија…“, Милан Кучан, претседател на Република Словенија, (цитирано според „Пулс“ од 11 јуни 1993 година).

„Ако постои мудар политичар на овие балкански простори, тоа е Киро Глигоров….“, Проф. д-р Љубомир Маџар, професор на Белград (цит. според НИН, 14 јануари 1994 година).

„Многу го ценам Киро Глигоров кој како државник мисли долгорочно за македонско-српската соработка ’под услови на рамноправност и меѓусебно уважување’“, Латинка Перовиќ, историчар, научен советник во Институтот за понова српска историја во Белград (Интервју во „Пулс“, 14 јануари 1994 година).

„Глигоров беше патриот и вистински државник. Неговата посветеност на самостојноста на Македонија доведе до мирна транзиција во 1990-91 година, а неговото цврсто лидерство беше инспирација во годините кога земјата ги надмина огромните тешкотии. Претседателот Глигоров беше пријател на САД и лидер што имаше визија за својата земја…“, Хилари Клинтон, државен секретар на САД (според „Утрински весник“, 1 јануари 2013 година).

„Ја сакам Македонија. Јас навивам за Македонија, многу ми значи. Гледам дека оваа земја е мудра во оваа ситуација, Цивилизирана, знае да се постави, има достоинство…“, Богдан Богдановиќ, архитект (интервју во „Пулс’, 10 декември 1993 година).

„Го слушав господин Глигоров на предавањето во Париз. Дојдов, сакав да го видам и со тоа, на мој скромен начин да му ја изразам поддршката за политиката што ја води…“, Предраг Матвејевиќ, писател, професор на Сорбона (Интервју за „Пулс“, 19 ноември 1993 година).

„Јас го знам одговорот на прашањето што Ви го поставувам, но, сепак, кажете и Вие, за да го запишам како сведоштво. Во некое време тоа ќе биде документ“, Горан Милиќ, тогашен главен уредник на ЈУТЕЛ, (барајќи одговор на прашањето за тоа како армијата без испукан куршум си отидоа од Македонија).

„Балканот не е добар кон своите политичари. Значи, ќе помине некое време пред придонесите на Глигоров да бидат признати во неговата проблематична татковина. Но тој постигна нешто што други лидери на Балканот во 1990-тите години и во многу други времиња и места – не можеа или не сакаа. Тој ја држеше својата земја понастрана од војна…“, Кристофер Хил, првиот амбасадор на САД во Македонија (според „Утрински весник“ од 5 јуни 2014 година).

„Киро Глигоров ќе биде запаметен како еден од ретките политичари и државници од овие простори кој знаеше да ги препознае, застапува и да ги брани интересите на својата земја, а притоа да не подлегне на екстремниот национализам. Благодарение, во прв ред, на неговата мудра политика, Македонија успеа да тргне на патот кон независноста“, Стипе Месиќ (според „Утрински весник“, 1 јануари 2013 година).

„Глигоров е жив доказ дека можеше да се избегне војната во Југославија, дека можевме да се разделиме без пролевање крв. Македонија е изложена на закани од сите страни, повеќе од кој било на овие простори…“, Предраг Матвејевиќ, (интервју во „Нова Македонија“, 10 јануари 2012 година).

„..Господинот Глигоров ќе остане забележан како човек кој стратегиски мисли и дејствува, како човек кој успеа својата земја на мирољубив начин да ја доведе до независност; оствареното од него е пример за сите оние што сакаат Балканот да го направат регион насочен кон мир и развој…“, Жак Ширак, претседател на Француската Република;

„…Високо ја вреднувам нашата меѓусебна соработка… и добредојдени се Вашите сугестии за остварување на нашата заедничка цел за мир и безбедност на сите народи на Балканот… Преку Вашето одважно лидерство, Македонија израсна во сила на мир и стабилност во југоисточна Европа…“, Бил Клинтон, претседател на САД;

„…Македонија, а навистина и целиот регион, мора многу да му заблагодари на Глигоров….“, британската кралица Елизабета Втора;

„…Независноста и одржување на стабилноста, со спречување на ескалацијата на конфликти во Југоисточна Европа, како и воспоставувањето на пријателски и односи на соработка со соседите, тоа се некои од исклучителните постигнувања на Македонија под лидерството на господинот Глигоров…“, албанскиот претседател Реџеп Мејдани;

