АРХИВА | Си велам

Tags:

Фатиме во диско

Објавено на 13 November 2017 од erizaov

balkan-437

„Специјалниот јавен обвинител Фатиме Фетаи оди во диско клуб“ е новата епска драма на социјалните мрежи. Што бара таму!!!!???? Грмна расправа ала турли тава својствена за нормални времиња во ненормална држава штотуку излезена од стегите на режим. Слатко се изнасмеав, ми го разубавија денот бројните виспрени досетки на бранителите на популарната обвинителка кои со многу дух и смисла за хумор ги пратија своите пораки до јавноста, кои не се само во нејзина одбрана, туку многу повеќе од тоа. Претставуваат надежна пресметка со предрасудите, вековната заостанатост и конзервативизмот во негативна смисла на зборот. Дури и повеќе, беше тоа жесток и оправдан напад против примитивизмот и провинцијализмот, а најмногу против лажниот морал и познатите наши стереотипи.

Но, откако човек ќе размисли малку повеќе на темата „обвинет“ и жигосан јавен обвинител, башка специјален, личност во жижата на политичките настани во земјата будно следена од очите на јавноста и не само на јавноста на секој чекор, згора убава, млада, образована и модерна Албанка работите добиваат поинаква димензија од оговарачко сеирџиство и дежурните моралисти. Не би рекол дека Фатиме е на удар само затоа што во слободно време за викенд била во диско. Испаѓа дека реакциите и чаршиските дебати не се толку ниту за смеење, ниту за разубавување на денот. Напротив, загрижувачко е сознанието дека бројноста и предноста на здраворазумските реакции на интернет ја губат битката со „селската левица“ на еден друг терен на кој не се пишуваат постови, коментари и колумни. Тоа е со години и години затруената почва со дебели наслаги на предрасуди каде фанатиците се крстат со двете раце пред ѓаволската работа да се цупка ноќе во ритмот на гласна музика, а дење да се соопштуваат обвиненијата за тешки кривични дела, организиран криминал и корупција, злоупотреба на функциите на врвот на довчерашната власт, со сериозна изгледност со владеење на правото да се соочат сите идни власти и недопирливи моќници.

Битката против заостанатоста во Македонија очигледно ќе биде најтешка и најдолга. Европеизацијата на балканците ке потрае целиот 21 век, а можеби ке фати дел од 22 век, ако дотогаш не исчезнеме. Членството во ЕУ нема да нè направи европјани од денот на приемот ако тоа се случи околу 2025 година како што се предвидува, туку тоа ке биде само гаранција дека сме на добар пат да стасаме до цивилизираниот свет кога тогаш. Подобро некогаш, отколку никогаш. Знам дека за ова нема да ми простат тие што мислат дека од Македонија тргнува светската култура и цивилизација уште од антички времиња и дека неколку века подоцна од Македонија тргнува и писменоста на Словените, но очигледно нешто многу трагично се случило во меѓувреме што не оставило под нивото дури и на античките времиња и во науката и во писменоста и во стандардите на живеење.

Како и да е, замислете една сосема обратна ситуација: Фатиме Фетаи забрадена во марама на утринска петочна молитва пред да оди на работа во СЈО како се клања во џамија. Гласно се прашувам дали тоа е еднакво анахроно и неприфатливо на пример ако и нејзините колешки обвинители Катица Јанева и Ленче Ристоска денот го почнуваат со одење во црква и со молитва за божја помош. Може ли да им се верува повеќе на обвинители кои одат во диско отколку во црква и џамија на молитва, кои претпочитаат повеќе световни закони отколку божји заповеди. Господ, велат верските проповедници, има десет заповеди. Ама, одамна на своите јавни миси, не сум ги слушнал нашите црковни великодостоијници да ги потсетат своите духовни чеда на нив, да кажат: не кради, не лажи, не убивај и така со ред до десет… Некако не гледам дека некого стасува божјата правда, а до неодамна ни световната. И сега кога паднаа првите пресуди на недопирливите ни од Бога ни од законот, не по божја туку по судска правда, не по словото на библијата, туку по словото на законот испадна работата „Уаааа Фатиме оди во диско!“.

Што да ви речам кога сите знаете дека Миле сака оро шумадиско, а Фатиме диско.

Коментари (2)

Tags:

Груевски служи за потсмев и кај неговите поданици

Објавено на 30 October 2017 од erizaov

 

gruevski po izbori

Никола Груевски влезе во тажната фаза од судбината која самиот си ја скрои и која е типична за крајот на политичките нарциси со кои си играат мајтап и нивните најблиски соработници кои до вчера се молеа и се крстеа пред живата икона на самопрогласениот национален исцелител и спасител. Тоа е периодот на потсмев на дворјаните со развластениот деспот кој ја изгубил моќта и уште диригира со оркестарот на „Титаник“ кој неповратно тоне кон дното на политичките гробишта. Велат човекот полудел. Велам, не е точно. Груевски не е луд, тој е само губитник и очајник кој бара спас по доживеаниот трет катастрофален пораз на последните парламентарни и локални избори.  

Откако ги изгуби најголемите влогови на „рускиот“ рулет, пукајќи во главата на државата, сега и пука во слепоoчницата на својата партија. Граѓаните на Македонија го препознаа од поодамна, но сега за првпат се создадоа услови за слободно изјаснување на веродостојни избори на кои му се кажa доста е на тиранот кој 11 години ја држеже во заточеништво државата со своето злосторничко здружение нанесувајќи големи зла и несреќи на сопствениот народ со својата страховлада и  со невиден грабеж, организиран криминал и корупција.

Дека Груевски не полудел сосема кажува и фактот што по изборниот дебакл бара поништување на изборите и организирање на нови избори. Тоа е единствената сламка на која може да се фати очајникот пред судот на својата партија, пред да седне на обвинителна клупа во редовниот суд. Конечно, видовме дека човекот знаел што е демократија и што е слобода, што се фер избори, што е поткуп, мито и корупција, што е Специјално обвинителство, што е независно судство и што се независни медиуми. По поразите на изборите Груевски го бара под итно сето тоа. Тоа не може да не го побара нормален човек. Проблемот е што нормалноста некогаш доаѓа со губење на престолот и на моќта. Да не беше така Груевски ќе дознаеше на време зошто истите тие работи се стасани во Македонија по цела една деценија тешка и мачна борба која однесе многу жртви.  

За 11 години апсолутна власт Груевски не ги употреби толку пати зборовите демократија и слобода колку што го направи тоа вчера по вториот круг на локалните избори кога се обрати до своите преостанати истомисленици во партијата откако  по сè изгледа за првпат го виде крајот на својата политичка кариера. Неговото заминување повеќе не го бараат само политичките противници и критичари на неговите погрешни политики, туку и неговите најблиски соработници, кои сè пожестоко и поотворено го прозиваат да си замине и да ја ослободи партијата од себеси и неговото злосторничко здружение.

Груевски пред јавноста соопшти седум докази дека не полудел, дека не бара такви олеснителни околности за своите постапки и дека е потполно свесен за ситуацијата во која се наоѓа и тој и неговата партија и цела Македонија.

Прво, многу нормално, не ги призна изборите и побара нивно поништување како нерегуларни бидејќи се наместени со поткуп, со бугарски воз и се резултат на брутален терор и полициска тортура, за што има непобитни докази. За бугарскиот воз даде лична гаранција со извонредно прецизно појаснување на неговото движење бидејќи со тој ориент експрес Груевски се возел повеќе пати. Нови избори во организација на ВМРО-ДПМНЕ во ВМРО-ДПМНЕ се решение за излез од кризата, со што би се вратила демократијата и слободата во земјата и би се вратил Груевски на чело на државата. Ова колку и да изгледа налудничаво, воопшто не лудо.

Второ, исто така многу нормално и логично, за правилно да биде информирана јавноста, треба итна смена на директорот на Агенцијата за аудио визуелни и медиумски услуги. Со други думи треба веднаш да се назначи нов директор за перење мозоци кој би бил главен уредник на сите телевизии, интернет мрежи, портали и други медиуми. Тоа би била една извонедна независна личност предложена лично од Груевски.

Трето, ептен нормално и неопходно: Претседателот на државната изборна комисија кој бесрамно тврди дека изборите биле фер и слободни по меѓународни стандради веднаш да си поднесе оставка. Новиот претседател ќе го назначи Груевски.

Четврто, најнормална и најсуштинска промена. Тајната полиција веднаш да се стави под истрага на ВМРО-ДПМНЕ и под директен надзор на Груевски и фамилијата заради основано сомневање дека се прислушкуваат 100 души, во моментот најзначајни луѓе од ВМРО-ДПМНЕ, кои директно одлучуваат и се највлијателни во избор на претседател на партијата. Со УБК работите мора да се вратат на професионално ниво кога без никакви пречки и потреси со години беа држени под надзор над 20.000 граѓани и јавни личности. Сè до појавата на она селанче од Струмица кое ги фрли бомбите.

Петто, но не помалку важно од сите претходни барања што ја докажува нормалноста на Груевски. Тоа е бомбашот Зоран Заев веднаш да се осуди на повеќе години строг затвор поради земање мито од 200.000 евра. Со тоа главниот непријател би бил ликвидиран.