„…Дури и во исклучително тешките услови на косовската криза, претседателот Глигоров покажа дека преку толеранција, со државничка мудрост, градење на доверба и заемно разбирање, можно е да се постигнат резултати кои зрачат надеж за мир во југоисточниот дел од европскиот континент…“, словачкиот претседател Рудолф Шустер;

„…Вашата улога беше клучна во водењето на Македонија кон независност и нејзино целосно меѓународно признавање, како и во трансформацијата на Вашата земја во стабилна демократија, посветена на одржување на добри меѓуетнички односи и пазарна економија. Обединетото Кралство и нашите сојузници од НАТО сме особено благодарни за улогата на Вашата земја за време на косовската криза…“, британскиот премиер Тони Блер;

„…Би сакал да ја изразам нашата благодарност за Вашиот непроценлив придонес за зацврстување на нашите билатерални односи и утврдувањето на Република Македонија во остров на стабилност во еден од најбурните региони во светот…“, турскиот претседател Сулејман Демирел.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

По „Утрински“ се познава денот

Објавено на 28 April 2017 од erizaov

utrinski

Нема да пишувам некролог за најавената смрт на „Утрински весник“. Тоа е бајата вест. Упокојувањето на добриот весник, по мое убедување најдобар во земјата и кога не е добар, трае повеќе години. Неговата утрешна егзекуција некои големи журналисти, одамна умислени дека од нив почна новинарството, насилната смрт на нашето чедо жизнерадосно го приопштија како евтаназија. Се разбира, може и така да се гледа и доживува, ако во сето ова нема една злосторничка димензија. Откако не успеаја гробарите со голем притисок да го згаснат со природна смрт, одлучија да го погребаат се’ уште жив. Се уплашија да не добие некоја спасоносна инфузија и да не закрепне за неполни два месеци кога требаше да стане полнолетен.

Почитувани читатели, колку и да сте, каде и да сте, ова не е последен поздрав, ниту реквием, бидејќи весниците како „Утрински“ задолжително воскреснуваат. Жалната вест не е толку најавената смрт на весникот, туку што навистина „денот (во Македонија) се познава по Утрински“, како што напишавме ние неговите основачи, кога почна да излегува весникот, кој од првиот број ги зголеми новинарските, естетските, печатарските, графичките, културните и читателски стандарди во земјата. Колку и да не им е по ќеф на тие што ни држат лекции по новинарство баш на денот на убиството на весникот, ова е непобитен факт. Нивното лицемерно сочувство не ни е потребно.

Има две големи причини зошто „Утрински“ набргу повторно ќе излегува. Ќе мора како непосреден сведок да сведочи и да известува од големите судски процеси на злосторниците што ги нанесоа најголемите зла на Македонија по Втората светска војна. Мора да се пишува професионално од местото на злосторството. Не велам дека нема кој друг да го прави ова, но оваа обврска „Утрински“ ја има и како крунски сведок, директен учесник во истрагите на злосторничките здруженија многу пред „бомбите“ на Зоран Заев и на наодите на Специјалното обвинителство. Ужасите што ги слушнавме од прислушуваните разговори, најголемото и најмасовно кршење на човековите права и слободи во Македонија на кои биле изложени со години над 20.000 граѓани и јавни личности, и наодите во истрагите на СЈО иницирани од прислушуваните разговори, беа голема потврда дека „Утрински весник“, неговите новинари и уредници биле целосно во право кога сите до едно обвинување и уште стотици други се’ уште неоткриени, беа објавувани на страниците на весникот. За секоја „бомба“ обелоденета од Зоран Заев, за секој предмет на Специјалното обвинителство, има стотици стории во „Утрински“ објавени од нашите новинари многу порано пред да експлодираат како потврдена вистина. На нашите страници правовремено се поместени извештаите и новинарските истраги и анализи за организираниот криминал во кој директно учествува врвот на власта. Напишани се со име и презиме носителите на коруптивните зделки, ајдуците на милијардите пари украдени на граѓаните, тука се напишани сите валкани пресметки со политичките противници на арогантната власт, ги има сите нарачки и нарачатели на судските пресуди, унапредувањата на партиските судии и обвинители, но и разрешувањата и одземање на предметите од чесните судии и обвинители според потребите на режимот. На овие страници се изборните фалсификати и местенки, доказите за нелегитимноста и некомпетентноста на власта. Тука е поместена една цела архива од материјали како е уриван општествениот и политички поредок на Македонија. Како е кршен и злоупотребен Уставот, како се срамно деградирани Собранието, комплетното судство, новинарството и медиумите, како се ставени под контрола сите институции на системот. На страниците на „Утрински весник“ се автентичните сведоштва на компетентни личности во државата и во светот како е извршено подривањето на државата со блокирање на парламентарната демократија и како целата власт е преземена од Никола Груевски и еден грст луѓе околу него, негови следбеници и извршители. Тука е сведоштвото како е заробена Македонија од група на криминалци и разбојници.