Шесто, веројатно и најсилен доказ за одличната менталната здравствена состојба на Груевски дека е во добра кондиција е барањето за основање на Специјално јавно обвинителство за расчистување на изборните нергуларности. Да беше полуден Груевски како што тврдат некои негови најблиски следбеници и поддржувачи вакво нешто не би му текнало, во таков случај на губење на здравиот разум тој ќе побараше веке формираното Специјално јавно обвинителство да си ја заврши работата за веќе поднесените тужби за изборни местенки, криминал и корупција… Замислете колку лудо би звучело да излезеше Груевски пред јавноста и  да кажеше ВМРО-ДПМНЕ го поддржува СЈО да си ја заврши својата работа непречено, па затоа бараме да му се зголемат надлежностите за да може да ги истражи до крај сите изборни фалсификати, криминали и сè она што произлегува од незаконски прислушуваните телефонски разговори, но не само од прислушуваните разговори, туку на сè она што значи злоупотреба и кршење на законите од врвот на власта.

И седмото чудо, автентичен доказ за нормалноста на развластениот и поразен до коска, владетел е неговата хуманост и добрина да се прекинат судските процеси и постапки  против сите граѓани кои на 27 април насилно влегнале во Парламентот и ги тепале крвнички пратениците на ново избраното мнозинство. Обидите за ликвидација на пратеници и на партиски лидери и спречување на работата на Собранието не е пострашно од ослободување од затвор на сторители на тешки кривични дела.

Ослободувањето од одгворност на овие маченици кои упаднале организирано во Собранието, е многу значајна работа бидејќи постои реална опасност натамошната истрага да го открие нарачателот на крвавиот пир во Парламентот на 27 април 2016 година, кој заедно со 24 декември 2012 година се најсрамните датуми во парламентарната историја на Македонија. И двата настани, црни датуми, се случија за време на владеењето на ВМРО-ДПМНЕ и Никола Груевски.

Просудете  сами колку се нормални и добро обмислени сите седум барања на Груевски за негово спасение.

Коментари (3)

Tags:

Последните удари на грогираниот боксер

Објавено на 07 July 2017 од erizaov

Gruevski MANU

Никола  Груевски, откако прогласи вонредна состојба во државата јавно обзнанувајќи дека е дојден крајот на неговата стрпливост, бидејќи беа поминале цели 25 дена како останал без власт ,  почна со остварување на својата  закана. И навистина, еве секој ден сите гледаме и узнавме како и зошто трпението на човекот што цели 11 години имаше неограничена власт му е дојдено пред крај. Му пукнал филмот од големата неправда да му го земат престолот на големиот владетел и патриот, па се размавнал на сите страни како грогиран босер и удира ли удира како по боксерска вреќа по својата држава и по сите граѓани. Не гледа боксерчето паднато во нокдаун каде удира.   Денеска, онака размавтан, силно го тресна МАНУ.

Како на стар циник ми направи ќеф, прво помислив убаво што ги удри бесмртните од алејата на великаните. Белки еднаш засекогаш ќе се освестат да не се лигават на политичарите и на властите и од научници, ептен срамно, да не стануваат полтрони и апологети. Се разбира, тоа беше  само моменталната  моја реакција за иронијата на судбината на нашите академици кои со раширени раце го пречекаа во МАНУ и стоеја во ред да им се потпише Груевски на својата книга за големата економска стратегија научно истражена од економистот испилен од прилепскиот факултет со просек 6.25. Ќе речете недоволно за научник, но доволно за премиер пред кој се поклонуваат академиците како ученичиња. Е, тие наши мудреци со бели коси му премолчеа на вождот милион глупости за неговите погубни политики во потрага по пославно минато и маргинализација на словенството, на неговите блокади на сите стратегиски цели на државата и на евроатланските интеграции на Македонија.

МАНУ со ниту еден збор не се огласи за налудничавата интервенција на политиката во науката, на измислувањето и на пропагандите на некаков антички идентитет на сметка на словенството, за грубите и баснословно скапи фалсификати на скопскиот плоштад со крадење на авторството на познати и признати архитекти и урбанисти кои ја задолжија Македонија со своите дела. Не’ обрука таа политика на груевизмот пред целиот научен свет, а МАНУ како институција не се огласи да ги осуди ови груби интервенции кои не’ посрамотија пред светските науници. Се’ уште извесни акдемици како оној Маџунков не можат да се ослободат од своето апологетство па изигруваат естрадни ѕвезди, па настапуваат на телевизиите меѓу две турски серии да го заплашуваат народот дека ќе останеме без идентитет и без јазик и без достоинство и без самостојност на државата, дека ќе се поалбанчиме и побугарчиме. Раскажуваат за некаква светска завера против Македонија, ломотат како надри лекари со јазик кој повеќе наликува на тетки кои прикажуваат  згоди и незгоди на селска чешма, отколку на јазик со кој општат научници и учени луѓе. Удри ВМРО-ДПМНЕ силно по МАНУ бранејќи не’ од замката што ни ја ставиле Бугарите околу вратот за јазикот. Имено МАНУ како научна инститиуција не бил консултиран за оваа измама на нашите соседи и домашни предавници, па мора таму да се верификува политичкиот договор за добрососедство меѓу двете држави. Врвот на ВМРО-ДПМНЕ многу бргу заборави дека во нивно време почнаа приближувањата меѓу академиите на науките и уметностите и научната соработка  меѓу двете земји со која се најави дека и историјата како и секоја наука треба да им се препушти на научниците, а не на политичарите кои од минатото прават дрога за да ги остварат своите политички цели.  ВМРО-ДПМНЕ многу бргу стана склеротична партија , па ги заборави своите стари пријатели и подржувачи во МАНУ, па сега возвраќа божем академиците имаат обврска секое утро да бидат политичка опозиција и да ја сервисираат револуционерната партија. Кој национален проблем ВМРО-ДПМНЕ им го испрати на верификација на академиците. Колку што се сеќавам ниту еден. Обратно, и на оној мал број укажувања од одделни акдемици, ВМРО-ДПМНЕ не обрна никакво внимание.

Се разбира, секоја чест на неколку академци кои гласно и јасно се спротиставија на погубните замешателства на  ВМРО-ДПМНЕ во науката и во националните интереси на државата и на оние кои се дистанцираа од режимот укажувајќи на загрозувањето на правната држава, на нарушувањето на човековите права и слободи, на деградирање на парламентот и на државниот удар што го направија Груевски и претседателот на државата  Ѓорге Иванов.

Прозивката на МАНУ од страна на ВМРО-ДПМНЕ за воља на вистината има сосема друга цел од онаа што јавно се декларира. Воопшто не станува збор дека Бугарија и’ подметнува  кукавичко јајце на Македонија за да ја обезличи. Туку се работи за жестока опструкција на домашен терен за попречување на правдата и за конечното процесуирање на обвинијата на Специјалното обвинителство за големиот број кривични дела чии носители се луѓето од врвот на ВМРО-ДПМНЕ.  Како станува се’ поизвесно дека Груевски и неговата клика ќе седнат на обвинителна клупа, се’ пожестоки се нервозните реакции на ВМРО-ДПМНЕ. Ете тука треба да се бараат главните причини зошто Груевски сака да ја блокира целата земја и да ја попоречи правдата, сака човекот да се врати на власт на мала врата преку локалните избори, да покаже дека победата му е украдена.  Бара начин да се спаси од раката на правдата.

Не му е лесно, осомничен е за тешки кривични дела, одвај избегна притвор, земен му е пасошот и секој петок треба да се јави пред надлежен судија во Кривичниот суд дека е тука и е подготвен секој миг да седне на обвинителна клупа. Овие маки големи на Груевски, како трауматична последица се јавуваат кај сите моќници кои по падот од власта не можат да ја прифатат реалноста дека веќе не се на престолот.

(Преземањето на делови или целосниот текст од колумната „Мое Ќоше“ е дозволено само по претходна согласност од авторот. Сите права се задржани)

Коментари (4)

Tags:

Војводата замина во ајдуци

Објавено на 30 June 2017 од erizaov

zname_silueta

Војводата вчера замина во ајдуци. Тоа го направи со големо задоцнување, како и секогаш, бидејќи Петров ден одамна помина кога комитите излегуваат од кај јатаците и заминуваат во шума да бидат на браникот на татковината, во одбрана на  слободата, независноста и самостојноста. Пред да се придружи на ајдучката чета тој се обрати на нацијата на конференција за печат. Притоа на напатениот народ од 11 годишното владеење на башибозукот му приопшти: заврши времето на конструктивност и попусливост. Оваа тортура веќе не се трпи ниту еден ден, а камоли цели 30 дена на стравично измачување со кое сме соочени како никогаш досега во историјата на Република Македонија, па и на цела Европа. Досега  не се случило вакво класично политичко гонење на политички противници. Стотина лица, дел од органите или поддржувачи на ВМРО-ДПМНЕ се прогонуваат со цел партијата да се уништи, да се замолчи… види мајката, на војводата му станало неподносливо од теророт на сопствениот режим кој сè уште функционира во државата

Овие пораки на војводата треба да се читаат по неколку пати секој ден како молитви пред неговата икона. Есапејќи нè за шапшали и какавани ни кажува дека ова што му се случува него и на неговите пајташи, не постои историски пример на вакво нешто. Ова досега не е видено во светот. Лелека на сет глас ова е политички, а не правен процес. Специјалното обвинителство носи политички одлуки без правни докази. Целта е слабеење на Македонија. Затоа ние остануваме на бедемот на државата. Целта на непријателот е да се заплаши судството, да се заплаши новинарството, да се заплаши целиот народ. Нашиот грев е што 11 години бевме на браникот на татковината, на името и на нацијата. Ова е срамен и кукавички чин. Конструктивноста, како некои ја нарекуваат попусливост завршува денеска. Сега е време историјата да одлучува и да суди. Ние се плашиме само од судот на историјата. Овде очигледно не сум само јас во прашање туку во прашање е една идеја за Македонија, силна, цврста и самостојна која сакаат да ја скршат и се спремни на сè заради тоа. Ова е класична политичка и антимакедонска конструкција. Иднината тоа ќе го докаже, како што ќе се докаже историската одговорност која ја носат сите овие лица кои сега јаваат на бранот на еуфоријата мислејќи дека времето почнува и завршува со нив… Ете ова им го соопшти војводата на медиумите и, како што долукува на еден голем патриот и демократ, на конференцијата за печат не дозволи никакви прашања. Си замина војводата во борба за слобода. Наместо од себе ќе ја ослободува Македонија од непријатели и предавници кои со светски заговор ја преземале власта и кои сакаат да напрват монтирани судски процеси на најзаслужните македонски дејци кои во изминатите 11 години владеење од Македонија направија рајска градина. Војводата и неговата ајдучка чета нема да чекаат 11 години натрапниците да владеат без контрола и да ја уништат и обезличат Македонија, туку веднаш ќе тргнат во акција. Нема веке ни попусливост, ни толеранција. Почнува одлучувачката битка за Македонија.  Оти не се работело за судбината на војводата, туку за Македонија, а тоа е  едно те исто. Македонија без  вождот веќе не е Македонија. Нели. Има уште абдали што така мислат.