„Утрински весник“ активно учествуваше не само во откривањето на сите овие големи злоупотреби на власта и на овластувањата на високите вмровски функционери, туку на своите страници во повеќе клучни, би рекол во историски моменти, секогаш кога Македонија била на раскрсница, благовремено уште пред надлежните институции да го направат тоа, предупредуваше дека се подготвуваат тешки кршења на законите и на Уставот, со единствена цел да се зачува власта со уривање на демократијата и правото. Уште при подготовките за излегување на весникот, тогашниот лидер на ВМРО-ДПМНЕ, Љупчо Георгиевски, како премиер даде јавна изјава дека се подготвува излегувањето на антивладин весник. Неколку години подоцна, неговиот наследник Никола Груевски на митинг пред повеќе илјади луѓе и пред телевизиските камери го нарече весникот непријателски на Република Македонија. Пишувањето на вистината многу бргу стана непријателски чин во медиумите кои не се во коалиција и во партнерство со власта. Меѓу тие „непријатели“ „Утрински“ зазеде високо место.

Има едно строго правило на оваа власт во врска со медиумите. Сите што ја поддржуваат владата ќе бидат финансиски безбедни и ќе немаат никакви проблеми со излегување на весниците и емитување на програмите. Но штом се насочат критички кон злоупотребите на власта, и особено кон откривање на големиот криминал и нарушување на човековите права, тие медиуми ќе бидат изложени на ударот на ветровите на нерегуларниот пазар, божем станува збор за либерални економски закономерности. Забраната за рекламирање на владата, државните и приватните компании во прогласените непријателски весници е првиот потежок удар по кој, ако не успее, доаѓа вториот удар – промена на сопственоста. Тој насилнички акт од медиумите прави здодевни и празни апологетски пропагандистички јавни гласила кои повеќе служат за потсмев отколку за објективно информирање на јавноста. Ако и тоа не успее со промена на газдите и нивното принудување да бидат послушни или да ги продадат своите медиуми под контрола на партијата на власт, тогаш следува завршниот удар, а тоа е целосна финансиска блокада и намерно намалување на тиражите, дури и на сопствените изданија кои се критички настроени кон власта.

И обратно, се лиферуваат лажни резултати за големите успеси на медиумите кои се финансираат по тајни канали, поточно со рекет на огласувачите да даваат пари за одржување во живот на лошото новинарство во државата, кое се става во слугински однос кон власта. Тие што не ја прифаќаат ваквата улога, бидејќи не можат да опстанат под ваков политички и финансиски притисок, бараат поддршка во граѓанскиот сектор, односно во странски донации. Затоа експресно сите донатори на медиумската независност во државата се прогласени за најголеми непријатели и моќници кои сакаат да ја дестабилизираат Македонија. За случајно „Утрински“да не се препушти на таква финансиска поддршка, која би ја сочувала независната уредувачка политика, мора да се погреба жив.

Има уште една посуштинска работа. Најавата дека со промена на власта ќе се гарантираат медиумските слободи, но и помошта од државата со непристрасно субвенционирање на медиумите, предизвика ново престројување и партиско преземање на медиумите. До душа, субвенции за печатот најави и Никола Груевски во својата предизборна кампања, но очигледно давањето субвенции над и под маса со државни пари се однесува само за поддржувачите на власта.

Зошто верувам дека воскреснувањето на „Утрински“ и на другите медиуми кои оваа власт ги уништи нема да биде божја работа, туку реалност штом дојде до промена на власта и почитување на изборните резултати, бидејќи покрај ослободувањето на сите инстиутуции на системот ке се воспостави и регуларен медиумски пазар и силна поддршка на државата на слободните и професионални медиуми како што има бројни примери во европските држави. Без слободни и независнми медиуми нема ни слободна и независна држава и нема демократско општетво. Затоа сум длабоко убеден дека „Утрински“ по куса пауза пак ќе осамне да навести каков ќе биде денот.