Кога човек ќе ги слушне овие зборови, кои одекнуваат застрашувачки како ќорфишеци, не може, а да не се праша: добро знае ли водачот што зборува. Како да му се каже аман не нè брани повеќе. Со твоите одбрани останавме последни на Балканот и во Европа. Ако навистина ја сакаше својата партија и својата татковина толку многу, доволно ќе беше да ја спаси од себе со своето повлекување од политичката сцена и со докажување на својата невиност на суд. Тој, судот и никој друг, треба да пресуди дали се работи за политичка пресметка или за тешки кривични дела и кршење на законите. Војводата навикнат да апси и суди под негов диктат сега има уплав од непристрасни и професионални судии. Како тоа невин човек не сака да оди на суд и да ја докаже вистината, да ја побие лажната оптужба. Ретки се случаите невин да не сака судска правда. Затоа карикатурална е грижата за слобода и независноста на судството на осомничениот за криминал, корупција и злоупотреба на власта, апсење и затварање на политички противници пред тв камери. Каков е тој патриотизам да се изедначува сопствената судбина со судбината на државата. Вакво нешто не се слушнало ни од устата на големи државници кои ги задолжиле своите татковини во најголемите ослободителни војни.

Смешен, тажен  и трагичен е лелекот на војводата за загрозената слобода на медиумите. На која слобода мисли големиот патриот. На таа што тој им ја даде на медиумите со нивно уништување и затварање, со оставање на стотици новинари без егзистенција, или мисли на слободата на медиумскиот простор со затварање на сопствениците и на менаџментот на А1 телевизија осудувајќи ги за тешки кривични дела: неплаќање на даноци на 112 години затвор, или пак мисли на затварање на новинарите (Кежаровски,  Божиновски) и нивно држење незаконски со месеци во притвор. Се разбира, војводата не мисли на непријателските медиуми. Тој сега е загрижен зошто лека полека неговите послушници се откажуваат од него. Некои од нив, кои што секогаш први дознаваат и секогаш навреме се прешалтуваат, престанаа да го величаат војводата до небо. Додуша сè уште ги плукаат политичките противници на ВМРО-ДПМНЕ и поинаку мислечките луѓе и јавни личности, ама се гледа воздржаноста на новинарите и уредниците. Кого сè овие медиуми, чиј  главен уредник повеќе години беше војводата, не прогласија за предавник на татковината, за странски платеник, за шпион, за кодош, за уличар… Многу бргу, само за еден месец ги заборави своите злодела кон новинарството и медиумите (читај кон целата јавност). Војводата, нормално ако не му одаваат признаие за неговат мудра политика и големи успеси, не ги признава светските надлежни институции за медиумските слободи кои во време на неговото владеење од 34 пристојно место во светот нè бутна на светското дно меѓу африканските и азиските диктатури.

Има една поговорка која вели: не лае песот за одбрана на селото, туку за себе. Војводата не заминува во ајдуци за одбрана на татковината, туку за своја одбрана. Задоцни да замине уште пред Петров ден не во ајдуци, туку од политиката. Но, бидете сигурни, пред Митров ден штом малку застуди, ќе се врати кај јатаците. Требаше да си замине уште пред две години кога го фатија жив, што сè му направил на својот народ. Тогаш ќе ги ублажеше последиците од неговото владеење, ќе ја спасеше партијата и државата, а многу веројатно дека ќе се спасеше и себе си. Вака сега му преостануваат само очајнички обиди во кои повторно како главен влог ги става и државата и партијата. Не знам уште колку време ќе им треба на некомпромитираните во раководството на ВМРО-ДПМНЕ да расчистат со големиот товар што им го натоварија на грбот и на образот војводата и неговата чета.

Коментари (7)

Tags:

Киро Глигоров: Татко на нацијата

Објавено на 03 May 2017 од erizaov

kiro

„Балканот не е добар кон своите политичари. Значи, ќе помине некое време пред придонесите на Глигоров да бидат признаени во неговата проблематична татковина. Но тој постигна нешто што други лидери на Балканот во 1990-тите години и во многу други времиња и места не можеа, или не сакаа. Тој ја држеше својата земја понастрана од војна“.

Оваа мисла на Кристофер Хил, американски амбасадор во Македонија и највисоко котиран политичар кој живеел и работел во нашата земја во едни бурни и историски времиња, најдобро ја отсликува улогата на првиот претседател на независна Македонија, Киро Глигоров, на кој и по пет години од неговата смрт, премногу му е широк историскиот грб за да можат новите пишувачи на инстант-историја, или направи сам историја, да го испратат во заборав и да го маргинализираат. Многубројните обиди за тоа беа безуспешни и лека-полека исчезнуваат пред големината и значењето на историската улога што ја одигра Киро Глигоров, првиот претседател на независна Република Македонија.

Во овие пет години по смртта на Глигоров, без каква било идолатрија, се зацврсти во колективното памтење на повеќе генерации граѓани неговиот голем придонес за татковината уште од времето на Народноослободителна антифашистичка војна до АСНОМ 1944, кога е формирана првата современа национална држава Федерална Македонија, што претставува најголем историски дострел на македонскиот народ и народностите во кој активно учествува и Глигоров. Историскиот континуитет од АСНОМ до независна Република Македонија 1991 година природно му припадна на Глигоров. Да застане на чело на новата самостојна држава овој мудар и искусен државник беше логичен и клучен историски потег на неговите поддржувачи во време кога на повидок беше најкрвавата војна на територијата на Европа по Втората светска војна. Сите поранешни југословенски републики од крвавата драма излегоа со голем број жртви и стравични разорувања, освен Македонија, која најмногу поради угледот и умешноста со која ја застапуваше својата земја и дома и надвор, претседателот Глигоров успеа да ја одбегне војната.

Заминувањето на ЈНА со потпишан Договор со генерал Аџиќ, учеството во остварувањето на вековниот стремеж за самостојна и независна државата и неговата голема улога во битките за меѓународно признавање на Македонија и нејзиниот прием за редовна членка на ОН го сместуваат претседателот Киро Глигоров како заслужен македонски деец на највисокото место, да биде препознаван од народот како татко на нацијата. Ова место на Глигоров не се доделува со одлука и политичка пропаганда, таму го сместува колективното памтење на повеќе генерации граѓани на Македонија за неговиот конзистентен став почнувајќи уште пред Втората светска војна, потоа како учесник во Антифашистичката војна и на заседанието на АСНОМ 1944, па до прогласувањето на независна Македонија и до неговата определба до последниот ден од неговиот живот, први јануари 2012 година. Глигоров е татко на нацијата поради своите дела и заслуги, но и поради својата скромност и мудрост со која се одликуваат големите државници и личности.

Татковината одамна го препозна Киро Глигоров, а доаѓа време кога ќе се вреднува вистински без партиски, идеолошки и лични пристрасности неговиот придонес. Популистичките партиски пропагандисти и ТВ-историчари колку и да го прерипнуваа заслугите на Глигоров и, колку и да го напаѓаа тенденциозно и злонамерно за дневно политички потреби долги години по престанувањето на неговото претседателствување не успеаја да ја намалат вредноста на неговите заслуги ниту, пак, да ја искриват сликата што ја имаат огромното мнозинство граѓани за својот прв претседател на самостојна и независна Македонија.

Останува и натаму неразјаснета една од најголемите тајни кој и зошто го изврши атентатот врз претседателот Киро Глигоров на 3 октомври 1995 година. Еден ден и таа вистина ќе се открие. Во разговорите што ги водев со претседателот Глигоров во една пригода тој прогнозираше дека ако тоа некогаш се дознае, ќе биде кога нема да предизвика никакви конфликти и инциденти, или некаква дестабилизација на државата. Кажано едноставно, рече Глигоров, тоа ќе се случи кога нема никого да погоди. Но сигурно дека мотивите на нарачателите на атентатот ќе осветлат уште една страница за тоа кому му пречеше Глигоров во овие судбински години за Македонија. Допрва доаѓа времето за вистинско вреднување за придонесот на Глигоров во неговата „проблематична татковина“. Скромното одбележување на петгодишнината од неговата смрт со букет цвеќе на неговиот гроб од неговата ќерка и најблиски соработници и само од претставници на една политичка партија е само уште еден доказ кој потврдува дека с? уште има обиди за колективна амнезија, но се неуспешни. Луѓето го паметат тоа што сакаат да го паметат и уште повеќе паметат ако некој им натура заборав.