И, се разбира, ако ништо од ова не се оствари, ако не се почитува Уставот, законите и гласовите на 700.000 граѓани, ако успеат злосторничките здрженија да ја укинат правдата и специјалното обвинителство како што наумиле, и ако се амнестираат злосторниците и останат на власт, тогаш повторно ќе има барем едно вонредно издание на „Утрински“ кое ќе го исфинансираат основачите на овој извонреден весник за и официјално да го означиме исчезнувањето на Македонија. Да драги мои, по „Утрински“ се познава денот во Македонија, особено кога жив го погребуваат. Слушнав, Никола Груевски в сабота ќе прошетал по трафиките да купи неколку последни броја од својот омилен критичар. А и во вторник, по празникот, пак ќе одел по трафики лично да се увери дека навистина веќе го нема „Утрински“. Кратко ќе трае ова негово задоволство. „Утрински“ се враќа со падот на Груевски. Или, пак, чуму ти е ако сите одиме во неврат.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Да живее слободата, полуде светот

Објавено на 26 April 2017 од erizaov

narod

Има една турска народна поговорка, поточно повеќе досетка, од почетокот на 20 век, кај нас познато како време на Хуриетот од 1908 година, почеток на младотурската револуција во која учествува Кемал Ататурк. Се’ уште ја знаат повозрасните Турци, но и Македонци и Власи… „јашасин хуриет, шашарди минлет“. Во превод „да живее слободата, побудале народот“. Денеска оваа „крилатица“ измислена како потсмев на противниците на револуцијата, поддржувачи на султанот, може со мала преправка да се однесува на целиот свет. Да живее слободата, полуде светот.

Во најголемата велесила на светот Америка 35 доктори, психијатри тврдат дека најмоќниот човек на планетата, претседателот на Америка, Доналд Трамп, не е токму. Велат, човекот е мрднат, многу лаже и дека е самобендисан, дека не е способен да ја извршува функцијата претседател на државата. Го читам ова чудо и си велам, или нешто не во ред со образовниот систем на Америка, или Американците начисто полуделе. На пример, кај нас таквите симптоми кај нашите политички лидери се сметаат за сосема нормални, дури и се предуслов за успешно извршување на функциите. Така не мисли само народот, кој е полуден уште од деветсто осма, туку и психијатрите и комплетната домашна лекарска елита. Прво, кај нас се знае дека човек навистина треба да е доволно луд за да прифати да биде претседател или премиер на Македонија. Тоа може да си го дозволат само луѓе кои или не знаат што е тоа и каде се наоѓа, на кои им е тоа прва работа во животот, или луѓе кои имаат вродена мана на висока доза патриотизам, па можат да се нафатат без размислување на секоја работа која значи спасување на татковината. Едноставно, тоа се суперхерои кои се жртвуваат за државата и ништо не им е ниту тешко, ниту многу, за тоа да и’ го направат на Македонија.

Втората медицинска одлика на ненормалноста на американскиот претседател Трамп, според американските доктори, била тоа што тој многу лажел. Бил голем лажго. Ајде ви се молам, доктори ебиветри, изгледа вие не сте токму. Како тоа – политичар, а да не лаже. Па тоа го нема, се разбира, ни во Америка. А бе, нашите лажат, корнат. А зинат – лажат. Сите тоа го знаеме и тоа е ептен нормално и прифатливо за секој доволно и на време полуден граѓанин. Со тоа немаме никаков проблем. Еве на пример, претседателот на државата, универзитетски професор, си лаже по десетина пати дневно. Всушност, кажува вистина само кога ќе згреши. Со години сите ги лаже и дома и надвор. Нема две реченици кажано, а да нема внатре некоја измама и лага со опашка. И што е многу важно и поучно, во моментот штом го фатат во лага знае како да се однесува како ништо да не било. Во тоа нашиот претседател е брилијантен, може цели 45 минути да ја образложува вистинитоста на секоја негова лага.

Совршенството го достигна деновиве со неговото ново читање на Уставот и уште поважно со неговото толкување на Уставот, подобро отколку што тоа го прават и самите пишувачи на Уставот. Тие викаат дека според строга одредба од Уставот, која тие ја напишале, мора да го даде мандатот на политичарот кој обезбедил на изборите мнозинство пратеници во парламентот. Малку морген, им вели претседателот. Не знам што сте мислеле вие кога сте го пишувале Уставот, ама јас знам да го читам и тоа што не го пишува. Немате ни збор напишано што треба да прави претседателот ако се појави тиранска платформа, ако новата влада и новиот премиер и новото собрание сакаат да ја земат власта во свои раце и да ја укинат унитарноста на државата, а тоа значи да ја поделат Македонија. Што треба да прави претседателот ако новите власти имаат намера да го сменат името на државата, ако сакаат да ја сменат химната и знамето, да го сменат националниот идентитет на Македонците, да ја федерализираат земјата, да ја кантонизираат, да ја редефинираат, со сила да не’ натераат да учиме албански и да ја албанизираат цела Македонија… На такви луѓе не им давам мандат.

Штом нешто не е забрането со уставни одредби значи дека е дозволено, па така и јас си дозволив да го толкувам Уставот како сакам. Ако треба ќе прогласам и вонредна состојба за одбрана на татковината и ќе ги уапсиме сите кои сакаат да го урнат уставниот поредок и да ја поделат Македонија. Кога го прашуваат претседателот од каде знае дека такво нешто и ќе направат, тие што имаат мнозинство во парламентот, тогаш, слегнува со рамења и вели дека воопшто не важно од каде знае, туку дека знае. А, штом тој нешто знае, тоа мора така да биде.

На прашањето дали тој не се става во улога да ја попречува правдата, бидејќи ако се формира мнозинство во парламентот и се формира нова влада, ќе отпочне процесот на барање отчетност и одговорност за истрагите од предметите кои ги спроведува Специјалното јавно обвинителство. Кога ќе се соочи со вакви прашања претседателот лаже без око да му трепне, и тоа без да изусти ни збор. Научи опасно да лаже и кога молчи, односно кога премолчува. Таквата правда за големите арамилаци кои ја донесоа државата на просјачки стап не го интересираат.

Што се однесува до самобендисаноста и нарцисоидноста, која ја констатирале американските психијатри за претседателот Доналд Трамп, тоа кај нас, исто така, не е некоја мана. Нашата природа е таква да се сакаме најмногу себеси. Замислете го нашиот претседател ако тој самиот не се сака, па кој друг ќе го сака. Никој.

Што се однесува до нашиот најголем вожд, кој е и премиер и претседател и врховен командант, сенароден водач и кога не е на тие функции, македонските психијатри не можат да му најдат ниту едно пореметување кое не е нормално. Се разбира, нашите доктори се доволно мудри и професионални да не зборуваат јавно за болестите на обичните луѓе, па камоли за врвните функционери. Приватно во четири очи ќе ви кажат дека човекот не е нормален, поточно дека е ептен забеган, дека е опсесивен, дека и психопат, болен за власт, дека лаже штом отвори уста, ама јавно тоа да се приопшти на народот кој полудел од среќа и од преголема слобода, не е баш здраво и упатно. Македонските доктори сметаат дека за да се одболедуваат нашите властодршци треба да се стекне природен имунитет за кој треба најмалку една деценија. Кој ќе полуди во тоа време, нему животот ќе му помине во радост и веселба. Значи, работата е блазе си му на тој што навреме ќе се помести од умот.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags: ,

Денот на победата е во мај

Објавено на 21 April 2017 од erizaov

9maj

Ќе заврши ли еднаш овој циркус, ќе ја биде ли државата – е најчестото прашање во Македонија, кое нема ден да не го слушнам цели две години. Ако се направиш на „тошо“ и да прашаш кој циркус, која држава, ризикуваш да те загледаат како мува во маштеница и да те прогласат за несаглам, за чукнат… Ако, пак, сакаш да изигруваш „баба Ванѓа“ или оџата од Битола, ѓоа си добро информиран и почнеш да мудруваш дека мора да се почитува Уставот и законите и дека правдата и правото ќе победат, дека само прашање е на денот кога партиите, кои по регуларните избори го сочинуваат мнозинството во парламентот, ќе ги преземат своите уставни надлежности и одговорности, ќе го конституираат Собранието и ќе формираат нова влада, дека тоа е историска неминовност, бла, бла, бла… нема да си го доречеш зборот, следува следното прашање: аман, бе, тоа го знаеме сите, кажи кога тоа ќе се случи, денес утре, за десет, дваесет, сто дена, за година, две, три… И што ќе биде дотогаш со државата и со граѓаните.