Живот вграден во Македонија

Самостојна и независна Република Македонија е дело на народот на Македонија. А во нејзините темели и изградба се вградени револуционерната борба на македонскиот народ и визијата и трудот на многу вредни македонски синови во вековите и годините зад нас.
Еден од сведоците и актерите на два судбоносни настани од македонската историја на 20 век – АСНОМ и осамостојувањето на Република Македонија е и Киро Глигоров (1917-2012), човекот кој зад себе остави длабоки бразди – како прв претседател на Републиката, државник и човек со огромна љубов кон татковината, опкружен со големо почитување како во својата земја така и пошироко во светот.
Во овој летопис за личноста и делото на Киро Глигоров говорат негови современици:

„…Мене ми е привилегија што седам до претседателот Глигоров кој во исклучително тешки услови ја води земјата со голем талент и убедување. Тој поседува вонредни квалитети што го вбројуваат меѓу најголемите водачи во Европа. Тој успеа да го спаси својот народ и да го доведе до сопствена држава. Неговото име ќе остане одбележено во европската историја како големо име“, францускиот сенатор Робер Бадинтер, во здравица на еден официјален ручек во Париз, 10 февруари 1999 година.

„Соединетите Американски Држави високо ги ценат Вашите упорни усилби за промоција на едно мирно политичко разрешување на југословенската криза, за трасирање мирољубив приод кон независноста и консолидирање на демократијата, целосно почитување на човековите права и пазарните реформи во Вашата република“, Џорџ Буш, претседател на САД, во писмото до претседателот Киро Глигоров од 8 април 1992 година.

„Ја следам колку што можам и ја поддржувам политиката на Глигоров. Мислам дека таа политика е исправна и добра за Македонија. Неговите намери и неговите цели ми се допаѓаат…“, Милован Ѓилас, во интервју за „Пулс“, 2 јули 1993 година.

„Вашите гледања и тези за решение на југословенската криза имаат само еден голем недостаток – тие се логични!“, Лорд Карингтон во разговор со Киро Глигоров во Хаг, септември 1991 година.

„Во Македонија за претседател е стариот комунистички и искусен зналец Глигоров. Достоинствен, остроумен и љубезен човек. Во почетокот на кризата, заедно со претседателот на Босна и Херцеговина, ќе направи најмногу во настојувањето да се изнајде решение за југословенските проблеми по пат на преговори…“, Хенри Вејнендс, холандски амбасадор, специјален пратеник на ЕЗ во поранешна Југославија.

„Просто ми е неразбирливо кога меѓународната арбитража во рамките на Европската заедница ги утврди сите услови за меѓународно признавање, таа (Македонија) мораше да чека на тоа. Ние на сите меѓународни конференции протестиравме против ваквиот однос, јас тоа го реков во ООН при приемот на Словенија…“, Милан Кучан, претседател на Република Словенија, (цитирано според „Пулс“ од 11 јуни 1993 година).

„Ако постои мудар политичар на овие балкански простори, тоа е Киро Глигоров….“, Проф. д-р Љубомир Маџар, професор на Белград (цит. според НИН, 14 јануари 1994 година).

„Многу го ценам Киро Глигоров кој како државник мисли долгорочно за македонско-српската соработка ’под услови на рамноправност и меѓусебно уважување’“, Латинка Перовиќ, историчар, научен советник во Институтот за понова српска историја во Белград (Интервју во „Пулс“, 14 јануари 1994 година).

„Глигоров беше патриот и вистински државник. Неговата посветеност на самостојноста на Македонија доведе до мирна транзиција во 1990-91 година, а неговото цврсто лидерство беше инспирација во годините кога земјата ги надмина огромните тешкотии. Претседателот Глигоров беше пријател на САД и лидер што имаше визија за својата земја…“, Хилари Клинтон, државен секретар на САД (според „Утрински весник“, 1 јануари 2013 година).

„Ја сакам Македонија. Јас навивам за Македонија, многу ми значи. Гледам дека оваа земја е мудра во оваа ситуација, Цивилизирана, знае да се постави, има достоинство…“, Богдан Богдановиќ, архитект (интервју во „Пулс’, 10 декември 1993 година).

„Го слушав господин Глигоров на предавањето во Париз. Дојдов, сакав да го видам и со тоа, на мој скромен начин да му ја изразам поддршката за политиката што ја води…“, Предраг Матвејевиќ, писател, професор на Сорбона (Интервју за „Пулс“, 19 ноември 1993 година).

„Јас го знам одговорот на прашањето што Ви го поставувам, но, сепак, кажете и Вие, за да го запишам како сведоштво. Во некое време тоа ќе биде документ“, Горан Милиќ, тогашен главен уредник на ЈУТЕЛ, (барајќи одговор на прашањето за тоа како армијата без испукан куршум си отидоа од Македонија).

„Балканот не е добар кон своите политичари. Значи, ќе помине некое време пред придонесите на Глигоров да бидат признати во неговата проблематична татковина. Но тој постигна нешто што други лидери на Балканот во 1990-тите години и во многу други времиња и места – не можеа или не сакаа. Тој ја држеше својата земја понастрана од војна…“, Кристофер Хил, првиот амбасадор на САД во Македонија (според „Утрински весник“ од 5 јуни 2014 година).

„Киро Глигоров ќе биде запаметен како еден од ретките политичари и државници од овие простори кој знаеше да ги препознае, застапува и да ги брани интересите на својата земја, а притоа да не подлегне на екстремниот национализам. Благодарение, во прв ред, на неговата мудра политика, Македонија успеа да тргне на патот кон независноста“, Стипе Месиќ (според „Утрински весник“, 1 јануари 2013 година).

„Глигоров е жив доказ дека можеше да се избегне војната во Југославија, дека можевме да се разделиме без пролевање крв. Македонија е изложена на закани од сите страни, повеќе од кој било на овие простори…“, Предраг Матвејевиќ, (интервју во „Нова Македонија“, 10 јануари 2012 година).

„..Господинот Глигоров ќе остане забележан како човек кој стратегиски мисли и дејствува, како човек кој успеа својата земја на мирољубив начин да ја доведе до независност; оствареното од него е пример за сите оние што сакаат Балканот да го направат регион насочен кон мир и развој…“, Жак Ширак, претседател на Француската Република;

„…Високо ја вреднувам нашата меѓусебна соработка… и добредојдени се Вашите сугестии за остварување на нашата заедничка цел за мир и безбедност на сите народи на Балканот… Преку Вашето одважно лидерство, Македонија израсна во сила на мир и стабилност во југоисточна Европа…“, Бил Клинтон, претседател на САД;

„…Македонија, а навистина и целиот регион, мора многу да му заблагодари на Глигоров….“, британската кралица Елизабета Втора;

„…Независноста и одржување на стабилноста, со спречување на ескалацијата на конфликти во Југоисточна Европа, како и воспоставувањето на пријателски и односи на соработка со соседите, тоа се некои од исклучителните постигнувања на Македонија под лидерството на господинот Глигоров…“, албанскиот претседател Реџеп Мејдани;

„…Дури и во исклучително тешките услови на косовската криза, претседателот Глигоров покажа дека преку толеранција, со државничка мудрост, градење на доверба и заемно разбирање, можно е да се постигнат резултати кои зрачат надеж за мир во југоисточниот дел од европскиот континент…“, словачкиот претседател Рудолф Шустер;

„…Вашата улога беше клучна во водењето на Македонија кон независност и нејзино целосно меѓународно признавање, како и во трансформацијата на Вашата земја во стабилна демократија, посветена на одржување на добри меѓуетнички односи и пазарна економија. Обединетото Кралство и нашите сојузници од НАТО сме особено благодарни за улогата на Вашата земја за време на косовската криза…“, британскиот премиер Тони Блер;

„…Би сакал да ја изразам нашата благодарност за Вашиот непроценлив придонес за зацврстување на нашите билатерални односи и утврдувањето на Република Македонија во остров на стабилност во еден од најбурните региони во светот…“, турскиот претседател Сулејман Демирел.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

По „Утрински“ се познава денот

Објавено на 28 April 2017 од erizaov

utrinski

Нема да пишувам некролог за најавената смрт на „Утрински весник“. Тоа е бајата вест. Упокојувањето на добриот весник, по мое убедување најдобар во земјата и кога не е добар, трае повеќе години. Неговата утрешна егзекуција некои големи журналисти, одамна умислени дека од нив почна новинарството, насилната смрт на нашето чедо жизнерадосно го приопштија како евтаназија. Се разбира, може и така да се гледа и доживува, ако во сето ова нема една злосторничка димензија. Откако не успеаја гробарите со голем притисок да го згаснат со природна смрт, одлучија да го погребаат се’ уште жив. Се уплашија да не добие некоја спасоносна инфузија и да не закрепне за неполни два месеци кога требаше да стане полнолетен.

Почитувани читатели, колку и да сте, каде и да сте, ова не е последен поздрав, ниту реквием, бидејќи весниците како „Утрински“ задолжително воскреснуваат. Жалната вест не е толку најавената смрт на весникот, туку што навистина „денот (во Македонија) се познава по Утрински“, како што напишавме ние неговите основачи, кога почна да излегува весникот, кој од првиот број ги зголеми новинарските, естетските, печатарските, графичките, културните и читателски стандарди во земјата. Колку и да не им е по ќеф на тие што ни држат лекции по новинарство баш на денот на убиството на весникот, ова е непобитен факт. Нивното лицемерно сочувство не ни е потребно.