Се сомневам дека некој на дуњава го знае одговорот на прашањето кога ќе падне старата и ќе дојде новата власт во Македонија. Засега се знае само дека е рикната власта, дека е паднат режимот, ама се’ уште владее неприкосновениот водач и не си оди. Му се може. Вождот е со неограничена власт, иако не е крунисан за цар, ниту е премиер, ниту е претседател на државата, ниту е спикер на Собранието, ниту е министер, ниту командант на армијата, ниту е генерал, ниту е врховен судија, ниту поглавар на црквата. Тој е сето тоа заедно, се’ е во рацете и во главата на еден човек, кој формално и де факто се води само како претседател на внатрешна револуционерна организација, која е и политичка партија, единствена од тој тип, а легална во Европа. Според некои познавачи на парламентарни демократии тоа е единствена револуционерна партија во светот која е на власт и во опозиција истовремено. Лидерот на таквата револуционерна организација е помоќен и од средновековен деспот. Тој управува со парламентот, со владата, со претседателот на државата и на Собранието, со Уставниот, со Врховниот суд и со сите судови и обвинителства, командува со армијата и со полицијата, со тајните разузнавачки служби, тој единствен го има клучот од државната каса и тој одлучува колку пари на граѓаните денеска ќе потроши, или за колку ќе ги задолжи во странските и домашните банки и нив и нивните се’ уште неродени деца. Под негова команда се и четите со црни маици, кои спонтано, на замолница на началството на организацијата, се формираа како патриотски формации во одбрана на татковината од „клетите шиптари“ и македонските предавници. Тие се заштитници кои треба да им влеат самодоверба и храброст на колоните загрижени граѓани кои секој ден маршираат низ Скопје и низ македонските градови за одбрана на македонскиот јазик, идентитет, име, знаме, химна, унитарност, неделивост на државата, за заштита на слободата и демократијата, за заштита од федерализација, кантонизација и редефинирање, од распаѓање и целосно уништување.

Луѓето протестираат секој ден, иако таква опасност од нигде нема, освен во главата на вождот и неговите следбеници како единствена можност за одбрана од судската правда за злоделата за кои се осомничени по 11-годишно неконтролирано владеење. И сега оди ти во еден ваков хаос, во ваков амбиент на војна на живот и на смрт, конституирај Собрание или избери нова влада, рипни во котелот што врие. Низ Скопје не маршираат само граѓани кои протестираат во одбрана на осомничените властодржци, туку и одреди специјалци со автомати во рацете видливо распоредени пред јавните институции. Борните коли навечер и воените хеликоптери од сабајле се убави пораки за безгрижен почеток и за крај на денот во заробена Македонија од опасни узурпатори.

И сега што мислите, дали навистина е причина да не се дава власта по никоја цена поради декларацијата на албанските политички партии, која е обилно сервирана во јавноста како тиранска платформа. Дали е тоа главен адут за кршење на Уставот и на законите или се работи за досега невидена во светот заштита на осомничената власт. Дали верува некој во државата ако албанските партии ја повлечат платформата дека е отворен патот за мирно предавање на власта и непречено конституирање на парламентот и владата. Јас во тоа не верувам. Ставам две раце во оган дека истиот миг по еден таков потег ќе се измислат уште сто причини.

Прво, веќе сите забележаа дека никој од врвот на власта од албанските партии не побара такво нешто. Барањето е упатено до македонските партии кои го предводат новото мнозинство да ја одбијат платформата на албанските партии. Да се одбие тоа што веќе тие самите го прифатија, освен само една точка, многу значајна, се разбира, само за нивната судбина, а тоа е да се спречи правдата и да се амнестира криминалот. За тоа во овој момент е неопходно да се сотре Специјалното јавно обвинителство и да се прифати партиската и политичка акција на новиот тазе избран претседател на Врховниот суд, кој заедно со партиското мнозинство во Уставниот и во врвот на кривичниот суд, сите во спрега со јавниот обвинител да се отфрлат истрагите и обвинителните акти на СЈО, бидејќи доказите се стекнати на незаконски начин, односно преку незаконско прислушување. На вака перфиден начин осомничената власт сака да го поништи специјалниот закон донесен едногласно во парламентот, токму поради таа цел да се овозможи истрага по содржините на прислушуваните разговори кои се незаконски направени, но преставуваат грубо кршење на човековите права и се извонредна база со изобилство од автентични непосредни сведоштва за голем криминал и корупција, фалсификување избори, незаконска пресметка со политички противници, со нарачки на судски пресуди… и уште голем број тешки кривични дела. Специјалниот закон за работа на СЈО донесен во парламентот едногласно со таа намена и не може да се укине со цел да се попречи правдата. Секој таков обид е кривично дело за подривање на политичко економскиот систем, односно на државата, дело кое не застарува.

И сега, што преостанува. Каде е решението во една ваква лимбо ситуација кога власта што не сака да ја прифати реалноста го спречува насилно новото парламентарно мнозинство да ги преземе своите уставни надлежности. А тоа, соочено со неможноста со блокадата и во парламентот, не може да го направи по мирен пат без крвопролевање. Власта која не сака да замине во опозиција и покрај тоа што не може да формира влада, всушност повикува на граѓанска војна.

Во тој случај, иако бавно, сепак светот не останува понастрана. Казната ако не од внатре, ќе стаса од надвор. Последните пораки кои доаѓаат од Америка и од ЕУ јасно кажуваат дека ќе нема толеранција за узурпаторите на власта. Читајте ја внимателно пораката на Стејт департментот усогласена со Брисел: „Политичарите кои се обидуваат да го блокираат формирањето влада, го обезвреднуваат владеењето на правото, демократските процеси и стабилноста на Македонија и на регионот пошироко. Ние ќе работиме со нашите европски партнери на охрабрување на овие политичари да престанат со нивните опструкции, вклучувајќи го и земањето на одговорност за нивните постапки“. Ова врвот на револуционерната организација, вклучувајќи ги и пратениците во парламентот и медиумските подбуцнувачи на омраза и граѓанска војна треба внимателно да го читаат пред и по секој оброк.

П.С. како епилог. Светот на 9 мај редовно ја одбележува победата над фашизмот, но неговите рецидиви во најразлични неофашистички и нацистички нови форми се’ уште не се искоренети до крај и опстојуваат како пиреј. Во мај и во Македонија ќе се одбележи денот на победата над фашизмот. А пирејот… што е со пирејот. Ќе се исчисти, ама и нешто ќе остане. Светот секогаш го одбележува 9 мај како победа, а Југославија тоа го правеше на 15 мај, шест дена подоцна. Така ќе биде и сега во Македонија.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Алооо… претседателе, не треси зелени

Објавено на 19 April 2017 од erizaov

ivanov

Меѓу големиот број абнормалности кои добија право на граѓанство во Македонија е да се величаат и прикажуваат за храбри луѓето кои целосно го подржуваат режимот. Херојство стана да се бранат јавно високите функционери осомничени за нарушување на човековите права и слободи, за криминал, за корупција и за злосторничко здружување за кроење изборни резултати и уште еден куп кривични дела вклучувајќи го и попречувањето на правдата. Многу храбар подвиг е во Македонија да се протестира јавно за поништување на регуларни избори, за спречување на конституирањето на Собранието и мирно предавање на власта на мнозинството. Ептен е патриотски чинот да се застане зад шака луѓе кои ја узурпирале власта и владеат без никаква контрола.

Меѓутоа, врв на оваа какофонија во која се гуши државата и на која со загриженост гледаат голем број пријатели на Македонија и познати светски државници, политичари, деловни луѓе, јавни личности е однесувањето и јавните настапи на претседателот на државата Ѓорге Иванов. Човекот кој се’ уште се претставува како претседател влезе во филм дека е многу храбар и почна да верува на лагите што му ги сервира Никола Груевски преку медиумската машинерија на ВМРО-ДПМНЕ. Се умислил нашиот претседател дека е вистина што пишуваат апологетите, па верува дека навистина ја спасува татковината. На сите страни почна да тресе зелени. Некни му раскажува на еден странски новинар цртани филмови од политичката, духовната и моралната криза која со години ја тресе Македонија. Нашиот мудар претседател вели знаете се’ беше готово ДУИ и ВМРО-ДПНМНЕ да потпишат договор за коалиција и поделба на власта. Се’ било договорено, меѓу старите партнери, арно ама заѕвонил телефонот. И крај, ништо од бизнисот. Новинарот останал зинат. Одвај изустил кој телефонирал… Ееее кој… кој де… истражувај, ти си новинар ќе дознаеш, му рекол нашиот голем ербап Ѓорге.