Има две големи причини зошто „Утрински“ набргу повторно ќе излегува. Ќе мора како непосреден сведок да сведочи и да известува од големите судски процеси на злосторниците што ги нанесоа најголемите зла на Македонија по Втората светска војна. Мора да се пишува професионално од местото на злосторството. Не велам дека нема кој друг да го прави ова, но оваа обврска „Утрински“ ја има и како крунски сведок, директен учесник во истрагите на злосторничките здруженија многу пред „бомбите“ на Зоран Заев и на наодите на Специјалното обвинителство. Ужасите што ги слушнавме од прислушуваните разговори, најголемото и најмасовно кршење на човековите права и слободи во Македонија на кои биле изложени со години над 20.000 граѓани и јавни личности, и наодите во истрагите на СЈО иницирани од прислушуваните разговори, беа голема потврда дека „Утрински весник“, неговите новинари и уредници биле целосно во право кога сите до едно обвинување и уште стотици други се’ уште неоткриени, беа објавувани на страниците на весникот. За секоја „бомба“ обелоденета од Зоран Заев, за секој предмет на Специјалното обвинителство, има стотици стории во „Утрински“ објавени од нашите новинари многу порано пред да експлодираат како потврдена вистина. На нашите страници правовремено се поместени извештаите и новинарските истраги и анализи за организираниот криминал во кој директно учествува врвот на власта. Напишани се со име и презиме носителите на коруптивните зделки, ајдуците на милијардите пари украдени на граѓаните, тука се напишани сите валкани пресметки со политичките противници на арогантната власт, ги има сите нарачки и нарачатели на судските пресуди, унапредувањата на партиските судии и обвинители, но и разрешувањата и одземање на предметите од чесните судии и обвинители според потребите на режимот. На овие страници се изборните фалсификати и местенки, доказите за нелегитимноста и некомпетентноста на власта. Тука е поместена една цела архива од материјали како е уриван општествениот и политички поредок на Македонија. Како е кршен и злоупотребен Уставот, како се срамно деградирани Собранието, комплетното судство, новинарството и медиумите, како се ставени под контрола сите институции на системот. На страниците на „Утрински весник“ се автентичните сведоштва на компетентни личности во државата и во светот како е извршено подривањето на државата со блокирање на парламентарната демократија и како целата власт е преземена од Никола Груевски и еден грст луѓе околу него, негови следбеници и извршители. Тука е сведоштвото како е заробена Македонија од група на криминалци и разбојници.

„Утрински весник“ активно учествуваше не само во откривањето на сите овие големи злоупотреби на власта и на овластувањата на високите вмровски функционери, туку на своите страници во повеќе клучни, би рекол во историски моменти, секогаш кога Македонија била на раскрсница, благовремено уште пред надлежните институции да го направат тоа, предупредуваше дека се подготвуваат тешки кршења на законите и на Уставот, со единствена цел да се зачува власта со уривање на демократијата и правото. Уште при подготовките за излегување на весникот, тогашниот лидер на ВМРО-ДПМНЕ, Љупчо Георгиевски, како премиер даде јавна изјава дека се подготвува излегувањето на антивладин весник. Неколку години подоцна, неговиот наследник Никола Груевски на митинг пред повеќе илјади луѓе и пред телевизиските камери го нарече весникот непријателски на Република Македонија. Пишувањето на вистината многу бргу стана непријателски чин во медиумите кои не се во коалиција и во партнерство со власта. Меѓу тие „непријатели“ „Утрински“ зазеде високо место.

Има едно строго правило на оваа власт во врска со медиумите. Сите што ја поддржуваат владата ќе бидат финансиски безбедни и ќе немаат никакви проблеми со излегување на весниците и емитување на програмите. Но штом се насочат критички кон злоупотребите на власта, и особено кон откривање на големиот криминал и нарушување на човековите права, тие медиуми ќе бидат изложени на ударот на ветровите на нерегуларниот пазар, божем станува збор за либерални економски закономерности. Забраната за рекламирање на владата, државните и приватните компании во прогласените непријателски весници е првиот потежок удар по кој, ако не успее, доаѓа вториот удар – промена на сопственоста. Тој насилнички акт од медиумите прави здодевни и празни апологетски пропагандистички јавни гласила кои повеќе служат за потсмев отколку за објективно информирање на јавноста. Ако и тоа не успее со промена на газдите и нивното принудување да бидат послушни или да ги продадат своите медиуми под контрола на партијата на власт, тогаш следува завршниот удар, а тоа е целосна финансиска блокада и намерно намалување на тиражите, дури и на сопствените изданија кои се критички настроени кон власта.

И обратно, се лиферуваат лажни резултати за големите успеси на медиумите кои се финансираат по тајни канали, поточно со рекет на огласувачите да даваат пари за одржување во живот на лошото новинарство во државата, кое се става во слугински однос кон власта. Тие што не ја прифаќаат ваквата улога, бидејќи не можат да опстанат под ваков политички и финансиски притисок, бараат поддршка во граѓанскиот сектор, односно во странски донации. Затоа експресно сите донатори на медиумската независност во државата се прогласени за најголеми непријатели и моќници кои сакаат да ја дестабилизираат Македонија. За случајно „Утрински“да не се препушти на таква финансиска поддршка, која би ја сочувала независната уредувачка политика, мора да се погреба жив.

Има уште една посуштинска работа. Најавата дека со промена на власта ќе се гарантираат медиумските слободи, но и помошта од државата со непристрасно субвенционирање на медиумите, предизвика ново престројување и партиско преземање на медиумите. До душа, субвенции за печатот најави и Никола Груевски во својата предизборна кампања, но очигледно давањето субвенции над и под маса со државни пари се однесува само за поддржувачите на власта.

Зошто верувам дека воскреснувањето на „Утрински“ и на другите медиуми кои оваа власт ги уништи нема да биде божја работа, туку реалност штом дојде до промена на власта и почитување на изборните резултати, бидејќи покрај ослободувањето на сите инстиутуции на системот ке се воспостави и регуларен медиумски пазар и силна поддршка на државата на слободните и професионални медиуми како што има бројни примери во европските држави. Без слободни и независнми медиуми нема ни слободна и независна држава и нема демократско општетво. Затоа сум длабоко убеден дека „Утрински“ по куса пауза пак ќе осамне да навести каков ќе биде денот.

И, се разбира, ако ништо од ова не се оствари, ако не се почитува Уставот, законите и гласовите на 700.000 граѓани, ако успеат злосторничките здрженија да ја укинат правдата и специјалното обвинителство како што наумиле, и ако се амнестираат злосторниците и останат на власт, тогаш повторно ќе има барем едно вонредно издание на „Утрински“ кое ќе го исфинансираат основачите на овој извонреден весник за и официјално да го означиме исчезнувањето на Македонија. Да драги мои, по „Утрински“ се познава денот во Македонија, особено кога жив го погребуваат. Слушнав, Никола Груевски в сабота ќе прошетал по трафиките да купи неколку последни броја од својот омилен критичар. А и во вторник, по празникот, пак ќе одел по трафики лично да се увери дека навистина веќе го нема „Утрински“. Кратко ќе трае ова негово задоволство. „Утрински“ се враќа со падот на Груевски. Или, пак, чуму ти е ако сите одиме во неврат.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags: ,

Денот на победата е во мај

Објавено на 21 April 2017 од erizaov

9maj

Ќе заврши ли еднаш овој циркус, ќе ја биде ли државата – е најчестото прашање во Македонија, кое нема ден да не го слушнам цели две години. Ако се направиш на „тошо“ и да прашаш кој циркус, која држава, ризикуваш да те загледаат како мува во маштеница и да те прогласат за несаглам, за чукнат… Ако, пак, сакаш да изигруваш „баба Ванѓа“ или оџата од Битола, ѓоа си добро информиран и почнеш да мудруваш дека мора да се почитува Уставот и законите и дека правдата и правото ќе победат, дека само прашање е на денот кога партиите, кои по регуларните избори го сочинуваат мнозинството во парламентот, ќе ги преземат своите уставни надлежности и одговорности, ќе го конституираат Собранието и ќе формираат нова влада, дека тоа е историска неминовност, бла, бла, бла… нема да си го доречеш зборот, следува следното прашање: аман, бе, тоа го знаеме сите, кажи кога тоа ќе се случи, денес утре, за десет, дваесет, сто дена, за година, две, три… И што ќе биде дотогаш со државата и со граѓаните.

Се сомневам дека некој на дуњава го знае одговорот на прашањето кога ќе падне старата и ќе дојде новата власт во Македонија. Засега се знае само дека е рикната власта, дека е паднат режимот, ама се’ уште владее неприкосновениот водач и не си оди. Му се може. Вождот е со неограничена власт, иако не е крунисан за цар, ниту е премиер, ниту е претседател на државата, ниту е спикер на Собранието, ниту е министер, ниту командант на армијата, ниту е генерал, ниту е врховен судија, ниту поглавар на црквата. Тој е сето тоа заедно, се’ е во рацете и во главата на еден човек, кој формално и де факто се води само како претседател на внатрешна револуционерна организација, која е и политичка партија, единствена од тој тип, а легална во Европа. Според некои познавачи на парламентарни демократии тоа е единствена револуционерна партија во светот која е на власт и во опозиција истовремено. Лидерот на таквата револуционерна организација е помоќен и од средновековен деспот. Тој управува со парламентот, со владата, со претседателот на државата и на Собранието, со Уставниот, со Врховниот суд и со сите судови и обвинителства, командува со армијата и со полицијата, со тајните разузнавачки служби, тој единствен го има клучот од државната каса и тој одлучува колку пари на граѓаните денеска ќе потроши, или за колку ќе ги задолжи во странските и домашните банки и нив и нивните се’ уште неродени деца. Под негова команда се и четите со црни маици, кои спонтано, на замолница на началството на организацијата, се формираа како патриотски формации во одбрана на татковината од „клетите шиптари“ и македонските предавници. Тие се заштитници кои треба да им влеат самодоверба и храброст на колоните загрижени граѓани кои секој ден маршираат низ Скопје и низ македонските градови за одбрана на македонскиот јазик, идентитет, име, знаме, химна, унитарност, неделивост на државата, за заштита на слободата и демократијата, за заштита од федерализација, кантонизација и редефинирање, од распаѓање и целосно уништување.