Спроведов една мала анкета меѓу познатите македонски новинари дали знаат кој и каде заѕвонил и го расипал договорот меѓу Али Ахмети и Никола Груевски, односно меѓу ДУИ и ВМРО-ДПМНЕ спокојно да си владеат до 2020 година и понатаму ако треба. Еве ги одговорите: моите колеги стопроцентно сите до еден велат дека Америка, односно американскиот амбасадор Бејли му зврцнал на Ахмети и готово договорот пропаднал. Веднаш му се јавив на Бејли и викам ти ли си тој угурсус што ја расипа идилата, а тој без око да му трепне вели да јас сум тој. Аууу… му велам како не ти е срам да се мешаш во изборни коалиции, па тоа е непростлива навреда за една суверена и самостојна држава каква што е Македонија. Срамота, голема брука. Треба веднаш да те протераат. Знае ли за ова претседателот Доналд Трамп.

Да, рече, Трамп знае и ме пофали, а набргу очекувам и претседателот на Македонија господинот Ѓорге Иванов да ме одликува со најголемото државно признание што се доделува на странски амбасадори, поради тој телефонски повик со кој ја спасив Македонија. Чекај, чекај, што зборуваш, човече, како си ја спасил Македонија. Па така, се’ е вистина како што изјавува вашиот претседател. Се’ беше договорено меѓу ДУИ и ВМРО-ДПМНЕ целата тиранска платформа, сите барања на Ахмети беа прифатени, само она знаете за СЈО беше одбиено. Ахмети и Груевски сериозно ја загрозија унитарноста на државата која ние ја гарантиравме со Охридскиот договор. Исто така двете страни договорија дебата за пристап кон федерализација, кантонизација, промена на знамето, химната на државата и за отпочнување на преговори со ЕУ со нужна промена на уставното име на државата. Исто така двојазичноста требаше да се прошири уште повеќе од она што го предвидува Законот од 2008 година што го донесоа Груевски и Ахмети на мала врата. Покрај задолжителното учење на албански јазик на сите граѓани се предвидуваше сите институции на системот да даваат услуги и на албански, на парите да пишува на албански, на службените униформи, насекаде во државата да почне процесот на целосна албанизација. Ние како стратегиски партнери на Македонија не можевме да поминеме преку тоа и лично го алармирав претседателот Доналд Трамп веднаш да преземе мерки пред оваа голема светска опасност. Тој веднаш ми се јави и ми рече да го замолам господин Ахмети веднаш да се откаже од потпишување на договорот.

Кога сето ова го дозна претседателот на Македонија, господинот Ѓорге Иванов, одлучи да ме одликува со орден за заслуги со златен венец. Му велам на Бејли, ти си играш мајтап со мене. Не, вели мртов сериозен… Прочитај ја уште еднаш изјавата на претседателот Ѓорге Иванов и ќе видиш дека се’ било договорено, само мојот телефонски разговор го расипал дилот…

Аман бе, Бејли, па ако ти не си, тогаш кој е. Прашај го, вели, Еди Рама, можеби тој знае. Му се јавувам на Рама, а тој како Бејли веднаш ја прифаќа одговорноста и како од пушка вика, да јас ја спречив тиранската платформа. Ајде оди сега разбери. Тој ја направил, па потоа ја спречил. Така ти е тоа во политиката, вели Рама, јас ја направив, ама ми се јави Меркел и ми вика веднаш да ја урнеш таа платформа. А знаеш ти за мене Меркел е закон. И овој Рама си игра мајтап. Па добро бе, му викам, нема смисла, кој му ѕвонеше на Груевски да го откаже договорот.

Па, човече, Ахмети кој друг. Него му ѕвонеле со денови во ушите 700.000 луѓе да не потпишува ништо со Груевски. Што можел друго да направи или да го откаже договорот, или да си замине за Швајцарија. Трето нема. А што ќе биде со твојата тиранска платформа, му велам дали сега Заев ќе ја спроведува. Вие немате тиранска платформа, имате тиранска влада. Сменете ја владата како што ви ѕвонат и кажуваат 700.000 граѓани и ќе немате тиранска платформа. Кога има демократска власт нема тиранска, ни каква било друга платформа.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари


Photos from our Flickr stream

See all photos

Twitter


календар

July 2017
M T W T F S S
« Jun    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31