Луѓето протестираат секој ден, иако таква опасност од нигде нема, освен во главата на вождот и неговите следбеници како единствена можност за одбрана од судската правда за злоделата за кои се осомничени по 11-годишно неконтролирано владеење. И сега оди ти во еден ваков хаос, во ваков амбиент на војна на живот и на смрт, конституирај Собрание или избери нова влада, рипни во котелот што врие. Низ Скопје не маршираат само граѓани кои протестираат во одбрана на осомничените властодржци, туку и одреди специјалци со автомати во рацете видливо распоредени пред јавните институции. Борните коли навечер и воените хеликоптери од сабајле се убави пораки за безгрижен почеток и за крај на денот во заробена Македонија од опасни узурпатори.

И сега што мислите, дали навистина е причина да не се дава власта по никоја цена поради декларацијата на албанските политички партии, која е обилно сервирана во јавноста како тиранска платформа. Дали е тоа главен адут за кршење на Уставот и на законите или се работи за досега невидена во светот заштита на осомничената власт. Дали верува некој во државата ако албанските партии ја повлечат платформата дека е отворен патот за мирно предавање на власта и непречено конституирање на парламентот и владата. Јас во тоа не верувам. Ставам две раце во оган дека истиот миг по еден таков потег ќе се измислат уште сто причини.

Прво, веќе сите забележаа дека никој од врвот на власта од албанските партии не побара такво нешто. Барањето е упатено до македонските партии кои го предводат новото мнозинство да ја одбијат платформата на албанските партии. Да се одбие тоа што веќе тие самите го прифатија, освен само една точка, многу значајна, се разбира, само за нивната судбина, а тоа е да се спречи правдата и да се амнестира криминалот. За тоа во овој момент е неопходно да се сотре Специјалното јавно обвинителство и да се прифати партиската и политичка акција на новиот тазе избран претседател на Врховниот суд, кој заедно со партиското мнозинство во Уставниот и во врвот на кривичниот суд, сите во спрега со јавниот обвинител да се отфрлат истрагите и обвинителните акти на СЈО, бидејќи доказите се стекнати на незаконски начин, односно преку незаконско прислушување. На вака перфиден начин осомничената власт сака да го поништи специјалниот закон донесен едногласно во парламентот, токму поради таа цел да се овозможи истрага по содржините на прислушуваните разговори кои се незаконски направени, но преставуваат грубо кршење на човековите права и се извонредна база со изобилство од автентични непосредни сведоштва за голем криминал и корупција, фалсификување избори, незаконска пресметка со политички противници, со нарачки на судски пресуди… и уште голем број тешки кривични дела. Специјалниот закон за работа на СЈО донесен во парламентот едногласно со таа намена и не може да се укине со цел да се попречи правдата. Секој таков обид е кривично дело за подривање на политичко економскиот систем, односно на државата, дело кое не застарува.

И сега, што преостанува. Каде е решението во една ваква лимбо ситуација кога власта што не сака да ја прифати реалноста го спречува насилно новото парламентарно мнозинство да ги преземе своите уставни надлежности. А тоа, соочено со неможноста со блокадата и во парламентот, не може да го направи по мирен пат без крвопролевање. Власта која не сака да замине во опозиција и покрај тоа што не може да формира влада, всушност повикува на граѓанска војна.

Во тој случај, иако бавно, сепак светот не останува понастрана. Казната ако не од внатре, ќе стаса од надвор. Последните пораки кои доаѓаат од Америка и од ЕУ јасно кажуваат дека ќе нема толеранција за узурпаторите на власта. Читајте ја внимателно пораката на Стејт департментот усогласена со Брисел: „Политичарите кои се обидуваат да го блокираат формирањето влада, го обезвреднуваат владеењето на правото, демократските процеси и стабилноста на Македонија и на регионот пошироко. Ние ќе работиме со нашите европски партнери на охрабрување на овие политичари да престанат со нивните опструкции, вклучувајќи го и земањето на одговорност за нивните постапки“. Ова врвот на револуционерната организација, вклучувајќи ги и пратениците во парламентот и медиумските подбуцнувачи на омраза и граѓанска војна треба внимателно да го читаат пред и по секој оброк.

П.С. како епилог. Светот на 9 мај редовно ја одбележува победата над фашизмот, но неговите рецидиви во најразлични неофашистички и нацистички нови форми се’ уште не се искоренети до крај и опстојуваат како пиреј. Во мај и во Македонија ќе се одбележи денот на победата над фашизмот. А пирејот… што е со пирејот. Ќе се исчисти, ама и нешто ќе остане. Светот секогаш го одбележува 9 мај како победа, а Југославија тоа го правеше на 15 мај, шест дена подоцна. Така ќе биде и сега во Македонија.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Башибозук во црни маици

Објавено на 13 April 2017 од erizaov

zdruzenija

Граѓаните на Македонија повторно ги плашат оние тркалезни и избричени глави со златни синџири на дебелите вратови и истетовирани раце и нозе со голи женски, со револвер и кама, а под нив капе крв од буквите на испишаната заклетва: слобода или смрт за Македонија. А, сирота Македонија распослана на сало од големиот пивски стомак останува покриена со црна маица. Тоа е прототипот на најновата генерација мирољубиви патриоти, спонтан башибозук, мобилизиран преку лелекот на ВМРО-ДПМНЕ божем за спасување на татковината. Задолжително побарајте лекарска помош ако ве воодушевуваат четите построени за смотра на повик на „манифестот“ во одбрана на врвот на власта осомничена за арамилак и која ја попречува правдата. Во таков случај мора нешто да не е во ред со вашето ментално здравје. Можно е да сте го изгубиле здравиот разум.

Тоа е првична слика која стана веднаш разбирлива со прозивката на четниците и војводите во строј пред телевизиските камери. Се разбира, на секого му е јасно дека спонтаноста на патриотите е голема лага. Но, адресата на духовните водачи и команданти на овие црни чети мора прецизно да се соопштат уште сега бидејќи не е во прашање само уплашеното раководство на ВМРО-ДПМНЕ кое ја изгуби власта на избори и сега мора да се соочи со правдата. Зад оваа гротеска на враќање во 19 и почетокот на 20 век со застрашување на сопствените граѓани покрај осомничениот врв на власта стојат и неколку бесмртни мудреци во Македонската академија на науките, неколку прагматични партиски активисти на универзитетите, портпароли на ВМРО-ДПМНЕ кои во слободно време се занимаваат со професура и со предавања на студентите како да се загине херојски за татковината бранејќи осомничени политичари за грабеж и за осиромашување на граѓаните.

Има тука и неколку литерати постојано дежурни инспиратори за вооружена пресметка со непријателот, меѓу кои и познати писатели и поети, пишувачи на патриотски ремек-дела кои чекаат на министерското биро за потпис државата да ги отпечати собраните дела оти никој не е заинтересиран за таква залудна инвестиција. Во ова друштво има и неколку актери кои знаат прекрасно и ептен сугестивно да одглумат љубов кон татковината удирајќи се до модринки во гради. Во овој хор задолжителен е настапот и на по некој пејач кој го изгубил добриот глас, па сега секој ден ја пее химната на отворена сцена и паѓа во вознес од овации и аплаузи. Ќе претрча во кадарот и по некој сликар и поранешен дипломат загрижени за успешноста на кариерите на своите деца и внуци. Но, во најсрамна улога се неколку медиуми и уредници кои сеат омраза со своите манипулации, лаги и спинови. Тоа се лешинари, воени подбуцнувачи и ловци на вештерки, секој ден измислуваат непријатели и откриваат предавници. Станува збор за корумпирани послушници кои од новинарската професија направија пачавра.

Со оваа патриотска војска која Никола Груевски ја прекрсти во „народ“ одат како логистика еден куп самонабедени интелектуалци кои обожаваат да даваат изјави на телевизиите и по весниците, по интернет-порталите за светскиот заговор на големите сили во спрега со домашните предавници за уништување на Македонија. Ако ги прашате зошто некој од големите сили и нивните странски платеници сакаат да ја нема Македонија, ќе ве гледаат како теле во шарена врата. На такви до зла бога логични прашања никогаш немаат одговор. Како тоа некој може да се сомнева во намерите за уништување на Македонија. Па тоа ни е наследство по раѓање. Таа е нашата прва лекција во животот уште пред да станеме полнолетни, најчесто задоени заедно со мајчиното млеко. Тоа е ужасната измама која прави пустош со децении и векови во свеста на Македонецот за големиот заговор дека сиот западен свет и сите наши соседи сакаат да ја уништат Македонија. А, зошто тоа го сакаат е непристојно да се праша.

Има неколку трагикомични обиди кои постојано се верглаат од нашите големи „мудреци“ и стратези за конспирации, откривачи на најголемите светски тајни да се одговори на овие прашања. Мотивите за уништување на Македонија од големите сили е поради нашето славно минато, нашиот национален идентитет и јазик кои сакаат да ни ги одземат. Ние сме папокот на светот, главна раскрсница на патиштата кои одамна не водат никаде. Ние имаме многу злато, дијаманти, нафта, гас, берилиум, ќумур и студена и бистра вода. Ете затоа треба да бидеме постојано подготвени да не ни го земат најсветото, тоа е нашето славно минато, прекрасната сегашност и фантастичната иднина, библискиот и небесен идентитет.

Духовен татко на таа одбрана на Македонија и на патриотските чети и командант на момците во црни маици е Никола Груевски. Не станува збор за здруженија на загрижени вљубеници во татковината и доброволни спасители на Македонија, туку на паравојска собрана да ги застрашува 700.000 граѓани Македонци, Албанци, Турци, Срби, Роми Бошњаци, Власи и други кои одговорноста за политичката криза ја препознаа во ВМРО- ДПМНЕ и нејзината субверзивна активност со узурпација на власта заради спречување на правдата. Со закани на паравојски кои се во содејство на тајната полиција се поништува волјата на гласачите и се оневозможува веќе формираното мнозинство во парламентот да ја управува државата во наредните четири години. Тешко кривично дело за кое еден ден мора да седнат на обвинителна клупа повеќе познати, сторители, но засега недопирливи јавни личности, не само во политиката.

Се оневозможува големата историска шанса грубо кршејќи ги законите и Уставот, новите власти да покажат на дело дека се подготвени за спроведување темелни реформи, за прифаќање на европските критериуми за напредок во евроатланските интеграции и за европеизацијата на Македонија. Стравот е од изгледноста новата влада и парламент навистина да ги ослободи институциите на системот, да ги ослободи контролираните медиуми и судови, да покаже на дело дека не е во прашање ни федерализација, ни кантонизација, ни некакво нарушување на унитарноста, ни кршење на Уставот, ниту промена на името на државата, на химната и на знамето.

Не беше така одамна кога во бившојугословенските простори ги видовме крвавите трагедии кои секогаш почнуваа со појавата на паравојските и параполициските сили во одбрана на татковината. Сите тие беа патриотски бригади формирани од доброволци, од граѓани кои си ја сакаат неизмерно татковината. Тоа беа добри момци кои не напаѓаат никого, но ако некој ги нападне, ја бранат својата чест, достоинството на граѓаните и ја бранат со сите сили загрозената држава од непријателите. Несреќата е во тоа што штом се појават четници, веднаш тука се и усташите, штом се постројат комитите се пребројуваат и балистите, штом ред се редат сејмените, ќе се појават и шумкарите.

Духовните и световните водачи на овие патриотски чети бегаат како муви без глава кога ќе ја изгубат контролата врз нив. Тогаш настапува башибозукот без команда одредувајќи сам кои се јагнињата за колење што им ја матат водата на волците иако пијат вода далеку низводно, под нив. Затоа никого нека не залажува ни Груевски ни ВМРО-ДПМНЕ, не станува збор за никакви граѓански здруженија на патриоти, туку паравојски на ВМРО- ДПМНЕ под команда на Груевски за заплашување на граѓаните кои бараат преку своите избраници во парламентот спроведување на изборните резултати и почитување на Уставот. Голема лага е дека битката за Македонија се води во парламентот. Таму освен блокада на мнозинството, нема ништо друго. Груевски ја води битката против Македонија со закани на партиска војска, со партиски организирани протести, со впрегнување на сите судски инстанции против Специјалното обвинителство со единствена цел попречување на правдата. Го гледате ли оној циркус со Врховниот суд и со новиот претседател кој уште не ја врзал чалмата станал оџа и одработува за својот Господ да го оневозможи СЈО.

Никола Груевски и ВМРО-ДПМНЕ се прочитани. Тие не водат војна за Македонија ниту во парламентот, ниту каде било на друго место. Тие ја узурпираа власта која ја загубија на избори и сега организираат хаос да се спасат од соочување со правдата. Ништо друго. Тоа не може да успее ако има држава и народ.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Операција спасување на криминалци

Објавено на 08 April 2017 од erizaov

manevski

Михајло Маневски, креаторот на вмровскиот правосуден систем, ја обнароди радосната вест дека на 30 јуни Специјалното јавно обвинителство заминува во историјата. Поранешниот министер за (не)правда ги израдува до солзи радосници граѓаните на Македонија дека на тој ден истекува рокот од 18 месеци за поднесување нови нарачани обвиненија против најчесната власт во историјата на Република Македонија од нејзиното постоење до денес, полни 73 години. Почесни, поскромни и подомаќини политичари на власт цели 11 години, Македонија немала, ниту пак некогаш ќе има. Маневски жизнерадосно ни соопштува дека по 30 јуни СЈО веќе не може да поведе предистражна или истражна постапка и не може да поднесува обвинение. Тоа е рок кој не може да се продолжи.

Алал вера. Боже, какво олеснување, каква радостија ја зафати цела Македонија. Нема веќе истраги и клевети на невини функционери со чисти раце. Предлагам на 30 јуни на сите плоштади низ државата да се одржат прослави. На градскиот плоштад во Скопје да има голема централна сенародна веселба до зори, да се слави победата на правото и правдата со 12 топовски плутони. Всушност, тоа ќе биде историски ден, спасовден, триумфален крај на операцијата за спасување на големите патриоти од врвот на власта, на народните заслужни дејци неправедно осомничени за повеќегодишно нарушување на човековите права и слободи со незаконско држење под надзор на над 20.000 граѓани. На 30 јуни престануваат да се поднесуваат нови обвиненија и истраги кои произлегуваат од прислушуваните разговори за кривични дела на осомничени за организиран криминал, за злосторничко здружување за изборни фалсификати, за баснословна корупција, за уништување туѓ имот, за нарачување судски пресуди против политички противници, за уништување државен имот, за насилство и закани и уште десетици тешки кривични дела кои спаѓаат во делот кривичното право, кој означува подривање на општествено-економскиот и политичкиот систем, кршење на Уставот и досега невидена злоупотреба на функциите и овластувањата. Тоа се навистина тешки обвиненија, кои ако продолжат и натаму да се поднесуваат, ќе треба судовите ништо друго да не работат со години, бидејќи ако се докаже половината од тоа за што веќе е отворена истрага, на осомничените ќе им треба по три животи за да ги отплатат гревовите што ги направиле.

Тогаш зошто Маневски ја обнародува оваа вест како првокласна сензација, иако е бајата повеќе од 16 месеци, практично е позната од денот на формирање на СЈО и неговото едногласно озаконување во Собранието. Одговорот е многу едноставен: поранешниот министер за правда, човекот кој го осакати правосудниот систем во сите инстанции и кој го стави под партиска контрола комплетното судство, влегува во завршната кампања на попречување на правдата и владеењето на правото со тоа што божем стручно и јавно докажува дека СЈО е нечија нарачка, иако е прифатена од сите релевантни политички парти и озаконето нејзиното работење едногласно во Собранието на Македонија. Со тоа Маневски се приклучува кон политичката и партиска активност на докажување на невиноста на осомничените политичари со пропаганда и со јавни настапи во контролираните медиуми, а не во судот.

Ова е најлицемерното и најдрско попречување на правдата со извртување на фактите само да се охрабри врвот на ВМРО-ДПМНЕ и да се влијае врз сведоците со застрашување дека еве готово е со СЈО кое заминува во историјата со незавршена работа, бидејќи тоа се политички нарачани обвиненија и истраги, па така наместо во суд треба да се угасат како ништо да не било, со завршување на мандатот за поднесување обвиненија и почнување на нови истраги. Односно со ослободување од сите обвиненија на осомничените и компромитирани политичари од највисокиот врв на власта.

Се разбира дека станува збор лесно видлива и прочитлива дрска лага и манипулација. Специјалното обвинителство останува уште долго во правосудниот систем на Македонија, поточно додека не си ја заврши својата работа за веќе поднесените обвиненија и истраги и за тие што допрва ќе ги поднесе до 30 јуни. А, најверојатно и потоа, ако биде поважна правдата од неправдата. Не само тоа, туку набргу по промената на власта, овластувањата на СЈО и нејзиниот мандат ќе бидат предмет на сериозна дебата во парламентот, каде што ќе се дознаат многу работи кога веќе не ќе може да се попречува правдата пред ослободените судови и обвинителства. Потребните две третини од гласовите за зголемување на овластувањата на СЈО може да ги обезбеди и ВМРО-ДПМНЕ, соочено со првите судски пресуди на ослободените судови од контрола и од притисоци. Многу работи ќе се сменат и во самото ВМРО-ДПМНЕ, кое ако не сака да оди во расуло, ќе мора да се соочи со тешките злоупотреби на своето раководство.

СЈО и според законот со кој е формирано и според надлежностите што ги има треба да си ја заврши работата за сите досега поднесени предмети и за тие што во наредните два и пол месеци ќе ги поднесе. Кога ќе престане притисокот врз судовите и обвинителствата, и кога во судските инстанции ќе дојде до промени за кои одлучува обичното парламентарно мнозинство, СЈО ќе се соочи со сериозна конкуренција од редовното јавно обвинителство, кое досега беше еден од најголемите попречувачи на процесуирање на предметите на СЈО во редовните судови.

Јавноста е запозната дека има извонредни професионални делители на правда меѓу судиите кои се оневозможени да судат за дела од областа на правото кое најдобро го знаат. Тие подолго време се преместени на несоодветни работни места. Сите тие со ослободување на судството од партиските стеги ќе се вратат на своите работни места во кривичниот суд и во специјалните одделенија за судски постапки за организиран криминал, перење пари, корупција и особено во делот за нарушување на човековите права и слободи, незаконско масовно и повеќегодишно прислушување на илјадници граѓани, јавни личности, функционери, министри, пратеници, претседател на државата, политичари, странски дипломати, новинари, деловни луѓе…

Залудни се обидите на Михајло Маневски со пропагандни пораки да се задржи стариот контролиран судски систем, во кој не е кривично гонет ниту еден политичар од врхушката на актуелната власт во изминатите 11 години. Тоа е чудо невидено, дури и за скандинавските земји кои се на врвот на скалата како најуспешни во сузбивањето на организираниот криминал и корупција. Во Данска, Шведска, Норвешка, Холандија има повеќе високи функционери кои се осудени за криминал и злоупотреба на овластувањата отколку во Македонија. Поточно, во Македонија нема ниту еден. Да не зборуваме за бројот на оставки во овие земји кои се поднесени под притисок на јавноста и по обелоденување на скандалите во медиумите. Во Македонија откако е ВМРО-ДПМНЕ на власт не е поднесена ниту една оставка на висок владин или партиски функционер затоа што бил, или е во средиштето на корупциска и криминална афера. Напротив, и тие оставки што се поднесени и од страна на поранешниот премиер Никола Груевски и неговите најблиски соработници се претставени во јавноста како изнудени поради меѓународен притисок врз невини луѓе.

Веќе на сите им е познато дека ако предметите на СЈО не добијат судска разврска од независни судови и судии, дефинитивно тоа е крај на државата, државен удар и јавно прогласување на Македонија за режим во рацете на власт која го укинува правото и правдата. Тоа би значело дека нема да дојде до промена на власта и покрај коалицијата на партиите кои имаат мнозинство во парламентот. Државата и натаму останува заробена. Ваквите памфлети на еден поранешен министер за правда кој го создал овој правен монструм ја потврдуваат тезата дека не е во прашање ниту одбраната на унитарноста на Македонија, ниту опасноста од федерализација и кантонизација, ниту зголемување на правата на Албанците во употребата на јазикот, ниту се работи за редефинирање на уставниот систем, ниту за промена на знамето, химната или уставното име на државата. Туку во прашање е тешка надземна и подземна војна за спасување осомничени функционери од независни и непристрасни судски постапки. Ништо друго.

Затоа правдата мора да победи. Иако задоцнетата правда стана голема неправда.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари

Tags:

Македонија подобра и од Белорусија и од Русија

Објавено на 31 March 2017 од erizaov

fudbal

Македонија пак играше фудбал пред речиси празни трибини. Но, овој пат за тажната слика кога државна репрезентација дава голови без навивачи има силно оправдување. Тој ден како и секој имаше нешто многу поважно од фудбалот. Големите патриоти беа многу зафатени и не можеа да дојдат во „Телеком арената“ да навиваат за Македонија. Тие со денови викаат „Македонија, Македонија, Македонија…“, бучни се на едни други арени, фанатично навивајќи за Груевски и дружбата да дојде до промена на резултатот по одиграниот натпревар пред повеќе од три месеци. Храбро го спасуваат сенародниот спасител и цела Македонија, да можеме ние предавниците и непријателите на раат да гледаме фудбал и да уживаме во победата.

Додека ТВ-камерите ги одбегнуваа празните трибини затскривајќи го срамот, си помислив голема штета што не дојдоа, можеа да направат чудесен перформанс на натпреварот со нам блиската, по многу нешта, Белорусија. Ќе имаше голема симболика. Бевме подобри и ги тепавме три нула. Да стасаа само 15 отсто од 200.000 патриоти што секој ден ја спасуваат државата, ќе беше полн и стадионот и скопските улици. Арно ама тоа беше неизводлива операција, бидејќи Градскиот стадион има точен број седишта, некаде над 38.000. Ќе се видеше апла дека не можат да наполнат ни две трибини заедно сосе предавниците и тие што сакаат повеќе да ја гледаат Македонија како игра фудбал отколку како се дави во жив песок. Дроновите што летаат над улиците и ТВ-камерите пред Собранието и пред Владата не се исто што и камерите насочени кон трибините на Градскиот стадион. Се гледа се’, и кога и полно и кога е полупразно, и кога е ептен празно.

И дадовме три гола на пријателска Белорусија и отидовме во Дебар Маало во убава пролетна вечер да ја прославиме победата. Не е мала работа да бидеш подобар од Белорусија во што било, па и во фудбал. Ако продолжиме вака, ќе ја престасаме и Русија. Замислете каква историска глетка би била како во ложата заедно седат Владимир Путин и Николаj Груевски и уживаат во големата игра, по која Путин му честита на Груевски и му признава дека сме понапред и од Русија. Што да ви расправам – Русија и ние.

Во исто време деновиве Македонија игра повеќе натпревари на домашен и на меѓународен терен. Овие тајни „утакмици“ не ги доживуваме како пријателски, иако сите, па и судиите, не’ убедуваат дека ни попуштаат да победиме, ама нема кој да даде гол. Немаме голгетер. Секој ден ни свират по неколку пенали, ама нашите стрелци никако да го погодат голот. Цело време шутираат или во аут или во публиката.

Македонија живее и се задушува во лимбо позиција. Има влада како да нема, има премиер како да нема, има претседател како да нема, има парламент како да нема, има народ, како да нема… Ни се изредија да не’ подучуваат и да ни помогнат коџамити луѓе од цел свет. Сите ни велат, абе што чекате, голот е празен, само треба да шутнете и да го погодите просторот меѓу две стативи. Ништо од тоа, бидејќи на натпреварот некој го украл фудбалот и тимовите играат без топка. Па така, едни си одат други доаѓаат. Само што си замина со својот тим Јоханес Хан, капитенот на ЕУ за проширување, а еве го, ќе доаѓа Доналд Туск, претседател на Советот на ЕУ. Двајцата наши премиери, и Димитриев и Груевски, лобираат за Македонија на Малта, ако треба за татковината ќе одат и на Јалта додека си заминат неканетите гости. Претседателот Иванов откако се врати од патот на свилата се подготвува за пат во Стамбол град, имало некој многу важен семинар за тоа дека на тркалезна маса челото се одредува по тоа каде седи пашата. Добро де, разбирате ќе оди човекот колку да не е дома при оваа калакурница.

Германскиот Бундестаг расправа за Македонија, праќаат повторно порака од Берлин педантните Германци, чинам, петнаесетта по ред од 11 декември наваму. Велат: претседателот Иванов веднаш да го даде мандатот на партиите кои имаат мнозинство во парламентот. Иванов им вели малку морген, јаваш, јаваш, лангзам лангзам… тоа не оди така. Вашата молба ќе ја разгледам кога ќе се вратам од Цариград. Замислете, ова претседателот Иванов знае да го покаже без да изусти ниту еден збор. Тоа ти се вика синхронизиран говор и на телото и на мозокот.

Премиерот на Србија, Александар Вучиќ, е вистински шампион, голем голгетер, најверојатно од идната недела ќе биде и премиер и претседател и на државата и на парламентот. Сака да биде исто како нашиот Груевски. Ама тоа е неизводливо, бидејќи Груевски не е ни премиер, ни претседател на државата, ни на парламентот, а ги извршува сите тие функции, а има уште најмалку десетина. Вучиќ ќе ги добие гарант изборите со извонредната доктрина осмислена во московска платформа. Вучиќ и Путин нема да дозволат македонизација и редефинирање на Србија. Панимаеш. Генијално стокмено. Велат, Вучиќ ги исплашил Србите од македонско сценарио на опасни странски замешателства. Е, тоа не проаѓа во Србија, баш за инает на цел свет.

Путин му дувна во грбот и на Груевски со истата московска платформа како српската, само малку свртена од наопаку. Го замолил Вучиќ да ни соопшти дека место прозападниот и послушен Заев, се’ помил и подраг им станува Груевски, колку што е повиката на западниот свет против него. Исто како она што беше со Тито. Се сеќавате на она: „Што су веќе клевете и лажи, то нам је Груевски дражи“. Па така додека Москва го поддржува Вучиќ да стане и претседател со платформа против македонско сценарио во Србија, Груевски пак живее во надеж дека ќе ја сочува власта со заплашување на Македонците од албанско сценарио.

Бугарите, пак, по нивните избори направија намерно бугарска папазјанија и го признаа правото на партиите кои ќе направат мнозинство во парламентот да формираат влада. Ова Борисов го направи максус за инает на Груевски оти со него не сака да пие ни кафе. Во Тирана сега тврдат дека немало никаква тиранска спогодба. Во Црна Гора предавниците слават – ќе влезат во НАТО и први се на ред за влез во ЕУ. Оној Лајчак од Словачка се излаја пак дека не знаел кои две од пет земји на Западен Балкан се во распаѓање, а три во тешка политичка криза. Божем ние сме и глупи и слепи, па не гледаме дека мисли на Босна и на Македонија.

Нашите домаќини, како и секогаш кога е густо, кинисуваат на пат околу светот. Гостите си прават дојди ми, ојди ми. Во парламентот вмровците играат бзззз, им удираат шлаканици на тие што лежат и викаат едно те исто чаталигу, паталигу колку се. Пред парламентот се игра руски рулет со пиштол вперен во челото на Македонија.

Па тогаш што функционира. Две работи течат без застој и без никакви пречки и кога ништо не работи. Арамилакот и задолжувањето на граѓаните на Македонија. Тоа си тече без проблеми и застои. Изгледа двете работи се ептен поврзани меѓу себе. Официјално јавниот долг, кој расте како монструм, стаса над пет милијарди евра, а неофицијално вкупниот долг изнесува одвај нешто над седум милијарди евра. Точно ќе знае тој што треба да ги врати парите. Нека му ја мисли. Сега имаме поважна работа. Да се тргне арнаутската платформа.

(Објавено во Утрински)

Нема коментари


Photos from our Flickr stream

See all photos

Twitter


календар

November 2017
M T W T F S S
« Oct    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930